Lufta e Uhudit


Ndërkohë që po përgatiteshin për hakmarrje kundër myslimanëve për atë që pësuan në luftën e Bedërit, kurejshët pësuan goditjen tjetër, me humbjen e varganit në Kirde. Ata u tërbuan edhe më keq. Prandaj, nxituan përgatitjet e tyre për të grumbulluar vullnetarë. Mblodhën zezakë dhe caktuan poetë për t’i nxitur njerëzit. Ushtria idhujtare prej tremijë luftëtarësh, u pajis me tremijë deve, dyqind kuaj dhe shtatëqind parzmore. Kishin me vete edhe një numër të konsiderueshëm grash, për të nxitur dhe përhapur shpirtin e trimërisë dhe të entuziazmit. Komandant i përgjithshëm i ushtrisë ishte Ebu Sufjani. Flamurin e mbanin trimat e fisit Benu Abdud Dar. Ushtria u nis me tërë zemërimin dhe mllefin që kishte. Vazhdoi lëvizjen, derisa mbërriti në rrethinat e Medines dhe zuri vend në Kanat, afër maleve Ajnejn dhe Uhud. Ishte ditë e xhuma, më 6 të muajit Sheual, viti i tretë i Hixhretit. Një javë para se të shkonte atje ushtria kurejshe, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e mori vesh këtë gjë. Prandaj, ai krijoi njësitë ushtarake, për të parapritur çdo sulm të mundshëm dhe për të mbrojtur Medinen. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) kishte mendimin që myslimanët të mbroheshin brenda Medines: nëpër rrugë të luftonin burrat, sipër shtëpive, gratë. Këtë mendim e pranoi kryetari i dyfytyrakëve Abdulla ibn Ubeji. Ai synonte të rrinte në shtëpinë e vet e të mos merrte pjesë në luftime dhe të mos akuzohej se kishte ikur nga lufta. Mirëpo, të rinjtë e Medines kishin mendimin që të dilnin jashtë Medines dhe të luftonin kundër idhujtarëve hapur. Ata ishin shumë entuziastë dhe e kërkuan këtë me këmbëngulje. Mendimi i tyre u pranua dhe ushtria myslimane u nda në tre regjimente: regjimenti i parë, i përbërë nga muhaxhirët, flamurin e të cilit e mbante Mus’ab ibn Umejri; regjimenti i dytë, i fisit Eus, flamurin e të cilit e mbante Usejd ibn Hudari; regjimenti i tretë, i fisit Hazrexh, flamurin e të cilit e mbante Habab ibn Mundhiri. Pas namazit të pasdites (iqindisë) ushtria myslimane u drejtua nga mali i Uhudit. Të vegjëlit u ndaluan të merrnin pjesë në luftë; u bë përjashtim vetëm me Rafia ibn Hadixhin, sepse ai ishte mjeshtër në qitjen me shigjetë. Mirëpo, Samura ibn Xhendebi tha: “Unë jam më i fuqishëm se Rafiai. Unë e rrëzoj atë.” Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i urdhëroi djemtë që të bënin mundje. Samura e rrëzoi Rafianin dhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e lejoi edhe atë të merrte pjesë në luftë. Në Shejhejnë ushtria fali namazin e akshamit (perëndimit) dhe të jacisë (mbrëmjes). Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) qëndroi aty me gjithë ushtrinë. Por caktoi pesëdhjetë burra për të ruajtur kampin. Në fund të natës, para se të dilte drita, ushtria u nis. Namazin e agimit e falën në Shaut. Aty, Abdullah ibn Ubeju me 300 veta që kishte me vete, tradhtoi dhe u kthyen mbrapsht. Për këtë arsye filloi njëfarë tronditjeje dhe luhatjeje në fiset Benu Selme dhe Benu Harithe. Edhe ata qenë gati duke u kthyer, por Allahu ua forcoi besimin dhe ata qëndruan. Në fillim numri i myslimanëve ishte një mijë, por pasi iku Abdullah ibn Ubeji me 300 veta, mbetën 700. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) bashkë me ushtrinë myslimane shkuan drejt malit Uhud, nga një rrugë e shkurtër, që e linte armikun në anën e perëndimit. Qëndruan në majën, ku hynte gryka e një përroi, duke i kthyer shpinën luginës së Uhudit. Në këtë mënyrë, armiku mbeti si një perde ndërmjet myslimanëve dhe Medines. Atje Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) organizoi ushtrinë. Ai caktoi 50 burra me harqe që të qëndronin në malin Ajnejn, i cili njihet me emrin Mali i Qitësve. