Tenori i njohur italin, i qindra roleve në një karrierë solide dhe jetëgjatë, Cristiano Olivieri, e takojmë në ambientet e Teatrit të Operës dhe Baletit. Jemi pak ditë para premierës së operës “Aida” të kompozitorit italian Xhuzepe Verdi, që realizohet nga bashkëpunimi shqiptaro-italian. Pikërisht, një grup artistësh të mirënjohur italianë (mes tyre edhe një bullgar), vijnë për herë të parë në vendin tonë për të provuar eksperiencën shqiptare të operës. Janë m,mahnitur nga artistët shqiptarë, që i konsiderojnë me një talent të madh. Gjithashtu, për mikpritjen karakteristike shqiptare.Në intervistën e mëposhtme, Cristiano na rrëfen për ditët e para në vendin tonë, kontakti i parë me artistët tanë të operës, si dhe për rolet e tij. Mes një morie rolesh dhe koncertesh të ditëve të fundit, braktis gjithçka për të përjetuar këto ditë në Tiranë. Për të përjetuar një aventure në vendin që s’e kishte shkelur kurrë më parë...

Përshtypjet tuaja të para për Shqipërinë, TOB dhe stafin artistik të “Aidës”?
Duhet të them se qysh në fillim ndesha në një simpati dhe dashuri të madhe. Ka teatro ku gjithçka bëhet me rigorozitet, secili merret vetëm me rolin e tij, por këtu ka më shumë humanitet. Kuptohet se është një realitet që po evoluon, në shumë aspekte po mëson ende, sepse është e qartë se opera është një sipërmarrje e madhe. Megjithatë, për një artist që vjen nga jashtë, bie në sy menjëherë ky pasion i madh dhe dashuri. Kjo është shumë e rëndësishme, sepse të bën të ndihesh vetvetja dhe i qetë psikologjikisht.

Ju vini këtu për të interpretuar në një rol të vështirë. Çfarë mund të na thoni për eksperiencë tuaj të mëparshme si Radames?
Po, e kam luajtur edhe më parë rolin e Radames, që është një nga rolet- tenor më impenjues të Verdit, për të mos thënë më i vështiri në absolut. E kam luajtur në Itali tre herë, por eksperiencën më të rëndësishme e pata vitin e kaluar, në Arma Open Air, që është një arenë e hapur në Umbria, ku është vështirësia e të kënduarit nën qiell të hapur, që nga shpërndarja e zërit, orkestra, ekuilibrat vokalë në role etj. Duke ardhur sot në një skenë të mbyllur, ndihem më i sigurt. Është një rol i bukur, i rëndësishëm, por i vështirë… shumë përfshirës.

Si është gjendja volake tani, pas udhëtimit nga Italia? Dua të them, keni meocione para premierës?
Në fakt, unë vij drejt nga Republika Çeke, ku interpretova “Carmen”, kështu që sapo kam realizuar një rol goxha të vështirë, për të kaluar menjëherë në një edhe më impenjues. Por, duhet të them se këtu organizimi është bërë siç duhet dhe kemi kohë për tu qetësuar dhe përgatitur për premierën. Na ngelet vetëm të kryqëzojmë gishtat për fat, që të arrijmë një opera të suksesshme që do t’ju pëlqejë juve, publikut dhe ne vetë, sigurisht.

Këtu vini me kolegë italianë. Ju jep kjo më shumë kurajë, sesa po të ishit vetëm në skenën shqiptare?
Të themi të vërtetën, në këtë profesion jemi gjithmonë vetëm. Dua të shtoj se kolegët shqiptarë janë vërtetë persona të shkëlqyer. Kam krijuar miqësi thuajse me të gjithë, prandaj mendoj se nuk kam nevojë të gjej patjetër një bashkëkombasin tim për të punuar. Kur e bën për profesion, i merr parasysh të gjitha. Në të kundërt, ka raste si ky i Shqipërisë. Ndërsa kolegët italianë janë miqtë e mi dhe më vjen mirë që jemi bashkë këtu. Thjesht ndihemi mirë bashkë.

Reagimi juaj i parë, kur morët ftesën për të kënduar në Shqipëri?
Një ndjesi e bukur, sepse kjo do të thotë se opera, që është një produkt Italian, sidomos “Aida”, vlen akoma dhe pëlqehet. Jemi të lumtur që bëjmë pjesë në një projekt që edhe këtu në Tiranë po fiton sukses. Unë shpresoj se me këta artistë të talentuar që ju keni (këtu më vjen në mendje regjisori Nikolin Gurakuqi, që më duket një njeri me talent të madh), opera italiane do të realizohet me sukses. Ishte një kënaqësi ardhja këtu me këtë kontratë. Nuk e mendova dy herë...

