Përshëndetje të gjithve.
Duke pasur parasysh që shumë prej njerëzve të popullit tonë, pretendojnë se janë muslimanë, por për shkaqe të ndryshme ata pak dinë për fenë e tyre, e si rrjellojë lindin shumë keqkuptime e shumë gjëra që nuk i takojnë, i mvishen Islamit, vendosa të hap një temë me titull “Të njohim më mirë Islamin”. Këtu, me ndihmën e Allahut, do të vendosi materiale nga të cilat vizitorët e këtij forumi të mësojnë se cilat janë bazat e Islamit, të mësojnë mirësitë e islamit pra se kush është feja Islame. Gjithashtu kush ka ndonjë gjë të paqartë mund të bëjë pyetje, por jo për debat, pra kush dëshiron të bëjë pyetje mund t’i bëjë dhe inshalla do t’i përgjigjemi.

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Disa fjalë për “LA ILAHE IL-LALL-LLAH”
Falenderimi i takon All-llahut, që është i vetëm; paqja dhe shpëtimi i Tij qofshin mbi profetin Muham-med, që nuk ka tjetër pas tij, mbi familjen dhe shokët e tij.
“LA ILAHE IL-LALL-LLAH”
(Nuk ka hyjni tjetër që meriton të adhurohet, pos All-llahut)
Thotë All-llahu i lartësuar në Kur’an: “Atëherë, dije se nuk ka Zot tjetër pos All-llahut,…”. Suretu Muham-med, ajeti 19.
Thotë i dërguari i All-llahut (paqja dhe shpëtimi i Zotit qoftë mbi të): “Kush vdes, duke e ditur se nuk ka të adhuruar të vërtetë, veç All-llahut, hyn në xhen-net”.
Ky njësim patjetër duhet të bie e të burojë nga zemra, dhe ajo duhet ta dijë atë e të punojë me ato gjëra që janë në pajtim me këtë. Për këtë dituri na urdhëron All-llahu i lartësuar, sepse ajo është dituria për njësimin e Tij. Ajo është detyrë e domosdoshme për çdo musliman (për çdo njeri) dhe nuk përjashtohet nga kjo asnjë nga krijesat, çfarëdo qoftë ajo.
Rruga e dijes për njësimin (nuk ka të adhuruar të vërtetë veç All-llahut) ka këto kushte:
1- Më e madhja: të mendojë njeriu për emrat, cilësitë dhe veprat e All-llahut të lartësuar, të cilat tregojnë plotësimin dhe madhështinë e Tij. Për këtë adhurim të Zotit njeriu duhet të përpiqet me të gjitha mundësitë.
All-llahu është Ai, i Cili meriton çdo lavdërim, falenderim, madhështi dhe bukuri.
2- Të dijë se All-llahu i lartësuar është i vetëm në adhurim, është Ai, i Cili vendos vetë për gjithë krijesat.
3- Të dijë se All-llahu është i vetëm (nuk ka shok) për mirësitë e jashtme dhe të brendshme fetare dhe jetësore dhe kjo ka lidhje me zemrën.
4- Të shikojë dhe të dëgjojë për mirësitë dhe ndihmën e shpejtë, të cilat ua zbret All-llahu i lartësuar të dashurve të tij, si dhe për ndëshkimin që u jep armiqve (politeistëve).
Kjo dije është thirrje që All-llahu është Një, dhe vetëm Ai meriton të adhurohet.
5- Të njohë cilësitë e idhujve, të cilat disa i marrin për zota dhe i adhurojnë bashkë me All-llahun. Këto idhuj janë të mangët nga të gjitha anët dhe të varfër. Ato (idhujt) nuk kanë pushtet që të bëjnë as mirë e as keq. Ato nuk kanë në dorë as jetë, as vdekje dhe as ringjallje. Ato nuk mund të ndihmojnë dhe as t’i bëjnë dobi as edhe një grimce të vogël (atomi). Ato nuk mund të afrojnë të mirën dhe as të largojnë të keqen.
Dhe për këtë është e domosdoshme të dimë që All-llahu është Një, që nuk ka të adhuruar të vërtetë veç Tij dhe të gjitha adhurimet e tjera janë të kotë, të pavlerë dhe nuk lejohen.
6- Të dijë se të gjitha librat e zbritur nga All-llahu i lartësuar për tek profetët, vërtetojnë njësimin e All-llahut.
7- Të dijë se më të veçantët e krijesave, të cilët janë më të plotë në moral, arsye e dije janë profetët dhe dijetarët, të cilët kanë dëshmuar All-llahun si të vetmin Zot të adhuruar me të drejtë.
8- Të dijë se argumentet të cilat na i jep Zoti në horizont dhe në vetet tona tregojnë njësimin e madhërimin e Tij, krijimin, mjeshtërinë, urtësinë dhe gjëra të tjera të shumta të panjohura nga ne për krijesat e Tij.
Këto janë rrugët, të cilat All-llahu i lartësuar i ka shumuar, në mënyrë që të ftojmë krijesat me “Nuk ka të adhuruar të vërtetë, veç All-llahut” dhe këtë ftesë e filloi me librin e Tij.
Njeriu patjetër duhet të arsyetojë dhe të ketë siguri e dituri për këtë. Ai duhet të bashkohet, dhe të fusë themele e të ndërtohet mbi bazat e njësimit në të gjitha anët.
Kështu ngulitet ky besim dhe kjo dituri në zemër të njeriut, kështu bëhet besimi si malet e larta dhe nuk lëkundet nga dyshimet e fantazitë edhe pse shtohen kotësitë dhe përngjasimet, atij veçse i shtohet plotësimi.
Dhe për këtë ai anon në shikimin e argumentit dhe urdhërit të madh. Ky arsyetim është në Kur’anin e nderuar dhe çdo mendim e gjykim duhet të bazohet në ajetet e tij, të cilat janë fjala e All-llahut të nderuar.
Kur’ani është porta më e madhe për dijen e njësimit dhe përfitohen prej tij shpjegime të shumta, që mund të gjenden vetëm aty.
Së fundi, dëshmija “nuk ka të adhuruar të vërtetë veç All-llahut” kërkon sinqeritet në adhurim dhe të gjitha gjërat e tjera që adhurohen (njerëz, engjëj etj) janë adhurime të kota.
Merita e adhurimit i takon vetëm All-llahut, i Cili është i vetëm.
Thotë All-llahu i lartësuar në Kur’an: “Kjo, ngase All-llahu është Ai i vërteti, dhe atë që lusin ata pos tij është e kotë …”. Suretu El Haxh, ajeti 62.
Punë, të cilat bien në kundërshtim me fjalën
“LA ILAHE IL-LALL-LLAH”.
Dije o vëlla musliman se All-llahu i lartësuar e bëri detyrë për të gjithë robët e Tij, hyrjen dhe kapjen në islam dhe ka ndaluar kundërshtimin e asaj që iu zbrit profetit Muham-med (paqja dhe shpëtimi i Zotit qoftë mbi të), i cili i ftoi njerëzit për njësim.
All-llahu i lartësuar e ka bërë të qartë, se kushdo që e ndjek islamin, vërtet është drejtuar dhe kushdo që i kthen shpinën, vërtet ka humbur.
Po kështu në shumë ajete Kur’ani na thotë që të kemi kujdes nga llojet e shirkut dhe të mohimit.
Për këtë, përmendin dijetarët, muslimani del nga feja e tij (islami) në shumë lloje. Këto e prishin njësimin e tij dhe lejohet pastaj gjaku dhe malli i tij.
Shkurtimisht disa nga këto rrugë të rrezikshme janë:
1- Politeizmi (adhurimi i shumë zotave) në adhurimin e All-llahut.
Thotë All-llahu i lartësuar në Kur’an: “S’ka dyshim se All-llahu nuk falë (mëkatin) t’i përshkruhet atij shok (idhujtarinë)…”. Suretu En Nisaë, ajeti 48.
2- Ndërmjetësimi i dikujt tjetër midis teje e Zotit. Ai, i cili i kërkon ndihmë këtij ndërmjetësi, i lutet atij dhe mbështetet tek ai, vërtet ka mohuar.
3- Kush beson se udhëzimi dhe gjykimi i dikujt tjetër, është më i mirë se i profetit Muham-med (paqja dhe shpëtimi i Zotit qoftë mbi të), ai është mohues.
4- Kush nuk mohon politeistët, kush dyshon në mohimin e tyre dhe ai i cili lavdëron idetë e tyre, ai ka mohuar.
5- Kush urren diçka, e cila ka ardhur prej profetit Muham-med (paqja dhe shpëtimi i Zotit qoftë mbi të) edhe sikur të punojë me të, vërtet ka mohuar.
Thotë All-llahu i lartësuar në Kur’an: “Këtë për shkak se ata e urrejtën atë që e zbriti All-llahu, prandaj atyre ua zhduk veprat”. Suretu Muham-med, ajeti 9.
6- Kush tallet me shpërblimin dhe ndërshkimin e Zotit, të cilat i ka njoftuar profeti (paqja dhe shpëtimi i Zotit qoftë mbi të) ose me ndonjë gjë brenda fesë islame, ai ka mohuar.
Thotë All-llahu i lartësuar në Kur’an: “…Thuaju: A me All-llahun, librin dhe të dërguarin e Tij talleni? Mos kërkoni fare ndjesë, ju pasiqë besuat , keni mohuar…”. Suretu Et Teube, ajeti 65-66.
7- Kush vepron magjinë ose kënaqet me të, ai ka mohuar.
Thotë All-llahu i lartësuar në Kur’an: “… E ata të dy nuk i mësonin askujt (magjinë) para se t’i thonin: “Ne jemi vetëm sprovë, pra mos u bë i pafe!…”. Suretu El Bekare, ajeti 102.
8- Kush ndihmon dhe bashkëpunon me politeistët kundër besimtarëve, ai me të vërtetë ka mohuar.
Thotë All-llahu i lartësuar në Kur’an: “… E kush prej jush i miqëson ata, ai është prej tyre. Vërtet All-llahu nuk vë në rrugë të drejtë popullin zullumqarë”. Suretu El Maide, ajeti 51.
9- Kush beson se mund të gjejë një sheriat (ligj) më të plotë se ai i profetit Muham-med (paqja dhe shpëtimi i Zotit qoftë mbi të), ai është mohues.
Thotë All-llahu i lartësuar në Kur’an: “E, kush kërkon fe tjetër, përveç fesë islame, atij kurrsesi nuk i pranohet dhe ai në botën tjetër është nga të dëshpëruarit”. Suretu Ali Imran, ajeti 85.
10- Kush e di, dhe i kthen shpinën fesë së Zotit, nuk e mëson dhe nuk punon me të, ai ka mohuar.
Thotë All-llahu i lartësuar në Kur’an: “E, kush është më zullumqarë se ai që këshillohet me ajetet e Zotit të vet, e pastaj u kthen shpinën atyre? Ne me siguri do të hakmerremi kundër kriminelëve”. Suretu Es Sexhde, ajeti 22.
Nuk ka dallim në të gjitha këto gjëra, dhe këto janë të rrezikshme. Prandaj është detyrë për muslimanin që të ketë frikë dhe kujdes për veten e tij.
Kërkojmë mbrojtje prej All-llahut për punët tona, në mënyrë që të mos marrim zemërimin dhe dënimin e Tij, paqja dhe mëshira e All-llahut qoftë mbi më të mirin e krijesave, profetin Muham-med, familjen dhe shokët e tij.