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i urdhëroi ata që të mbronin malin dhe t’i mbronin myslimanët nga prapa. U tha në mënyrë të prerë që të mos e linin pozicionin e tyre, derisa të vinte urdhri i tij, edhe po ta fitonin myslimanët betejën edhe po ta humbisnin atë. Komandant i tyre u caktua Abdullah ibn Xbubejr Ensariu. Edhe idhujtarët e moblizuan ushtrinë e tyre dhe dolën në sheshin e betejës. Gratë e tyre i nxisnin burrat, duke hyrë midis rreshtave, duke u rënë dajreve, duke u kënduar heronjve e duke recituar vjersha: Përpara o burra, se do përqafohemi, Do të shtrojmë jastëkët e do të gëzohemi; Nëse ikni mbrapsht, do të ndahemi, Do të ndahemi përgjithmonë e më nuk do të bashkohemi. Për komandantët e ushtrisë gratë thoshin: Luftoni, o trimat e Abdud Darit çdo mysliman, Sepse jeni të mbrojtur nga çdo anë Luftoni e godisni armiqtë pa mëshirë. Dueli dhe beteja Të dyja ushtritë iu arfuan njëra-tjetrës. Doli Talha ibn Ebi Talha Abderiu, flamurtari i idhujtarëve dhe më trimi i kalorësve kurejshë, hipur mbi deve dhe bëri thirrje për duel. I doli përpara Zubejr ibn Auami (Allahu qoftë i kënaqur me të!) dhe u vërsul si luani e hipi mbi devenë e tij. E kapi, e përplasi në tokë dhe e theri me shpatën e vet. I Dërguari i Allahu (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe myslimanët thanë: “Allahu Ekber” (Allahu është më i Madhi). Pastaj shpërtheu beteja. Halid ibn Uelidi, që ishte nga kalorësit e idhujtarëve u mundua tri herë t’i godiste myslimanët nga prapa, por e goditën qitësit që kishte caktuar i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Myslimanët e përforcuan sulmin e tyre kundër flamurtarëve të idhujtarëve, derisa i vranë të gjithë. Ishin njëmbëdhjetë luftëtarë. Flamujt e tyre mbetën për tokë. Myslimanët e fuqizuan, gjithashtu sulmin e tyre edhe në pikat e tjera, derisa i shpartalluan rreshtat e idhujtarëve. Gjatë betejës treguan trimëri të rrallë Ebu Dexhxhaneja dhe Hamzai (Allahu qoftë i kënaqur me ta!). Gjatë këtij sulmi u vra Hamza ibn Abdul Mutalibi (Allahu qoftë i kënaqur me të!), Luani i Allahut dhe Luani i të Dërguarit të Tij (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Atë e vrau Uahshi ibn Harbi, i cili ishte skllav abisinas, mjeshtër në goditjen me heshtë. Pronari i tij, Xhubejr ibn Mut'aimi i kishte premtuar se do ta lironte, po të vriste Hamzanë, sepse Hamzai i kishte vrarë xhaxhanë, Tuajme ibn Adjin, një vit më parë, në Bedër. Uahshiu u fsheh prapa një shkëmbi dhe priti të kalonte Hamzai. Ndërkohë, kur Hamzai i preu kokën idhujtarit Suba ibn Arfitas, Uahshiu e goditi befasisht. Heshta e goditi në bark dhe i doli midis këmbëve. Hamzai (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ra në tokë e nuk mundi të çohej më derisa vdiq aty . Idhujtarët u kthyen dhe nisën të iknin. Ikën edhe gratë që ishin me ta. Myslimanët i ndoqën pas; morën armë e plaçkë lufte. Në atë çast qitësit, që pati caktuar Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) që të qëndronin roje dhe të mbronin myslimanët nga prapa, bënë gabimin e rëndë. Dyzet veta prej tyre zbritën nga qafa e malit dhe ranë në sheshin e betejës për të marrë plaçkë lufte, edhe pse ata kishin urdhër të prerë nga Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) që të qëndronin me çdo kusht në pozicionet e tyre. Halid ibn Uelidi shfrytëzoi rastin dhe i sulmoi ata dhjetë veta që kishin mbetur në Malin e Qitësve dhe i vrau. Pastaj, i doli rrotull malit derisa u shkoi në shpinë myslimanëve dhe nisi t’i rrethonte ata. Kalorësit e Halidit lëshuan zë dhe idhujtarët e tjerë e kuptuan dhe u kthyen përsëri kundër myslimanëve. Flamurin e tyre e ngriti një nga gratë idhujtare. Ata i mblodhën forcat rreth flamurit për sulm kundër myslimanëve. Kështu, myslimanët u ndodhën midis dy zjarresh. Sulmi i idhujtarëve kundër të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe përhapja e lajmit për vrasjen e tij I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ishte në prapavijën e myslimanëve. Me të ishin shtatë veta nga ensarët dhe dy nga muhaxhirët. Kur pa kalorësit e Halidit, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) doli prapa malit dhe i thirri shokët e vet me zërin e tij të lartë: “O robtë e Allahut! Ejani tek unë!” Zërin e tij e dëgjuan idhujtarët, sepse ata, duket qenë më afër tij sesa myslimanët. Kështu, u grumbulluan idhujtarët me nxitim në drejtim të zërit dhe e sulmuan