"Melodi ka patur dhe madje, unë do të përdorja një shprehje që gjithë artistët që kanë mbijetuar në ato kohëra dhe janë vlerësuar edhe me çmime, ata janë për t’u vlerësuar. Sepse nën një trysni, nën diktaturë, të mbijetojë arti në atë mënyrë, kjo unë them që është vlerë e artistëve shqiptarë. Që të prodhoje melodi edhe me ato pak mundësi që kishe, me atë sy që shiheshe në atë kohë, ky mund të cilësohet si brez i artë i këngëtarëve, që nuk vdes kurrë. Dhe them që është për tu përgëzuar..."

Ju gjejmë në ambjentet e Varietesë së Tiranës mbi piano. Cilat nota po luani?

E kam thënë edhe në intervista të tjera, që jam duke përgatitur një recital timin. Jam në përfundim, madje, por punët e tepërta që kam, të thuash atë që është, se është edhe fushatë zgjedhore, e kanë shtyrë pak punën me albumin. Unë jam aktualisht kryetar i njësisë vendore nr 9 këtu në Tiranë, e keni dëgjuar edhe nëpërmjet medias se çfarë pune titanike po bëhet me nxjerrjen e listave etj, kështu që nuk kam patur shumë kohë. Por mund të them këtë, se unë albumin e kam gati. Ju tani më gjetët duke luajtur nota të këngës që unë po bëj për vendlindjen time. Jam menduar shumë për këtë, se të bësh këngë për Tiranën është pak e zorshme, për qytetin tim të lindjes do ta kisha shumë të lehtë, por Tirana, duke qenë një metropol, e bën më të vështirë. Prandaj, jam duke punuar me këtë këngë, hedh disa nota, fshij ato që s’më pëlqejnë, konsultohem edhe me miqtë e mi muzikantë…

Jeni kapriçioz me muzikën, kur kompozoni?

Këtë mund ta thoni ju, nëse ju duket se muzika ime ka edhe kapriçio… Kapriçioz me notat e mia jam shumë, kjo të lodh në fakt, por e rëndësishme është që të dalë mirë, të jesh kapriçioz për mirë dhe jo të prishësh atë që është bërë. Thjesht, unë përpiqem për të hequr atë pjesë më të dobët dhe të bëj më të mirën. Po bashkëpunoj me Jorgo Papingjin për këtë këngë të Tiranës. Këngët e tjera të albumit i kam me autorë tekstesh nga më të njohurit, siç janë Arben Duka, Agim Doçi, Gjok Beci, J. Papingji, se kam një pjesë të konsiderueshme të këngëve të mia me të.

Si doli ideja e një albumi?

Këtu nuk kam qejf të paragjykoj, se nganjëherë s’ishte puna se kërkonte Luani një emër, siç bëjnë disa këngëtarë, që sapo marrin atë që e quajnë ‘emër’ patjetër e nxjerrin një album. Nuk diskutohet kjo, sepse albumi është si një trampolinë, që e hedh atë kudo dhe të bën që ta njohin të gjithë. Ideja është që nuk bëj album për përfitime ekonomike, por për përjetësinë e krijimtarisë sime. Albumi është ndarë në dy CD: njëra me nostalgjinë, hitet më të mira në vite që kam kënduar, megjithëse unë kam kënduar shumë dhe nuk di çfarë të marr e çfarë të lë. Dihet, tashmë, krijimtaria ime. Dhe tjetra do jetë me këngë të reja, sipas kërkesës bashkëkohore. Rryma do jetë po ajo, se unë këndoj dhe krijoj vetëm muzikë të lehtë dhe pop. E rëndësishme është që unë jam i kënaqur me atë që kam bërë dhe tani, po i pëlqeu spektatorit dhe telespektatorit... Ia lë atij në dorë ta vendosë: jo ta vlerësojë nëpërmjet emrit që unë kam krijuar, por nëpërmjet asaj që do të dëgjojnë dhe shikojnë.

Kur pritet të dalë albumi? A keni menduar për ndonjë turne?

Është shpejt të themi për turne, sepse është kjo periudha e mbingarkuar e punës sime, siç ju thashë. Albumin pres ta publikoj albumin në mars. Nuk diskutohet që edhe koncerti recital do vijë shumë shpejt, pastaj.

Si e vlerësoni karrierën tuaj para dhe pas viteve ‘90, shihni një ndryshim tek vetja?

