nje te djele te ftohte, ne janar,
nje zog i plagosur nga nje gjahtar,
duke fluturuar me mundim,
brenda nje kishe gjeti strehim.

nga altari, prifti e veshtroi,
ndersa zogu siper nje stoli pushoi.
Nje grua e mori nder duar,
e brenda gjoksit fshehu zogun e frikesuar.

e ndersa prifti filloi te kendonte,
zogu ciu-ciu po ciceronte.
njerzit shikonin njeri tjetrin te habitur,
dhe prifti ngriti zerin i merzitur:

"motra e vellezer, ky eshte vend i shenjte,
kush e ka zogun le te largohet shpejt!"
me te degjuar te cuditur keto fjale,
burrat filluan te largohen dalengadale.

"prisni!-tha prifti.-ku po shkoni?!
ju lutem vellezer mos me keqkuptoni!
le te dale nga kisha sa me pare,
kush zogun e ka marre!"

kesaj rradhe u cuan grate,
qe filluan te dalin pa bere shamate.

por ndersa dilnin, prifti i ndaloi:
"kthehuni prapa-dhe me pas vazhdoi:
uluni te gjithe e le te dale,
kush ne kishe e ka marre!"

pas ketyre fjaleve, murgeshat u cuan,
te skuqura nga turpi per nag dera u drejtuan.
e ndersa njerezia shikonin me cudi,
prifti bertiti perseri:

"motra ne vendin tuaj shkoni
e te gjithe me vemndje me degjoni!
te dale jashte e qofte mallkuar,
kush zogun po e mban ne duar!"

dhe doli nga cepi ku ishte fshehur,
nje vajze me fytyren e zbehur,
qe iu kthye djalit qe nga pas e ndiqte:
"he er dreq, te thashe qe do na shifte!?".