Teatri Kombëtar i Operas dhe Baletit mbyll sezonin artistik 2005-2006 dhe është duke u përgatitur për sezonin e ri i cili premton të jetë po aq voluminoz dhe cilësor sa sezoni që sapo u mbyll. Drejtori i TKOB Zhani Ciko flet lidhur me arritjet rekord që ka pasur sezoni i shkuar dhe me planet dhe arritjet që do të ketë ky sezon i ri artistik. “Megjithëse janë pushimet verore TKOB nuk pushon” shprehet Zhani Ciko, “një pjesë e stafit së bashku me mua vazhdon të punoj” vazhdon ai. Zhani Ciko premton se TKOB do të ketë arritje edhe më të mëdha të cilat do e çojnë atë në nivelet e teatrove të tjera ndërkombëtare.Do të ketë nxitje në nismat dhe iniciativat e të rinjve dhe do të kenë lirinë që ta nxjerrin disi teatrin nga shfaqjet klasike. Video Opera është aktiviteti më i afërt të cilin mund ta shijojnë gjithë artëdashësit në sheshin para TKOB-së dhe në Parkun Rinia. “Le të provovojmë kulturën sepse kjo është detyra jonë” është një nga citimet e Zhani Cikos i cili e ka sjellë teatrin në një erë të re.

-Sapo u mbyll sezoni artistik 2005-2006 i Teatrit Kombëtar të Operas dhe Baletit. Si ka qenë ky sezon? Sezoni artistik 2005-2006 ka nisur në tetor me baletin “Bardera”, një bashkëpunim me Teatrin Kroat të Operas dhe Baletit, një balet i madh, një nga emrat e mëdhenj botëror të baletit për të vazhduar më pas me operan “Rigolleto”, në një rivënie historike të saj. Ne vumë në skenë shfaqjen me të cilët është vënë në skenë “Rigolleto-ja” 40 vjet më parë në skenën e Operas atëherë kur debutuan për herë të parë Gaqo Çako, Ramiz Kovaçi, Avni Mula, Nina Mula e artistë të tjerë. Ne ringjallëm atë shfaqje. E sollëm këtë shfaqje në të njëjtën formë me të njëjtën skenografi të artistit të madh Shaban Hysa i cili për fat të keq një muaj përpara shfaqjes vdiq. Sidoqoftë emri i artistëve jeton me veprën e tyre dhe jo thjesht me fizikun e tyre. Më vonë në TKOB ishte një premierë tjetër, ku në kuadër të 70 vjetorit të lindjes së kompozitorit të madh Shaban Ibrahimi vumë në skenë veprën e tij të madhe “Plaga e dhjetë e Gjergj Elez Alisë”, ndërkohë u bë një koncert madhështor me rastin e 650 vjetorit të lindjes së Heroit tonë Kombëtarë Gjergj Kostriot Skënderbeu ku u interpretuan vepra që kishun kohë që ishin zhdukur nga repertoret tona, si vepra jonë historike “Skënderbeu” e Fan Nolit, një vepër e rrallë historike që nxorri në pah vlera të mëdha të kësaj vepre, ose vepra e Preng Jakovës që u interpretua roli i Skënderbeut nga Gaqo Çako dhe artistë të tjerë e kështu për të ardhur deri tek “Një mbrëmje Vagneriane” dhe duke e mbyllur vitin me ballon që bëjmë ne në Opera.

-Balloja e fundvitit prej sa vitesh zhvillohet në TKOB dhe po shndërrohet kjo në një traditë? Ky ishte edicioni i tretë i kësaj balloje. Ka tre vjet që ka nisur të zhvillohet kjo traditë. Kjo ballo është një traditë Strausiane e zhvillohet në disa teatro të botës. Në Opera shtetërore të Vienës është kjo traditë dhe mendova që në vend që të bëjmë një koncert tradicional për fundvit me vepra të Strausit ku ka edhe vepra shqiptare në repertor, mendova ta bëj në formën më skenike dhe kjo formulë ishte forma më skenike e saj që transmeton prej tre vjetësh. Më vonë vijmë tek “Shekuj dhe dashuri”, një musical që pati një eksplozion në publik. Kjo është një iniciativë e shoqatës “Musical” e cila punon me këngëtarët tanë të rinj, me trupën tonë të baletit dhe priret nga musicalet e natyrës së Pop-it. Më pas shoqata “Musical” në një produksion jo “live” por në një produksion në studio e realizoi shumë mirë.