Artistët zakonisht, zëri ose krijimtaria e tyre, ndoshta mund të ndryshojë me ndryshimin e regjimeve, sepse artisti është shumë i ndjeshëm ndaj ngjarjeve që ndodhin në komb. Biles, aty ai merr edhe spunton për të krijuar, sepse nëse ka një ndrydhje të shpirtit, edhe krijimtaria del pak me dhimbje. Krijimtaria del edhe e bukur, por në të ndikon shumë ndryshimi i sistemeve. Nëse e keni vënë re, edhe Top Show ka bërë disa emisione për muzikën, ku i rreh këto tema shumë, si problemin e teksteve, melodive etj. Melodi ka patur dhe madje, unë do të përdorja një shprehje që gjithë ata artistë që kanë mbijetuar në ato kohëra dhe janë vlerësuar edhe me çmime, ata janë për të vlerësuar. Që të prodhoje melodi edhe me ato pak mundësi që kishe, me atë sy që shiheshe në atë kohë, ky mund të cilësohet si brez i artë i këngëtarëve, që nuk vdes kurrë. Dhe them që është për tu përgëzuar.

Ju i përkisni pikërisht atij brezi të merituar të këngës. Si e shihni tashmë veten?

Të mohosh atë periudhë, do të thotë të mohosh rininë tënde. Në atë kohë, me të mirat dhe të këqijat e saj, ne jetuam…

Flas për ndryshimin mes këngëtarëve të brezit tuaj dhe të sotmit…

Vetëm në këtë pikë unë nuk mund të them gjë, që të bëj rolin e atij kritikut, të them që ne ishim shumë mirë dhe këta janë keq, apo këta mirë dhe ne jo. Le të themi, që unë kam një besim të madh në vetveten time, se në çdo kohë dalin artistë, artistë të mirë. Nuk ka artistë të këqinj, absolutisht nuk mund të thuhet kurrë. Ai që del në skenë duhet respektuar, se ka dalë për të treguar diçka, për ta kënaqur spektatorin. Është tjetër gjë se sa ai do i rezistojë skenës. Ka një kohë që artisti del në skenë dhe bën një ‘bum’, bën përzgjedhjen në krijimtarinë e tij. Nëse një këngëtar del dhe që në fillim i hipën vetja në qejf, siç i themi ne, ai nuk ka karrierë të gjatë artistike. Nëse ul kokën dhe të punojë sa më shumë, sepse të hipësh në skenë një ditë është mjaft e lehtë, por të mbajturit e emrit artist bëhet një barazim vetëm me punën. Atë talent që ka duhet ta përpunojë çdo ditë. Artisti është si puna e një kudhre, sa më mirë ta rrahë, aq më mirë del edhe metali. Kjo është puna e një artisti dhe këtu flas jo vetëm nga eksperienca ime, por edhe e shokëve të mi, që sot janë artistë tepër të nderuar dhe kanë lënë gjurmë. Paçka se është për të ardhur keq që nuk vlerësohen edhe aq vlerat. Vlerat i vlerësojnë ata që kanë vlerë; vlerat nuk i vlerësojnë ata që nuk kanë vlera. Kjo është domethënia. S’e ka thënë Luani këtë, por e kanë thënë filozofë. Fatkeqësisht tek ne ndodh, s’ke ç’bën.

Në cilën pikë të karrierës jeni: shfaqjet, koncertet në vitet e fundit?

Duke qenë i azhornuar në politikë, detyrimisht se nuk mund të mbahen ‘dy kunguj në një sqetull’. Kam patur pak kohë që të merrem me art, të them të vërtetën, por edhe ajo pak ka qenë e lodhshme, sepse kam punuar edhe jashtë orarit. Më shumë i jam kushtuar kompozimit, kam marrë çmime, kjo është gjë e mirë dhe i jam borxhli shumë spektatorit tim, që më ka dashur dhe më do. Jam pak lokalist. Unë jam nga Tirana dhe mbi publikun tim, Tiranën time, unë nuk vë asnjë.

Si e ndjetë veten në politikë? Ka këtu ndonjë kontradiktë, të qënit artist dhe politikan njëherësh?

