NGA DITARI I NJË SHTEGTARI TË DRITËS



"“Mos i beso atij që thotë se e gjeta të vërtetën, por besoji atij që thotë se e kërkoj të vërtetën.”


Si djal i vetëm, siç thuhet “hasreti” në familjen time, gjithnjë kam qenë i edukuar me mësimet e traditës patriarkale. Babai, e posaçërisht nëna, përherë më kanë bombarduar me mësimet religjioze, duke ma imponuar bindjen, se njeriu është krijesë më madhështore e Perëndisë, i ndërtuar nga dheu si trup që vdes dhe shpirti i pavderkshëm hyjnor. Deri në kohën e pubertetit, posaqërisht të adoleshencës së vonshme, mësimet fetare nga prindërit e mi i pranoja ashtu sikur ishin: shabllone standarde të prezantimit, të shprehura me nivelin e tyre të kuptuarit të gjërave. Nga tërë këto, kureshtjen time të njomë atëbotë më së tepërmi e sfidonte etika fetare, posaqërisht , ajo e parimeve të drejtësisë hyjnore, që në të ardhmen, gjatë formimit tim si personalitet i kompletuar, do të jenë bazë e pikënisjes për kërkimet dhe shtegtimet e mia në këtë rrugë të pakthyeshme të anës tjetër të krijesës sonë-SHPIRTIT.
Në tërësinë e qenies sime, përherë ndieja bindjen se mësimet religjioze ishin të drejta dhe në të fshihej urtësia e madhe intelektuale, por kurrsesi nuk mund të pajtohesha me mënyrën e shqarimit dhe zbatimit të tyre praktik, veçanërisht për nivelin edhe më të lartë të vetëdijesimit tonë shoqërorë.
U sfidova nga ky realitet. Fillova të kërkoj më tej...më tej, e më tej, duke gjurmuar varësisht nga mundësitë reale të qasjes në literaturën përkatëse, dhe aq sa më lejonte niveli modest i aftësive të mia intelektuale. Në këtë rrugë që ishte e gjatë, shumë vonë vërejta se, pikërisht në njohuritë e stërgjyshëve tanë të lashtë, fshihet visari më i çmueshëm i urtësisë së vërtetë, të cilin unë pandërprerë e kërkoja diku , dhe të jem i sinqertë, duke mos ditur as vetë saktësisht se çfar në realitet kërkoja.
Në këtë rrugë të pakthyeshme, kam hasur në mjaft libra, literatur të ndryshme siç i quanin alternative, njerëz, bashkudhëtarë të shumtë kurioz si unë... Brodha i humbur tërësisht në jetë, përplot trauma dhe dëshprime të njëpasnjëshme ...por, sfida e përherëshme dhe këmbëngulsia në gjetjen e përjetimit të ndjenjës adekuate se “mu kjo është ajo se çka unë kërkoj”, nuk më është zhdukur kurrë. Nuk nguroj aspak të pranoj se tek pas dyzet viteve e zbulova formulën e parë të urtësisë që m’i hapte shtigjet e arritjes deri te caku i pagabueshëm që do të më shpjeri kah lumturia në jetë.kah rruga e dritës!
Brohorita “E U R E K A”!
Formula ishte e thjeshtë, por gjeniale: ZOTI ekziston dhe është në mua. AI nuk është shumë larg, diku në qiell, ku unë isha mësuar gjithmon ta kërekoj”.
Ishte kjo ajo pikënisje e parë që më orientoi kah binarët e rrugës së vërtetë të dritës. Rrugës që kaherë isha nisur dhe dëshiroja që me çdo kusht të arrija në cak...por, cak nuk kisht! Vetë rruga ishte cak! Vetë kërkimi ishte cak!
Instalova veten në binarët e kësaj rruge të pakthyeshme të jetës, dhe më në fund, zbulova se kush isha unë në të vërtetë. Një zë i së vërtetës nga brendësia e qenies sime më foli: “Ti je realiteti i kësaj bote. Ti je shkëndia e zjarrit të madh të Perëndisë që ndizet pandërprerë dhe quhet jetë...”
Por, nga kjo bindje e filozofisë së jetës që më vetdijesoi të jem ai që jam, mu desh edhe një hap tjetër, edhe një veprim më pragmatik: si ta gjej Zotin në mua dhe si të komunikoj me të?
Edhe pose shumë më pas, por kurr jo vonë, kuptova se komunikimi im me Zotin në mua ishte heshtja si gjuha e vërtetë e zemrës.
Të jem në heshtje dhe pa vlerësime, do të thotë të mos mendoj! Të mos mendoj do të thotë të jem në të tashmen, hyjnor dhe i shkrirë në Zotin...
Kështu zbulova edhe formulën e kërkuar pragmatike: vetëm e tashmja duhet pranohet, të përqafohet dhe të merret ashtu sikurse është. E kaluara dhe e ardhmja , me të cilat merresha më së shpeshti në mendje, ishin joreale dhe krijesa të fantazisë sime, dhe se të menduarit për to, më mundësonte ta ndjeja kohën...E koha ? Koha s’ësht asgjë tjetër, veqse lëvizje e mendimeve.
Vetëm e tanishmja është vetëdija e pastër. Është ajo realja dhe e përjetshmja e amshueshme. Ajo është fusha e paskajshme e mendimeve që në realitetin tonë objektiv shprehet si forca abstrakte, si dritë, nxehtësi, elektricitet, magnetizëm... etj. Dhe, më në fund kuptova se, këto forca nuk janë prezente as në të kaluarën, as në të ardhmen. Ato, thjesht, janë...
Kjo është e vërteta e shtegtimit tim kah rruga e dritës! E vërteta e cila nuk përmbydhet , por vazhdon. Ajo është vazhdimësi e pandërprerë kah e përsosura e përhershme në kreacion ...


Paraqet:Sabri Selmani
Kiel-Gjermani

...as une nuk kisha marre ne dore gjerat te cilat me duheshin pastaj,...endesha neper enderren time dhe kerkoja me sy e zemer i hamendur ,as nje shenje e vetme,...kur isha femije me dukej se te rriturit benin gjera te medha ,tash e kuptova se gjerat e medha i benim qysh te vegjel,...dhe kthehem te nje fjale : ah ta kisha ditur ,...

Nese njehere me gjeten poshte ,te rrezuar dhe me kapen dhe me kthyen ne bote kjo nuk do te thote se me ndihmuan ,...bera nje gje te cilen nuk do ta pranoja kurre si i lire ,pranova humbjen,...dhe neper qoshet e qdo kufiri kerkoj i pasionuar lirine time ,ta kthej enderren ,te kthehem te vendi kur shihja gjerat e medha,...kam ne trup petkun qe dua te nderroj qdo mengjes te jetes sime ,ama sa ftohte ,...vertete ftohte ,...e mbaj veten me therrimat qe i gjej ne enderren time te dikurshme ,se enderra kurre nuk duhet te humbe,ajo duhet te shfaqet gjithmone qofte edhe ne pagjumin tone ,...

Mire,...asnje gote e zbrazet nuk te shuan etjen ,ama ka gjurme feste ,karriget perreth sikur te bejne te ndjehesh i pranishem ,sikur fryma jote ishte aty derisa te gjithe festonin ,nuk mungove duke mos qene aty ,...prania e nje te largeti,...qe shkon dhe shkon,...mbase vetem ne mungese te shohin ....!!!

pershendetje