-Do të ketë përsëri bashkëpunim me këtë shoqatë apo edhe me të shoqata të tjera?
-Edhe me këtë shoqatë do të ketë, edhe ne vetë kemi ndërmend që të vëmë musicale klasike në një interpretim të drejtëpërdrejt, një musical gjithashtu klasik do e kemi në sezonin e ardhshëm. Pas kësaj ne kishim gjithashtu një shfaqje të rendësishme e cila i krijoi mundësi një nga zërave shqiptar që sot në botë konfirmohen Saimir Pirgu në një traviatë. Gjëja më e rëndësishme ishte se menjëherë pas asaj shfaqjeje ai pati shumë sukses në Mynih dhe ai interpretoj traviatën së fundi në Operan shtetërore të Berlinit ku edhe atje pati shumë sukses. Pas kësaj pati shfaqje të ndryshme, koncerte dhe më pas u hap viti “Moxart”. Viti 2006 ishte viti i 250 vjetorit të lindjes së mjeshtrit të madh Moxart dhe ne e parashikuam disi ndryshe këtë shfaqje, bëmë një shfaqje baleti me disa vepra të këtij autori kryesisht instrumentale me koreografi të të mirënjohurit Toni Kandeloro, këtij solisti yll i cili vuri për herë të parë këtë balet “I dashur Moxart”. Vepër e cila u shfaq edhe në Leçe dhe pati mjaft sukses.

Duke vazhduar në këtë panoramë desha të theksoj edhe një hap tjetër të mençur në sezonin që është mbyllur që ishte “Shën Valentini” ku rinia e pëlqen dhe është pjesëmarrëse. Mendova se edhe këta artistë të artit klasik meritojnë që ta festojnë këtë festë në skenë. Nisur nga ëngjëlli “Kupid” i vendosëm edhe emrin kësaj shfaqjeje. I dhamë mundësinë të gjithë koreografëve dhe balerinëve të Operas të bëjnë krijimet e tyre të para. Nuk e mendoja se do të ishte një shfaqje kaq e realizuar dhe thashë që është mirë kur ju jep inisiativë të rinjve dhe sa mirë është kur ju jep besim sepse ata ta shpërblejnë këtë besim. Të rinjtë kapin temat më të thekshme dhe përpiqen që të mos jenë kopjacë të mjeshtërve të tyre port ë gjejnë një gjuhë më interesante dhe të thyejnë disa korniza të klasicizmit. Kjo e bën teatrin më komunikues dhe më afër publikut. Ne këtë vit realizuam edhe operan “Faust” i cili ishte një produksion i disa shteteve dhe gjithashtu e mbyllëm vitin magjik “Moxart” me veprën “Flauti magjik”, një vepër e madhe e cila e futi për herë të parë TKOB në repertorin gjerman Moxartian. Këto vepra janë një hap kulturor i rëndësishëm për teatrin, janë një kapitull tjetër nga pikëpamja e mjeshtërisë artistike.

-Sa është pjesëmarrja e publikut në këto shfaqje të TKOB-së?
-Ky sezon ka qenë sezoni më i pasur në historinë e Teatrit të Operas dhe Baletit në cilësinë e veprave që ka vënë në skenë por edhe nga ana numerike. Këtë sezon ne kemi vënë në skenë mbi 160 shfaqje, duke menduar se para disa vjetësh shfaqjet kanë qenë 10 apo 120 ka qenë maksimumi duke menduar se në kemi një skenë që jo vetëm japim shfaqje por edhe përgatisim shfaqje. Kjo është një nga preukopimet e mia të rendësishme, si do të bëjmë që kjo skenë të shërbejë vetëm për shfaqje dhe jo më për përgatitje të tyre. Kjo është një pjesë e vizionit tim për reformën teatrore që ta çojmë teatrin përpara. Dhe këto ambiente mund të gjenden sepse në Tiranë ka hapësira dhe nëse rritet produksioni ne mund të arrijmë në teatrot e klasit të parë të Europës ku përnatë ka shfaqje. Nuk është e thënë që këto të jenë shfaqje operistike apo të baletit por edhe koncerte të jashtme të grupeve që ne i mirëpresim.

