Jam çekani nën këmbanë


Eh ti flutur drithëroshe, nuk kupton
Pse petalesh ec… dhe fle me trëndafila.
Jam çekani në këmbanën që kumbon.
…Shpirti im, këmbana vetë ndër zinxhira.

Shpirti im, që ngushëllon butë çdo hije,
Që afrohet mes kujtimit mjegullosh;
Në mes dritës ka shkëlqim prej bukurie
Nëpër net’ pafundësin’ e qiellit bosh.

Mos mëkova edhe un’ një ndjenjë vallë
Tek përbaltjen fshiva fshehur me qerpik?
E di mirë që kam gjerbur zjarr të gjallë,
Por pas yjesh dot s’mërgohem e të ik.

Drejt në ferr më hodhi jeta nëpër flakë,
Të dëgjoj si oshëtin këmbana plakë.


2007

Korça

S’di si të të dua, s’di sa të të dua;
Veç kur jam atje, në rrugët e tua;
Kur bliri pikon eliksir mbi mua;
Filloj dhe të ndjej.

Këngë do mësoj, këngë që këndohen;
Çupat ti trazoj në mëngjez kur zgjohen;
Vellon t’u rrëmbej ditën që martohen.
Do të vij, ti gjej.

Ndër kangjellat e tua dimërit me borë;
Harpën ëngjëllore do luaj me dorë;
Të dëgjoj’ muzikën zemra ime-e gjorë;
Edhe të zhdëfrej.

Pa ta ngjit Moravën fshehur nëpër hije;
Hije madhështie, hije bukurie;
Ah!... Do ta shkul zemrën, ta bëj fije-fije;
Ashtu të të ndjej.


2000

Qiejve mbeta

I verbuar mbeta qiejve, pas yllnajash jetën treta,
Unë ylli i padritë, bredharak veç udhësh mbeta.
…Siç ka qielli trupa plot dritëzimesh të harruar,
Që veç sillen ndër etere as të ndezur, as të shuar.

Ja ashtu mbërthyer rrathësh nga një ethe, anatemë
Mendjeçartur, buzën djegur…vrragën tonë dot s’e lemë.
Më tërheq një thirrj’ e verbër si një fat i parashkruar.
S’di ku është drita jote, s’di në ç’Mjellmë je mërguar.

Kasiopeja më rri pranë, Andromedën doja vetë
Ca na duan, ca i duam e ngatrruar ësht’ kjo jetë.
Ja pra, shtrirë midis yjesh, jam pa sy e jam pa shpresë.
Si agrepi në rreth zjarri veten vret…e pret të vdesë.

Eh, veç di që blu e thellë, atje tej ku lindin zëra,
Ku gjëmon shpirti i kohës dhe ndërton botë të tëra;
Atje pra, ku thelbi vetë në të zi pulson i shkretë,
Ka një flakëz që rri zgjuar, ësht’ një jet’, një tjetër jetë.




D_P

Pergezoj dhe e uroj doktorin per poezite qe ka shkrojtur.Frymezim i mergates apo talent i pa zbuluar.Urime taqke na nxore mallin korces me poezite tuaj.
modesti

Faleminderit, Modest.
Meqe ky eshte nje forum Virtual, u perpoqa te te jap shpjegime ne MP, por une jam ende i ri ketu dhe nuk e kam ate mundesi...
Te pershendes
DP


Dimër

Kur vjen dimri i akulluar mbetem zgjuar nëpër netë.
E ndjej shpirtin të më lerë, nëpër erë të mërgohet.
Trupi mbetur i braktisur dalngadalë nis e ftohet,
Si një vatërzë që shuhet në shtëpin’ e lënë shkretë.

Që prej xhamit të kristaltë shoh përjashta i nemitur,
Si në natën e ndriçuar bora bie fjolla-fjolla.
Syri griset i harruar nëpër perdezat e holla,
Edhe tret lotin e nxehtë me qerpik të përpëlitur.

Dhe kur hëna e florinjtë që prej reve rreh të dalë,
E vesh natën e pikuar në përndritje të praruar;
Zem’r e dridhur ritmin shuan duke rrahur e hutuar.
Hesht dëbora mbi çatitë ku ka rënë palë-palë.

…Kthehet shpirti i arratisur zemër-vakur tek mendoja.
Ishte jerm apo ekstazë s’e kuptova ku u futa.
Sy’n e bukur më jep hëna fshehur pas reve të buta.
Flok’n e verdhë ka përhapur nëpër perdezat me hoja.


DP

Kuptojme ndjesin,
keqkuptojme emocionin,
lumturohemi me ndjenjen,
trishtohemi me dashurin.
Ne keto rrethana eksplorojme jeten,
ndersa jetesa na mbetet mister

Poezite shume te bukura dhe plot emocjon brenda.Urime dhe suksese te metejshme ne krijmtarine tuaj DP letrare dhe nje liber seshpejti nqs nuk e keni nje akoma.

prsh nga 3doors down

...........Me laps do trazoj yjet



Kur shpirti mbushet plot dhe zemra rreh ngadalë;
Kur syri s’ka më lot dhe goja s’ka më fjalë:

E marr një laps të gjatë, letër te bardhë plot;
Të shkruaj ditë e natë ato që s’i them dot..

Ti them lumit: -Qëndro! Mos shko më tatëpjetë!
Ti them diellit:- Ndalo! Dhe erës:-Fry më lehtë!

Pa yjet ti trazoj me lapsin tim të gjatë.
Jeshilin bar të shtroj shpejt me një penelatë.

Dhe diellin ta heq fare. Atje që të ndriçojë,
Do djeg un’ zemrën time që kurrë mos pushojë.

Pastaj do ndreq dhe malet, t’mos jenë aq të lartë…
Dhe do ti kthehem mikes më pritë edhe pakë;

Të ndreq edhe ca gjëra që Zoti i harroi,
Në ditën e Krijimit kur botën e ndërtoi.

Dhe kur nata të vijë me mëndafshin e zi,
Do bëj të tjera punë që aqë mirë e di.

Miken do kërkoj pranë: -Eja të më ndihmosh,
Ta bëjmë bashkë natën ti di ta zbukurosh.

Në vend të hënës vetë të vë dy sytë e saj
E ti heq fare retë…të le veç ca në skaj.

Dhe do ketë dy hëna, më shume dashuri.
S’do qahen më poetët, s’do qahet me njeri.

Dhe yjet një nga një me gisht do numuroj.
Dhe Rrugë plot te tjera të Qumështit do shtroj.

Gjarprusha e Arusha të Vogla e të Mëdha.
Dhe nja dy Kasiopea, Orione… s’di se sa.

Pa do filloj me lulet, me shtatë ngyra?-Jo!
Do ve mijra të tjera, sa zemra ime do.

Pa kur të këndoj këngë, korçare, me kitarë;
Të kem shtat’mijë nota, jo shtatë si më parë.

Dhe kur t’ja them un’ mikes një këngë me rënkim,
Të digjen shtatë qiej nga zjarri-i zërit tim…

-Po pse tre dimensione ke bërë i miri Zot?
Kur flas për dashurinë dua njëmijë plot.

Kur t’i thur unë fjalë mikes që pres të vijë.
Të kem një mijë gjuhë... dhe akoma njëmijë.

Të gjitha gjërat pra, siç dua ti ndërtoj.
Te vogla e të mëdha, sërishmi ti filloj.

...Ngadalë shpirti shtrohet dhe zemra ritmin mban.
Tallazi qetësohet…Por, syri nis e qan.

…Dhe syri nis e qan.


Dh Papando 2004 Brooklyn NY