Imazhe te Ngjitura

redonmakashi.jpg (5.6 KB, 1 vezhgime)

__________________
Njeriu lind per ta jetuar jeten, pastaj kerkon magjine e saj: dashurine, pasi e gjen... jeta stoliset me miresi... miresise i falesh dhe me engjellin tend keni nje zemer te perbashket. Te dua cmendurisht engjelli im.

Arber Dhomi
Kur keni ardhur per here te pare per nje koncert ne Shqiperi?
Kete here duket se vini si protagonist kryesor ne nje aktivitet te rendesishem. Si e perjetoni kete fakt?

Ah, si te gjithe kosovaret qe vine ketu. Tirana eshte peidestali i pare i larte per ne. Prandaj eshte enderr shume e madhe, gje qe une nuk kam guxuar ta enderroj qe ne moshen 31 vjecare te paraqitem si dirigjenti i nje opere ketu. Posacerisht eshte nder i madh qe ne kemi formuar nje trupe te re te operas ne Kosove dhe e prume deri ketu.

Nderkohe qe ju i riktheheni skenes ne operan e Prishtines vetem kur ajo ka nevoje, me teper punoni larg saj. Me cfare po merreni konkretisht?

Jam dirigjenti i nje teatri ne Veri te Holandes qe hapet tani ne tetor. Ne do te bejme hapjen zyrtare te tij. Atje do te dirigjoje opera, operetta dhe muzike klasike per publikun e ketij qyteti, opera e te cilit i sherben nje krahine te caktuar. Kjo eshte nje orkester e krijuar per muzike bashkekohore dhe une do te jem dirigjenti i saj. Kjo eshte orkester shume e mire dhe eshte nje organizate e tere qe punon per te. Dhe eshte shume interesante se ne cdo koncert kemi vepra te reja qe kompozohen per kete trupe. Cdo muaj kemi koncerte shume interesante dhe eshte shume mire per karrierren time, sepse une jam dirigjenti i pare qe i shoh ato vepra faktikisht.

Pse vendoset ta beni jeten tuaj artistike pikerisht ne Holande?

Une gjithnje kam pasur deshire te studioje jashte per te njohur pervoja pa kufi per muziken dhe kam dashur qe te studioje tek nje dirigjent qe mbeshtetet tek Xhorxh Souldi, ose tek Karajani. Pata fat te madh qe gjeta nje asistent te Karajanit qe ishte ende gjalle dhe qe punonte aktivisht ne Europe, dhe ne Gjermani une u paraqita ne audicion. Kishte 20 kandidate atje. Kur s'kisha pare aq shume dirigjente bashke dhe megjithate une u paraqita atje dhe kalova si student i asistentit te Karajanit. Ky per mua ishte fat i madh dhe s'do te kishte me mire se te kryeje studimin atje. Kurse me vone jam specializuar ne Danimarke per opera dhe tani atje merrem me teatro te ndryshme me projekte te ndryshme.

Po ne Kosove cili eshte vendi juaj si muzikant?

Une tani jam ftuar si dirigjenti mysafir ne Filarmonine e Kosoves dhe meqe jam dirigjent i rregullt i operas se Kosoves po mundohemi me te gjitha aftesite krijuese qe kemi qe ta afrojme nje publik dhe ta edukojme ate me frymen e muzikes klasike edhe pse per ne klasik eshte Cajkovski, Verdi, ne perendim klasik do te thote te arrish nivelin e larte te muzikes bashkekohore.

Pervoja juaj ka te beje teper me muziken moderne boterore. Si arrini ju te shkembeni kete pervoje me nje opera te kompozuar sipas muzikes shqiptare?

Pavaresisht nga niveli qe perfaqeson, detyre e cdo dirigjenti eshte qe t'i sherbeje publikut. Dhe detyre e cdo opere e cdo teatri eshte qe ta beje publikun te shijoje dhe t'ia qelloje shijes se ketij publiku, njehere me ate fryme qe ka ai dhe pastaj ta gjeje nje rruge te shendoshe per ta bere publikun qe te shijoje muziken bashkekohore. Dhe natyrisht qe nje dirigjent duhet t'i beje te gjitha sa i takojne. Une mendoj se fitoj pervojen qe do te me duhet shume ne jeten artistike. Ndoshta kur te jem nje 60 vjecar do ta quaj veten nje dirigjent te vertete. Edhe pse po ndieje shijen e nje pervoje te mire dhe te pasur une nuk mund t'i them vetes se jam nje dirigjent i madh. Jam nje tridhjetvjecar qe ne rrugen e profesionit te gjitha duhet t'i shijoje, te gjitha duhet t'i provoje.

__________________
Njeriu lind per ta jetuar jeten, pastaj kerkon magjine e saj: dashurine, pasi e gjen... jeta stoliset me miresi... miresise i falesh dhe me engjellin tend keni nje zemer te perbashket. Te dua cmendurisht engjelli im.