Kjo kërkon një organizim më të vëmendshëm të shfrytëzimit të resurseve që ne si teatër kemi detyrë t’i iniciojmë, por janë të tjerët, ata të cilët nxisin projektet dhe kanë në dorë politikat kulturore. Kjo kërkon një supervision nga lart, nga organizma të tjerë, të sygjeruara edhe prej nësh, pa ulur përgjegjësinë tonë, të mundet të jenë qendra. Një nga temat aktuale është edhe sezoni veror i cili është i varfër me aktivitete, unë kam qenë një nga ata që kam iniciuar prej dy vitesh koncerte verore dhe në teatër dhe jashtë tij, dhe jam një nga partizanët e krijimit të skenave verore të hapura. Këtë vit është disi më ndryshe. Jam nisur të paktën një ose dy festivale si, festivali rajonal “Apolloni”, TKOB është pjesë e këtij festivali. Këto festivale kanë edhe organizma të tyre por që ne jemi bashkëpunëtorë dhe burimi kryesor me shfaqje skenike. Për herë të parë në Apolloni do të shfaqet opera këtë vit, u bë para disa kohësh një koncert I orkestrës sonë me artistë të huaj, do të jenë dy shfaqje operistike dhe një shfaqje baleti nga të cilat të dyja këto shfaqje janë njëra produksion i TKOB dhe tjetra “Don Jovani”. Në Durrës është edhe festivali i Muzikës së Dhomës, në amfiteatrin e Akademisë së Arteve u dha një shfaqje dhe TKOB ishte pjesë me korin që i ofroj kësaj shfaqjeje në operan “Skënderbeu”.

Në një amfiteatër natyror u dha një shfaqje ku unë isha i ftuar, teatrin “Kame” një teatër në një vend shumë të bukur. Ky amfiteatër përveç artit të ofron edhe bukuritë natyrore. Tiranës nuk i mungojnë ambientet për të realizuar shfaqje. Në ambientet ku publiku pa kampionatin botëror “Gjermani 2006” mendova se do të ishte një realizim i bukur i Video Operas që do të shfaqet së shpejti. Dëshiroj që këto ambiente t’i vë në shërbim të kësaj kulture që unë kam për detyrë ta promovojë.jam kurioz që të di se si do të tingëlloj traviata praën këtij ambienti dhe pranë të rinjve, turistëve apo edhe bashkëatdhetarëve që kanë dëshirë të ndjekin këtë eveniment i cili do të serviret për publikun në sheshin përpara Operas dhe në Parkun Rinia.

- Sezoni i ri artistik...
-Jeta e një teatri duhet të jetë në vazhdimësi në mënyrë që të ftojë publikun. Tashmë teatri është pothuajse i mbyllur, po zhvillohen disa rinovime në ambientet e tij. Nga ana tjetër sektori i programacionit vazhdojnë të punojnë me mua në teatër për të kristalizuar programin e ri të teatrit të cilin do ia paraqisim edhe bordit artistik të teatrit. Ka shumë probleme si artistike ashtu edhe ekonomike, prisnim që të kishim një mbështetje më të mirë por ne jemi të përgatitur për të arritur një sezon të pasur. Sezoni do të filloi në muajin tetor por në muajin shtator do të ketë gjera të tjera. Unë kam nënshkruar një kontratë me një shoqatë të njohur franceze. Iniciativat nuk mbyllen me pushimet verore. Do të ketë rivënie të premierave tona gjithashtu edhe premiera të reja. Të gjitha këto kanë të bëjnë me një rivitalizim të mëtejshëm të jetës artistike të teatrit. E rëndësishme është që pas arritjeve që mund të realizosh të valojnë idetë e reja dhe gjithçkatë shihet me një sy kritik, ku ajo që është mbërritur nuk është asgjë përpara asaj që duhet të mbërrihet, vetëm kështu do të mund që të krijojmë një teatër i cili të ketë identitetin e tij në rajon.

Kjo kërkon vendosjen e një parametri të ri kulturor të punës në teatër, të një përgjegjësie të re artistike të cilin nuk duhet që ta kemi vetëm ne drejtuesit por duhet të tejçohet te e gjithë trupa dhe deri tek prapaskena, marrëdhënia me publikun etj. Përmirësimi i nivelit kulturor është në dorë të të gjithëve ne. shqiptarët kanë brum por nuk i përshtatet modeleve globale të cilat ne duam që t’u drejtohemi. Reforma me njerëzit është shumë e rëndësishme dhe këtë e kemi ne në dorë.
-Si dhe sa shërben media në edukimin e publikut me art?
-Unë e konsideroj median si një medicament i cili nuk është gjithmonë efikas dhe jo gjithmonë shërben për mirë. Ajo duhet të përcjelli ato për të cilat publiku ka nevojë dhe jo për gjërat e padobishme për komunitetin.

