Nje burre hyn tek nje luleshitese
dhe zgjedh lule
luleshitesja mbeshtjell lulet
burri ve doren ne xhep
per te kerkuar parane
parane per te paguar lulet
por ai ve ne te njejten kohe
menjehere
doren mbi zemren e tij
dhe bie

Ne te njejten kohe qe ai bie
paraja rrokulliset ne toke
dhe po ashtu lulet bien
ne te njejten kohe me burrin
ne te njejten kohe me parane
dhe luleshitesja mbetet
me parane qe rrokulliset
me lulet qe demtohen
me burrin qe vdes
sigurisht e gjithe kjo eshte shume e trishtueshme
dhe duhet qe ajo te beje diçka
luleshitesja
por ajo nuk di si t'ja beje
ajo nuk di
nga cila ane t'ja filloje
Ka kaq shume gjera per te bere
me kete burre qe vdes
keto lule qe demtohen
dhe kjo para
kjo para qe rrokulliset
qe nuk ndalon se rrokullisuri.

Nga fundi i nje diskutimi shume te rendesishem
burri i madh i Shtetit duke u penguar
mbi nje fraze te bukur boshe
bie brenda
dhe i hutuar me gojen e madhe te hapur
duke ju marre fryma
tregon dhembet
dhe ka ria e dhembeve te arsyetimeve te tij paqesore
e acaron kaq nervin e luftes
çeshtja delikate e parase.

O niki girl prap une jam te me falesh se po te dal gjithandej po a e lexove mesadhin privat qe te çova dhe qe tregohet ne krye faqes?
Po keto poezite a te pelqyen?

Reform e reformimit arsimues
në kërkim të interesit stimulues ,
e vedisimit në "sistemit" vedijesuses
e fjalës së pa thën ne termin kundershtues .

Revolt e kerkeses së zbrazët letësuese ,
e mendjes se etur flijuese,
e mundimit , zvarritjes , mashtruese
e zbehjes nga "ëndrra" krijuese.

Reform ezhgenjimit të idealit,
ne kohën e mbufatur skamnore ,
e barkrritjes (shfrytezimit) ,skandalit,
emancipimit te ngritjes mendore.

Reform e unit, univerzit_tetit,
e bashk reformimit evropjanë
e kerkes plotesimit Amerikanë,
e as kerkim - punsimit rrugjanë!

Studjues fakultetesh evropijan
me zhele protagoniste Migjenjane
krijues te vet kohës , marshimit,
ndikues fatlum prej mallkimit .

Mendime të pa thëna krijuesish ,
ngjyra të pëthara pikture
vijezime letrash bosh ,arkitekture
te pa fat gjenijal vepruesish.

William Shakespeare

Se proprio devi odiarmi
fallo ora,
ora che il mondo è intento
a contrastare ciò che faccio,
unisciti all'ostilità della fortuna,
piegami
non essere l'ultimo colpo
che arriva all'improvviso
Ah quando il mio cuore
avrà superato questa tristezza.
Non essere la retroguardia di un dolore ormai vinto
non far seguire ad una notte ventosa
un piovoso mattino
non far indugiare un rigetto già deciso.
Se vuoi lasciarmi
non lasciarmi per ultimo
quando altri dolori meschini
avran fatto il loro danno
ma vieni per primo
così che io assaggi fin dall'inizio
il peggio della forza del destino
e le altri dolenti note
che ora sembrano dolenti
smetteranno di esserlo
di fronte la tua perdita."

__________________
"Puoi cambiare il cielo ma non puoi cambiare l'anima"

Sempre caro mi fu quest'ermo colle,


e questa siepe, che da tanta parte
dell'ultimo orizzonte il guardo esclude.
Ma sedendo e mirando, interminati
spazi di là da quella, e sovrumani
silenzi, e profondissima quïete
io nel pensier mi fingo, ove per poco
il cor non si spaura. E come il vento
odo stormir tra queste piante, io quello
infinito silenzio a questa voce
vo comparando: e mi sovvien l'eterno,
e le morte stagioni, e la presente
e viva, e il suon di lei. Così tra questa
immensità s'annega il pensier mio:
e il naufragar m'è dolce in questo mare

__________________
Me merr me flake se me zjarr po te jepem!

Jarosllav Sajfert

BISEDA

Më ke puthur ballin apo buzët
nuk e di
__vetëm zërin e ëmbël n'atë hov dëgjova
terri i dendur te hundët
më mbuloi qepallën, tmerrin e frikën.