Saimir Pirgu

Ne premieren "L'elisir d'amore" ra ne sy spontaniteti, natyralizmi dhe ngrohtesia e zerit te tenorit Saimir Pirgu
Saimir, mbreme ne interpretim, ajo qe me ra ne sy, jo vetem mua, por edhe publikut, ishte spontaniteti, natyralizmi dhe pse jo, me gjithe moshen tuaj te re, plotshmeria e rolit. Sa u eshte dashur per te provuar shijen e suksesit?

Ju sapo thate Luciano Pavaroti miku im shume i mire...

Po. Me Maestro Pavarotin kam nje miqesi te mire dhe shpesh here kur une jam ne Pesaro, kur une kendoj ne Rosinjo Opera Festival si i ftuari i perhershem aty takohem me Pavarotin. Ai ka nje shtepi dhe aty njihemi, aty studiojme, aty marrim dhe keshilla dhe nganjehere telefonohemi dhe me pyet se cfare po beje dhe ku jam.

Keni miqesi me nje artist te madh. Kur bisedoni te cili dominon me shume egoja kombetare?

Une mburrem qe jam shqiptar. Me vjen mire qe jam nder ata shqiptare qe kam nje pasaporte te ndershme. Une e kam syrin hapur qe te mund te prezantohem me emrin shqiptar dhe me vjen mjaft mire se vetem ne, arti, kultura mund ta bejne Shqiperine-Europe.

Nese drejtori i operas se Tiranes, Ciko, u shpreh se "me sa duket Shqiperia eshte vendi i tenoreve", a eshte ky mendimi i italianeve?

Nuk e di. Ky mendim ne Itali nuk besoj se do te jete. Por kur kam fituar ne nje nga konkurset nderkombetare me te medhaja ne Itali kam degjuar te thuhet "Italia po pushtohet nga tenoret shqiptare, jo vetem nga gomonet". Realisht ne kemi pasur e kemi shume tenore ne Shqiperi, duke filluar qe me tenorin e madh Gaqo Cako deri tek i mirenjohuri Josif Gjipali. Shqiperia eshte zone mesdhetare dhe prodhon zera te bukur dhe kjo ndoshta i jep nje fare shtyse anes vokale. Por aktuallisht, jo vetem ne Shqiperi, por edhe ne bote, eshte veshtire te gjenden zera tenoresh, ose me mire te them te rinj qe duan te bejne kete zanat.

E mbeshtesni ju aftesine tuaj ne trashegimine tone muzikore, qofte edhe ne larmine e folkut?

Mua me kujtohet nje fjale qe ka thene artistja Nina Mula, mamaja e te madhes Inva Mula: "Une shqiptaret edhe gdhej i beje te gjithe kengetare, ata e kane ne gjak te kendojne".

Le te kthehemi tek mosha juaj e re. Per hir te artit a privoni shume nga kenaqesite e jetes?

S’diskutohet qe ky zanat ka veshtiresite e veta. Por une nuk jam nje tip nga ata qe nuk luajne apo nuk argetohen. Jam pak gjumash, por nuk eshte se une i jam futur ketij zanati dhe kam lene gjerat e tjera te jetes. Ajo qe me mungon nganjehere eshte miqesia me shoket e mi te vjeter, ata qe kam pasur ne Shqiperi. Por deri tani nuk pendohem per asnje gje derisa gjthcka ecem mire. Shpresoj te na eci gjithmone keshtu.

Si tenor per cilat lloj veprash jeni pergatitur qe te kendoni.

Besoj se do te jem tenor lirik i plote dhe do te kendoj opera si "Rigoleto", "Traviata", "Bohema", por jo qe tani qe une jam ne moshen 25 vjecare. Shpresoj qe keto opera te behen pjese e repertorit tim te pakten ne moshen 28-30 vjec. Une do te besoja se aty do te jete edhe shkelqimi im. Tani e konsideroj veten si nje femije qe po kendon operan.

Megjithate ju jeni ngjitur ne disa skena te teatrove europiane?

Keto i kam arritur, sepse une kam filluar shume shpejt pergatitjen e kantos dhe zhvillimi im ne ze ka filluar te depertoje. Nuk eshte kjo arritja ime, une kam akoma per te arritur. Kjo eshte 10 per qind qe une mundet te arrije.

Permendet me siper ne interviste shprehjen "nje rruge e ndershme". Ju gjykoni se u jane dashur te kaperceni pengesa te medhaja ne Shqiperi dhe pastaj jashte saj.

