Rosela, ta nisim me fitoren e çmimit të dytë. Cilat ishin emocionet e para kur more çmimin? Shumë e lumtur. Nuk e prisja, sepse me thënë të drejtën ishte festival shumë më me nivel se dy të fundit, kishte shumë këngë të mira. Nuk është se nuk e dëshiroja, por duke qenë natyrë modeste, mbase më shumë se ç’duhet, deri në momentin e fundit thoja “Jo, s’ka mundësi, s’mund të jem unë”. Por kur filloi votimi dhe pati pikë shumë të larta për mua dhe deri në momentin e fundit, kur Sherif Merdani dha votën e tij, isha unë në vendin e parë atëherë po e kuptoja.Domethënë, më kishte kapur një hutim total, nuk ka mundësi thashë. Ishte bukur t’i shkoje afër çmimit të parë. Mu bë shumë qejfi për Rik Ndocin, jashtëzakonisht shumë, është këngëtar i madh dhe çmimi është një dhuratë shumë e bukur për të pas rikthimit.

Dy këngëtarë nga Shkodra fitoni vendet e para. Ç’domethënie ka për ty?
Edhe dikush tjetër më tha “Ah, ju Shkodra!”. Por nuk ishte bërë me fjalë, sepse në fund të fundit këtu fitoi kënga, ne thjesht përfaqësonim komponentët e këngës dhe ishte koinçidecë shumë e bukur. Sigurisht, Shkodrës i jep shumë lumturi kjo. Kam marrë shumë mesazhe që thonë “Na nderove Shkodrën” dhe ndihesh në qielline shtatë. Ajo Shklodër është e lavdishme për të gjithë ne që kemi ardhur këtu. Në asnjë moment nuk heq dorë, sikur në Shkodër të kishte ca gjëra që i mungojnë, fatkeqësisht, nuk do e lija për Tiranën. Këtu je afër koncerteve, afër angazhimeve kryesore, kjo është arsyeja.

Kur ka nisur realizimi i këngës suaj?
Kënga kishte një muaj e pak që kishte nisur. Ishte në fakt ideja e prof. Shpëtim Saraçit për të bashkëpunuar me Pirro Çakon, me tekst të Agron Tufës. Dua t’i falenderoj që të tre në mënyrë të veçantë, sepse ëhstë shumë e rëndësishme të kesh një këngë ku komponentët janë të njohur. Megjithëse kisha emocione, se janë emocionet normale të skenës, dridhesh para asaj skene, se e ke publikun aty para dhe mendon si po e nxjerr këngën, se po të shohin me ëndje. Kisha tre emra të mëdhenj dhe nuk më lejohej të gaboja. Është edhe fakti që unë kërkoj shumë nga vetja, nuk jam kurrë e kënaqur, biles natën e dytë prof. Shpëtimi më çoi mesazh urimi që ke dalë shumë mirë, unë prapë mendoja “Shpresoj të dal në natën e tretë”, ndihesha sikur nuk kisha dhënë maksimumin tim të mundshëm. Sigurisht emocionet ndikojnë ndonjëherë, mua personalisht më ndikojnë për mirë. Më ka ndihmuar.

Kalojmë tek pjesëmarrja në festival. Përsa i takon realizimit, si u ndjetë si këngëtare?
Shumë e kënaqur. Unë kisha një vit shkëputje dhe të them të drejtën jam kënaqur shumë me Natën Gala dhe për këtë duhet falenderuar udhëheqësi artistik Edmond Zhulali, bashkë me gjithë stafin e RTSH. Ishte një ide shumë e mirë dhe sikur të bëhej çdo pesë vjet do ishte një mrekulli. Jam emocionuar shumë dhe mu duk vetja aq e vogël para atyre emrave aq të mëdhenj, por kënaqësia më e madhe ishte se pjesa më e madhe e këngëtarëve ishin shkodranë. Ke idenë çfarë kënaqësie më jepte kjo gjë? Nuk e di, por e kemi pak gjakun e ëmbël ne!