-Të ndalemi pak tek maestro Ciko, le të themi në kohën e festivaleve në RTSH. Ju bëtë një epokë në ato festivale dhe të gjithë kujtojnë që në kohën tuaj, niveli dhe prurjet muzikore në festival ishin mjaft të spikatura. Çfarë ishte ndryshe në ato vite?
-Në radhë të parë dua të them se kam shumë nostalgji për atë kohë. Puna në RTSH është një kapitull shumë i rëndësishëm i jetës sime. I rëndësishëm për faktin se unë shkova në një moment krucial atje, pikërisht atëherë kur u kuptua që ajo rrugë izolimi, ai bunkerizim i RTSH-së në të gjitha aspektet e një televizioni, ishte shumë i dëmshëm dhe e rrezikonte seriozisht atë institucion. Atëherë u kuptua drejt se duhej larguar urgjentisht nga ai skematizim që e kishte “glabëruar” RTSH-në, por largimi nga kjo gjë nuk ishte shumë i lehtë. Duhet kuptuar që pavarësisht sistemeve politike dhe qeverive, krijimtaria duhet të vazhdojë të burojë. Gjithmonë ka pasur kompozitorë dhe këngëtarë të talentuar, që i kanë ofruar publikut këngë të bukura.

Madje mund të them se nganjëherë pikërisht në kohërat e vështira, dalin edhe talentet më të mëdha, duke qenë se rruga drejt suksesit artistik është shumë herë më e vështirë se në kushtet normale. Unë mund të them se në RTSH gjeta shumë artistë të tillë, të kompletuar dhe me shumë dëshirë për skenën. Kur unë shkova në RTSH ishte fundi i viteve 80-të dhe për tu punësuar aty, përveç të tjerave ishte e nevojshme edhe që kolektivi ta miratonte kandidaturën e paraqitur. Por duke qenë se ishin pikërisht ata punonjës që më kërkuan, gjithçka ishte më e lehtë për mua. Mund të them se ishte pikërisht kjo konsideratë që më grishi për të pranuar detyrën e drejtorit artistik pranë RTSH-së, detyrë të cilën e kreva me shumë pasion.

-Më pas ndryshoi sistemi. Si e pritët ju këtë gjë?
-Ndryshimet politike mua më gjetën në RTSH. E mbaj mend shumë mirë atë kohë. Isha nga njerëzit që e dëshiroja dhe e prisja atë ndryshim, atë frymëmarrje të kombit dhe mund të them se së bashku me mjaft kolegë, e pritëm shumë mirë ardhjen e demokracisë. Për gjithë vendin nevojitej një frymëmarrje e tillë e lirë, pasi siç ndodh me atë dhomën e mbyllur që nuk ajroset, vlerat që ekzistojnë rrezikojnë që të degradojnë ose të kalben. Ishte e domosdoshme që të ndodhte ai ndryshim. Më kujtohet që në atë kohë është lançuar një këngë provokuese për kohën, me tekst të Xhevahir Spahiut dhe muzikë të Aleksandër Peçit, që titullohej “Hapni dritaret”. Kjo këngë erdhi pikërisht në ditët e lëvizjeve të dhjetorit 90-të dhe në festival u këndua nga një grup të rinjsh. Ishte një këngë shprese për të ardhmen, për Shqipërinë e ndryshimit. Sigurisht që bashkë me këtë hapje pati edhe shumë fenomene të vështira, disa edhe të panjohura më parë, që sollën jo pak probleme për vendin.

Së pari filloi eksodi i përmasave biblike, që solli një problem të madh, mungesën e njerëzve. Në këtë kontekst, gjithçka për ne u bë edhe më e vështirë, pasi në atë kohë RTSH ishte një nga institucionet e pakta që duhej të luante një rol të rëndësishëm publik. Të mos harrojmë që nuk kishte asnjë media tjetër alternative dhe e gjithë Shqipëria shihte vetëm atë televizion. Në atë periudhë disa institucione filluan të degradonin dhe një gjë e tillë nuk mund të lejohej që të ndodhte edhe në RTSH., pasi ai kishte një mision shumë të lartë që duhej ta kryente me çdo kusht. Në këtë kontekst, do të ishte krim që një festival që mblidhte para ekranit të gjithë shqiptarët, të mos zhvillohej më. Një krim po aq i madh do të ishte që koncertet e pranverës apo ato të orkestrës së Radio-Televizionit të mos zhvilloheshin më. Kështu që për një periudhë 5-6 vjeçare, me shumë mund u arrit që të ruhej vlera dhe përmbajtja e kësaj veprimtarie artistike, në një kohë kur të gjitha departamentet e tjera të RTSH-së ndryshuan tërësisht përmbajtjen dhe formatin e tyre. U mbyllën shumë programe e u hapën të reja, por ne u munduam që ta ruanim të paprekur strukturën e këtyre veprimtarive artistike, sepse publiku kishte nevojë për festivalet. Populli priste që në dhjetor të shihte Festivalin Kombëtar në RTSH dhe ne nuk mund dhe nuk duhej që ta privonim nga kjo gjë. Njerëzit në atë kohë jetonin me këngët e festivaleve.