Sigurisht qe nuk ka qene e lehte. Kur kam ikur e kam filluar gjithcka nga e para. Me ka percjelle babai im me nje valixhe ne dore, sapo kam mbaruar liceun ne vitin 2000 dhe per here te pare kam pare babain tim me nje pike lot ne sy. Nisa pa asnje burse studimi dhe une jam detyruar qe periudhen e pare te punoje, te laja pjata ne Itali, dhe ka qene teper e veshtire per mua. Viti i pare kaloi keshtu. Vitin e dyte une mbarova shkollen. Jam diplomuar duke kaluar pese vjet ne nje. Kjo ka qene per mua nje ngjarje me rendesi te madhe, pasi jam diplomuar edhe shkelqyeshem. Edhe nga ministria italiane une kam marre nje titull si nxenesi me i mire ne zonen e Italise, por te gjitha keto jane gjera qe i mbeten currikulumit dhe jo artit.

Kete here ju vertet u shquat si personazh kryesor, por ne marredhenie me personazhe te tjere si u ndiet?

Jam ndier shume mire me Mariana Leken. Dje ka qene nje nga te paktat momente kur neve japim maksimumin per shfaqjen. Jo shume here ndodh kjo gje. Qe te gjithe kolgete kane nje marredhenje te ngrohte sic eshte krijuar dje, nuk e prisja keshtu. Une prisja qe secili te bente te vetem, por me befasoi kjo deshire, ky afirmim. Dhe publiku ka qene mjaft, mjaft i ngrohte.

Eshte tradite ne familjen tuaj muzika, sa lidhje kane prinderit e tu me te?

Priderit e mi jane dy njerez teper te thjeshte. Me kane edukuar me frymen e thjeshtesise dhe cdo gje qe kam arritur ua dedikoj vetem prinderve te mi. Ata kane vetem nje lidhje shpirterore me artin qe ndjejne gezim e kenaqesi, por nuk kane patur nje kulture artistike qe te me drejtojne mua. Une cdo gje e kam bere vet. Por i falenderoj shume qe me kane kuptuar dhe kane sakrifikuar per mua.

Kane kenduar ata ndonjehere?

Asnjeri. Nuk kane as vesh muzike madje. (qesh).

__________________
Njeriu lind per ta jetuar jeten, pastaj kerkon magjine e saj: dashurine, pasi e gjen... jeta stoliset me miresi... miresise i falesh dhe me engjellin tend keni nje zemer te perbashket. Te dua cmendurisht engjelli im.

keni ndonje lajm te ri persa i perket kerkeses time ?

Pershendetje Roxana!
Vetem nja 2 rreshta material gjeta per te dhe tjerat i shtova une

Adrian Gaxha eshte i bukur, kercen bukur dhe mbi te gjitha kendon shume bukur. Tre cilesi qe premtojne nje karriere te mbare per kengetarin shqiptar te Maqedonise, Adrian Gaxha. Fansat e tij jane kryesisht vajzat e reja (dhe te bukura ) por edhe ato ne moshe qe per to perdoret emri Gra , spo le pa permendur edhe plakat e kane fiksim dhe cmenden pas tij. Tek ai pelqejne me shume syzet, me fal, pelqejne menyren e te kenduarit dhe si paraqitjen fiziko-intelektuale-kengetaro-moderne. Krahas kenges e cila e beri te famshem, eshte dhe njeri i spektaklit. Eshte renditur si nje nder 10 meshkujt me te bukur te botes, qe nga ai moment sdegjoj asnje kenge me nga ai sepse une zura vendin e 11 . Si isha une dikur, edhe ai u zu ne pozite te veshtire pasi sdinte ke te zgjidhte, spektaklin apo kengen dhe ne fund ja beri si burrat , zgjodhi kengen. Ti do te thuash, edhe ti paske perfundu kengetar, une do te qeshja pak, pastaj do te thoja qe une zgjodha te behem psikolog i atyre qe njoh rruges dhe befas ju dua te miren .

Te gjitha te mirat.

Imazhe te Ngjitura

adriangaxha.jpg (7.2 KB, 4 vezhgime)

__________________
Njeriu lind per ta jetuar jeten, pastaj kerkon magjine e saj: dashurine, pasi e gjen... jeta stoliset me miresi... miresise i falesh dhe me engjellin tend keni nje zemer te perbashket. Te dua cmendurisht engjelli im.

Në Tiranë e thërrasin “Arta e Prishtinës”. Ajo është vajza që theu akullin e kohës në botën e ekranit shqiptar. E bukur, impulsive, plot energji ajo i tha “stop” tabuve para kamerave. Tirana në atë kohë i fali asaj kënaqësi, i dha eksperiencë, deri diku edhe lumturinë, e më pas vuajtjen e një historie të mrekullueshme dashurie. Dhe si e tillë me një fund jo të lumtur. “E bukura vdes më shpejt se zakonisht”, thuhet. Kështu mbaroi edhe historia e dashurisë së akoters kosovare, Arta Muçaj me kantautorin Bojken Lako. Në vendin e saj të lindjes, Kosovën shumë njerëz e thërrasin, “Arta e Tiranës”. E stacionuar në Prishtinë dhe e lindur në Prizren, Arta tanimë është protagoniste në disa shfaqje të realizuar në Maqedoni. Një vijëz e zezë, e drejtë mbi qepallat e gjata e të lyera me kujdes theksojnë edhe më shumë vështrimin provokues të aktorës kosovare.


