Keto jane poezite e mia te shkeputura nga libri im i pare i botuar ne gusht 2004. Shpresoj t'ju pelqejne...




NO LIMIT

...pastaj
kufomën,
neurozat,
ma gëlltitën…!
Zemra,
më çmendi
me tiktaket
e saj.
Plaçentë e ndyrë
ti,
bota ime…!
S’ke faj!
…pastaj,
neurozat,
në shpirt
më gdhendën,
një humnerë
të thellë,
infinit...
Fluturojnë
copat
e trupit,
drejt ëndërrash
skandaloze,
duke klithur:
No limit!!!



Nderi në atdheun tim

Në atdheun tim,
nderin,
si mburojë,
e veshin
ata
që s’e kanë.
Me turp
e përlyejnë,
orgjitë
e “të mëdhenjve”.
Dhe,
për çudi,
si dekoratë,
ua varin
çakenjve.
Atdheu im
i varfër,
Ti,
s’je
i maskarenjve!!!



Mulliri i kafesë

Ti bluan,
bluan
skelete.
Përtyp
kafka,
mbeturina brinjësh,
cdo ditë.
Ti,
bluan.
Bluan
hije,
linjash,
konturesh,
gjinjsh.
Ti,
bluan,
zhurmat,
klithjet,
përkëdheljet.
Bluan
dashuritë…!
Bashkë
me të ligun,
bluan
dhe të mirin.
Ti.
Mulliri i kafesë,
që,
s’ta mbush
syrin...!!!




Në shtëpinë e kafshëve


Kafenë,
ma serviri
ujku.
Duke ëndërruar,
shijen
e mishit
tim…!
Drekën,
ma serviri
dhelpra.
Duke skicuar ,
arkivolin
tim…!
Darkën,
ma serviri
urithi.
Duke gërmuar,
varrin
tim…!
Zogjtë e përgjakur
më lëpijnë…
Milingonat,
tatuazh
më ngjiten
në shpinë…
Ku është dera?
Hapeniiiii…
Të hyjë
këtu,
njeriu.
Njeriu?
Oh!
Vdiq i ziu!
Bishat
e egra,
zaptuan
shtëpinë…
Planetet,
në kraharorin tim,
ulërijnë!
Ulerijne…!

Don Zhuani...

Endesh
si hije,
Mes ecejakesh
të pasosura…
Dashnor
i përjetshëm.
Tragjik
i shekujve.
Ti.
Donzhuani
shqiptar
i legjendave.
Ti.
Fantazma
ironike
e netëve…!
Kostandin!
“Vëlla”
i përbaltur.
Pse
frikë
patën?
Pse
s’thanë
të vërtetën?
Që,
Doruntainat,
ti,
i ndërrroje
përditë.
Pse
e përçudnuan
kështu
legjendën?
Pse
mbyllën
sytë?
Shkatërron
dhe rilind.
Shuan
dhe ndez,
Ëndërrat
e vajzave,
të prera
në mes...!
Herë – copa balte
tragjike,
lëshon.
Herë – ar – eliksir dashurie.
Herë Doruntinën – princeshë,
përqafon.
Herë,
i frikshëm,
shfaqesh
si hije.
Qëndron
statujë,
mes jetës
dhe varrit.
Dhe,
stepesh!
Të hysh,
a,të dalësh?
Të rendësh ,
mes territ
dhe
skandalit,
a,
hapin,
gjëkundi,
ta ndalësh?
Kostandin!
Don Zhuani im, shqiptar.
Oqeane lotësh
mblodhe,
në altarët
e pritjes.
Pasione pa fund
ndeze.
Shojte,
zjarre
tragjikë.
Me alibinë- satirë
të Ngritjes,
nga,
i yti
varr,
alegorik…!
Endesh
fantazmë,
mes,
ecejakesh
të panumërta...
Dashnor
i përjetshëm.
“Vëlla”!!!
Ah,
sikur...!
Doruntinat
e dhimbjes,
nuk vdesin.
Rilindin,
nga brinjët
e tua…
Si
Eva,
nga Adami,
dikur …!!!


Po hirin ku ta çoj?

Dua…
ta pastroj
këtë farë,
nga mbeturinat.
Të mbjell
dhe,
të korr,
një bar të ri.
Një bar,
që,
të ftillojë
lëndinat,
E,
të harlisë,
në liri.
Dhe,
mbeturinat,
t’i helmoj…!
Pastaj,
me zjarr ferri
t’i djeg.
I djeg...
po,
hirin,
ku ta çoj?