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Vetëm Allahun e falenderojmë dhe vetëm prej tj ndihmë dhe falje kërkojmë. E lusim Allahun që të na ruaj prej së keqës së e cila është pasojë e vetëvetëve, punëve tona. Atë që Allahu e udhëzon, orienton për të njohur dhe pasuar rrugën e drejtë nuk ka se kush ta devojojë prej asaj dhe atë që Allahu e devijon nga rruga e drejtë nuk ka kush ta udhëzoj.
Dëshmoj se nuk ka Zot të adhuruar që meriton adhurimin me të drejtë përveç Allahut i Vetëm dhe i Pa shok dhe se Muhammedi alejhi selam është rob dhe i dërguar i Tij, mëshirë dhe paqe për të gjithë botërat.

“O ju të cilët keni besuar frikësojuni Allahut ashtu siç e meriton dhe vdekja mos t`ju gjejë vetëm se duke qenë në fenë Islame” [Ali Imran: 103]
“O ju njerëz, frikësojuni Zotit tuaj i Cili u krijoj nga një vetje të vetme dhe krijoi prej tij bashkshorten e tij, prej këtyre bashkë krijoi shumë burra dhe gra. Frikësojuni Allahut me Emrin e të Cilit përbetoheni dhe ruajeni lidhjet farefisnore ndërmjet jush, me të vërtetë Allahu është mbikqyrës mbi ju” [En Nisa: 1]
“O ju të cilët keni besuar frikësojuni Allahut dhe thoni thënie të mira dhe të drejta, e kush i bindet Allahut dhe të Dërguarit të Tij me të vërtetë ka fituar fitim të madh” [El Ahzab: 70]

E në vijim: Fjala më e drejtë e më e mirë e ruajtur është fjala e Allahut, udhëzimi më i sukseshëm dhe më i drejtë është për në rrugën e drejtë është udhëzimi që ka zgjedhur Muhammedi alejhi selam. Nuk ka dyshim se punët më të këqia janë shpikjet, risitë në fenë e Allahut dhe se ç`do shpikje konsiderohet bidat dhe se ç`do bidat është humbje dhe se ç`do humbje e ka vendin në zjarr.

Të nderuar vëllezër besimtar ! Le të jetë takimi ynë sot me një pyetje e cila megjithëse e thjeshtë kërkon prej nesh meditim. Cila është kjo pyetje? “Përse jemi krijuar” ?
Kur njeriu mediton sado pak në krijim e university, qiejve, vetë trupit të tij kupton diçka tepër të rëndësishme dhe të pamohueshme e cila është se nuk ka dyshim se ka ardhur për një qëllim në këtë jetë. Se përndryshe do të përjashtohej nga ky rregull i përkryer me të cilin është përfshirë çdo krijesë dhe përjashtimi është është me pasoja, siç u panë pasojat e përjashtimit të popullit të Adit, Themudit etj. Duke nisur kështu meditimin nga trupat qiellor, galaktikat:

“Ai është që krijoi natën e ditën, diellin e hënën dhe secili prej tyre noton në orbitë.” [Enbija: 23]
“…Atij nuk mund t'i fshihet as në qiej e as në tokë sendi sa grimca, e as më i vogël, e as më i madh, vetëm se janë të regjistruar në librin e qartë”[Sebe: 3].

Për të gjitha këto Allahu i Madhëruar thotë:

“Ai është që vetëm Atij i takon sundimi i qiejve dhe i tokës, Ai nuk ka as fëmijë e as nuk ka shok në sundimin e Tij. Ai krijoi çdo gjë, duke e përsosur në mënyrë të qartë e të matur” [Furkan: 2]

Ngaqë është anormale, jollogjike që disa gjera të cilat nuk llogjikojnë të bëjnë vepra kaq llogjike, gjë që detyrimisht na e obligon neve besimin në Zotin e vetëm, Krijuesin e pashembullt, Atë në dorën e të Cilit ndodhet gjithçka dhe mjafton një urdhër prej tij për çdo gjë që Ai dëshiron të bëjë, bëhet pa diskutim, çdo gjë është e mbaruar.

“Kur Ai dëshiron ndonjë send, urdhëri i Tij është vetëm t'i thotë: “Bëhu!” Ai menjëherë bëhet” [Jasin: 82]
Nëse njeriu, megjithëse një krijesë e dobët, problematike, me halle, strese, punë, të meta e sëmundje mundohet që kur të bëjë diçka ta bëjë me një qëllim të caktuar, për të përfitura dhe për të plotësuar, lehtësuar diçka nga të metat, paaftësitë që është krijuar në dhe me to.
Atëherë Zoti i Plotëfuqishëm - El Kadir, Rriskë sjellësi – Err rrezak, Furnizuesi, I Gjalli – El Hajj, I Përherëshmi – El Kajjum, Mbajtësi i qiejve të tokës, Sunduesi – El Melik, Krijuesi – El Khalik, I Pa të meta – El Kudus, Ai që Emrat e bukur dhe Cilësitë më të larta e absolute, përse e krijoi njeriun të cilin e cilësoi duke thënë:

“Vërtet, Ne e krijuam njerin në formën më të bukur.” [Et Tinë: 4]

“Ç`do gjë që ndodhet në qiej e në tokë e ka nënshtruar në interesin, dobinë tuaj. Si mirësi që i ka dhuruar prej Tij.” [El Xhathije:13]