Dhoma e saj në katin e dytë, duket sikurv ka dalë nga përshkrimi i ndonjë romani. Qirinj, lule, piktura, libra, rroba…një aromë e lehtë parfumi dhe një vajzë zeshkane me flokë të mbledhura grumbull prapa kokës. Profili i saj prej një latineje energjike të lë përshtypjen se në krevatin e gjerë në mes të dhomës, qëndron e ulur një pikturë e bukur. Vetëm tymi që del nga cigarja dhe që shpërndahet nëpër dhomë, tregon Artën e vërtetë.
Tirana dhe rolet e para
“Gati sa nuk vdiqa nga mërzia”, fillon tregimin e saj për ditët e para në Tiranë. Kujtimet janë një stimulant i papërballueshëm për një tip nostalgjik si Arta Muçaj. Pas largimit nga Tirana (ku ka jetuar për shtatë vjet radhazi), ajo kridhet thellë në mendime derisa me sytë e mendjes mundohet të shkëpusë copëpëza jete nga vitet e kryqytetit të madh. Ishte viti 1993, kur Arta udhëtoi gjatë për të mbërritur në qytetin e ëndërrave. Studio dramaturgji në Akademinë e arteve të Bukura në Tiranë e më pas ajo përballet me jeytën e vërtetë. Pohon se ka kaluar situata të ndryshme në jetë, se ka përjetuar suksese, zhgënjime, hidhërime e gëzime. Rruga e saj për në botën e artit është e gjatë dhe e kahershme. Si fëmijë ka qenë recituese e shkëlqyer dhe pjesëmarrëse në garat e recitimit të Kosovës së atëhershme. Për të gjitha paraqitjet e saja si vogëlushe, kujdesej baba Bislimi, aktori i mirënjohur shqiptar. Më pas ajo mbante një emision çdo javë në Radio Televizionin e Prishtinës. Arta, kurrë s’ka menduar se do të zhytej kaq thellë në botën e artit. “Gjithmonë kam menduar se do të mbetem në televizion, kurrë s’kam pasur asnjë ide për të studiuar në degën e aktrimin”, thotë Arta. Mirëpo, vogëlushja e atëhershme e cila ishte rritur me frymën e artit, nuk kishte se si t’i “shpëtonte” këtij profesioni. Ndoshta ishte kjo që nuk e lejoi Artën të dilte nga kjo botë. Në moshën 18-vjeçare ajo u largua nga Prizreni për të mbërritur në Prishtinë. Studionte dramaturgjinë, mbante orë leksioni me profesorët e ëndërruar dikur nga ajo, Timo Floko dhe Xhevdet Ferri. Vështirësitë e ditëve të para në Tiranë kaluan shumë shpejt. Bëri shumë miq rreth vetes. Më pas rolet e para… Në fillim në Teatrin e Akademisë së Arteve me rolin e Rozarias tek shfaqja “Gënjeshtarja”, më pas në rolin e Lusit te “Vdekja e Dantonit”, regjisori Serafin Fanku e kërkon për shfaqjen e tij “Quovadis”, ndërsa Kiço Londo i ofron një rol në “Kujdes, kafshon”, ku aktorja luan përkrah aktorëve të njohur Ndriçim Xhepa dhe Yllka Mujo. “Mendoja se do të rrija gjithmonë në Tiranë, për të mos u kthyer më në Kosovë, pasi aty formova shoqërinë time…”, thotë Arta, nostalgjike për Tiranën. Ajo pohon se ato kohë kanë qenë të mrekullueshme dhe se i kanë falur shumë kënaqësi.
Si e humba Bojkenin?
“Nuk isha ndarë me Bojkenin, kur vendosa që të largohesha për në Prishtinë. Në atë kohë raportet tona ishin zbehur. Unë isha mjaft e rënduar nga lufta në Kosovë, ai ishte tejet I zënë me planet e tija krijuese. Kërkoja që shumicën e kohës ai të ma dedikonte vetëm mua, gjë të cilën ai nuk ma jepte dot. Vendosa që të largohem nga Tirana për pak kohë në mënyrë që të qetësoheshim”, nënvizon Arta. Psherëtin, ngre sytë e ngjyer në terr, hedh spontanisht shikimin larg dhe sërish vazhdon të flas, të qesh… ****zamatikja prishtinase pranon se historia me Bojken Lakon ka qenë vërtet një lidhjen e fortë dhe e sinqertë dashurie. “Kam pasur një lidhje të gjatë. Ajo ka përfunduar para katër viteve. Lidhja jonë ka qenë shumë perfekte, nuk e di pse ka përfunduar. Kot!. Njeriun mund ta humbesh shumë lehtë. Më vonë e kërkon, por gjithçka në jetë ndodh për një arsye. Ndoshta edhe ndarja ime ka ndodhur për një arsye. Nuk ka qenë profesioni ai që më ka ndarë nga i dashuri, por largësia”, saktëson Arta. Ajo pohon se Bojkenin e ka takuar