të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) me tërbim e u përpoqën ta vrisnin atë, përpara se të arrinin myslimanët. Atëherë, i Dërguari i Allahut tha: “Kush i prapëson idhujtarët, do të ketë Xhenetin, do të jetë shoku im në Xhenet.” Në atë çast, doli një burrë nga ensarët, i prapësoi idhujtarët dhe ra duke luftuar kundër tyre. Pas tij doli një burrë tjetër nga myslimanët, i cili gjithashtu i prapësoi idhujtarët dhe luftoi, derisa u vra. Pastaj një i tretë, i katërti, i pesti, i gjashti, i shtati. Që të gjithë u vranë. Rreth të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) mbetën vetëm dy myslimanë: Talha ibn Ubejdulahu dhe Sa’ad ibn Ebu Uekasi. Idhujtarët e përqendruan sulmin kundër të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe atë e goditi një gur e ai u rrëzua në njërën ije. Iu thye, gjithashtu një dhëmballë në pjesën e poshtme të nofullës së djathtë dhe iu plagos buza e poshtme. U plagos edhe në kokë e në fytyrë. E goditën me shpatë mbi parzmore, aq sa parzmorja iu fut në trup. E goditën edhe me shpatë në qafë; nga kjo e fundit vuajti një muaj. Meqë kishte veshur dy parzmore, shpata e armikut nuk i arriti në trup. Idhujtarët arritën ta plagosin të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) edhe pse dy shokët e tij bënë të pamundurën për ta mbrojtur atë. Sa’ad ibn Uekasi qëlloi me shigjeta kundër idhujtarëve, derisa i mbaruan dhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i tha: “Qëllo, për ty do të flijoja nënën dhe babanë tim.” Edhe Talha ibn Ubejdulahu luftoi i vetëm, sa për të gjithë grupin që u vra më parë, derisa mori 35-39 plagë. Talhai e mbrojti Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) me dorën e vet, derisa e goditën në gishta dhe dora iu paralizua. Kur e goditën në gishtat e dorës, Talhai tha: “E pësova.” “Sikur të kishe thënë: “Bismilah” (Me emrin e Allahut),- i tha Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), do të të ngrinin melekët dhe njerëzit do rrinin të të shikonin.” Gjatë asaj ore të vështirë, zbritën melekët Xhebrail dhe Mikail dhe luftuan kundër idhujtarëve. Pastaj erdhën disa myslimanë te Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe e mbrojtën me tërë fuqinë. I Pari qe Ebu Bekër Es Sidik. Më pas, edhe Ebu Ubejde ibn Xherahu. Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) shkoi i pari tek i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), por qe Ebu Ubejdja ai, që ia hoqi hallkën e zixhirit të helmetës Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!)40 duke ia tërhequr me dhëmbë. Atëherë, Ebu Ubejdes i ra një dhëmb. Kur i hoqi edhe rrethin tjetër, Ebu Ubejdes i ra edhe një dhëmb tjetër. Ata shkuan me Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) tek Talha ibn Ubejdullahu, i cili e shëroi atë. Më pas, tek i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) erdhën Ebu Dexhaxheja, Mus’ab ibn Umejri, Omer ibn Hatabi, Ali ibn Ebu Talibi dhe të tjerë. U shtua edhe numri i idhujtarëve, të cilët i fuqizuan sulmet e tyre kundër myslimanëve. Por myslimanët treguan heroizëm të rrallë. Disa qëllonin me shigjeta, disa mbronin, disa luftonin dhe disa ruanin Profetin (pa (Standarqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) nga shigjetat. Mus’ab ibn Omejri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) mbante flamurin në dorën e djathtë, por idhujtarët e goditën dhe ia prenë atë. E kapi flamurin me dorën e majtë, por edhe atë ia prenë. Pastaj e goditën në gjoks dhe në qafë, derisa ra. Ai, që e vrau ishte Abdullah ibn Kemieh. Duke vrarë Mus’abin, kujtoi se kishte vrarë të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), sepse Mus’abi i ngjante shumë Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Prandaj, ibn Kemie u kthye tek idhujtarët dhe thirri me zë të lartë: “Muhamedi u vra.” Lajmi u përhap me shpejtësi. Me përhapjen e këtij lajmi u pakësuan ca sulmet e idhujtarëve, sepse ata menduan se ia kishin arritur qëllimit dhe e bënë atë që kishin dëshiruar. Qëndrimi i myslimanëve pas këtij rrethimi Kur myslimanët e panë se filluan të