NO LIMIT

...pastaj
kufomën,
neurozat,
ma gëlltitën…!
Zemra,
më çmendi
me tiktaket
e saj.
Plaçentë e ndyrë
ti,
bota ime…!
S’ke faj!
…pastaj,
neurozat,
në shpirt
më gdhendën,
një humnerë
të thellë,
infinit...
Fluturojnë
copat
e trupit,
drejt ëndërrash
skandaloze,
duke klithur:
No limit!!!



Nderi në atdheun tim

Në atdheun tim,
nderin,
si mburojë,
e veshin
ata
që s’e kanë.
Me turp
e përlyejnë,
orgjitë
e “të mëdhenjve”.
Dhe,
për çudi,
si dekoratë,
ua varin
çakenjve.
Atdheu im
i varfër,
Ti,
s’je
i maskarenjve!!!

E BUKUR KJO!

Ja dhe disa poezi te tjera...




Vdekja e shpirtit


Ai ,
po vdes.
Për tu ringjallur
përsëri,
si Krishti.
Me dhimbje,
pikat
alegorike
të shiut,
vajtojnë sot,
për të kënduar
nesër.
Në një botë
të ndritur…!
Legjendat,
u thinjën,
duke pritur…!




Shshsht!!!


Dhe,
s’është
kurrë
herët,
Dhe,
s’është
kurrë
vonë.
Shshsht !!!
Perëndia
bukuroshe
bekon,
Shëmtinë
e botës
sonë…!




Kalendar


Një nga një
i gris
fletët.
Një nga një
i ngyrs
ditët.
Perëndisë,
ia bëj kurban
netët.
Muajt,
s’kanë emra…
Vitet,
i bëjnë sfidë
rinisë.
Koha,
dredhon
duke imituar,
Përrallën
e kecave,
të Mama Dhisë…!

Imazhe te Ngjitura

2888.jpg (27.0 KB, 5 vezhgime)

Pershendetje Zemraime!

Shkruan mjaft bukur. Me pelqen shume menyra e thurjes se vargjeve, ''copezat e gjakut'' qe shperthejne vrullshem nga ''sundimtaret'' e pameshirshem, nga injoranca dhe perbuzja e tyre, dhe ''viktimat'' jane ata qe parajsen jo vetem e enderrojne! Je mjaft e pasur dhe pikellimi i shpirtit tend te lenduar, per te pasur nje jete ndryshe nga ajo aktualja e botes tende dhe e miqve/armiqve te tu eshte per tu adhuruar edhe pse ti je ne dhimbje! Vazhdo te vuash me poezine tende te mrekullueshme.

Eshte e veshtire per te vecuar ndonje poezi, megjithate vecoj ''Nderi ne atdheun tim'', ''Po hirin ku ta coj'', ''No limit'' dhe ''Don Zhuani''

Suksese te metejshme...

__________________
Njeriu lind per ta jetuar jeten, pastaj kerkon magjine e saj: dashurine, pasi e gjen... jeta stoliset me miresi... miresise i falesh dhe me engjellin tend keni nje zemer te perbashket. Te dua cmendurisht engjelli im.

Gezohem qe te pelqejne poezite e mia.Aty, nuk eshte vetem "dhimbja" ime por edhe jotja, e gjithe njerezve qe perballen cdo dite me injorancen, hipokrizine, mashtrimin...Por sidomos bota e femres shqiptare dhe pamundesia per te qene vetvetja, per tu identifikuar.Po nis dhe disa te tjera:



Hija e kumbullës


Sa çel sytë,
hija
e kumbullës,
më pushton.
Dridhet
ajo,
si vajza
miturake,
në dashurinë e parë.
Pas perdes,
kumbulla
gjelbëron,
por,
perdja,
na ka ndarë.
Dhe,
përfytyroj…
Gjethet,
si qerpikë.
Degëzat,
që bëjnë hije.
Kokërrzat
e athta,
si gjinj
njomëzakeje.
Mbi to,
brumbujt
si buzë fëmije.
Dhe koha,
kalon…
Hija
mbi perde,
dridhet,
si më parë.
Pas perdes,
kumbulla,
gjelbëron.
Por,
perdja,
na ka ndarë…!




Sa shumë qenkërkam plakur


Mendimi,
zvarritet.
Puthja,
ngrin akull.
Dëshira,
endet
si somnambul.
Buzëqeshja,
rend,
në labirintin
e përgjakur,
të buzëve
që ,
më,
s’kanë për t’u hapur…!




Baladë plehrash…!


Endem
rrugëve të tua,
duke lënë
gjymtyrët,
qelizat,
indet,
peng.
Endem,
skutave të tua,
duke i falur
frymën
plehrave.
Endem,
hijesh,
fantazmash,
duke vrarë
ëndërrat,
këtu.
Ç’fatkeqësi
për mua
me ju,
fëmijët e së keqes…!
Endem
legjendash,
duke vjedhur
virtyte,
për t’ia arnuar,
jetës...!!!