sërish në Tiranë. Ka pirë kafe me të, vetëm si mik, ngase lidhja e dashurisë tashmë kishte perfunduar. Sharmantja Muçaj pohon se i pëlqejnë tipat e thjeshtë. “Kemikalja që ekziston brenda dy njerëzve, nuk është aq e lehtë që të gjendet. Unë nuk pres që ta takojë ndonjë njeri të përkryer, sepse as unë nuk jam perfekte. Ndoshta e kam takuar dikë që më ka pëlqyer shumë, por jam frikësuar prej tij. Nuk e dij pse. Unë kam besim, por tanbimë jam larg këtyre gjërave dhe po i kushtohem më shumë vetes. Jam shumë e fokusuar në punë. Kjo nuk është edhe aq e mirë sepse njeriu ka nevojë për dikë”, thotë Arta. Bukuroshes kosovare nuk i intereson ngjyra e syve e flokëve apo profesioni që do ta ketë i dashuri i saj, ajo do vetëm dikë që të ndjehet mirë shpirtërisht. “Shpirti është bukuria e njeriut. Me rëndësi është ta kesh gjendjen kemikale mes njëri-tjetrit, respekt dhe besim”, potencon Arta. Ajo mendon se njerëzit shpesh herë nuk kërkojnë sinqeritet. “Unë jam e tillë. Gjithmonë e them atë që e ndiej, qoftë e mirë apo e keqe, pa lënduar askënd. Baza është sinqeriteti, respekti dhe besimi. Këto mund të mbajnë një lidhje të shëndoshë dhe ta zgjasin atë”, nënvizon Arta.
Putja ime e parë skenike me Ndriçim Xhepën
Përpos serialit “Njerëz dhe fate”, me regji të Ylli Pepos në vitin 2000 ajo ka luajtur rolin e Tinës në filmin “Vjeshta e trëndafilave”, e regjisorit Agim Sopi. Ishte roli i saj i parë në një film. Aktorja simpatike pohon se në të ka pasur rol episodik, ngase nuk kishte përvojë filmike. “Ka qenë e lodhshme, po në atë kohë kam marrë pjesë edhe në një shfaqje në Vjenë me regjisorin Dritëro Kasapi. Me këtë shfaqje kemi marrë pjesë në shumë Festivale në vende të ndryshme të Evropës, si në Itali e Francë”, thotë Arta. Për filmin “Vjeshta e trëndafilave”, ajo thotë se ka qenë një film jo shumë i financuar. Artës i kishte pëlqyer skenari, ndërkaq tema dhe roli kanë qenë shumë të vështira. “Unë kurrë nuk kënaqem me atë që bëj, sepse gjithmonë mendoj se kam pasur mundësi ta bëj edhe më mirë. Kur e shoh vetën në ekran për pesë minuta mbyll gjithmonë sytë…, nuk më pëlqen vetja”, thotë Arta ndërsa qesh. Për skenat intime në filmin e regjisorit Sopi, Arta pohon se në fillim e ka pasur shumë të vështirë. “Nuk ka qenë e lehtë t’ia jap një puthje partnerit tim në atë film. Ka qenë një puthje spontane. Asnjëherë nuk e kam provuar ta puth partnerin më parë. Ishte hera e pare dhe atëherë u xhirua edhe skena. Mua më është dukur shumë e gjatë. Është dashur të jetë më e shkurtër”, shpjegon Arta. Aktorja simpatike për herë të parë ka puthur partnerin e saj të skenës, në komedinë “Kujdes, kafshon”. “Në këtë komedi luaja gruan e Ndriçim Xhepës. Në fund të kësaj komedie kam pasur një puthje me Ndriçim Xhepën. Ishte një puthje që do të mbyllte dhe komedinë. Shumë më e veshtirë më është dukur puthja në filmin “Vjeshta e trëndafilave”, thotë Arta Muçaj. Ndërsa në serialin “Njerëz dhe fate”, ajo ka luajtur rolin e një menaxhereje në rrethin e prostitucionit dhe drogës në Shqipëri, e cila përfundon deputete në Parlament. ****zmatikja prishtinase, sheh si çelsinb e suksesit të saj punën e palodhshme, këmbënguljen dhe sërish punën. Për shtatë muaj të plotë ajo është stacionuar në Shkup, ku ka realizuar dy projekte. Dy shfaqjet janë punuar me dy regjisor të njohur maqedon, të realizuara në gjuhën shqipe. “Babai i trimbergut” me regji të Slobodan Rukovskit dhe “Dërvishi dhe vdekja” me regji të Vladimir Melqinit. Për Artën, ky vit vlerësohet si viti më intensiv në karrierën e saj. “Unë nuk e ndaj Tiranën nga Kosova. Nuk i kam shkëputur lidhjet me Tiranën. Shpesh iki në Tiranë. Prishtinë-Tiranë –Shkup janë tri pikat në të cilat “stacionohem” herë pas here. Bazën e kam dhe besoj se do ta kem në Prishtinë”, thotë aktorja.