Unë kam qenë kandidat i dalë nga Partia Socialiste. Subjekti im kishte propozuar që në njësinë bashkiake nr 9, aty ku unë kam lindur, të isha kandidat që në vitin 2000. E kam fituar mandatin dy herë: në vitin 2000 dhe 2003. Ç’është e vërteta, karriera ime si artist kishte një lidhje më tepër me publikun. Nëse unë kisha spektatorin tim, që më duartrokisnin për atë çka unë mendoja t’i jepja atij, tashmë në këtë zyrë unë u kam hapur atyre zemrën dhe derën. Varet sesa e ngrohtë ka qenë zemra ime dhe si ia kam hapur derën atij komuniteti, sepse janë njerëzit që i dua, banorë të lagjes sime. Kjo është ajo përafërsia, që kam patur përsëri të bëj me njerëz. Jam munduar të bëj më të mirën, pavarësisht se unë edhe shumë mundësi nuk kisha, por e rëndësishme është që i kam qarë hallet bashkë me ta, në të gjitha format dhe mënyrat që më kishte falur Zoti mua.

Po të ktheheshit mbrapa, do të ishit përfshirë sërish në politikë? Ndoshta jo në vendoret, por edhe më gjerë?

Kjo ka të bëjë me karakterin e njeriut, që nuk mund të ndryshojë, mbetesh ai që ke qenë. Varet, kjo është në dorën e subjektit politik që të propozon. Në rastet kur është një zgjedhje që bëhet për të mirën e përgjithshme, vetëm për të mirën e përgjithshme, atëherë kjo duhet bërë dhe them se duhet ta ketë çdo njeri.

Si ju shihte familja të ndarë në dy profesione: mes politikanit dhe artistit?

Familja ime më ka parë gjithmonë si një bashkëshort dhe një baba. Do ishte mirë që të pyesnit nusen time dhe fëmijët, sesi unë ndoshta mund të kem ndryshuar, por s’e besoj. Unë edhe shoqërisë sime, me të cilën unë kam lindur dhe jam rritur, në atë lagje dhe fatmirësisht, shokët e mi vazhdoj t’i mbaj prapë, pavarësisht se nuk kanë profesionin tim. Fjalën e parë që u kam thënë, kur u zgjodha kryetar i njësisë sime, ishte: "Nëse shikoni një devijim të shokut tuaj, atëherë jo vetëm do vini të ma thoni, por unë jam absolutisht gati të jap edhe dorëheqjen".

Po familjes ia keni bërë të ditur një gjë të tillë, apo aty i vutë ju kushtet?

Ç’është e vërteta, familja ime ishte mësuar me mua. Si artisti, ashtu edhe politikani kanë shumë defiçenca në familje, në orarin e zgjatur të punës. Ia kemi bërë të qartë gjithmonë edhe fëmijëve këtë, se shyqyr që kemi gratë e mira dhe merren ato me edukimin e fëmijëve... Kam një familje në harmoni: djalin tim, që është në Institut të Lartë të Arteve për kitarë, vajzën e kam juriste dhe gruan nëpunëse.

Kalojmë tek bashkëpunimi me artistët, duetet, kompozimet që keni bërë për disa nga emrat më të mirë të skenës sonë. Kë mund të veçoni?

Kam frikë se do tu ngelë hatri disave, se ne po bëjmë një intervistë që s’më keni përgatitur dhe unë s’i dija pyetjet. Bashkëpunëtorët e mi pak a shumë i di edhe spektatori. Këngëtarët e mi më të hershëm, duke nisur me të madhen Vaçe Zela, me këngën "Nusja e lirisë", që ia kam dedikuar Margarita Tutulanit. Pastaj, me gjithë artistët e mëdhenj, si Sherif Merdanin, Tonin Tërshanën, Ema Qazimin, Liljana Kondakçi, Irma Libohovën, Kozma Dushin, Gjergj Suliotin, Albërie Hadërgjonaj, Ledina Çelo, Manjola Nallbani, Artjola Toska (kam bërë edhe këngë popullore), Klajdi Musabelliu, Genta Xhaferri, Aleksandër Gjoka, Ilir Shaqiri në Kosovë, Leonora Jakupi, Arif Vladi...

Cili i përshtatet më shumë muzikës që ju kompozoni?

Ja, këtë s’mund ta them dot unë! Megjithatë, më shumë këngë të miat kanë kënduar Ledina dhe Albëria.

Ju preferoni më shumë rolin e këngëtarit apo të kompozitorit?