Ftesë në varrimin tuaj


Të gjithë
morën
ftesa.
Por,
asnjë
nuk erdhi.
Të gjithë
derdhën
lotë.
Por,
asnjë
nuk qau.
Të gjithë
folën.
Por,
asnjë
nuk tha
të vërtetën…!
Dhe,
të pakallur,
të lemerisur,
në mes të rrugës,
Atë,
e gjetën.
O njerëz!
O hije!
Me këmbë
mos e shkelni!
Do vijë
ai shekull.
Do vijë
ai muaj.
Do vijë
ajo ditë
e bardhë
perëndie.
Dhe,
ai,
do qeshë,
në varrimin
tuaj…!!!




Poezia dhe Unë


Veshur
me pelerina
çeliku.
Tërë nur.
Në “ paradën
madhështore
të modës”,
pozojmë
të dyja.
Ajo,
Mis e vërteta.
Unë,
Mis marrëzia…!





E njëjta histori


Shemben kështjellat,
mitet,
legjendat.
Plagosen epokat!
E pastaj…
Gjakoset ,
fytyra e botës.
Ti
mos qaj...!
Se,
nga rrënonjat,
do të ngrihen
ato.
Mbi gjakun
e ngrirë,
do t’bjerë
përsëri,
një gjak
i ri.
Përsëri!
Oh,
përsëri…!
O tmerr!
O zi!
E njëjta histori…!

Pershendetje "PARAJSA"!
Ndihem mire qe jam perseri ketu.
Ju pershendes te gjitheve me nje poezi!


JETA IME…



Jam e dashuruar me ty…
Jetoj nen nje kulm
Ne nje shtepi.
Quhet univers.
Ndaj shtratin…
Perkedhel,
majat e maleve
dhe
skutat…
Edhe pse nuk di ne c’vise bien.
Ndiej shikimin
qe kurr nuk e kam pare.
Lotet me lagin
edhe pse nuk ekzistojne.
Rrenqethjet,
termete imagjinare.
Pyjet e buzeqeshjeve,
Gjelberojne.
Dhe,
vitet,
nisin te ecim mbrapsht.
Copeza brinjesh fluturojne,
duar,
sy…
Pergjakem ne perqafimin tend
dhe
shumfishohem ne mijra hije,
mes puthjesh
dhe
orgazmash te pafundme…
Jam e dashuruar me ty…!

__________________
E bardha eshte pak...!!!

JAM NË MES TE PYLLIT…




Jam në mes të pyllit,
zgjatma dorën…
Lakuriqi i natës, flatron lyrshëm…
Merimanga?
Ah, merimanga,
makth që lëviz pareshtur këmbët…
Gjethet,
duar që vyshken e rrudhen
pa lindur…
Koha,
ka vdekur në prag të së ardhmes…
E shkuara
e uritur,
lëmon dhëmbët…
Qielli
e mbylli në varr ngjyrën blu
Nata e gjatë,
mbretëron gjithësinë…
Akrepat
po shkallmojnë së mbrapshti orën…!
Jam në mes të pyllit,
zgjatma dorën,
Mos më ler këtu…

__________________
E bardha eshte pak...!!!

pershendetje zemraime....
me vjen shume mire qe je perseri midis nesh, na ke munguar shume...gjithashtu me vjen shume keq qe do ndahem nga "parajsa"nuk do te jem me aktiv ne kete forum mjaft te kendshem..do me mungoni te gjithe...ju premtoj qe here pas here do te futem dhe do ju pershendes..

si gjithmone, poezi te bukura zemraime ...urime

__________________
Kush mundohet qe t'i beje gropen tjetrit, te ktheje koken njehere pas dhe te shikoje qe gropa e vet ,ka kohe qe eshte e hapur.

the best of best po poete e vertet zemraime te lumt e gjen njeriu veten ne shum poezi te tua ke inspirim shumte mire vazhdo te na shkruajsh se na knaqe jepi perserij...