Në ngutje të kam puthur ballin
sepse ai më josh
aroma jote sa herë e shijova
por nuk di

__ vetëm zërin e ëmbël n'atë hov dëgjova
e terri i dendur te hundët
më mbuloi qepallën, tmerrin dhe frikën.
Më ke puthur ballin apo buzët?

249
O nete deliruese!
Po te isha prane teje,
keto nete deliruese do ishin
ekstaza jone.

Te kota ererat
per nje zemer ne port
qe ka shkrehur busullen,
ka shkrehur harten.

Vozis ne Eden!
Ah, deti!
Sikur te ankoroja
sonte tek ti.


280
Ndjeja nje funeral ne tru,
dhe ecnin njerez ne zi
para e mbrapa, vazhdimisht, derisa dukej
se me vinte me e paket çdo shqise.

Pastaj kur te gjithe qene ulur,
pat nje rit qe i ngjashem me tamburin;
kembengules rikembonte, dhe besova se
me mjegullonte mendjen.

Aty ndjeva pastaj te ngrihej nje arkivol
e te me pershkonte shpirtin mes gumezhitjesh
me po ato çizme - hekur arnuar
ku hapesira i rikembon vigut.

Sikur i gjithe qielli nje kembane
e vetme ishte, nje vesh Krijimi,
une e heshtja nje rrace e eger
ketu poshte, ne mergim, te fundosur.

Pastaj nje bosht u thye ne arsye,
une rashe gjithnje e me thelle,
çdo çast duke u perplasur kunder nje bote.
Pastaj nuk dita me asgje.


362
Me godiste çdo dite -
çdo here ish e re shkrepetira
sikur ne ate çast çahej reja
e ç'burgosej zjarri.

Me pervlonte naten,
me torturonte ne enderr;
e ri-renkonte ne shikimin tim
ne secilen rreze mengjesi

I dija kalimtare uraganet --
sa me te shkurter aq me te dhunshem.
Kete natyra e heqi mendjet
dhe e la ne qiell.


382
Per vdekjen - ose ndryshe
per gjerat qe vdekja na ruan
keta heqin dore
nga bukurite e jetes.

Gjerat qe vdekja do bleje
jane hapesira,
nje lirim prej rrethanave
dhe nje emer.

Se ne çfare menyre dhuntite e jetes
ballafaqesohen me dhuntite e vdekjes
nuk e dime -
çdo vleresim ndalon ketu.


511
Po te vije ne vjeshte ti,
veren une do ta deboja
me pak buzeqeshje e pak per kunj
siç ben shtepiakja me mizen.

Po te t'shihja pas nje viti
do i mbeshtillja muajt ne lemsha
per ti vendosur ne sirtare te ndare,
prej frikes se mos ngaterrohen.

Po te ishte pritja vetem prej shekujsh,
do i numeroja mbi dore
duke zbritur, derisa gishtat t'me binin
ne token e Van Diemen.

Po te isha e sigurt , qe pas kesaj jete,
e jotja dhe e imja do vinin,
une, kete do e flakja porsi levozhge
e do merrja peretsine.

Por, tani, injoroj boshllekun
e kohes qe ekziston mes nesh,
e me torturon si nje blete fantazem
qe nuk te nxjerre thumbin.

__________________
Me merr me flake se me zjarr po te jepem!

Jrosllav Sajfert

KËNGA PËR VITORKËN

-Vetëm dorën të më prekësh
E pëllëmba jote të më çik me mall
Telat e panjohur me tingëllim
lajmërohen pavetëdijshëm, ngadalë.
Kur pëllëmba jote të më prek me mall,
vetëm kur dorën të ma prekësh.

Bota kurrë trëndafilash nuk është privuar.
Gjithnjë dashnorët e kanë ditur.
edhe kur armët kanë vringëlluar
qoftë prej çelikut, apo bakrit kalitur,
gjithmonë dashnorët kanë ditur
bota kurrë trëndafilash nuk është privuar.

E përshëndetur je dashuri
Dhe e amshueshme domosdo.
Nëse je ëndërr, lumturi,
në ditën e bardh mos më zgjo.
Edhe i marrosur njeriu shpesh gëzo',
e përshëndetur je dashuri....