Shih ç`do gjë që të rrethon të ëhstë nënshtruar me hir, siç është rasti i ç`do gjëje që zotëron, apo me pahir kur ti e përvetson pa dëshirn e saj, siç është rasti me kafshët e egra. Ç`do gjë e ka një qëllim, po ti o njeri që me mendjen tënde të ndritur po shpik e po bën mrekullira, a e ke kuptuar përse ke ardhur në këtë botë për të shtyrë këtë jetë, atëherë më mirë për ty të mosh jesh. Nëse thua se ke ardhur për të pasur pasuri e pasardhës e katandi, atëherë hidh pak vështrimin tek një klasë gjallesash poshtë teje, nuk ka asnjë dallim ndërmjet teje dhe atyre, prandaj dhe Zoti i Cili e ngriti njeriun në ajetet e lartë përmendura kur nuk e njeh dhe e di qëllimin e krijimit i cilëson duke thënë:

“Ata janë porsi kafshët, (madje) edhe më të humbur.” [Et Tinë: 5]

Kurse njeriu, kjo krijesë e Zotit e përkryer është e mundur që të mos dijë pse është krijuar ?! Atëherë le të përqëndrohemi në përgjigjen:

“Unë nuk i krijova xhinët dhe njerëzit vetëm që të më adhurojnë, nuk kërkoj prej tyre ndonjë furnizim e as dëshiroj të më ushqejnë ata. Me të vërtetë All-llahu është Furnizues i madh, Fuqiploti.” [Edh Dharijat: 56-58]

Përqëndrohu mirë vëllai im në shprehjen e Allahut: “ Il-la li ja`abudun - …vetëm se të më adhurojnë të vetëm”. Kujtoje vetën tënde sa herë që mundohesh e stërmundohesh e të mbulojnë hallet e kësaj bote, thuai vetës tënde: “O vete, mos harro qëllimin kryesor për të cilin je krijuar?” ky qëllim është të adhurosh Zotin. Dikush mund të shprehet gabimisht, të thotë: Sipas teje duhet që të rrimë vetëm në xhami…

Vëlla, Islami na mëson se qielli nuk hedh ar dhe argjend, porse gjithësecili është i ngarkuar të bëjë shkaqet, punën, mundimin.
Jo, por të mundohesh me qëllim për hir të Allahut është adhurim, të mbjedhësh në arë…, të mësosh në fakultet për hirë të Allahut është adhurim,…të lozësh është adhurim. P.sh kur del në mëngjes për punë, zyrë, nëse ke qëllim për hirë të Allahut dhe e ke qëllimin se: O Allah dola për të kërkuar Rrizkun hallall, që mos të kërkoj prej njerzve (lëmoshë), prandaj më furnizo me hallall. Bëhet adhurim. Ne shpesh dëgjojmë “puna është farz” domethënë adhurim. Nuk ka dyshim se ti dëshiron të dish se si kthehet puna në adhurim, se me të vërtetë është diçka me tepër interes, atëherë përqëndrohu me vëmendje: Ç`do punë mund të kthehet në adhurim po të ketë këto dy kushte:
1. Të bëhet për hirë të Allahut
2. Mos të bjerë (vepra që ti kryen) në kundërshtim me ndonjë urdhër të Allahut të Madhëruar. P.sh nëse thirret Ezani i Xhumasë, nëse do të thuash se puna është farz…Pasha Allahun, ti gënjen se Allahu që të ka urdhëruar, udhëzuar për të punuar është po Ai Allah që ka thënë:

“O ju që besuat, kur bëhet thirrja për namaz, ditën e xhumasë, ecni shpejt për aty ku përmendet Allahu (dëgjojeni hutben, faleni namazin), e lini shitblerjen, kjo është shumë më e dobishme për ju nëse jeni që e dini. E, kur të kryhet namazi, atëherë shpërndahuni në tokë dhe kërkoni begatitë e Allahut, por edhe përmendeni shpeshherë Allahun, ashtu që të gjeni shpëtim.” [El Xhumuah: 9-10]

Nëse do ta lësh punën dhe do t`i përgjigjesh thirrjes se ti je rob i Allahut dhe nëse nuk e lë punën por lë urdhërin e Allahut, kjo trego se ke kaluar nga rob i Allahut në “rob i epsheve të tua”. “Nëse je rob i Allahut, përgjigju” Nëse thua hë se nuk ka gjë, atëherë nuk je më robi i Allahut por rob i vetës tënde,e epshit tënd. Pra mos harro qëllimin, në çdo gjë që ti vepron, lëvizje, heshtje, shikim, meditim, të jetë qëllimi, Zoti yt, Ai që të solli në këtë botë:

“I Cili krijoi vdekjen dhe jetën për t`ju sprovuar juve se kush do të kryejë veprat më të mira.” [El Mulk: 2]

Pra, vëllai im mos harro këtë shprehje të allahut të Madhëruar “…më të mira”, pra nuk ka thënë të mira, porse “…më të mira”. Mos harro qëllimin, për shembull ai i cili pastron këpucët, po ta vështrosh do të shohësh se është i përqëndruar te këpucët e njerzëve, ndërsa, bëje qëllimin tënd të lartë të kënaqesh Krijuesin tënd dhe çdo gjë përpara teje do të përmirësohet. Puno me botën pa zemër, se e ke lënë xhami. Me kuptimin se nuk është vetëm kjo botë qëllimi yt kryesor. Edhe një herë e përsëris se adhurues i Allahut nuk do të thotë që të shkëputësh nga kjo botë, porse të dish si të veprosh në përdorim çdo gjë në të mirë dhe drejtë njësimit të Allahut. Për këtë arsye Allahu dërgoi të dërguar që ta njohin njerziminme arsyen e ekzistencës, me shkakun e krijimit që të dalin nga qorrsokakui streseve, halleve, problemeve dhe lehtësimin e tyre. Për këtë arsye Allahu i Madhëruar zgjodhi për ne Islamin si Fe të përplotësuar dhe se Allahu nuk pranoife tjetër përveç saj, siç thotë Allahu në Kur`an:

“Me të vërtetë feja e pranuar tek Allahu është Isami dhe kushdo që ndjek fe tjetër për të adhuruar Zotin e tij nuk do t`i pranohet dhe Dtën e Gykimit do të jetë prej të humburve” [Ali Imran: 75]

Fe bazë e të cilës është Kur`ani (Libri i Allahut) dhe sunneti (fjalët, veprat, rrugaa që ka ndjekur i Dërguari Muhammedi alejhi selam).
Kur`ani, fjala e Allahut që ka buruar prej Tij, pa kurrëfarë dyshimi nëpërmjet ëngjëllit Xhibril tek Muhammedi alejhi selam. Muhammedi alejhi selam nuk e ka thënë Kur`ani është nga vetja tij, epshet e tij, çdo gjë që fliste ishte shpallje hyjnore nga Allahu i Madhëruar.

“Muhammedi nuk flet nga vetja e epshet e tij” [En Nexhm: 3-4]

Dhe jo siç thonë “intelektualët” injorantë përpara gjithë njerzimit “Kur`anit të shkruar Muhammedi”. I mjeri ky për vetën e tij, kur dihet historikisht se Muhammedi as shkruante, as lexonte dhe se Kur`ani është libër i Shpallur, jo i shkruar nga Muhammedi. Edhe më e keqja se ka kaluar gjithë kjo kohë nga gabimi i madh fatal edhe as që kërkohet falje megjithëse kanë kaluar kaq ditë. Allahu i Madhëruar thotë:

“Ne e zbritëm Kur`anin dhe Ne do ta mbrojmë atë” [El Hixhr: 9]

E lusim Allahun që të na dhurojë prej begative të tij që të kuptojmë dhe meditojmë në ajetët e Tij. Allahun e lus që të na i fal gjynahet tona, me të vërtetë Ai është Falës, Mëshirues.