Pershendetje stafi dhe njekohesisht ti ZEMRAIME qe ke hapur kete teme kaq pasionuese me poezite e tua. Nuk jam une i pari qe po te bej nje kompliment mesa shoh... por kjo eshte diçka shume e bukur dhe bindese me te cilen ti shkruan per kohet qe kane ardhur. Vetem nje gje desha te nenvizoja mes poezise qe ti krijon kaq bukur: mos i kthej te gjitha poezite ose krijimet e tua ne nje pezimizem por ktheji ne nje pamje pozitive, dmth diçka reale qe jeton ne kohe te veshtire por qe nje dite do te vije dhe cdo gje do te regullohet.
Ky eshte nje mendimi im nje ide qe e kam marre nga filozofe te vjeter, mund te te keshilloj "Le Cid" i Corneil, veper kjo ku nje histori dashurie dhe gjakmarrje perfundon mire, ose "Phèdre" i Racine, ku nje grua dashuron djalin e burrit ( eshte djali gruas se pare, pasi gruaja e pare i vdiq ) dhe ne fund ngjarja perfundon ne tragjedi.
Nejse nqs leximi nuk te krijon bezdi mund te keshillosh keto vepra. Te uroj nje pasion sa me te kendeshen mbi punen qe ti ben dhe kurajo.
Diten e mire......

Te falenderoj Skifter!

Wirus_men, te falenderoj! Ndihem mire qe te pelqejne poezite e mia.

Kuriozi555, jane te mirepritura kritikat prej meje, ashtu si edhe vleresimet. Te falenderoj!

Poezite qe kam publikuar deri tani, jane shkeputur prej librit tim "E bardha eshte pak".
Pas pak ditesh, del ne tregun e librit prej Shtepise Botuese "Toena", lbri i dyte:
"Imazhet kane ftohte". Pershendes te gjithe ata qe do lexojne ketu me dy poezi:


CRAZY…


Si nepërkë e etur për ujë dhe zjarr,
Të jam lidhur e tëra pas trupit, në një përqafim vdekjeprurës…!
Duke lëpirë ethshëm të djeshmen,
Rrëshqas çmendurisht kilometrave epshndjellëse të lëkurës…
Shaloji kuajt e pshehrëtimave,
Lëshoji të rendin mbi mua…!
Më ler të të djeg me vullkane vibrimesh…!

Ringrihu prej hirit, për të rishkruar legjendën tonë të re,
Në pergamenë përqafimesh …




JAM SHEKUJ LARG…ME PRIT



Po fluturoj drejt teje,
Më prit.
Rrugën, nuk e di por ji i duruar.
Hijen tënde, e shoh gjithandej…
Sytë, dritë, miliona kilometrash kanë lëshuar.
Nuk e dije?
Unë, për ty jam në jetë.
Që pa lindur,
Nisa rrugëtimin në mijra forma shndërruar…
U bëra Evë për të lindur më parë njerëzimin,
E më pas,
për të të kërkuar…
Nuk e dije?
Plagët e këmbëve mi lepijnë gjarpërinjtë.
Krahët,
thyer dritareve të mbyllura, pikojnë…
Derë s’ka.
Unë rend përtej kohës.
Hapësirat kam sfiduar,
Motër-zanat më përcmojnë…
Zeusi, volli vullkane.
Pandora e hapi të mallkuarën kuti.
E fshehta ime pikon, pikon…
Gjithkush e di.
Imazhe të gënjeshtërta më verbojnë.
Mijra diej, më shfaqen si sy.
Unë dua të tutë…
Po vij.
Sa pak,
fare pak,
Një copëz jete kërkoj.
Nëse derën nuk do të ma hapësh,
Një vend tek pragu, s’meritoj?
E sheh?
Mbërrita.
Edhe pse e verbër, shoh dritë…
Hape derën!
Jam shekuj larg.
Do vij patjetër,
Më prit.
Më prit…!

JAM KLITHMA E QIEJVE TЁ TU…


E shkruaj dashurinë mbi lëkurën time.
E nis udhës së gjatë…
Shtriqet kilometrash të ndezura amëshimesh,
E lagësht,
e pluhurosur,
e ngratë…
Zogjtë e malit cukisin simbole,
Metaforat, ftillohen deteve me shkumë,
Tkurren vargjet, shkretëtirave të heshtjes,
Jam unë...
Të mbeshtjell me rima dhe asosiacione.
Tretem
e detit shkumë,
e qiellit, re…
Ashtu e përgjakur, nderem mbi lekurën tënde,
Dhe duke pëshpëritur: “ Je imi Diell…”
Fle…

JAM KLITHMA E QIEJVE TЁ TU…


E shkruaj dashurinë mbi lëkurën time.
E nis udhës së gjatë…
Shtriqet kilometrash të ndezura amëshimesh,
E lagësht,
e pluhurosur,
e ngratë…
Zogjtë e malit cukisin simbole,
Metaforat, ftillohen deteve me shkumë,
Tkurren vargjet, shkretëtirave të heshtjes,
Jam unë...
Të mbeshtjell me rima dhe asosiacione.
Tretem
e detit shkumë,
e qiellit, re…
Ashtu e përgjakur, nderem mbi lekurën tënde,
Dhe duke pëshpëritur: “ Je imi Diell…”
Fle…

__________________
E bardha eshte pak...!!!