“Ne artistët mbetemi gjithmonë fëmijë”

“E mbaj në mend, kur kam qenë fëmijë, në disa seriale, aktorët shqiptarë në skenë kanë bërë puthje. Me këtë dua të them se unë nuk jam e parë që kam thyer akullin, ndoshta e kam thyer akullin për këtë fazë të kohës, por absulitisht nuk jam e para”, thotë Arta. Ajo pohon se si aktore duhet ti përkushtohet me tërë qënien e saj profesionit, megjithëse nuk është e lehtë. “Unë mundohem të mos e teproj. Kësaj i frikësohem. Nganjëherë nuk më ka pëlqyer se si është xhiruar ajo apo kjo skenë. Unë ndoshta e kam menduar më të thjeshtë, më të ndriçuar. Mirëpo këto gjëra unë nuk i kam në dorë, sepse nuk mund ta shoh as montazhin, e as momentin kur xhirohet”, thekson ajo. Sipas saj artisti duhet t’i ketë së paku kushtet minimale, në mënyrë që të mos mendoj për imtësirat, si rryma, uji. Intelegjente e këmbëngulëse, ajo nuk harron ledhatimet e prindërve, llastimet. “Ne artistët sikur gjithmonë mbetemi fëmijë. Gjithmonë kemi nevojë për llastimet dhe përkdhjeljet e prindërve. Kam përkrahjen e tërë familjes sime. I dua dhe i respektoj”, thotë Arta. Të vetmen gjë që do të ndryshonte nga karakteri i saj, është ndjeshmëria e madhe që e ka. “Jam ekstreme. Dikë ose e e dua shumë, ose jo”, thotë Arta.

__________________
Nobody is perfect ...

Iu duk një qytet i bukur. Dhe njerëzit nuk e kishin harruar. Që në aeroport e ndalonin, e përshëndesnin dhe e pyesnin: “Ku ke qenë? Ka kohë që nuk të shohim!”

E takojmë në hotel “Mondial” dhe ajo ka ndryshuar. Ajo ka hedhur tej kilet e tepërta, me flokët e gjatë, pak të dredhur, dhe zërin, ndoshta paksa më të pjekur. Ka ardhur të prezantojë albumin e saj të ri “Çdo gjë është e mundur”; ka ardhur të shohë gjërat që kanë ecur me një vrap të çmendur; të takojë miqtë e hershëm e të tregojë historinë e ikjes së saj. Tashmë ajo mendon se është pikërisht një ndërthurje: Anita e viteve ´90, të lëna në mes, dhe ajo e viteve 2000. Dikur i këndonte nxitimit, tani mendon se është ndryshe.

Anita, ju sjell në Shqipëri albumi juaj i ri “Çdo gjë është e mundur”. Veçoni diçka prej tij?
Në këtë album unë shfaqem si kantautore, këndoj me vajzën time, Siborën, e cila tani në gusht bëhet 8 vjeç. Këto janë për t´u veçuar, apo jo? Po ashtu, për këtë album bashkëpunoj me një kompani amerikane dhe këndoj me këngëtarë amerikanë. Stafi amerikan i këtij albumi ka nisur tanimë të punojë remikset e këngëve të mia, për stilin dans, për në klubet e Shqipërisë.

Këngët janë shumë të veçnata, pasi përfshihen të gjitha sferat e jetës: janë gëzimet, dhimjet, emigracioni, nostalgjia, dashuria, mbase një dashuri e humbur, por e fortë, një dëshirë e çmendur për t´ia mbathuar me korvetë...

Ju thoni se gjithçka është e mundur. Çfarë është e pamundur për Anita Bitrin?
Asgjë nuk është e pamundur. Nëse dikush i vë një synim vetes së tij, çdo gjë është e munddur. Me pak besim, kurajo, dhe shumë, shumë punë, gjithçka është e mundur.