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

1. Muslimanët e adhurojnë All-llahun, i cili është një dhe i pashoq, dhe i cili i ka emrat më të bukur dhe cilësitë më të larta. Kështu që qëllimet dhe aspiratat e muslimanit janë të përqëndruara te Zoti dhe Krijuesi i tij; ai i mbështetet Atij dhe prej Tij kërkon ndihmë, durim dhe përkrahje; ai beson se All-llahu është i mundshëm për të bërë çdo gjë, dhe nuk ka nevojë për grua apo djal. All-llahu i krijoi qiejt dhe tokën; Ai jep jetë dhe vdekje; Ai është Krijuesi dhe Mbajtësi prej të cilit robi kërkon furnizim. Ai është Gjithëdëgjuesi i Cili i përgjigjet lutjes së robit të Tij, dhe prej Të Cilit robi shpreson përgjigje. Ai është i Gjithëmëshirshmi dhe Falësi, të Cilit robi i drejtohet me pendim kur bën ndonjë mëkat ose kur ka mangësi në ndonjë adhurim. Ai është i Gjithëdituri dhe Gjithëshikuesi, i cili i dinë qëllimet dhe atë që e fshehin njerëzit në zemër. Robi turpërohet të bën mëkat duke e dëmtuar vetveten ose të tjerët, sepse Zoti i tij e mbikqyrë atë dhe e sheh çka vepron ai. Ai e din se All-llahu është i Urti, i cili e sheh të padukshmen, prandaj beson se ajo që All-llahu e urdhëron është në dobi të tij, edhe nëse ai nuk mund ta kuptoj urtësinë e saj.
2. Efektet e adhurimit në zemrën e muslimanit përshijnë këtë:
Namazi e mban robin në kontakt me Zotin e tij; nëse ai e bën atë me përulje dhe koncentrim, ai do të ndihet i qetë dhe i sigurtë, sepse ai e lut një Përkrahës të Plotëfuqishëm, që është All-llahu, qoftë i Lavdëruar dhe i Lartësuar. Për këtë shkak, Pejgamberi i fundit, Muhammedi, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem, e kishte zakon të thoshte “të qetësohemi me namaz”. Nëse diçka e shqetësonte atë, ai do të nxitonte për tu falur. Çdokush që përballet me shqetësime dhe sprova në namaz do të gjej fuqi, durim dhe ngushëllim sepse ai është duke i recituar fjalët e Zotit të vet, të cilat nuk mund të krahasohen me fjalët ngushëllese të ndonjë krijese. Nëse fjalët e një psikologu mund të ofrojnë një ngushëllim të vogël, çka mendon për fjalët e Atij i cili e ka krijuar psikologun?
Zeqati e pastron shpirtin nga kopracia dhe egoizmi, dhe i mëson njerëzit që të jenë zemërgjërë dhe tu ndihmojnë të varfërve dhe atyre që kanë nevojë. Kjo do të sjellë shpërblim të madh në Ditën e Ringjalljes, njashtu sikurse format e tjera të adhurimit. Zeqati nuk është i rëndë (ngarkesë), sikurse taksat e vendosura nga njerëzit; por është vetëm 2.5%, të cilën muslimani i sinqertë e paguan me gjithë dëshirë dhe nuk mundohet që ik prej saj, apo të pres derisa dikush ta ndjek atë.
Agjërimi do të thotë përmbajtja nga ushqimi dhe nga marrëdhëniet intime. Ai është një formë e adhurimit, dhe një mënyrë për ta shijuar urinë e atyre që janë të provuar me te. Ai poashtu na përkujton begatitë e Krijuesit, dhe sjell shpërblim shumë të madh.
Haxhi është vizita e shtëpisë së shejtë të All-llahut, e cila është ndërtuar nga Ibrahimi, alejhis-selam. Me kryerjen e haxhit ne e çojmë në vend urdhërin e All-llahut dhe thirjen për të ardhur dhe për ti takuar muslimanët nga e gjithë bota.
3. Islami urdhëron çdo gjë të mirë dhe ngalon nga çdo gjë e keqe. Ai nxit për sjellje të mirë dhe trajtim adekuat ndaj të tjerëve. Ai i urdhëron karakteristikat e mira si: sinqeritetin, durimin, maturinë, butësinë, përulësinë, modestinë, mbajtjen e premtimeve, dinjitetin, mëshirën, drejtësin, guximin, dashamirësin, mjaftueshmërin, pastërtinë, sjelljen e mirë, tolerancën, besnikërin, mirënjohjen ndaj dhuratave dhe vetëpërmbajten në kohën e hidhërimit.
Islami e urdhëron muslimanin që ti përmbush obligimet e veta ndaj prindërve dhe ti mban lidhjet familjare, ti ndihmon atij që ka nevojë, të jetë i mëshirshëm me të vegjëlit dhe ti respekton të moshuarit, të sillet mirë me robërit dhe kafshët, ti largon gjërat e dëmshme nga rruga, të fletë fjalë të mira, të falë në kohën kur ka mundësi të hakmeret, të jetë i sinqertë me shokët e tij musliman, t’i plotëson nevojat e muslimanëve, ti jep borxhliut kohë për ta shpaguar borxhin e tij, t’u jep përparësi të tjerëve, ti ngushëllon të tjerët, ti përshëndes njerëzit me fytyrë të buzëqeshur, ti viziton të sëmurët, ta përkrah atë që është i shtypur, t’u jep dhurata shokëve, t’i nderon mysafirët, të sillet më gruan e tij mirë dhe të shpenzon për atë dhe për fëmijët, ta përhap selamin dhe të kërkon leje para se të hyn në shtëpinë e tjetërkujt, që të mos sheh diçka private që ai nuk don ta sheh.
Disa jobesimtarë mund ti bëjn disa nga këto vepra nga edukata dhe sjellja e mirë, mirëpo ata nuk kërkojnë me këte shpërblimin e All-llahut dhe shpëtimin në ditën e gjykimit.
Nëse i shikojmë gjërat që Islami i ka ndaluar, do të vërejmë se kjo është në dobi të individit dhe gjithë shoqërisë. Të gjitha këto ndalesa shërbejnë që të mbrohen relacionet në mes robit dhe Zotit të vet, dhe relacionet e tij me vetveten dhe shokët e tij.