rrethoheshin, u shkrehën, u tronditën dhe nuk arrinin dot të kishin një qëndrim të vetëm. Dikush mori nga jugu, derisa arriti në Medine. Dikush tjetër iku në majë të malit Uhud dhe u bashkua me kampin e myslimanëve. Por shumica e myslimanëve mbetën brenda rrethimit. Ata qëndronin në pozicionet e tyre dhe mbronin shokët, që luftonin kundër idhujtarëve agresorë. Megjithatë, radhët myslimane u ngatërruan, sepse nuk mbeti ndër ta ndonjëri që t’i udhëhiqte me njëfarë rregulli. Madje, puna shkoi deri atje, sa të përlesheshin të parët me të pasmit e tyre. Kështu, el Ejmeni vrau babanë e Hudhejfes. Kur myslimanët dëgjuan lajmin e vrasjes së të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) disave u fluturoi mendja, u thyen moralisht e u dobësuan aq sa deshën ta braktisin luftën. Por pati myslimanë të tjerë, që thanë: “Luftoni o vëllezër myslimanë dhe vdisni në rrugën islame, ashtu siç ka vdekur i Dërguari i Allahut.” Ndërkohë, kur myslimanët ishin shumë të hidhëruar e të dobësuar, Ka’ab ibn Maliku (Allahu qoftë i kënaqur me të!), shikoi befasisht të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) që po vinte tek ata. E njohu nga sytë e tij, sepse fytyra ishte mbuluar me helmetën e hekurt. Atëherë, Ka’abi thirri me zë të lartë: “O myslimanë! Gëzohuni! Ja ku po vjen i Dërguari i Allahut.” Sapo dëgjuan këtë zë, myslimanët u kthyen tek ai. Rreth të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) u mblodhën 30 burra. Atëherë, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) bashkë me ta, çau rrugën midis idhujtarëve, e shpëtoi ushtrinë e vet të rrethuar dhe e tërhoqi për në grykën e malit. Idhujtarët u përpoqën që ta pengonin atë të tërhiqej, por dështuan plotësisht. Gjatë asaj përpjekjeje u vranë dy veta. Në sajë të kësaj tërheqjeje shpëtuan myslimanët, por pasi e paguan shtrenjtë gabimin e qitësve, të cilët nuk zbatuan urdhrin e të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Në grykën e malit Uhud Pasi dolën nga rrethimi dhe zunë vend në grykën e malit, myslimanët patën disa fërkime të veçanta e të lehta me idhujtarët. Por idhujtarët nuk guxuan të përparonin për një sulm të përgjithshëm. Ata qëndruan pak në fushën e betejës, masakruan të vrarët, u prenë veshët, hundët dhe organet gjenitale. Disave ua çanë barkun. Hindi, bija e Utbes, i çau Hamzait barkun, i shkuli mëlçinë dhe filloi ta hante. Por meqë nuk mundi ta përtypte, e pështyu. I mori atij gjithashtu veshët dhe hundën dhe i vari si gjerdanë. Ubej ibn Halef shkoi duke u mburrur në grykën e malit, për të vrarë Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Kur u afrua, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e goditi me heshtë në kockën e supit, në një hapësirë midis parzmores dhe helmetës së tij. Ai u rrotullua me kalin e tij disa herë. Pastaj u kthye te kurejshët duke pëllitur si dem. Kur arritën në Serif, afër Mekës, ai vdiq nga plaga. Më pas erdhën disa idhujtarë të tjerë, të cilët i udhëhiqnin Ebu Sufjani dhe Halid ibn Uelidi dhe u ngjitën në një anë të malit. Por Omer ibn Hatabi, bashkë me një grup muhaxhirësh luftuan kundër tyre dhe i zbritën nga mali. Ka të dhëna që tregojnë se Sa’ad ibn Ebi Uekasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) vrau tre idhujtarë. Numri i idhujtarëve të vrarë arriti 22 veta. (Thuhet edhe se ishte 37). Ndërsa, nga myslimanët u vranë 70 veta: 41 nga fisi Hazrexh, 24 nga fisi Eus, 4 veta nga muhaxhirët dhe 1 nga jehudinjtë41. Pas përpjekjes së fundit që bënë Ebu Sufjani dhe Halid ibn Uelidi, idhujtarët nisën të përgatiteshin për t’u kthyer në Mekë. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) arriti në grykën e malit. Pasi u qetësua aty, i vajti Aliu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) me ca ujë të malit Uhud që të pinte, por i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) nuhati që uji kishte njëfarë ere dhe nuk piu, por vetëm lau fytyrën dhe hodhi pak në kokë. Mirëpo, filloi t’i rridhte gjak pa pushim nga plaga që kishte në kokë. Atëherë, Fatimja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) dogji një copë rrogoz dhe hirin e saj ia vuri sipër plagës dhe kështu u ndalua gjaku. Pastaj, erdhi Muhamed ibn Meslemeja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) me ca ujë të mirë dhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) piu dhe iu lut Zotit që t’i bënte mirësi atij. Ai e fali namazin e drekës (ylenë) ulur. Edhe myslimanët e falën ulur. Më pas erdhën gratë e muhaxhirëve dhe të ensarëve, ndër to: Aishja, Umu Ejmeni, Umu Sulejmi dhe Umu Seliti, të cilat mbushnin ujë dhe u jepnin të plagosurve (Allahu qoftë i kënaqur me të gjitha ato!). Dialog dhe vendim Pasi u përgatitën idhujtarët plotësisht për t’u kthyer, doli Ebu Sufjani në malin e Uhudit dhe thirri me zë: “A është mes jush Muhamedi?” Myslimanët nuk iu përgjigjën. Ai pyeti përsëri: “A është mes jush biri i Ebu Kahafes (Ebu Bekri)?” Ata nuk iu përgjigjën. Ebu Sufjani thirri përsëri: “A është mes jush Omer ibn Hatabi?” Myslimanët nuk iu përgjigjën, sepse Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) nuk i lejoi të përgjigjeshin. Atëherë, Ebu Sufjani thirri me zë: “Këta që përmenda paskan vdekur.” Atëherë, Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) nuk e përmbajti dot veten, por u çua dhe tha: “O armik i Allahut! Të gjithë ata që përmende ti, janë gjallë. Allahu la të gjallë ata, prej të cilëve ti do të pikëllohesh.” Pastaj, Ebu Sufjani tha: “Disa nga të vrarët tuaj u masakruan e unë nuk e urdhërova këtë, prandaj nuk më pikëllon.” Pastaj shtoi: “Lartësohu, o Hebel!” Atëherë, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) u mësoi që t’i përgjigjen atij kështu: “Allahu është më i Lartësuar dhe më i Madhëruar.” “Ne kemi Uzanë,- foli Ebu Sufjani, ndërsa ju nuk e keni atë.” Profeti i mësoi ata kështu: “Allahu na ndihmon neve, ndërsa ju askush.” Ebu Sufjani: “Sot qe dita jonë, në Bedër dita juaj dhe lufta vazhdon.” Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ia ktheu: “Nuk jemi në barazim. Të vrarët tanë janë në Xhenet, ndërsa të vrarët tuaj në Zjarr.” Ebu Sufjani: “Kështu thoni ju. Vërtet?! Atëherë ne qenkemi të humbur e të dështuar.42 Por më thuaj, për Zotin, o Omer, a e kemi vrarë Muhamedin.” Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) i tha: “Jo, tani ai po dëgjon fjalët e tua.” Ebu Sufjani: “Ti je më i çiltër dhe më mirëbërës për mua sesa ibn Kemia.” Pastaj Ebu Sufjani e ngriti zërin dhe tha: “Vitin që vjen le të takohemi në Bedër.” Atëherë i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) urdhëroi një nga sahabët që t’i thoshte Ebu Sufjanit: “Po, le të jetë ky një premtim midis nesh dhe teje.” Idhujtarët kthehen në Mekë, kurse myslimanët në Uhud fillojnë të kërkojnë të plagosurit dhe të varrosin dëshmorët Ebu Sufjani u kthye tek ushtria e vet dhe u nisën. Ai kishte hipur në deve dhe kalin e mbante anash. Kjo tregonte që ata synonin të ktheheshin në Mekë. Qe mirësi nga Allahu që myslimanëve nuk u doli asnjëri nga idhujtarët që t’i ndalonin gjatë rrugës për në Medine. Allahu i drejtoi idhujtarët për në Mekë. Vërtet, Allahu ndërhyn mes njeriut dhe zemrës së tij. 42) Ebu Sufjani përpiqet të vërë në lojë shokët e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbin të!). (shënim i përkthyesit) Myslimanët zbritën në fushën e betejës. Ata kërkonin të plagosurit dhe të vrarët. Disa çuan dëshmorë deri në Medine, por i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) urdhëroi që t’i kthenin ata përsëri te vendi, ku ishin vrarë. Ata u varrosën atje, me rrobat e tyre, pa i larë dhe pa ua falur namazin e Xhenazes. Madje, janë futur edhe tre veta në një varr. Ka rastisur edhe që dy dëshmorë i kanë mbështjellë me një rrobë, por midis tyre kanë vënë ca bar, ndërsa në varr kanë vënë më parë atë njeri, që dinte më shumë Kuran përmendsh, sepse Kurani do të jetë dëshmues për ta në Ditën e Gjykimit. Ndërkohë, gjetën tabutin e Hadhal ibn Ebu Amirit, diku në një cep, i cili pikonte ujë dhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) tha: “Me siguri, Atë po e lajnë melekët.” Ngjarja e Hadhalit është kjo: “Hadhali, sapo ishte martuar. Një herë, kur ishte me gruan