-Pra ju i shihnit festivalet si “të paprekshëm”?
-Në një farë kuptimi po. Ato duhej të ekzistonin, por tashmë të ndryshuara, të përshtatura me kohën. Duhej ruajtur ajo strukturë xhenerale e festivaleve, por padyshim që brenda duheshin bërë shumë transformime. Nuk mund të qëndrohej më në atë skenën e thatë, ku gjendej orkestra, një piano, një gjethe mimoze, kazma dhe pushka dhe lart numri i radhës i festivalit. Duhej ndryshuar çdo gjë, për të sjellë atë që kërkonte koha. Në fillim, ne u munduam që ti jepnim mundësinë të gjitha atyre grupeve të reja që dikur kishin kënduar tek liqeni që të sillnin diçka ndryshe, edhe pse mund të kishte disa risqe nga ana profesionale. Menduam se në fillim ishte e domosdoshme që populli të njihej me atë krijimtari që kishte lulëzuar dikur nëpër skuta dhe më pas ti kushtohej vëmendje flokëve të gjata, veshjes diçka më serioze, të përshtatura këto me skenën e një festivali.

Krijuam një strukturë tjetër festivali, ku gara zhvillohej me 4-5 netë, me pjesë të festivalit të rezervuara vetëm për këngëtarët e rinj që këndonin edhe jashtë Pallatit të Kongreseve, si në Qendrën Ndërkombëtare të Kulturës, ndërkohë që aplikuam edhe turet koncertore nëpër Shqipëri. Kishte kohë që artistët nuk shkonin nëpër rrethe dhe populli i donte ti kishte pranë. Nuk më harrohet një koncert që dhamë në Peshkopi, ku duhet të them se pritja që në bënë banorët e asaj zone shumë të kulturuar ishte thjesht madhështore. Më pas filluam të dilnim edhe jashtë kufijve, në Maqedoni e Kosovë, ku gjithashtu na është rezervuar në të gjitha herët një pritje madhështore. Që në ato vite të para ne hodhëm idenë e mbarëshqiptarizmit, duke ftuar këngëtarë shqiptarë nga jashtë kufijve që të vinin dhe të merrnin pjesë nëpër festivale, i ftuam të merrnin pjesë edhe në juritë e këtyre festivaleve, duke bërë që gjithçka të ishte e natyrshme dhe ti bashkonte edhe më shumë shqiptarët kudo që ndodheshin. I pari aktivitet mbarëkombëtar në Shqipëri ka qenë pikërisht festivali në RTSH, ku një ndihmë të madhe kanë dhënë edhe disa gazetarë të Radio Televizionit të Prishtinës. Mund të them se ajo ishte një strategji që rezultoi shumë efikase, pavarësisht disa kontestimeve që patëm gjatë organizimit të këtyre festivaleve.

-Në fakt është folur shumë për faktin që disa festivale nuk kanë qenë “live”...
-Sigurisht që ka pasur edhe kontestime për faktin se këngët nuk këndoheshin “live” por me “play-back”, por këto nuk ishin kurrsesi gjëra të dorës së parë. Rëndësi ka që një këngë të jetë e bukur, të këndohet bukur dhe të përcjellë një mesazh tek publiku. Primare ishte që fjala të përcillej qartë tek spektatori dhe më pas, kur RTSH të kishte mundësinë për të rinovuar studiot, pajisjet teknike dhe të gjitha aparaturat e nevojshme duke filluar që nga kamerat, fonia etj, do të arrihej që të bëhej një festival direkt, ashtu siç të gjithë (si ne si publiku) kishim dëshirë të shihnim. Në atë moment shumica e këngëtarëve ishin debutues dhe mos harroni që kohërat ishin tepër të vështira. Ndodhte që në provat e përgjithshme një këngëtare të ishte në sallë dhe kur vinte çasti për të dalë në skenë, ajo të mos ishte prezente, sepse një tjetër anije ishte nisur nga Durrësi.

