Të fundit janë dhe të parët. Kështu thotë dhe Bibla”. Vetëm pak çaste përpara konkurrimit të saj të dytë në Sanremo, këngëtarja shqiptare Elsa Lila ndjehet si e përpirë nga një frymëzim i papritur qiellor. Ajo që i duhet tani është vetëm pak fat. Të tjerat, të gjithë ata elementë të komplikuar të rrugës deri në zemrën e dëgjuesve të këngës së saj, ajo i ka në dorë. “Muzika, teksti, por dhe fryma e vetë këngës, më ngjajnë perfekte. Eshtë kënga e duhur, në momentin e duhur”, thotë Elsa duke shkuar dorën në flokët e saj të prerë fare shkurt. I kishte të gjatë deri dy javë më parë dhe e ka mbajtur një fakt të tillë surprizë deri në momentin e fundit, mbrëmjen e djeshme, kur vokali i saj i shtrirë, mbushi hapësirën gjigante të teatrit Ariston në San Remo.

Me nota të zgjatura të thyera papritur nga një si psherëtimë e gjatë dhe e përlotur. ‘Besoj se duhet të derdhen vërtet shumë lotë kur kërkon të gjesh kuptimin e jetës’, luan me tekstin e këngës së saj Elsa Lila, vetëm pak çaste përpara se të lerë dhomën e saj në hotel për të shkuar në sallën e koncertit. ‘Dhe unë kam pasur rast të derdh lotë, më vjen mirë që një pjesë e tyre kanë qenë lotë të lumtur, por gjithmonë të padukshëm’, thotë gruaja-foshnje e muzikës shqiptaro-italiane. Ajo do të këndojë e fundit në mbrëmjen e dytë në Sanremo. ‘Por të fundit janë dhe të parët’, përsërit ajo me besim tek Bibla, qielli dhe vetja. Në fakt, shumëçka në jetën e saj, sidomos kohët e fundit, i ka ngjarë një rrugëtimi në qiell. Që nga momenti kur do të linte e zhgënjyer Tiranën në përplasjen me burokratët e saj dhe do të gjente New Yorkun, e pastaj prapë Romën që do t’i sillte shansin tjetër të jetës së saj plot shans; konkurimin e dytë në San Remo. Elsa nuk pranon që edhe pse bëhet fjalë për spektaklin më të madh të muzikës italiane, kjo nuk është një nga ato fitore që quhen të realizuara qoftë dhe vetëm me pjesmarrje. Elsa do, kërkon dhe pret më shumë. Ka pranë ‘kukullën’ e saj të preferuar që i sjell fat, motrën e saj të vogël Enin.

Dy motrat ngjajnë si të gdhendura prej të njëjtit curril uji. Dhe është Eni që tregon sekretin që motra e saj e madhe kërkon ta mbajë të fshehtë. ‘Erdhën ata të revistës ‘TV, Sorrisi e Canzoni’. I dhanë në dorë Elsës statuetën e fitueses dhe i bënë shumë fotografi. U kanë bërë fotografi të tilla vetëm tre-katër konkurentëve. Edhe ata mendojnë se Elsa i ka të gjitha shanset për triumf. Si thua, a është ky një ogur i mirë që do të fitojmë?’, pyet dhe kërkon të përgjigjet me po me pyetje Eni. Bashkë me mikeshën e tyre të pandarë Marizën, ato ndjekin me vështrim grimin që i bën Elsës grimierja Yoko. Japonezja ka ardhur që nga SHBA posaçërisht për Elsën. Di fare pak italisht dhe anglishtja e saj nuk është e përkryer. ‘Por për të punuar me këtë fytyrë, nuk ka nevojë të flasësh, sepse Elsës i flet peneli vetë në lëkurë. Nuk ju ngjan dhe juve si një ëmgjëll. Eshtë dhe foshnje, edhe grua’, përpiqet të shpjegojë ajo.

‘Veshjet’? ‘Sekret’, thotë Elsa. ‘Janë të mrekullue-shme’, tregon Eni. Në hollin e hotelit ka pak Shqipëri. Dhjetra emigrantë shqiptarë kanë shkuar të bëjnë tifo për shqiptaren e tyre shqiptarisht. Dome-thënë me zhurmë dhe një rrëmujë që nuk është fort e zakonshme për luksin e hotelit. Por kësaj rradhe ‘shqiptarishtja’ e tyre është e falur nga administratori. ‘Po të gjithë këta janë me Elsa Lilën’?, pyet ai dhe pastaj bën atë gjestin e ngrirë të dorës që në të gjitha gjuhët e botës do të përkthehej: Arti duhet respektuar. Kjo ndodhte vetëm pak çaste përpara se Elsa me gjuhën ndërkombëtare të dashurisë dhe artit do të dërgonte dhe do të merrte mijëra puthje admirimi shqiptaro-italiane; në atë muzg magjik të San Remos, falë Elsa Lilës, kuptimi i jetës, merrte një kuptim të ri. Madje po aq të vjetër sa bota.

Imazhe te Ngjitura

elsa-lila-sanremo-mars-2007.jpg (136.2 KB, 0 vezhgime)

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.