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Njeriut gjithmonë i intereson ajo atë çfarë i jep dobi atij dhe çfarë e mbron atë nga dëmi. Sidoqoftë për të përmbushur këtë njeriu duhet të jetë i aftë të kuptojë se çfarë është e dëmshme për te. Ai duhet të dijë për atë që ka nevojë, të besojë dhe ta dojë kështu që ai mund të marrë atë çfarë është e dobishme, gjithashtu të ndjehet mirë në zgjedhjen e tij. Ai gjithashtu duhet të dijë vështrimin e saktë dhe të mirë që do ta bëjë atë të arrijë qëllimin e tij. Kjo e fundit kërkon që njeriu:
1. Ta dijë dëmin
2. Çfarë rrugësh duhet përdorur për t'iu shmangur atij
Sigurisht njeriu nuk mund të ketë udhëzimin më të mirë se ajo që vjen nga Ai (Allahu). Nuk ka më të mirë se Ai që nuk ka nevojë për askënd, Ai që është i pasur, Ai (Allahu) që jep, Ai (Allahu) që kontrollon shpirtin e njeriut.
Njeriu është aq i varfër përkundrejt Atij, Ai është Allahu Zoti i vërtetë dhe i Vetëm. Njeriu vetëm se i sjell dëm vetes nëse kërkon ndihmë nga të tjerë përveç Allahut, Allahu është Ai i cili mund ta ndihmojë njeriun për t'iu shmangur çdo dëmi, sepse nuk mund të kryhet kjo pa vullnetin dhe fuqinë e Tij.
Allahu dërgoi librat e Tij dhe zgjodhi profetët e Tij për ta udhëzuar njeriun;
• Ta njohë Zotin e tij ashtu siç Ai e ka përshkruar veten e Tij dhe
• Të kërkojë ndihmë vetëm prej Tij, duke jetuar sipas ligjeve të Tij
Njohja e emrave të Allahut dhe atributeve të Tij e çlirojnë njeriun nga adhurimi i çdo forme të shpifur sepse krijesa është e dobët dhe ka nevojë për Krijuesin, Allahun. Dija rreth Allahut e çon njeriun të njohë që ai është krijuar për të jetuar sipas rrugës së Allahut siç është shpallur të dërguarit të fundit Muhammedit salallahu alejhis ua selam, Kjo shpallje përmban një kod të kompletuar jetese, çdo gjë që është e dobishme ose e dëmshme është vendosur, kështu që njeriu mund të përqëndrojë jetën e tij rreth kësaj shpalljeje.
Nëse njeriu kryen gabime dhe e di që Allahu është shumë Falës ai do ti kthehet Atij dhe vetëm tek ai të kthehet për falje:
"Dije pra që nuk ka të adhuruar përveç Allahut dhe kërko falje për mëkatet tuaja" [Kur'an: 47:19]
ثshtë gabim të mendohet ose besohet që Allahu ka krijuar zota të tjerë krahas tij, kështu që njeriu ti kërkojë atyre për ndihmë ti dojë dhe ti frikësohet atyre, Ai është i njëjti Zot për të gjitha kombet dhe popujt, Ai nuk ka urdhëruar që njerëzit ti bëjnë yjet, zjarrin, Jezusin dhe Moisin etj , , , si zota krahas Tij, Ai subhane ua teala nuk mund të jetë kontradiktor, Ai ka një rrugë (islamin) që i thërret njerëzit për ta nënshtruar vullnetin e tyre vetëm Atij, Ai paralajmëroi se nëse (edhe Muhammedi do të bënte shirk pra do të besonte në Zota të tjerë pos Allahut atëherë puna e tij do të jetë e dështuar):
"Pasha Allahun, ty të është shpallur, e edhe atyre para teje: “Nëse i bën shok (All-llahut), veprat tua janë të asgjësuara dhe ti do të jesh prej të humburve, Prandaj, vetëm All-llahun adhuroje dhe bëhu mirënjohës!”[Kuran:39:65:66]
Le ta dimë çfarë Muhammedi, pejgamberi, njeriu i cili e njohu Allahun më mirë, ka thënë:
"O Allah, unë kërkoj strehim tek Ti për kënaqësinë tënde dhe kundër dënimit Tënd dhe në faljen Tënde dhe kundër ndëshkimi Tënd dhe tek Ti nga Ti, unë nuk mund të të Lavdëroj ashtu siç Ti mund të Lavdërosh veten", [Muslimi,Ebu Davudi,et-Tirmidhi dhe Ibën Maxhe]
"Unë e kam dorëzuar veten tek Ti, unë e kam drejtuar fytyrën nga Ti, unë i kam besuar punët e mija Ty, unë e kam lënë shpindën në strehim tek Ti, me dëshirë dhe frikë tek Ti, nuk ka furnizim dhe mbijetesë përveç se tek Ty, Unë kam besim në librin Tënd të cilin e zbrite dhe në të Dërguarin Tënd që ti dërgove", (Buhari,Muslim)
Kur ne lexojmë në Kur'an që: "Atë që All-llahu ua dhuron njerëzve nga mëshira e Tij, nuk ka kush që mund ta pengojnë, e atë që Ai e ndal, nuk ka kush që mund ta lirojë pos Tij; Ai është Ngadhnjyesi, i Gjithdijshmi", [Kur'an 35:2]
Dhe kur ne lexojmë: "Nëse Allahu ju dëmton me ndonjë gjë nuk ka kush që mund ta heq atë përveç Tij, dhe nëse Ai të sjell ndonjë të mirë nuk ka kush që mund t'ia heq këtë të mirë që Ai ia jep kujdo nga robërit e Tij dhe Ai është Shumëfalës, Mëshirues", [Kur'an 10:117]
Ne duhet të motivohemi për tu kthyer tek Ai, në kohë të mira dhe në kohë të vështira.
Kur'ani e shpie njeriun tek një çlirim i vërtetë nga çdo lidhje e shtrembër. Zemrës i sjell paqë. Ndihmon besimtarin kundër hipokrizisë dhe të pandershmes. Imagjino për shembull një besimtarë që përballet me një problem në punë; Ai shikon të keqen dhe përballet me praktika të palejuara, ai nuk frikësohet për ta refuzuar çfarë është e keqe, ai e di që puna është vetëm një mënyrë për të fituar furnizimin e Tij, ndërsa ai nuk mund të jetë i aftë për ta korigjuar çfarë është e keqe, ai e di mirë se Allahu është ai që furnizon, Nëse ai e lë punën për hir të Allahut, Allahu do ti jap një punë më të mirë, Allahu thotë: "… e kush iu përmbahet dispozitave të All-llahut, atij Ai i hap rrugë, dhe e furnizon atë prej nga nuk e kujton fare, Kush i mbështetet All-llahut, Ai i mjafton atij, All-llahu realizon dëshirën e vet dhe All-llahu çdo gjëje ia ka caktuar kohën (afatin)", [Kur'an 65:2-3]
E mësipërmja e bën të nevojshme që njeriu duhet të varet tek Allahu duke i kërkuar vetëm Atij ndihmë. Gjithashtu që njeriu duhet ta dojë Allahun dhe ta adhurojë Atë, një, të vetëm, për të fituar kënaqësinë e Tij dhe ndihmën e Tij. A nuk është e vërtetë që njerëzit të cilët e konsiderojnë jetën si një "Qëllim final" përfundojnë në adhurimin e shumë gjërave në të?Ju i shikoni ata kështu aq të kujdesshëm për ta pasë të gjitha. Ata torturojnë vetet e tyre: dhimbje, vështirësi dhe shqetësim të vazhdueshëm, duke i mbajtur duart e tyre në banka; kredi pas kredie për tu mbajtur me "kërkesat për zhvillim". Ata janë nën kërcënim të vazhdueshëm, dështim, e shikojnë vafërinë në sytë e tyre. Pejgamberi salallahu alejhis ua selam ka thënë: "Allahu thotë: "O bir i Ademit; mbushe kohën tënde me adhurimin Tim dhe unë do ta mbush zemrën tënde me pasuri dhe përfundoi varfërinë Tënde, Por nëse ti nuk bëni kështu unë do ti bëjë duart tuaja të zëna dhe unë nuk do ta ti jap fund varfërisë tënde", [Et-Tirmidhi ka thënë që është një hadith hasen (i mirë)]
Qëllimi jonë i ekzistimit në tokë është më i kuptueshëm sesa të qënurit rob i fitimeve të kësaj bote. Nuk ka jetë të kuptueshme më të mirë sesa atë të cilën e ka përshkruar Krijuesi ynë, Allahu. Çdo vepër e bërë sipas rrugës së Allahut është një vepër adhurimi. Njeriu ka nevojë ndërsa Allahu nuk ka nevojë për asgjë: "O ju njerëz, ju keni nevojë për All-llahun e All-llahu është i Pasur (nuk ka nevojë për ju); Ai është i Falënderuari" [Kur'an 35:15]

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Te pershendes vella i nderuar ne qofte se nuk eshte e tepert te na spjegosh diq per muajin e shejte pasi qe veq po hym ne te

__________________
Njeri aketiv dhe gjith nje ne kerkim te diq te reje njeri i ndergjegjeshem ,modern,tolerante dhe njeri qe gjinin femrore e respekton nderon sepse eshte e vetmja krijes e cila e fascinon kur eshte ne pyetje bota e perbashket reale sepse une i urrej endrrat dhe e adhuroi realen sepse ne te jetoi.