Të nesërmen vinte kompozitori dhe thoshte se këngëtarja ishte larguar nga Shqipëria. Pra zgjidhjet që jepeshin në atë kohë ishin të momentit të ndikuara shumë nga gjendja e vendit. Është shumë e lehtë të kritikosh duke qenë i ulur në një kafene, por sfida e vërtetë gjatë gjithë kohës ka qenë atje në skenë. Shumë njerëz qëndruan dhe punuan edhe në ato kushte shumë të vështira duke sakrifikuar shumë, pasi e shihnin në radhë të parë si përgjegjësi atë detyrë që kryenin. Mund të them se RTSH është i vetmi institucion që tregoi se rruga e zhvillimit është puna dhe përkushtimi dhe jo shpartallimi i gjithçkaje.

-Le të kthehemi te zhvillimet e sotme të muzikës shqiptare. Si e shikon maestro Zhani muzikën e lehtë shqiptare?
-Më pëlqen që ta krahasoj me zhvillimin urban në qytetet kryesore të vendit tonë. Ashtu siç ka një zhvillim të madh, le të themi një “boom” në aspektin urban, në teknologji, ku ekziston një vizion tepër i guximshëm, e njëjta gjë ndodh edhe në muzikë. Sot ka një “boom” festivalesh dhe veprimtarish të të gjitha llojeve. Dhe ashtu siç ka një konfuzion urban, ka edhe një konfuzion krijues. Sot shumë pak dihet diferenca që duhet të ketë një veprimtari nga një tjetër, ose cili është roli i një institucioni publik në këtë shije muzikore të pranuar përgjithësisht. Ky është edhe roli i institucionit publik, që të zhvillojë atë prirje muzikore për të cilën shoqëria jonë ka nevojë. Nuk duhet ngatërruar kjo detyrë e institucioneve publike me interesat monetare, me komercializmin. Shikoj që ka një konfuzion shumë të madh në këtë drejtim. Prandaj ka edhe pakënaqësi, pasi në konfuzion nuk jetohet mirë, në konfuzion nuk shijohet mirë. Shikojmë që niveli i prurjeve të reja dhe krijimtarisë është shumë spontan, ashtu siç është edhe mbirja e pallateve dhe vilave në çdo cep të rrugës.

-Besoni se ka një rrugëdalje nga ky konfuzion?
-Unë besoj se ka. Rruga e vetme për të dalë nga ky konfuzion është profesionalizmi. Ashtu siç nuk mundet që reformën urbane të mos e drejtojnë njerëzit profesionistë të fushës, ashtu edhe në muzikë nuk mund të ketë zhvillim pa profesionistët. Muzika është një art shumë i saktë dhe vetëm muzikantët mund ta nxjerrin nga kaosi. Nuk mjafton të jesh këshilltar në një institucion apo drejtues artistik, pasi vendimet i merr drejtori i madh dhe në këtë post duhet të jenë njerëz profesionistë të kësaj fushe në mënyrë që gjithçka të rrjedhë normalisht. Ndryshe do të vazhdojmë gjatë me këtë kaos. E **** jonë janë njerëzit globalë, që dinë pak nga gjithçka dhe shumë nga asgjë. Por unë mendoj se gjithkush duhet të përgjigjet profesionalisht për atë që bën.

-Si e shikoni krijimtarinë e disa këngëtarëve që duhet thënë se nuk janë mirfilli këngëtarë të muzikës së lehtë, por huazojnë nga pak gjithandej dhe korrin sukses në treg? Unë nuk e shikoj me shqetësim këtë fenomen. Të gjithë kanë të drejtën që të bëjnë këngë dhe ti prezantojnë në publik. Unë shqetësohem për ata profesionistë të muzikës, që nuk po bëjnë atë që kërkohet prej tyre. Ne nuk duhet të ankohemi pse kemi poezi të dobët, por pse nuk kemi poezi të mirë. Ky është çelësi për ta sjellë muzikën e lehtë shqiptare në ato nivele që duam.

Ne duhet të punojmë me ata këngëtarë që kanë sukses edhe pse nuk bëjnë atë muzikë të mirë që pëlqejmë ne, për të mësuar sekretin e suksesit të tyre nga njëra anë, ndërkohë që detyra jonë është që tu kultivojmë atyre ato pjesë që atyre ju mungojnë. Kjo është detyra e institucioneve publike dhe profesionistëve të vërtetë të muzikës.

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.