Dikur, para 9 viteve, ju e latë Shqipërinë. Si ndodhi që ikët?
Kam ikur, për herë të parë, me një kontratë pune me një grup të muzikës popullore për të kënduar në një restorant, ndër më të njohurit në Nju-Xhersi. Por mua më ndodhi që qëndrova në Amerikë, edhe pas 9 muajve punë që kisha nënshkruar kontratën. Ndodhën dhe trazirat e vitit 1997. Lindi edhe vajza ime, Sibora, e cila sot ka marrë pasaportë amerikane, sepse ajo lindi në Amerikë. Të gjitha këto bënë që unë të qëndroja në Amerikë. Po ashtu, edhe dokumentet. Unë u paraqita atje si këngëtare, ndërsa avokati im, që do të merrej me këtë gjë, gaboi, duke më paraqitur si azilante politike. Por ata nuk mund t´i lejojnë këto gjëra. E anulluan qëndrimin tim atje, dhe tani, pas kaq shumë kohësh, unë kam arritur ta siguroj qëndrimin tim në Amerikë dhe kam të drejtë, më së fundi, të udhëtoj në të gjithë botën.

Çfarë është Amerika për ty?
Amerika është një shtet shumë, shumë i civilizuar, me një hapësirë shumë të madhe krijuese, ku çfarëdo që mund t´i kërkosh vetes, atje mund ta gjesh.

Pas kaq kohësh, mendoni se ekziston vërtet ajo historia e famshme e “ëndërrës amerikane”?
Historia e “ëndërrës amerikane” nuk ekzisiton. Ajo shfaqet veç në ekranet e kinemasë, në filmat ku çdo gjë duket si ëndërr. Sepse “ëndërrën amerikane” nuk e kanë jetuar as amerikanët e vërtetë. As ata nuk janë të kënaqur në Amerikën e tyre. Mund të kujtojmë vetëm zezakët që vdisnin, ndërsa ndërtonin gradaçielat. Pa punë nuk mund të prekësh asgjë, asnjë ëndërr.

Dikur ju këndonit “Mos u nxito, mos u gabo”. A është nxituar Anita Bitri?
Unë nuk e di në ka vallë ndonjë njeri që nuk nxitohet. Të gjithë njerëzit nxitohen. Por unë kam një moto: ta kthej kokën prapa, e të shoh të kaluarën time, dhe asnjëherë nuk dua ta ndjek sërish atë rrugë. Pra, e shoh; e di që është e kaluara ime, por nuk është rruga ku do të doja të ecja sërish. Nëse do të kisha rast për një rinisje, nuk do të ecja nga ajo rrugë.

Jeni shprehur se do të merrni pjesë edhe në festivalin e dhjetorit.
Kam, në fakt, shumë dëshirë, por pres që të më bëjnë një ftesë për pjesëmarrje. Kënga, besoj, nuk do të jetë nga CD-ja, pasi ajo ka ato emocione që unë kam pasur dikur. Tani unë jam në Tiranë dhe kam emocione të tjera. Unë jetoj me momentin. Madje, dhe suksesin tim e shoh në raport me momentin e jetës. Por jam e sigurt që do të kthehem në atë skenë, me po atë zë, me po atë ritëm dhe potencial, por shumë, shumë herë më fuqishëm.



“Publiku nuk më ka harruar”

Atë ditë që preku tokën, kur sapo zbriti në aeroportin e Rinasit, Anita Bitri e kuptoi se askush nuk e kishte harruar. Shihte ngado njerëz që e thërrisnin ose e pyesnin për mungesën. Dhe, ndërsa harrohet pas detajeve, tregon befasinë, përplasjen e saj me ndryshet në Tiranë. “Tirana ka ndryshuar e gjitha. Nuk e kisha pritur një Tiranë me rrugë të bukura, me fasada të larta dhe ku ishin zhdukur kioskat. Kur ika prej këtej, lashë kioska gjithandej. Tani e gjeta Lanën të pastër dhe piktura në pallate. Më kanë pëlqyer shumë të gjitha këto ndryshime”. Por arsyeja e këtij kthimi është, në fakt, muzika. Ajo e ka ndjekur që andej, përtej Atlantikut dhe e shqetëson kjo rrëmujë në muzikën shqiptare, tendenca e vulgut dhe kopjimet. “E shoh se në Shqipëri janë futur, më tepër seç duhet, rrymat e muzikës popullore. Por unë besoj se ky publik nuk meriton vetëm muzikën popullore. Po të sjellim ndërmend muzikën e bukur të festivaleve të viteve ´70, ´80, ´90 të Vaçe Zelës, Anita Takes etj., mendoj se duhet të punojmë pak më shumë me muzikën tonë, muzikën moderne shqiptare dhe të shmangim sa më shumë tendencat e këngëve të huaja”, - thotë ajo.