Të gjithë ne dëshirojmë jetë të mirë pa halle, shqetësime e probleme. Po si është ajo jetë? Një ditë Ibrahim Ed`hemi ishte me disa vëllezër të tij musliman dhe ishin duke ngrënë ushqim ndërsa iu drejtua duke iu thënë: “O vëllezërit e mi sikur ta dinin sundimtarët e fëmijët e tyre se çfarë jete të mirë po jetojmë dhe çfarë kënaqësie po ndiejmë në adhurimin tonë ndaj Krijuesit Bujar, do të donin të na e merrnin atë qoftë edhe me armët e tyre“.
Shumica e njerëzve sot mendojnë se jeta e mirë është në të qenurit milioner apo në të pasurit shumë gra apo në të shëtiturit nëpër botë apo duke ndërtuar pallate apo duke patur shumë fëmijë apo duke bërë mëkate me alkool, imoralitet e gjëra të tjera që ia ka qejfi epshit. Oh sa i mjerë është ai që kështu mendon…Allahu I Lartmadhërishëm paralajmëron: “Kush ia kthen shpinën dhikrit(Kuranit) Tim do t’i japim atij jetë të ngushtë (plot halle, vështirësi, të parehatshme) dhe do ta ngjallim Ditën e Kijametit qorr (të verbër)“. (TaHa:124).
A nuk e sheh se Allahu I Lartmadhërishëm tha se edhe mëkatarit do t’i japë jetë, por çfarë jete? Do t’i japë jetë plot shqetësime. Atëherë pra çfar është jeta e mirë? A me të vërtetë mendon se e din? Si jetohet pra ajo jeta e mirë me pasuri apo me dashuri? Jeta e mirë jetohet kur të adhurosh sinqerisht Zotin tënd. Po, po, kur ti falësh dy rekate namaz për TË.
Një djalosh besimtar i mirë ishte shumë i varfër dhe shpesh nuk kishte ushqim tjetër përveç se bukë me vaj. Por ai shpesh recitonte duke thënë: Në dunja kam veç bukë me vaj, shpresoj tek Allahu shpëtim pastaj.
Kur të lexosh këtë shembull, mendo hallin e shumë njerëzve sot….
Allahu I Lartmadhërishëm thotë:
„e nëse do ti numëronit dhuntitë e Allahut ndaj jush nuk do t’ia arrinit dot. Me të vërtetë njeriu është përbuzës e mohues i të mirave“. (Ibrahim:34)
Po, me të vërtetë njeriu është përbuzës. Sot dikush ka shtëpi në të cilën flen, ka makinë me të cilën lëviz, ka pasuri nga e cila ushqehet, ka grua e fëmijë e pastaj thotë: bëjmë durim në caktimin e Allahut. Po a nuk e sheh ai se Allahu I Lartmadhërishëm ia ka dhuruar të gjitha dhe e ka kursyer nga sprova? A mos është kjo njëlloj mohimi i mirësive të dhëna prej Tij? O njeri! Ti a nuk je duke e parë se sa i pasur je? A don të jetosh jetë të mirë? Mos u mërzit o robi i Allahut! Provoje njëherë të shkosh në një nga shtëpitë e Allahut të Lartmadhërishëm, në errësirën e mëngjesit apo të mbrëmjes; hape Kur’anin, harroje dunjanë për ato pak minuta me gjithë që ka ajo. Lexo, lexo me kujdes, me gjuhë edhe me zemër, përmende Allahun e Lartmadhërishëm -Bujar e Fisnik.
Pastaj pyete veten a gjete kënaqësi në këtë vepër të dashur për Krijuesin Fuqiplotë?
Shpresoj që po. E nëse jo, dije pra se ti je shkaku i humbjes apo i mosgjetjes së kësaj kënaqësie! Ti me mëkatet e tua po ndalon veten nga kënaqësia në punë të mira! Pastaj pyet dikush: zemra nuk po më qetësohet, kam shumë halle, pse kështu?
Dikush e pyeti në telefon një mik të tijin që bënte mëkate haptazi e i tha:
Pashë Allahun, sot ke bërë gibet, ke … ke … më thuj a gjete rehatinë e shpirtit? Të më përgjigjesh drejtë, e mos më gënje!? Ai iu përgjigj: jo!
Dikush shkoi tek një dijetar dhe e pyeti: Nuk di çfarë kam, jam nervoz, i shqetësuar, shtëpia nuk më pelqen, as kur jam me fëmijët nuk mund të gjej kënaqësi!
Dijetari i tha: A mos je i varfër?
Ai u përgjigj: kam pasuri që s’ia di fillin e fundin!Subhanallah!
Allahu thotë: “mos të të çuditë ty pasuria dhe fëmijët e tyre! Allahu don vetëm t’i dënojë me to në dunja” (Teube:55)
Çfarë dallimi ka kjo gjë nga ajo që na tregon Pejgamberi, alejhis-selam: ”Të them ‘Subhanallah, Elhamdulilah, La ile he il Allah, Allahu ekber’ është më e dashur për mua se çdo gjë mbi të cilën lind dielli”,
Dhe ajeti:
“Ata burra dhe ato gra që shumë e përmendin Allahun, Ai u ka premtuar atyre falje gjynahesh dhe shpërblim të madh” (Ahzab:35)
Don jetë të mirë? Le të jetë pra gjuha jote e lagët nga të përmendurit Allahun.
Pejgamberi, alejhis-selam, flente në një shtrat prej kashte, vendoste dy gurë nga uria në barkun e tij dhe qante.
Tregon Bilali, radijallahu anhu, se hyri tek Pejgamberi, paqja dhe mëshira e Allahut qoftë mbi te, ta thërrasë për sabahun dhe e gjeti duke qarë. A mendon ti se ai ka qenë i palumtur apo se ka dalë nga kjo dunja pa ndjerë kënaqësi në të? Jo asesi! Ka qenë i kënaqur dhe Allahu ia zgjeroi gjoksin dhe ia mblodhi dunjanë para duarve të tij. Ate, alejhis-selamin, e mohuan mushrikët! I bënë bllokadë, e lanë pa ushqim, e gjuajtën me gurë, e nxorrën nga Meka, ia thyen dhëmbin, ia shpuan faqen dhe iu mbushën sandalet me gjak, shpifën kundra familjes së tij dhe ai ishte i rehatuar dhe i tha Omerit, radijallahu anhu, “A nuk je i kënaqur ata mosbesimtarë ta kenë dunjanë e ne ahiretin”?
Allahu thotë “Ahireti tek Zoti yt është për të devotshmit“ (Zuhruf:35)
Sot ka prej muslimanëve injorantë që kërkojnë fetva që të konsiderohet i shpëtuar ai që kryen vetvrasje! Jo, asnjëherë! Në zjarr do të jenë!
Po a e dini pse duan ta bëjnë këtë? A e vret veten ai që jeton një jetë të mirë? Jo sepse nuk ka arsye! E ata duan ta vrasin veten që të shpëtojnë nga dënimi e vuajtja që po përjetojnë në këtë jetë!
Dënim e vuajtje të shpirtit! Jo, mos ashtu! Përmende Zotin tënd, falju Atij, kërkoi falje. Kush lyp falje prej Allahut, Ai ia lehtëson hallet!
Allahu thotë: ”Allahu nuk i dënon ata sa të jesh ti (o Muhammed) mes tyre”(Enfal:33)
Pejgamberi, alejhis-selam, vdiq! Pastaj çfarë do të ndodhte?
Në vazhdim të këtij ajeti Allahu thotë: ”Allahu nuk i dënon ata (njerëzit) derisa ata janë duke kërkuar falje mëkatesh” (Enfal:33)
A nuk e din pse vjen jeta e vështirë, fesadi e shkatërrimi në tokë? Nga gjynahet e kundërshtimi e shkelja e kufinjve të Allahut. E belaja kur vjen nuk largohet përveçse me pendim dhe istigfar. Mos të të mashtrojë dunjaja! Shumë njerëz duan fitore e krenari në dunja e në kohën e sabahut flejnë! Kur’an lexojnë vetëm në namaz (edhe ate po u falën!)? !
Si do vijë jeta e mirë me këtë gjendje? Dobësia është tek ne, mos shih kënd tjetër pos vetes! Të pyes me çfarë ushqehesh? Me çfarë e hap iftarin tënd kur agjëron? Me çfarë të duash dhe me çka ta ka qejfi!
Han çfarë të duash dhe të pëlqen shpirti dhe përsëri nuk je i kënaqur e i rehatuar!?
Dëgjo pra: e pyetën një fshatar se me çfarë ushqehet?
-Nuk kam tjeter veç grurit, u përgjigj ai.
-Po a ka lezet të hash vetëm grurë?-i thanë.
-Të ha grurë e të shpresoj shpëtimin pastaj tek Allahu, kjo është ushqimi më i mirë!-tha ai.
Sa çudi!