e vet, dëgjoi thirrësin që i ftonte njerëzit për luftë. E la të shoqen menjëherë dhe shkoi në sheshin e betejës. Aty luftoi kundër idhujtarëve, derisa u vra. Por ishte i palarë, se kishte fjetur me gruan e s’pati kohë të lahej. Prandaj, pas vdekjes së tij, e lanë melekët. Dhe ai u quajt “I Lari nga Melekët”. Qefini i Hamzait qe një pelerinë. Kur i mbulonin kokën, i dilnin këmbët jashtë; kur i mbulonin këmbët, i dukej koka. Prandaj mbi këmbët i vunë ca bar dhe me atë pelerinë e varrosën. Po kështu vepruan edhe me Mus’ab ibn Umejrin. Kthimi në Medine Pasi i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe myslimanët mbaruan punë me varrimin e dëshmorëve dhe lutjet për ta, u kthyen përsëri në Medine. Gratë, që u ishin vrarë të afërmit e tyre dolën në rrugë dhe takuan të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Ai i ngushëlloi dhe iu lut Allahut për ta. Erdhi edhe një grua nga fisi Benu Dinar, së cilës i ishin vrarë burri, vëllai dhe babai i saj. Kur i treguan për njerëzit e vrarë, ajo pyeti si ishte i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Ata i thanë: “Mirë është, lavdëruar qoftë Allahu!” “Ma tregoni që ta shikoj”,- iu drejtua ajo. Kur e pa Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) tha: “Po të jesh ti mirë, çdo fatkeqësi është e vogël për mua.” Myslimanët qëndruan në gjendje shtetrrethimi. Ata ruanin Medinen dhe të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Ishin të dërrmuar nga plagët, nga lodhja, nga hidhërimi dhe nga dhembja që kishin. Megjithatë, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e pa të domosdoshme që të ndiqeshin lëvizjet e armikut, që po të përpiqej t’i kthehej Medines, t’i dilnin përpara dhe ta asgjësonin. Lufta e Hamraul Esedit Ditën e nesërme, në mëngjes, u bë thirrje ndër myslimanët që t’i dilnin përpara armikut. Por nuk duhet të dilte askush, përveç atyre që kishin marrë pjesë në Uhud. Myslimanët kësaj thirrjeje iu përgjigjën të gjithë. U nisën. Vazhduan marshimin deri në Hamraul Esed, rreth trembëdhjetë kilometra larg Medines dhe atje vendosën çadrat. Idhujtarët erdhën deri në Reuha, 58 kilometra larg Medines. Ata bënin plane e këshilloheshin me njëri-tjetrin që t’i vërsuleshin Medines. Por mjeroheshin, gjithashtu që u doli nga dora rasti i volitshëm në Luftën e Uhudit, për t’i asgjësuar myslimanët. Në Hamraul Esed shkoi Ma’bid ibn Ebu Ma’bid Huzaiu, i cili ishte dashamirës i të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Ai e ngushëlloi Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) për atë, që pësoi në Uhud. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e porositi atë që të shkonte tek Ebu Sufjani dhe t’i thoshte se myslimanët ishin të fuqishëm. Ebu Ma’bidi shkoi dhe i takoi idhujtarët në Reuha, ku qenë tubuar për të mësyrë Medinen. “Mos shkoni andej,- u tha, se do të humbisni me myslimanët, sepse Muhamedi ka dalë me një ushtri aq të madhe, sa që kurrë ndonjëherë nuk e kam parë. Ata janë të egërsuar tmerrësisht kundër jush. Prandaj, unë mendoj që të mos niseni për në Medine, derisa pararoja e tyre të dalë përpara këtyre kodrave.” Kur idhujtarët dëgjuan këto fjalë, u thyen moralisht dhe u kthyen. Ebu Sufjani u mjaftua me një luftë psikologjike. Ai caktoi njerëz që t’u thonin myslimanëve: “(Idhujtarët) kanë grumbulluar forca të mëdha ndaj jush, prandaj kijini frikë ata.” Këto fjalë të rreme Ebu Sufjani i përhapi, që myslimanët të mos e ndiqnin më tej. Kështu, ai u nis me nxitim për në Mekë. Myslimanëve nuk u bëri fare përshtypje ky kërcënim. Madje, përkundrazi atyre iu shtua besimi në Allahun dhe thanë: “Ne na mjafton Allahu. Sa Mbrojtës i mirë është Ai!” Myslimanët qëndruan në Hamratul Esed deri ditën e mërkurë. Pastaj u kthyen për në Medine. Për këtë Allahu ka thënë: “Dhe ata (myslimanët) u kthyen (për në Medine), pa i gjetur asnjë e keqe dhe fituan begati e mirësi të mëdha nga Allahu, madje arritën edhe kënaqësinë e Tij. Allahu është Dhurues i Madh.” (3:174)

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Zoti t'shperbleft me parajsen "xhenetin" inshallah.........