Jeni paguar mirë?...
(qesh) Shiko, mbi kontratat po diskutojmë ende, megjithatë nuk do ketë asnjë problem. Kjo është e dorës së dytë. Ne jemi të kënaqur që marrim pjesë në projekt. Për të ardhur këtu anulova disa koncerte në Itali, pasi doja të merrja pjesë në këtë aventurë.

Pak ditë më parë, Zucchero dha një koncert të madh këtu. Çfarë do të thotë për artistët italianë fakti që janë kaq të mirëpritur në Shqipëri?
Është një kënaqësi e pamasë, sepse përtej faktit që hapet një treg, pasi është edhe çështje ekonomike, në radhë të parë është çështje humane. Në një boti, ku gjithnjë e më shumë rriten kontaktet përmes internetit, medias, fakti që muzika lirike mund të bashkojë popujt e Europës, mendoj se është një gjë e mrekullueshme.

Keni synim të arrini një kulm në karrierën tuaj?
Dikur e kisha, por e ndërrova gjatë eksperiencës sime. i ri mendoja “Dua të këndoj patjetër në Skala apo Nju Jork”. Kuptova se me të vërtetë çdo eksperiencë muzikore e humane, nëse është një eksperiencë jetësore, është një pikë fillimi, jo arritjeje. Kam rivlerësuar të tashmen, duke pritur të ardhmen.

Si e vlerëson një lirik karrierën e tij, duke iu referuar të tjerëve? Si ju duket karriera juaj deri më sot?
Është një karrierë që të bën të udhëtosh shumë, takon njerëz të rinj dhe përjeton eksperienca të reja, që të pasurojnë shpirtërisht. Për një si unë, që ka familje, është edhe problem, pasi fakti që rri larg nuk është gjithmonë i mirë. Sa herë që mundem, mes koncerteve, gjej pak kohë për familjen time. Megjithatë, them se është një profesion që nuk do ta ndërroja me asgjë në botë. Nuk di a do t’ia këshilloja dikujt ta ndiqte këtë rrugë, por unë vetë nuk mund të jem veçse i lumtur dhe mirënjohës që kam këtë profesion dhe kam patur shumë njohje me njerëz në gjithë botën.

Cilat janë rolet e fundit në të cilat keni interpretuar dhe ato më të afërtat që priten?
Së fundi, luajta rolin e Don Hozesë në operën “Carmen” në Ostrava, pastaj në operën e San Balschak që daton e vitit 1900, pak e njohur por shumë e bukur. Pa shkuar shumë larg pas në kohë, kuptohet. Së shpejti, do të luaj sërish Pinkertonin tek “Madam Buterfly” në Kore në shtator dhe më pas kontratat dimërore, që nisin me “Bohemën”, “Toskën” e gjithë repertori im lirik, që unë e adhuroj. Sidomos, repertori i Puçinit...

Pse jo Verdi?
Jo, jo. Verdi patjetër, por sidomos ai Puçinian, pasi përveç zërit, unë kam edhe shpirtin të përshtatshëm për atë lloj muzike. Verdin e adhuroj, por jam nga ata që tek Puçini ndjejnë diçka që tek të tjerët nuk e gjejnë. E di që nuk jam i vetmi që e mendoj kështu, megjithatë janë të dy muzikantë të mëdhenj. Absolutisht!

Atëherë, paçi fat!
Gjithashtu. Faleminderit!


Opera më e vështirë në botë
“Aida” ngjitet në skenën e TOB si një premierë historike, nën një realizim të vështirë dhe bashkëpunim të gjerë artistësh. Ajo do të shfaqet në datat 30 Qershor-1-3-4-6-7 Korrik 2007, ora 19.00. Libreti është shkruar nga Antonio Ghislanzoni, skenografia e realizuar nga Genc Shkodrani, Kor- Maester Suzana Turku, mjeshtër koncertues dhe dirigjent Alessandro d’Agostino. Kostumet e operës janë ofruar enkas për shfaqjen nga Teatri i Operës së Romës. Dirigjente kori është Dritan Lumshi e Altin Buli. Nën regjinë e Nikolin Gurakuqit dhe koreografinë e Enada & Gerd Vaso. Të ftuar specialë të operës do të jenë artistë të njohur shqiptarë e të huaj, si Sara Galli, Agim Hushi, Cristiano Olivieri, Shpresa Spaho, Felice Tenneriello, Nikolay Bykov e Octavian Vlaicu. Me pjesëmarrjen e Solistëve të T.K.O.B, Irini´Nikolla, Sonila Baboci, Manjola Konjari, Sokol Hidershaj, Roza Topi, Erlind Zeraliu, si dhe tëkorit, orkestrës, balerinëve të T.K.O.B.

Imazhe te Ngjitura

	Cristiano-Olivieri.jpg (9.3 KB, 0 vezhgime)
	Cristiano-Olivieri-2.jpg (7.3 KB, 0 vezhgime)

__________________
Be aware of what u do in the past, because of the future consequences!