Osman Mula, kompozitor pjesëmarrës në Festivalin e 45- të të Këngës në RTSH, u paraqit me krijimin “Dua këngën” të interpretuar nga Evis Mula. Me ritëm të veçantë, pak slou dhe romantike, kënga gjeti vend në zemrat e shumë admiruesve të kësaj rryme dhe fansa të vetë këngëtares, që është vlerësuar me disa çmime të para e të dyta në festivale të ndryshme të këngës.

Kënga arriti në finale, edhe pse jo me një çmim. Realizuesi i saj, Osman Mula, flet për këtë konkurrim dhe rreth festivalit në vetvete.
Z. Mula, cilat janë përshtypjet e pjesëmarrjes së këngës suaj në festival?
Duke qenë pjesëmarrës i festivalit unë e respektoj atë, sikurse çdo vit, që sjell krijimet e mia. Dhe si çdo vit ia besova Evisit, e cila ma shpërbleu po aq mirë sa ç’i shkruajta muzikën. Evisi tregoi një performancë shumë të mirë, që kërkonte dhe një vokal të veçantë, sepse ishte një romacë- baladë. U mirëprit si këngë dhe u vlerësua nga publiku e nga juria. Edhe vetë spikerja kur e prezantoi e quajti një këngë tepër profesionale. Më vjen mirë që mora pjesë në festival me këtë romancë- baladë, sepse mendoj se festivali sivjet ishte rikthyer drejt melodisë, që është e domosdoshme. Festivali i 45-të solli mjaft krijime të tilla, siç solli edhe krijime për rininë, siç thuhet ‘për masën’, domethënë këngë tregu. Pra, kishte nga të gjitha gjinitë. Unë mora pjesë në një tjetër performancë, në atë që nuk kisha nevojë për tregun, por doja të tregoja që mund të vija në një tjetër gjendje dhe bashkë me poezinë e djalit tim, Sonit dhe me interpretimin e vajzës sime Evisit morëm pjesë në konkurrim.
Më jepni mendimin tuaj rreth realizimit të festivalit këtë vit, si jubile.

Mendoj se është nga festivalet më të mirët që është bërë. Natyrisht, mund të ketë edhe probleme si gjithçka, sepse gjithçka është për tu diskutuar, ngel në treg dhe gjithsecili ka të drejtë të shprehë mendimin e tij. Mendoj se në kuadër të realizimit, festivali solli një natë të tretë shumë profesionale, me larmi këngësh, kolazhe të mrekullueshme, njerëz të cilët janë të domosdoshëm për tu përmendur në festival. Edhe te Nata Gala ne përmendëm shumë, por që të jem i sinqertë kujt edhe mund t’i kemi mbetur borxh, se është e pamundur që 45 vite t’i përmendësh në 2 orë spektakël, prandaj me forcë e kërkoj që të bëhet çdo vit, për krishtlindje apo natën e Vitit të Ri.

Festivalet tani kanë shumë për të thënë, se kanë punuar mjaft njerëz. Mund të kesh punuar për vite dhe të kesh arritur majat, por nuk ke punuar më për arsye të emigracionit a ndonjë arsye tjetër, prandaj nuk duhen harruar. I gjithë dhjetori mendoj të dalë jashë kornizës së festivalit, si krijues, sepse mendoj që festivali në RTSH solli një tjetër gjendje, që ëshë për tu vlerësuar. Solli një Natë të Rinjsh, solli një Natë Gala, solli tre netë Festivali. Gazetat, televizionet folën për to dhe mendoj se kjo është gjëja më pozitive për festivalin. A ka akoma për tu diskutuar, a i lamë rrugës ato që mund të themi, mendoj se janë për tu marrë në konsideratë.

Ne nuk e bëmë festivalin e 45-të për ta mbyllur ciklin e festivaleve. Ne bëmë një përvjetor të 45-të për të vazhduar historia e festivaleve. Skena është e hapur dhe kanë të drejtë të marrin pjesë kompozitorë profesionistë, njerëz që kanë pasione, këngëtarë profesionistë, që afrohen tek ky festival. Sofra e festivalit ishte e hapur. Personalisht, dua të përshëndes një ngainiciatorët, i cili erdhi me një projek ndryshe nga vitet e tjera: Edmond Zhulalin. Në projektin e tij ai solli mendimin për një Natë të Rinjsh, për Galanë dhe për Festivalin e 45-të. Është e pamundur, edhe në një dasëm, dikujt mos t’i mbesë hatri: “Jo pse më vure në tavolinën C, jo pse më vure në tavolinën D?”.

Kështu që le ta marrim si një shembull pozitiv çështjen e festivalit. Përsa i përket interpretimit ‘dal vivo’, mund të jem ndër ato personazhe që kam patur dëshirën që kënga të vijë me partiturë, të shoqërohet nga orkestra, gjë që është në proçes dhe mund të bëhet. Dhe duhet të bëhet. Ndërsa të gjithë këngëtarët kanë kënduar ‘dal vivo’. Kjo është e sigurt, sepse kam ndjerë shqetësimin e vajzës sime që në prova, punën me kufjet, pozicionimin e zërit, që e llogarisnin vetë, dëgjimin e me rradhë, deri ditën kur u bë festivali. Unë do t’i uroja të gjithëve suksese dhe mendoj se festivali duhet të dalë jashtë kuadrit të një gare, artistët duhet të jenë më bujarë për t’i uruar edhe të tjerët.

Pavarësisht se unë nga një votim dola nga vendi i tretë në të pestë, por kjo është, duhet t’i pranosh rregullat e lojës së festivalit.
Mendoni se fitoi kënga më e mirë?
Përderisa salla e priti aq mirë, përderisa u këndua nga një këngëtar aq i mirë si Frederik Ndoci, me një vokal të mrekullueshëm, pse duhet të jemi xhelozë? Duhet të dimë t’i japim dorën njëri- tjetrit, se në fund të fundit arti kështu është. Unë ka patur raste që kam marrë çmim të parë në një festival dhe vitin tjetër s’kam hyrë as në natë të tretë. Po kjo s’më ka bërë që të mos i jap dorën fituesit të çmimit të parë dhe të mos e uroj me zemër. Në konkurrim kështu është: tre votojnë për ty, gjashtë nuk votojnë fare për ty. Kënga ime u prit jashtëzakonisht mirë, pas festivalit të gjithë folën mirë, megjithatë ca votuan maksimalisht, ndërsa tre votuan zero fare. I kam miq, por kështu është historia e festivaleve. Kjo është gara e këngës!

Derisa të pranosh të futesh, do marrësh suksesin, por edhe do riskosh. Qe një punë shumë e mirë. Unë jam regjizor vetë dhe me këtë rast dua të përgëzoj edhe regjinë, se punoi me mjaft profesionalizëm. Unë pashë tre ekrane, tre momente plazme ku dilte figura, po pashë edhe 20 e ca kamera në transmetim, gjë që jep shumë kënaqësi. Kjo tregon se televizioni im vazhdon ta rimarrë veten dhe të futet me forcë në treg, që të luftojë që edhe kënga të futet në treg. Këtë dua për televizionin ku unë punoj dhe mendoj se me këtë festival ia arriti.

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.