Ti mendon se si do të jetosh pasnesër, pas një viti, pas 20-vitesh, si do të jetë gjendja e fëmijve tuaj?! A harron se do ta lesh këtë dunja së bashku me çfarë ka në të dhe po kështu do ta lënë edhe ata që vijnë pas teje?
. Ky mendim i tepërt për dunjanë i çoi njerëzit në mëkat! Po ata besimtarët e mirë që bëjnë jetë të mirë, ata janë që i njohin mirësitë e Allahut. Vec ata që janë të mjerë i përbuzin mirësitë e Allahut!
A e din ti se sa i pasur je? A do ta jepje rininë tënde për të pasë pasuri por duke qenë plak i moshuar? Sigurisht që jo! A do ta jepje gjuhën tënde e kurrë më të mos flasësh nëse të premtohet pasuri e madhe? Sigurisht që jo! A e sheh pra se sa i pasur je dhe se sa Allahu të ka nderuar? A e sheh se sa dhunti Ai I Lartmadhërishëm të ka dhuruar?
E pyetën një besimtar që kishte rreth 50-vjet e që i falte namaz duke qarë shpesh në të: A gjete kënaqësi dhe çfarë do të dëshiroje tjetër? U përgjigj e tha: do të doja të jetoj edhe 50vjet të tjera e të falja namaz sikur deri tani!
Të vertetën e ka thënë Pejgamberi, alejhis-selam: ”Më është bërë kënaqësia ime në namaz”.
Me të vërtetë më të lumturit që jetojnë mbi tokë janë besimtarët në Allahun: ”Kush bën punë të mirë duke qënë besimtar qoftë burrë apo grua do t’i japim atij jetë të mirë” (Nahl:97)
A don jetë të mirë? Veni pra kufi vetes dhe fal 5-namazet, mundësisht me xhemat.
Kur Seid ibën Musejjeb ishte në shtratin e vdekjes e pa të birin duke qarë dhe e pyeti:-pse qan o biri im? Ai iu përgjigj se më vjen keq për ty!
. Seidi i tha: mos qaj për mua, por qaj për veten tënde! Unë 40-vjet kam falë namazin në xhaminë e Pejgamberit, alejhis-selam, duke qenë në xhami para se të thirrej ezani. Allahu I Lartmadhërishëm thotë:
”Ata që besuan u qetësohen zemrat me përmendjen e Allahut” (Ra’d:28)
A don jetë të mirë? Kur të shkosh të falësh sabahun në xhami, pas namazit rri pak aty përmende Krijuesin tënd dhe madhëroje Atë, falenderoje Atë!
Tregohet se Abdullah ibën Mubarek me shokët e tij prisnin namazin e jacisë që prej kohës së akshamit duke përmend Allahun në vete apo duke lexuar Kuran.
Shumë njerëz sot, sa hyjnë në xhami, i nisin muhabetet e dunjasë, pas sabahut e harrojnë dhikrin e flasin për dunja. Leje pra njëherë dunjanë, të paktën duke qenë brenda në xhami, o robi i Allahut !
Një herë kur doli Pejgamberi, alejhis-selam, për namaz të jacisë i gjeti sahabet ashtu si i kishte lënë pas akshamit dhe i pyeti:
-çfarë keni bërë këtu qysh prej kohës së akshamit?
Ata iu përgjigjën:
-e falëm njerin namaz dhe e pritëm tjetrin.
A e din si e pritën? Duke lexuar Kuran e duke bërë ibadet dhe istigfar. Pastaj ata bënë ashtu edhe herë të tjera derisa njeherë Pejgamberi u tha: Dëshmoj për ju se Allahu I Lartmadhërishëm krenohet para melaikeve me ju duke u thënë:A i shikoni robët e mi?”
Aliun, radijallahu anhu, e dëgjuan njëherë në xhami duke thënë pas namazit të sabahut, kur iu kujtua dunjaja: ”Oj dunja ik prej meje e kërko dikë tjetër” dhe pastaj qau.
Dy fjalë janë të lehta për gjuhën, të rënda në peshojën e Ditës së Gjykimit e të dashura për Allahun; ”SubhanAllahi ve bihamdihi SubhanAllahi-l-adhim”.
Sa herë i ke thënë ato sot? A ke thënë “La ilahe il-lall-llah” sot? A don jetë të mirë? Pendohu, leri gjynahet, përkujtohu! Mjaft më, se gjyhahet po ta ngushtojnë jetën!
Allahu I Lartmadhërishëm i thirri në pendim të krishterët dhe ata që i keqtrajtuan besimtarët, e ti çfarë po pret? A don jetë të mirë? Thuaj: ”pendohem tek Allahu”!
Të parët e mirë thonin: nuk ka hajr prej syve të mi nëse nuk lotojnë për Allahun.
Mos u habit e të mendosh se e gjetën lumturinë ata që ia kanë kthyer shpinën Allahut e qeshin me fytyrat e tyre. Jo, në asnjë mënyrë ! Ata me zemrat e tyre janë më fatkeqët.
Në natën e 27 të Ramadanit për të cilën mendohet se është Nata e Kadrit i sheh xhamiat plot; njerëzit luten, falen, lexojnë Kuran. E ndoshta ka mes tyre ndonjë që një sexhde nuk e bën për Allahun gjatë gjithë vitit. E presin Natën e Kadrit të pendohen e nuk e dinë se ndoshta Allahu ia merr shpirtin para se të vijë ajo natë e pastaj në Kijamet e shohin veten para xhehenemit!
Mendo mirë si don të jetosh!
Muhamed ibën Vasia ishte një besimtar të cilit para se të vdesë i tha dikush: lajm i mirë për ty, njerëzit po flasin mirë për ty, po bëjnë dua për ty.
Ai e shikoi atë që ia dha këtë lajm, nga sytë i dolën lotët e tha: Çfar mund të më ndihmojnë mua ato, nëse më lidhen duart e këmbët e hidhem në dënim?
Jeto i qetë, i pasur qofsh apo i varfër; jeto i kënaqur me atë që të dha Allahu I Lartmadhërishëm!
Allahu thotë: Nuk u bie fatkeqësi përveç se me lejen (caktimin) e Allahut, e kush i beson Allahut ia udhëzon zemrën”(Tegabun :11)
Me të vërtetë kush i beson Allahut ia udhëzon zemrën e ia zgjeron gjoksin.
A i ke parë ato njerëz që nuk kanë rehati por veç i sheh duke diskutuar: filani ka shumë pasuri, filani më ka bërë këtë të keqe, filani më ka hak se më ka fyer…?
A don jetë të qetë? Faljau krijesave të dobëta e mbështetju Krijuesit të Plotfuqishëm .
I thanë një të mençuri: po të përgojojnë. ai iu përgjigj: ja kam falë atij. E Allahu I Lartmadhërishëm thotë:
“E ato që ja falin njerëzve, Allahu i don punëmirët”(Ali Imran:134)
Mos u çudit që të përgojojnë se njeriu është i prirur të mohojë.
Ali ibën Husejnin, pra nipin e Aliut, radijallahu anhu, e shau dikush. Ai e thirri atë person e i tha:
-Ajo cfare the ti për mua është shumë pak, a mos ke nevojë për diçka? Pastaj i fali atij rroba e të holla. Njeriu kur e pa këtë sjellje tha: për Allahun betohem se ti je prej pasardhësve të Pejgamberit, sal-lallahu alejhi ve sel-lem!
A don të jetosh pra jetë të qetë?
Allahu thotë: ”ktheje të keqen me të mirë se ndoshta ai me të cilin ke armiqësi do të bëhet mik afërt. e këtë nuk e arrin veçse durimtarët” (Fussilet :34)
Njerëzit janë duke e shkatërruar veten për dunjanë e nuk marrin prej saj vetëm se pak.
Edhe ti puno, ushqehu, gëzohu, qesh siç qeshte Pejgamberi, alejhis-selam, me nipat.
Allahu thotë: “Kush i ndalon bukuritë që Allahu i krijoi për robërit e Tij dhe të mirat prej rizkut” (A’raf :32)
Por kur të vinte nata, Pejgamberi, alejhis-selam, dhe shokët e tij bënin ibadet, kur vinte çështja e ashpër tregoheshin burra të sigurtë.
Si përfundim nëse don jetë të qetë e të mirë shtoje dhikrin, leximin e Kuranit, adhurimin, istgfarin, largo nga shpirti lakminë e hasretin, inatin e zilinë për besimtarët, bëhu i qetë e puno punë të mira se Allahu thotë: ”Kush bën prej jush vepër të mirë qoftë burrë apo grua do ti japim atij jetë të mirë. ” (Nahl: 97)