Nëse Luani do dilte gjithnjë si kantautor, do kishte njëfarë përsëritje në vetvete, por duke ia dhënë këngën, e zëmë Aleksandër Gjokës, ai ma sillte atë krijimtari edhe në kohë. Pra, atë notë Sandri e jepte tamam në kërkesat bashkëkohore të asaj periudhe. Ata tek unë marrin eksperiencën time dhe unë tek ata freskinë e moshës. Është shumë frytdhënës ky bashkëpunim dhe kjo më ka dhënë edhe shumë çmime me ta. Luani ka marrë edhe këngë të kompozitorëve të tjerë, si Aleksandër Lalos, Agim Krajkës, Aleksandër Peçit, Hajk Zaharias, Ferdinand Dedës, Agim Prodanit, Kastriot Gjinit etj. Bashkëpunimi me ta krijon larminë muzikore dhe unë nuk kam dalë asnjëherë njësoj.

Cilën nga kompozimet tuaja keni më të preferuarën?

Kjo është shumë e vështirë. Kam disa, fjala vjen "Mësuesit tim të parë", këngë e bërë shumë vite më parë dhe kur e dëgjon edhe sot të krijon njëfarë nostalgjie dhe mbushje. "Vajzat e detit", "S’e fal rininë", "Mirësia dhe e vërteta", "San Valentino", "Twist again", "Fal", "Po ku ishe ti o Zot"…

Nga frymëzoheni në krijimtarinë tuaj?

Që kur kam qenë djalë i ri, ka qenë fat i madh që kam ndenjur pranë dhe e kam patur pedagog dhe mik atë, që ka zbuluar edhe talentin tim: dirigjenti Alqi Kareco. Alqi është shtatëmbëdhjetë vjet më i madh se unë. Prej tij mora shumë mësime, jo vetëm të edukatës artistike, që është shumë e rëndësishme, por edhe të ashtuquajturën edukatën e muzës kreative, që është tepër, tepër e rëndësishme. Duke qenë djalë i ri, shpesh kaloje edhe në huazime, sepse muzika jonë, e Ballkanit, ka njëfarë përafërsie. Ai gjithmonë më thoshte të kapja një bulëz të traditës sonë, këngëve popullore, perlave tona. Biles, po të ishim në një intervistë televizive bashkë unë do t’jua interpretoja me piano notat ku jam bazuar në këto këngë. Duke u bazuar mbi motivin tonë shqiptar, ti detyrimisht do të krijosh oxhakun tënd, që sapo ta dëgjojnë këngën, ta kuptojnë që është e Luanit. Kjo ishte këshilla e tij. Siç kam krijuar unë atë pamjen vizive, që Luani nuk lëviz në skenë, qëndron drejt në mikrofon, është diçka që nuk mund të ndryshojë, se e kam krijuar unë atë. Kjo është gjë shumë e rëndësishme, pra përmbajtja, se në pamje Luani edhe mund të ndryshojë. Por kjo nuk do të thotë të mos ndryshoj kompozimin, të shtoj mbi atë vijën e thjeshtë melodike orkestracionin, me elemente të tjera, bashkëkohore, pse jo edhe hip- hop. Do ishte diçka shumë e mirë. Këngën unë dua ta bëj për të gjithë tavolinën e shtëpisë, ku të jetë edhe gjyshi i shtëpisë, edhe djali, edhe nipi, edhe adoleshenti. Po të jetë se pëlqehet, atëherë unë e kam fituar davanë.

Keni ndonjë karakteristikë tjetër si artist, përveç qëndrimit skenik, që miqtë jua vënë në pah?

Kur jam në punë jam jashtëzakonisht serioz, por kur jam në shoqëri jam, madje, jashtëzakonisht sanguin. Të gjithë habiten me këtë, por ndodh kur ndihem mirë.

Çfarë bëni me miqtë, jeni njeri me humor?

Do të jem ai dominanti në tavolinë, gjithmonë. Biles, Luani tregon shumë bukur edhe historitë.

Nga e keni marrë këtë tipar?

Nga puna në Variete, se kam 30 vjet punë këtu dhe kam gjithë jetën me artistë të mëdhenj të humorit. Kam marrë shumë nga ata.

Nga shfaqjet brenda varietesë, ka ndonjë që ju ka mbetur në mendje?