__________________
Nobody is perfect ...

Për të kjo është mënyra më e mirë për t’iu thënë “Të dua!”, të gjithë njerëzve të tij të dashur, jo vetëm familjes, miqve, por edhe publikut. Pas 6 vjet mungese, Ardit Gjebrea kthehet sërish në Pallatin e Kongreseve, për të promovuar albumin e tij të tretë “Ja ku jam”. I planifikuar për tu zhvilluar vetëm natën e Shën Valentinit, për shkak të interesimit të madh të publikut, i cili gjithashtu e ka konsideruar këtë eveniment si një dhuratë dashurie, do të zhvillohen dy koncerte, në datat 14 dhe 15 shkurt. “Dëshirojmë që këtë koncert t’ia dedikojmë të gjithë të dashuruarve dhe mendoj se Arditi është personi më i përshtatshëm për ta bërë një gjë të tillë”, - është shprehur kantautori i njohur italian Gaxibo, producent artistik i albumit “Ja ku jam”. Për italianin që ka kuruar dy albume të Gjebresë, ky i fundit është më i miri. “Mendoj se ky është albumi i pjekurisë së Arditit, një album i cili përmbledh të gjitha eksperiencat e tij, ato të diskut të parë, të “Projekt Jon”, gërshetuar me muzikën e së ardhmes. Ai është si vera e vjetër, që hapet në kohën e duhur”, - shton ai. Por duket se edhe vetë kantautori shqiptar, është i të njëjtit mendim. “Në këtë album unë jam më i pjekur, më me kohën, më modern, më i fuqishëm.”

Pas një shkëputjeje prej 6 vjetësh, çfarë përfaqëson për ju ky koncert?
Shumë energji, shumë mund, shumë djersë, por pse jo edhe magji. Kam bërë të gjitha përpjekjet, kam shfrytëzuar të gjitha njohjet e mia, për të bërë diçka të veçantë, të sjell këtu instrumentistë italianë, balerinët rusë, studentë të Akademisë së Arteve, Gaxibon, si producent artistik, etj. Por nuk mund të mos përmend faktin që pas spektaklit qëndron regjisorja, Vera Grabocka. Do të jetë një formacion prej 31 vetësh në skenë dhe 14 balerinë, një ushtri e tërë. Përsa i përket ndriçimit dhe fonisë, ajo u është besuar specialistëve të ardhur nga Greqia, por edhe stafit shqiptar të Gëzim Tufës. Një bashkëpunim shqiptaro-greko- italiano-rus.
Pse keni zgjedhur datën 14 shkurt për promovimin e albumit tuaj?
Nuk mund të gjeja dot mënyrë më të mirë për t’i thënë “Të dua!”, publikut tim. Por publiku më është përgjigjur përpara se unë t’ia thosha një gjë të tillë, me interesimin e tij. I detyruar nga kërkesat e tyre, por edhe nga dashuria që kam, do t’u dhuroj dy netë spektakël. Unë jam shumë i lumtur që do të jap një tjetër koncert në datën 15, sepse mendoj që pas ****kimit të një nate më parë, koncerti i dytë do të jetë një shpërthim. Do të kisha dashur të kishte dhe një datë 16, por kjo është e pamundur, sepse ekipi grek dhe instrumentistët italianë nuk do të jenë. Por mendoj se do të jenë koncerte shumë të bukura, megjithëse nuk më takon mua që ta them një gjë të tillë.

Ku ndryshon ky album nga dy të parët?
Ky album jam unë. Jo se në dy të parët nuk ka qenë kështu, por këtë herë jam unë më i pjekur, më me kohën, më modern, më i fuqishëm, jam unë ajo bisha artistike, nëse do ta quaj veten kështu. Këtë herë, i kam të gjitha pikët e mundshme që të shpërthej.

Kujt ia dedikoni këtë koncert?
Ashtu si edhe e kam bërë dedikimin tim në album, këtë koncert ua dedikoj familjes sime, nënës, bashkëshortes, djalit, babait që më mungon, por që ai është.

Cila do të jetë kënga që do të hapë koncertin?
Kënga e parë që do të hapë koncertin është “Flas me hënën”, por se nga do të dal nuk ua them, por do të dal andej nga s’ka dalë askush deri më sot.

Përveç krijimeve të albumit të ri, do të ketë edhe këngë të albumeve të tjera?
Krahas këngëve të reja, do të këndoj edhe 4 këngë nga albumi im i dytë, sepse dëshiroj që të vendos një kontakt më të afërt me publikun dhe ai të këndojë bashkë me mua.

Kë do të veçonit si këngën më të bukur të koncertit?
Nuk mund të veçoj se cila është më e bukura, pasi për mua janë të gjitha të tilla…Por mendoj se kënga më e bukur e koncertit, do të jetë publiku.

Mund të zbuloni ndonjë detaj…
Nuk do të doja të zbuloja shumë detaje nga koncerti, sepse do të doja që i pari që do ta shijojë këtë koncert, të jetë publiku i sallës. Do të këndoj, kërcej…, të jeni të bindur që do të jem i paparashikueshëm. Ende nuk më keni njohur.

__________________
Nobody is perfect ...