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Shumë herë dëgjojmë njerëzit duke folur për pastërtinë, nevojën për te dhe se ajo paraqet nivelin e civilizimit dhe vetëdijës së një populli.
Njerëzit shpesh herë tregojnë se si në perendim ka pastërti, kurse këtu te ne mungon një gjë e tillë.
Madje në kohë ne fundit këto tema edhe bisedohen dhe inicohen në shumë programe kontaktive, mirëpo jo edhe aq japin rezultate.
Bisedë pas bisede, muhabet pas muhabeti që pa dyshim na tregojnë për ekzistimin e këtij problemi dhe nevojën е zgjedhjes së tij.
Dorën në zemër, ky problem nuk do të ishte i pranishëm në mesin tonë nëse ne, muslimanët shqiptar, do ti përmbaheshim rregullave që na i ka sjellur Islami.
Nga t'ia nisim
S'ka dyshim se fillimi i çdo ndryshimi fillon nga vetëdija jonë, andaj duhet tu sqarojmë besimtarëve musliman rëndësinë që i jep islami pastërtisë, asaj shpirtërore, si më kryesore, pastaj asaj fizike, asaj individuale, asaj kolektive dhe asaj shoqërore.
Pas kësaj faze vjen faza e praktikimit të këtyre mësimeve dhe njohurive në praksën tonë të përditshme, duke filluar nga hoxhallarët, profesorët, mësuesit, pedagogët, e pastaj nga masa e gjërë.
Shtresa e cila shumë herë lakmon që të paraqitet si elita e popullit, kremi i shoqërisë, avangarda e një kombi, ata duhet të japin shembullin në këtë drejtim dhe pas tyre të ecë edhe e mbarë shoqëria.
Duhet bërë kampanjë të madhe dhe propagandë gjigante që tua mbjellim njerëzve në mendje dhe tua ngulasim në shpirt këto domethënie dhe nocione, e sidomos brezit të rinjë dhe fëmijëve.
Këto kampanja duhet të ngërthejnë në vete programe televizive, programe shkollore, akcione shoqërore, aktivitete studentore, tryeza të rumbullakëta, ligjerata fetare, etj., me të vetmin qëllim edukimin e brezave të rinjë dhe pajisjen e tyre me vetëdije të lartë mbi pastërtinë dhe kulturë të pastërtisë.
Qëndrimi i Islamit ndaj pastërtisë
Islami i ka kushtuar rëndësi të madhe pastërtisë dhe argumentet që flasin në këtë drejtim janë të shumta dhe të qarta. Ndoshta prej argumenteve më të dukshme në këtë drejtim është fakti se pastërtinë All-llahu, xhel-le shanuhu, e ka bërë çelës dhe rrugë deri te shtylla më e rëndësishme e Islamit, e ajo është namazi. Namazi, ky adhurim dhe obligim shumë i rëndësishëm nuk pranohet prej njeriut pa u pastruar, pa e pastruar trupin, rrobat dhe vendin, të cilat konsiderohen burimi kryesor i bakterieve dhe përhapjes së sëmundjeve dhe epidemive të ndryshme.
Abdesti është kusht i namazit dhe me te njeriu i pastron gjymtyrët e tija të cilat zakonisht i ekspozohen pluhurit dhe ndytësirave më shumë se pjesët tjera të trupit.
Me plotësimin e këtyre kushteve namazi është valid dhe arrihet pastërtia.
Argumentet nga Kur'ani dhe Sunneti e vërtetojnë këtë gjë.
Ajetet që flasin për pastërtinë
Nëse e shfletojmë Kur'anin do të gjejmë shumë ajete që flasin për pastërtinë, mirëpo prej tyre do ti zgjedhim këto në vijim:
1- "O ju që besuat! Kur doni të ngriheni për të falur namazin, lani fytyrat tuaja dhe duart tuaja deri në bërryla; fërkoni kokat tuaja, e këmbët lani deri në dy zogjtë. Nëse jeni xhunubë, atëherë pastrohuni (lahuni)! …". (El-Maide: 6).
2- "…aty ka burra që dëshirojnë të pastrohen mirë, e All-llahu i do të pastrit". (Et-Teube: 108).
3- "…All-llahu i do ata që pendohen dhe ata që ruhen prej punëve të ndyta e të neveritshme". (El-Bekare: 222).
4- "…ju lëshoi shi nga qielli për t'ju pastruar me të, …". (El-Enfal: 11).
5- "O ti i mbuluar! Ngrihu dhe tërhiqu vërejtjen (duke i thirrur). Dhe madhëroje Zotin tënd! Dhe rrobat tua pastroi!". (El-Mudethir: 1-4).
All-llahu, azze ve xhel-le, ua ka ndaluar njerëzve ta papastërt që të hyjnë në xhamia, duke thënë:
6- "… vërtet idhujtarët janë të ndyrë, andaj pas këtij viti të mos i afrohen më xhamisë së shenjtë...". (Et-Teube: 28).
7- "O bijtë e Ademit, vishuni bukur për çdo namaz (lutje),…". (El-A'raf: 31).
Kështu në Kur'an është përsëritur shumë herë rëndësia e pastërtisë për të treguar vlerën që ka pastërtia në Islam dhe tek besimtarët.
Hadithet që flasin për pastërtinë
Transmeton Imam Muslimi në sahihun e tij se Pejgamberi, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem, ka thënë:
"Pastërtia është gjysma e besimit".
Kurse Imam Taberaniu, rahimehull-llah, transmeton nga Pejgamberi, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem, se ka thënë:
"Pastroni trupin tuaj që t'ju pastroj All-llahu". (Hasen).
Islami nuk është mjaftuar vetëm me pastrimin individual, por i ka dhënë rëndësi edhe pastrimit kolektiv.
Si shembull në këtë drejtim do të sjellim hadithin që transmeton Imam Muslimi nga Xhabiri, radijall-llahu anhu, se Pejgamberi, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem:
"Ka ndaluar urinosjen në ujin që nuk rrjedh".
Shkenca më vonë ka sqaruar se përhapja e shumë sëmundjeve ngjitëse siç është kolera, tifozi, paraliza e fëmijëve, ndezja e mëlqisë, etj, barten nëpërmjet ujit dhe në te jetojnë, andaj urdhëri për kujdes ndaj ujit, mes tjerash, e bart edhe këtë domethënie.
Gjithashtu Pejgamberi, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem, ka thënë:
"Mos të urinos askush në ujin e përhershëm, i cili nuk rrjedh e pastaj të lahet në te". (Buhariu dhe Muslimi).
Kurse në transmetimin e Imam Muslimit qëndron:
"Mos të lahet askush prej jush në ujë të palëvizshëm duke qenë xhunub".
Sa i përket pastrimit dhe edukimit tonë në pastërti është edhe hadithi që e transmeton Tajalasiu me sened hasen nga Sadi, radijall-llahu anhu, se Pejgamberi, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem, ka thënë:
"Pastroni oboret tuaja, sepse çifutët nuk i pastrojnë oboret". (Hasen).
Me këtë hadith stimulohemi që përpos pastrimit fizik dhe trupor, duhet kujdesur edhe për pastërtinë e rrugës, oborit, lagjes, e kështu me rradhë.
"Pështyerja në xhami është gabim e shlyerja e këtij gabimi është futja në dhe". (Buhariu dhe Muslimi).
Kjo është thënë atëherë kur në xhamia nuk ka patur qilima, kurse tash që ka qilima, shlyerja e këtij gabimi ndodh duke e pastruar vendin ku ka rënë ndonjë ndytësirë.
Jo rastësisht Pejgamberi, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem, e ka bërë largimin e pengesave dhe ndytësirave nga rruga argument të besimit, duke thënë:
"Largimi i pengesës (ndytësirës) është prej besimit". (Buhariu).
Pastrimi i rrobave është pjesë e pastërtisë në Islam.
Në këtë drejtim shiko ajete e sures Mudethir dhe hadithin ku Pejgamberi, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem, ka thënë:
"Secili prej jush duhet të ketë dy pakë roba përpos robave të punës për ditën e xhuma". (Sahih, Ahmedi dhe të tjerët).
Për këtë nëse në robat tona bie ndytësirë, ajo duhet pastruar përndryshe ai namaz që e kemi falur me ato roba nuk do të jetë valid.
Dijetarët kanë rënë në ujdi se uji në të cilin bie ndytësira dhe e ndryshon ngjyrën, shijen apo aromën, ai ujë është i papastër. (Shiko: "Nejlul-Evtar", 1/ 28).
Pra, këto hadithe e shtyjnë muslimanin që vazhdimisht të kujdeset për robat e tija dhe të mbrohet nga ndytësirat dhe papastërtitë.
Islami na mëson që të kujdesemi edhe për pastrimin e gojës.
Pejgamberi, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem, ka thënë:
"Po mos ti vinte rëndë umetit tim do ti urdhëroja të përdorin misvakun për çdo namaz". (Buhariu dhe Muslimi).
Ibni Abasi, radijall-llahu anhu, ka thënë:
"Aq shumë urdhëroheshim për përdorim të misvakut, saqë kujtuam se do të zbret Kur'an që të flet për këtë çeshtje". (Ibën Ebi Shejbe).
Islami na mëson pastrimin edhe të vendeve ku zakonisht u vjen era e keqe, gjë për të cilën ka thënë Pejgamberi, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem:
"Pesë gjëra janë nga natyraliteti: synetimi, rruajtja e vendeve të turpshme, shkurtimi i mustaqeve, shkulja e qimeve të nënsjetullave dhe prerja e thonjve". (Buhariu dhe Mu