“All-llahu i mban qiejt dhe tokën që të mos zhduken, e nëse zhduken, s'ka askush pos Tij që mund t'i mbajë; Ai është që nuk ngutet, është që falë”. [el-Fatir:41]

“E Ne nuk i krijuam qiejt as tokën ndryshe vetëm me urtësi (të madhe). E s'ka dyshim se momenti i fundit (kiameti) do të vijë, e ti (Muhammed) sillu me njerëzishmëri”. [el-Hixhr: 85]

“E sikur All-llahu t'i kapte njerëzit sipas veprave (të këqija) të tyre, nuk do mbetej në tokë asnjë gjallesë, por Ai i afatizon deri në momentin e caktuar, e kur të vijë afati i tyre, s'ka dyshim se All-llahu i ka parasysh robërit e vet”. [el-Fatir: 45]

“O ju që besuat, keni parasysh frikën ndaj All-llahut dhe le të shikojë njeriu se çka ka bërë për nesër, dhe keni frikë All-llahun, e s'ka dyshim se All-llahu është që e di në detaje atë që punoni!”. [el-Hashr: 18]

Të gjitha gjërat në krijim kanë një fillim dhe fillimi është një zgjim...atëherë kur kuptohet se jo çdo gjë brenda vetes shkon mirë. Ky zgjim mund të vijë në moshë të re ose të vogël ose mund të vijë vonë. Mundet, ndoshta të ketë disa fillime pas periudhave të shtangimit. Ende, çdo fillim mban potencialet më të larta dhe kjo është një mëshirë nga Allahu. Jetëgjatësia është një udhëtim përmes një aspekti të krijimit. Gjatësia e tij nuk është shqetësimi ynë, sepse Allahu, subhanehu ve teala, ka përkufizuar sipas diturisë dhe vullnetit të Tij, duke e bërë tërësisht të përshtatshme për çdo shpirt të ketë një dëshmitarë për të në ditën e gjykimit.

Një mëshirë tjetër ndaj njerëzimit është që çdo fillim i ri asgjëson të gjithë atë që lë mbrapa, qoftë kjo mosbesim (kufër), gjynah ose vetëm dështimin për të përdorur në mënyrën më të mirë kohën dhe burimet. Pejgamberi, sal-lallahu alejhi ve sel-lem, e ka pohuar: “Islami shkatërron çdo gjë që ka lënë mbrapa dhe pendesa shkatërron çdo gjë që lë mbrapa”. Çfarë bujarie më të madhe mund të ketë sesa ajo e Allahut, subhanehu ve teala, i cili pasi përmend poshtërimin dhe ndëshkimin e përjetshëm të atyre që kryejnë gjynahet më të mëdha, shton: “Përveç atij që është penduar dhe ka bërë vepër të mirë, të tillëve All-llahu të këqijat ua shëndrron në të mira. All-llahu është mëshirues, ndaj Ai falë shumë”. [el-Furkan: 70]

Dije atëherë, që si do të të jetë jeta e shkurtër dhe e gjatë, cilësia e saj, me mëshirën e Allahut, përcaktohet nga ajo pikë kur dikush pranon aftësitë e krijimit të tij, duke kuptuar për të përmbushur përgjegjësitë e tij mbi tokë në bindje ndaj Krijuesit të Tij. Gjatësia e kësaj periudhe është përsëri e përcaktuar nga Allahu është e masës së përshtatshme, sipas diturisë së Tij perfekte të çdo shpirti. Nga ky fillim, jeta e vërtetë del, jeta e një cilësie më të lartë të cilën vetëm një besimtarë mund ta arrijë...

“Vallë, a është ai që qe i vdekur kurse Ne e ngjallëm dhe i dhamë dritë, me të cilën ecën mes njerëzve, si ai që ka mbetur në errësirë (i humbur) dhe nuk mund të shpëtojë nga ajo? Ja, kështu (si këtij në errësirë) iu duket mirë mohuesve ajo që veprojnë”. [el-En’am: 122]

Fillimi fillestarë në të cilin një person zgjedh islamin mbi mënyrat e tjera të jetës është një tranzicion nga pavetëdija në vetëdije, nga mohimi në pranim, nga dyshimi në besim ose nga shirku deri në Tevhid. Por për besimtarin mysliman, gjendet gjithashtu një rizgjim, ai që e udhëheq atë nga gjynahi deri në pendesë, nga format e ndryshe të hipokrizisë në sinqeritet, nga neglizhimi deri në përgjegjësi ose nga vetë-kënaqësia deri tek aspiratat më të larta. Shpesh vjen si një ndjenjë graduale e pakëndshme, një shqetësim i shpirtit. Pastaj kjo pakëndshmëri zhvillohet në vetëkuptim dhe së fundi në vetëdije që është pasiguria për tu përgatitur për vdekjen. Duke u përballur me të vërtetën e pamohueshme, robi kupton që nuk ka asnjë arsye që do ta mbrojë në ditën e gjykimit. Përmes neglizhimit dhe habitjeve të dynjasë, ai e ka vënë shpirtin e tij në rrezik. I frikësuar nga mendimi i ndëshkimit, ai menjëherë përpiqet për të fituar mëshirën e veçantë për ata të cilët fitojnë pranimin e Krijuesit të tyre në jetën që vjen.

Por në gjendjen e tij të tanishme, do të pranohet? Ato sëmundjet e zemrës aq të mbuluara nga shokët e tij sigurisht që do të zbulohen ne atë ditë...vetëm nëse ato kurohen. Një rob i urtë dhe i kujdesshëm si rezultat nxiton për të kapur mundësinë e ditëve që tij që kanë mbetur ose orët, një zgjatje të dhuruar atij nga mëshira e Allahut. Por kur këto skaduan, nuk do të ketë më rikthim apo shans për shtyrje... “A nuk është koha që zemrat e atyre që besuan të zbuten me këshillat e All-llahut dhe me atë të vërtetën që zbriti (me Kur'an), e të mos bëhen si ata, të cilëve u është dhënë libri më parë e zgjati koha dhe zemrat e tyre u shtangën e shumë prej tyre janë jashtë rrugës”. [el-Hadid: 16]


Umm Muhammed

__________________
Nobody is perfect ...