Le të flasim pak për këngëtarët dhe garën e tyre. Si është në të vërtetë?
Garë e vështirë, sigurisht, sepse gjithsecili nga ne ka atë egon e brendshme që unë dua të fitoj. Por unë si natyrë jam shumë realiste dhe kam zgjedhur të studioj në një degë tjetër, vetëm për këtë arsye. E vuaj shumë një padrejtësi, jam natyrë e ndjeshme. Jam munduar ta marr si një hobi dhe jo të lidhem shumë me muzikën vetëm për këtë arsye. Se të gjithë më pyesin pse nuk kam vazhdu për muzikë. Prandaj normal që gara është e egër, sepse sot kanë ndryshuar shumë gjëra, parametrat, dikush ka mundësi ta bëjë këngën më mirë, dikush më pak mirë, dikush e bën jahstë aranzhimin dikush këtu… nuk është për të gjithë e lehtë të punosh. Ke shumë dëshirë, por nuk mundesh të bësh atë që je e aftë të bësh, por që nuk e bën dot. Unë gjithsesi jam selsektive, më pëlqen të zgjedh komponentët e mirë. Dua të mbaj një pozicion të mirë dhe më erdhi shumë mirë që bashkëpunova me realizuesit e këngës. Jam shumë e lumtur që kam një këngë të mirë dhe që është pëlqyer shumë. Jam akoma në ato ditë të euforisë. Por jam e angazhuar edhe me plane të tjera, për festat e Viti të Ri. Them që çmimi i parë ka qenë një dhuratë shumë e bukur për festën.

Ndërsa për vitin tjetër prisni një çmim të parë? Shohim se karriera juaj është në ngjitje: e nisët me “Etheistët” si një ndër të rinjtë që kanë passion muzikën, vazhduat me festivalet dhe tani me një çmim të dytë…
Nuk e di, pot ë kasha një këngë të mirë dhe të garoja, do garoja fort, sigurisht. Gjithmonë varet nga kompozimi. Në një intrevistë Pirro thoshte se ndonjëherë njeriu kompozon një këngë, për të cilën punon shumë dhe nuk merr atë që mendonte dhe meritonte të fitonte. Pastaj mund të bësh një këngë dhe të mendosh që “unë tani e bëra, të dalë si të dalë” dhe fiton çmim. Kjo këngë në fakt u nis për tjetër aktivitet, por unë jam shumë e lumtur që dolëm këtu, sepse është shumë më bukur të këndosh ‘live’, sesa me ‘playback’ diku. Më pëlqen më shumë ‘live’, se jemi mësuar në koncerte dhe kështu këndohet edhe në botë. Sikur të kishte më shumë aktivitete ku këndohet ‘live’ për mua do ishte shumë mirë.

Çfarë e pengon artistin të këndojë ‘live’, nëse flasim për kushtet teknike?
Po, normale, duke qënë se Pallati i Kongreseve, që është shndërruar në Pallat të Koncerteve, nuk është bërë për këtë, nuk ka akustikë të mirë. Këtu nuk ka faj askush, se në fakt duhet një teknikë shumë e mirë dhe që kushton shumë, që të ndryshosh totalisht dëgjimin. Është si të ndërtosh një studio inçizimi nga e para. Këtë nuke them unë, se nuk jam porfesioniste në këtë punë, por e kam dëgjuar nga profesorët e mi, kompozitorë. Por kushon shumë dhe nuk i kemi arritur akoma ato nivele. Megjithatë, ka një përmirësim, nuk është gjithmonë e njëjta gjë, është në rritje. Ato punojnë, lodhen, përpiqen të marrin më të mirëne mundshme me aq sa janë mudnësitë dhe ky është një hap i mirë. Nuk është e lehtë edhe për ne. Nëse dikur është bërë festivali në skenën e Operas, ai është apostafat për këngën, është kollaj të këndosh ‘live’ aty. Nuk ke nevojë për kufje, mjaftojnë vetëm bokset kthyese dhe merr gjithë atë që ke nevojë. Ne kemi kënduar edhe tek Ethet ashtu, kështu që nuk ishte ndonjë gjë e vështirë. Kurse kjo është sallë e madhe, zëri jehon më larg dhe teknikët dinë ta përkufizojnë më mirë problemin. Megjithatë ne jemi ndjerë shumë mirë, sepse kam tre festivale që marr pjesë dhe çdo vit ka një cilësi më të mirë në dëgjimin me kufje,me aq sa unë kam në dorë të kontrolloj, pastaj për të tjerat...

Nga të treja festivalet, ku e keni ndjerë veten më mirë, flas këtu për interpretimin, këngën, performancën.
Në të tre festivalet kam patur këngë komplet ndryshe nga njëra- tjetra. Do thoja që kam ardhur në rritje. E kam filluar me “Hirushen”, që më solli shumë fat. Ishte një këngë e ëmbël dhe unë isha 16 vjeç, prandaj mu përshtat shumë. Pastaj mora një duet, kompozuar nga Sh. Saraçi. Ishte një impenjim shumë i madh, megjithëse nuk u vlerësua me çmim si këngë, por u pëlqye shumë. Unë mendoj se ka dy çmime: ai i publikut dhe ai që jep juria. Rëndësi ka që është pëlqyer dhe për një këngëtar fitorja më e madhe është të futesh në finale, mes këngëve më të mira dhe jo gjithkush e ka këtë mundësi. Sigurisht që çmimi të stimulon shumë, aq më tepër këtë vit, se ishte festivali i 45-të. Të ishe aq afër çmimit të parë, t’i shkoje aq afër Frederik Ndocit, për mua ishte nder. Është këngëtar i madh, një idhull i fëmijërisë sime. Kështu që më shumë se kaq nuk kam çfarë të pretendoj.