Ishte shfaqja e Vitit të Ri, ku ishin shumë këngëtarë të brezit tim. Pastaj "Një piano që nuk hesht", koncerti recital i Alqi Karecit, që doli shumë bukur dhe me shumë vlerë. Spektatori doli shumë i kënaqur, dolën në pah tamam vlerat e këtyre artistëve tepër të mëdhenjë të skenës, që akoma vazhdojnë të kenë vend edhe sot. Kemi dëgjuar në Variete të këndojë Gaqo Çakon dhe jo vetëm e befasoi auditorin, por edhe ne. Kisha kohë që nuk e dëgjoja të këndonte Gaqon. Ky është talenti dhe i mbajtur vetëm me punë, që ai asnjëherë nuk rreshti së shkuari në Opera e kudo. Këto janë vlera dhe duhen vlerësuar.

Mendoni të kompozoni gjithnjë mbi piano, me metodën klasike, apo do provoni edhe me programe në kompjuter?

Absolutisht. Programin me kompjuter ia kam lënë djalit. Metoda më e mirë e të kompozuarit është ajo ku ti e dëgjon tingullin, qoftë piano apo tastierë. Edhe me kitarë, e çdo instrument tjetër që mund të kompozohet, por ama ta dëgjosh me vesh tingullin.

Kohën e lirë, me se e mbushni?

Zakonish unë rri me shokët e mi, i kushtoj ndonjë weekend edhe familjes sime. Zakonisht preferojmë të shkojmë në Durrës, në ato lokalet buzë detit. Aty krijoj njëfarë relaksi. Darkave rri me shokët e mi: Jorgo Papingjin, Osman Mulën, Ben Dukën, Arjan Sukniqin, padiskutim. Ndërsa pushimet me miqtë e mi të fëmijërisë, kam Bujarin, me të cilin jemi rritur.

Jeni gjithnjë i veshur në kostum. Keni provuar ndonjëherë të jeni sportiv?

Unë që i ri e kam vënë kollaren, se më ka detyruar skena dhe do ti që nuk e hoqa dot! Ma kanë vënë në dukje edhe miqtë, por e dinë tani që unë kështu vishem. Vetëm në verë, kur detyrohem nga vapa, rri me këmishë thjesht. Në shtëpi rri sportiv, por jashtë jo, se të shohin njerëzit dhe thonë pastaj "Po ky, çka kështu?"... (qesh)

Keni ndonjë mani për të blerë shtrenjtë apo të shpenzoni me tepri?

Jo, jam i lirë në këtë drejtim. Nuk shpenzoj shumë.

Nëse do ktheheshit pas, do bënit një profesion tjetër?

Nuk e di se çfarë mund të bëhesha. Hobi kam mjekësinë dhe do ishte gjë e mirë të bëhesha mjek. Kjo më lindi nga kushëriri im, që është kirurg, nga bisedat që bëj me të. Plus edhe pedagogu im e kishte shumë hobi mjekësinë. Kam edhe shumë literarìturë dhe lexoj materiale mjekësore. Biles, edhe ilaçet i shoh me shumë kujdes, efektet anësore të tyre.

Pas shumë vitesh merrni një çmim, akorduar nga presidenti. Ç’do të thotë kjo për ju?

Kjo është ajo që ne biseduam që në fillim, është vetëm puna që unë kam bërë. Nuk kam qëjf që të rreshtoj këto tani, debutimet e mia në këto 30 vite në skenë, që nuk janë pak. Përjashto vitet që nga mosha 12 vjeçare, kur kam qenë për një kohë prej tre vitesh në pallatin Ali Klmendi si solist, ku unë kam kënduar tre opereta. Çmimi ishte një vlerësim shumë i madh. Këtu kam rastin të falenderoj spektatorin shqiptar, që më ka duartrokitur gjithën jetën time dhe do vazhdojnë, sepse unë do përpiqem të krijoj gjëra sa më të bukura, që atyre t’u hyjë në shpirt muzika ime, që sadopak t’i gëzoj, në këto periudha mjaft të vështira që po përjetojnë. Jam pak i emocionuar në këto momente... Falenderoj gjithashtu Ministrinë e Kulturës dhe vetë ministrin, si dhe presidentin e republikës Moisiu për këtë titull kaq të madhe që më dhanë. E lashë për në fund, por dua të falenderoj shumë kolektivin tim të Varietesë, që më kanë ndenjur shumë afër. Familjen time, veçoj nënën time, që e kam shumë të mirë dhe nusen time me dy fëmijët e mi. Ata kanë kontribuar shumë, qoftë në forma e mënyra të ndryshme, që unë të nderohem me këtë çmim kaq të madh.

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.