Ne secilin nga ne ekziston nje etje ne zemer.
Shpesh shkon pa u vene re, shpesh nuk i veme dot nje emer dhe pjesen me te madhe te kohes qendron ne thellesi te qenies sone.
Eshte kjo etja per jeten qe kemi enderruar, per jeten sic mendojme se duhet te ishte.

A nuk kerkojme te gjithe nje gje te tille?

Ne pergjithesi, te gjithe ne perjetojme te njejten dileme: zemrat tona jane te bindura se jemi krijur per dicka me te mire. Ne e kerkojme kete lloj jete, por nuk e gjejme.
Mund te kemi patur raste kur kemi thene me vete: "Me ne fund! Kjo eshte ajo per te cilen jam krijuar", por me tutje nuk ka ecur.

Cfare mund te bejme atehere?

A mos valle duhet ta kuptojme arsyen pse na duket sikur gjerat nuk jane sic duhet te jene?

A duhet te heqim dore nga kerkimi per te arritur deri tek synimet tona, pavaresisht pengesave qe na dalin para?

__________________

Te kuptosh vetveten dhe qellimin e ekzistences tende, eshte gjeja me e veshtire qe i del njeriut perpara. Paradoksi i jetes eshte ne faktin se sa me shume te mesosh mbi jeten dhe fenomenet e ndryshme qe na rethojne, aq me shume na rritet deshira per te mesuar me shume dhe aq me te pasigurte behemi mbi poziten tone ne universin e pafund. Por nqse njeriu heq dore nga ky kerkim pa fund do isht njelloj sikur te kishte vdekur dhe realiteti do ishte thjesht nje imazh trashaman. ( Nuk e di a ke lexuar "FAUSTI" nga Gete eshte nje nga librat me te arire rreth keswaj teme. Nqse nuk e ke lexuar, te keshilloj ta besh)

Te flm Loti per pergjigjen e dhene dhe gjithashtu per sygjerimin. Nuk e kam lexuar ate liber, por besoj se se shpejti do e kam ne duar.

__________________

.................................................. .............
nese ka mudesii te me tergosh pak em shum ne lidhje me ket librin..ku mund ta gjej..ose ..??!!si...??!!