Ku e ndjeve konkurrencën më të madhe mes këngëtarëve të tjerë?
Mua më ka pëlqyer jashtë mase kënga e Arbër Arapit, jo sepse ne jemi etheistë dhe miq shumë të ngushtë, po thjesht ishte një këngë shumë e mirë. Më erdhi keq, sepse duhej të merrte një çmim, apo e meritonte një vend më të mirë në kualifikim se ai që mori. Ishte një këngë shumë cilësore dhe publiku e pëlqeu, që është edhe më e rëndësishmja. Një nga baladat më të bukura që ka kënduar Arbri dhe kur të dëgjohet në radio, se këngën sa ëm shumë ta dëgjosh aq më shumë të pëlqen. Por këto janë gjëra që ndodhin, jo të gjithë do dalin të kënaqur nga festivali. Është mëse normale. Këto dy këngë, të Frederikut dhe Arbrit, unë i kam lakuar shumë për të fituar.

Cila ishte arritja e këtij festivali?
Që kishte nivel shumë të mirë. Kishte këngë shumë të mira, jo komerciale dhe nëqoftëse kishte ndonjë, nuk dukeshin fare, sepse këngët e vërtetë e ‘mbytë’, në kuptimin figurativ. Prandaj kishte vlerë si festival. Duhet falenderuar E. Zhulali dhe redaktorët e muzikës që punuan aty, Gazmend Mullahi, Fred Kaçinari, pra një një staf profesionistësh. Nuk duhen futur në festival këngë komerciale, se është festivali i muzikës së lehtë shqiptare. Edhe një festival të denjë që kemi, le ta bëjmë ashtu siç duhet.

I prekët pak planet e ardhshme, ta shtellojmë më tej këtë temë, pasi lexuesi është më i interesuar për këtë tani pas çmimit?
Plani im më i afërt është spektakli që bëhet në TVKlan, me ide të Pandi dhe Bledi Laços dhe Adi Hilës që quhet “C’est la vie” (Kështu është jeta). Jam pjesëtare e një dhjetësheje me çifte. Është ideja e kërcimit të një balerini jo profesionisst me një profesionist, muzikant, politikan apo actor që do këndojnë, shoqëruar nga një këngëtar profesionist. Po më pëlqen shumë ideja dhe po përgatitemi për këtë spektakël. i falenderoj Pandin dhe Adin për ftesën, i uroj edhe për çmimin e parë, se pak a shumë ai grup jemi… Ka për të qenë diçka shumë e veçantë, një risi për publikun. Publiku ka dëshirë për risi.

Ka ndonjë ide për album Rosela? Dua të them se këngët që keni realizuar deri tani nuk mund të mbeten pa një ‘çati’...
Është shumë e vërtetë, por nëse Rosela ka ndërmend një album në të nuk do jenë këto këngë, por totalisht produksione të reja. Mendoj se jam akoma shumë herët dhe jam shumë e re për ta bërë albumin. Duhet të vë bazat njëherë. Deri tani jam mirë. Kur të vazhdoj edhe ca vite kështu, do filloj të mendoj për një album. Dëshira ime është të kem bashkëpunim me të gjithë kompozitorët, të mos dal gjithmonë me një emër dhe të ketë një gjë të bukur. Kjo është dëshira ime. Unë e kam marrë me hapa shumë të lehtë, nuk dua të ngutem dhe t’i bëj gjërat ashtu siç duhen.

Një urim për dëgjuesit dhe admiruesit apo ndonjë falenderim tjetër?
Ju falenderoj për ftesën, ëhstë gjithmonë kënaqësi të jap intervistë për gazetën tuaj. U uroj të gjithëve Gëzuar festat, mbarësi dhe dashuri nëpër familjet e tyre. Do doja të falenderoja familjen time për gjithë mbështetjen, gjithë ç’kanë kaluar bashkë me mua, sepse është stres dhe punë shuëm intensive festivali, nuk është diçka e thjeshtë. Falenderoj edhe butik “BSB” dhe mikeshën time të re Emanuela, falë së cilës arrita tad al aq mirë në veshjen time skenike. Dua ta falenderoj patjetër, sepse më ka ndihmuar në një moment shumë të ëvshtirë, kur ti gjen dikë që thotë “Dale, se do të ndihmoj unë”. Nuk është pak. Është një nga butikët më të mirë në Tiranë dhe e falenderoj në veçanti Emanuelën. Faleminderit dhe gjithë të mirat!

Gazeta SOT

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.

o sa mire me ken shkodran