Ngjarje dhe luftëra


Ajo që i goditi myslimanët në luftën e Uhudit ndikoi për keq në famën dhe prestigjin e tyre. Armiqtë morën zemër kundër myslimanëve dhe u përgatitën për t’i asgjësuar ata. Për këtë arsye ndodhën edhe ngjarje, që nuk ishin në dobi të myslimanëve. Po përmendim disa nga ato, që janë më të rëndësishme. Ngjarja e Raxhias Disa burra nga Adhali dhe Karija erdhën tek i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe i thanë se ishin bërë myslimanë. Pastaj i kërkuan që t’i dërgonte misionarë, që t’i mësonin të tjerëve fenë dhe Kuranin. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) u çoi dhjetë veta nga sahabet (shokët e vet). Kryetar caktoi Asim ibn Thabitin. Kur arritën Sahabet në Raxhia, idhujtarët i sulmuan pabesisht. Ata mbetën të rrethuar në një vend të lartë, në mes të njëqind vetave. Idhujtarët ishin nga Benu Lahjai; fisi Hudhejl. Idhujtarët u dhanë besën myslimanëve: po të zbrisnin poshtë, nuk do t’i vrisnin. Por Asimi nuk pranoi të zbriste. Prandaj, bashkë me shokët e vet luftoi kundër idhujtarëve. Shtatë myslimanë u vranë. Mbetën edhe tre. Idhujtarët u dhanë fjalën përsëri atyre se nuk do t’i vrisnin, po të zbrisnin poshtë dhe të dorëzoheshin. Të tre myslimanët zbritën te qafirët; por qafirët i sulmuan në mënyrë të pabesë, i kapën dhe i lidhën. Njëri nga ata të tre tha: “Ky veprim i qafirëve është fillimi i pabesisë.” Ai nuk pranoi të shkonte me ta. Atëherë, idhujtarët e pabesë e vranë edhe atë. Me dy të tjerët shkuan në Mekë. Ata ishin Hubejb ibn Adji dhe Zejd ibn Dethineji. Qafirët i shitën ata në Mekë si skllevër. Mirëpo, Hubejbi kishte vrarë Harith ibn Amir ibn Neufilin në luftën e Bedërit, prandaj atë e bleu bija (thuhet edhe vëllai) e Harithit. Ca kohë e mbajtën në burg. Pastaj e nxorën dhe e morën për në Ten’im, për ta vrarë. Hubejbi fali dy rekatë namaz dhe iu lut Allahut që t’ua merrte hakun atyre të pabesëve. Ndër të tjera, tha: “Unë nuk e kam për gjë, në qoftë se vritem duke qenë mysliman. Nuk e kam për gjë, se në ç’tokë vritem. Këtë sakrificë e bëj për hir të Allahut. E në dashtë Ai, më shpëton nga gjakatarët.” Atëherë, Ebu Sufjani i tha: “A gëzohesh ti, të kishim Muhamedin këtu dhe t’i prisnim kokën atij, ndërsa ti të shkoje te familja jote?” Hubejbi iu kthye: “Për Zotin, unë nuk gëzohem të shkoj te familja ime e Muhamedit t’i ngulet qoftë edhe një gjemb në këmbë, atje ku është.” Pastaj Ukbe ibn Harith ibn Amiri e vrau Hubejbin, sepse i kishte vrarë babanë. Ndërsa Zejd ibn Dethinei pati vrarë Umeje ibn Mahrithin në luftën e Bedërit. Prandaj atë e bleu ibn Umeje Safuani dhe e vrau për të atin e vet. Para se ta vrisnin, edhe Zejdit i thanë, ashtu siç i kishte thënë Ebu Sufjani Hubejbit. Por edhe Zejdi u përgjigj ashtu si Hubejbi, duke shprehur dashamirësinë më të madhe për Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Kurejshët dërguan njerëz që të sillnin në Mekë një pjesë të trupit të Asimit, por Allahu dërgoi grerëzat, të cilat e mbrojtën trupin e tij. Kur ishte gjallë Asimi, i kishte dhënë fjalën Allahut, që të mos e prekte asnjë idhujtar, gjatë jetës së tij. Prandaj, Allahu e ruajti atë pas vdekjes; nuk i la idhujtarët t’ia preknin trupin. Tragjedia e pusit të Maunes Gjatë ditës së ngjarjes së Raxhias ndodhi edhe një tragjedi tjetër më e hidhur. Ebu Bera’a Amir ibn Maliku shkoi tek i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) në Medine. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e thirri për në Islam, por ai nuk u bë mysliman dhe as nuk u largua nga Medinia. Pas pak, ai dërgoi një letër, ku thuhej se populli i Nexhdit (krahinë malore afër Mekës) i përgjigjeshin atij për t’u bërë myslimanë, në qoftë se i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) u dërgonte atyre ca myslimanë si misionarë për t’i thërritur në Islam. “Unë jam dorëzanë për misionarët myslimanë,- i tha Ebu Berai Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe nuk i prek kush.” Atëherë, i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) u dërgoi atyre 70 veta nga Sahabet, që dinin më mirë Kuran, për t’i ftuar në Islam. Ata shkuan bashkë me Ebu Beraiun. Qëndruan për të pushuar te pusi i Maunes. Hiram ibn Melhani shkoi me letrën e të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) tek armiku i Allahut, Amir ibn Tufejli. Ai nuk e shikoi fare letrën, por urdhëroi një idhujtar dhe e goditi Hiramin me heshtë pas shpine. Heshta i doli përpara. Hirami tha: “Allahu Ekber” (Allahu është më i Madhi). Fitova, për Zotin e Qabes.” Armiku i Allahut, Amir ibn Tufejli kërkoi që t’i vinin në ndihmë njerëzit e fisit Beni Amir, por ata nuk iu përgjigjën ftesës për të sulmuar myslimanët, sepse ishin në besën e Ebu Beraiut. Atëherë, Amiri kërkoi ndihmë nga fisi Benu Selim, që t’i vrisnin myslimanët që kishin shkuar atje si misionarë. Nga ai fis iu përgjigjën disa barqe, si Ra’li, Dhekuani dhe Asiji. Ata u tubuan, i rrethuan shokët e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe i vranë të gjithë, me përjashtim të Ka’ab ibn Zejdit dhe Amr ibn Umeje Dhamiriut. Ka’ab ibn Zejdi ishte plagosur dhe idhujtarët menduan se ishte vrarë. Kështu, ai mbeti midis të vrarëve duke u përpëlitur, por jetoi. Më pas, ai u vra në luftën e Hendekut. Amr ibn Umeje Dhamiriu ishte në marrëdhënie pune me Mundhir ibn Ukbenë. Kur shikoi ca shpendë që silleshin rrotull mbi vendin e ngjarjes, e kuptoi çfarë kishte ndodhur. Prandaj, Mundhiri zbriti poshtë dhe luftoi kundër idhujtarëve, derisa u vra. Kurse Amru ibn Umeja u zu rob. Idhujtarët njoftuan Amir ibn Tufejlin se robi ishte nga fisi Mudar. Amri ishte nga ai fis dhe Amiri e liroi, sepse kishte tek e ëma një robëreshë nga ai fis. Kështu, Amru ibn Umeja shpëtoi dhe u kthye për në Medine. Por, kur po kthehej, në Karkara gjeti dy burra nga fisi Benu Kilab. Mendoi se ishin armiq, prandaj i vrau që të dy. Mirëpo ata kishin pasur besë mossulmimi me të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Kur Amri arriti në Medine dhe i tha të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) se i kishte vrarë ata dy burra në rrugë, i Dërguari i Allahut ia ktheu: “Ti ke vrarë dy njerëz, që unë u kisha dhënë garanci dhe unë do t’u paguaj dijetin.” I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) u hidhërua shumë për ç’kishte ndodhur në Rexhia dhe te pusi i Maunes.Të dyja këto ngjarje të hidhura ndodhën brenda një muaji. Ishte muaji Safar, viti i katërt i Hixhretit. Thuhet se lajmi i ngjarjeve kishte arritur tek i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) brenda një nate dhe ai i ka mallkuar vrasësit e pabesë tridhjetë ditë me rradhë në namazin e mëngjesit, derisa Allahu zbriti ajetin që tregon se çfarë thanë Sahabët që u vranë: “Njoftoni njerëzit tanë se ne e takuam Zotin tonë, i Cili u kënaq me ne dhe ne u lumturuam me Atë.” Atëherë, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e ndërpreu mallkimin për katilët. Ai nuk e këndoi më lutjen e Kunutit.

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Beni Nudejra


Benu Nudejrët kurdisën një komplot kundër myslimanëve. Komloti qe edhe më i ndyrë se ai që ndodhi në Adhal dhe Karre. Madje, edhe më i keq se ai që bënë të pabesët kundër shokëve të Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) në Maune. Benu Nudejrët i kërkuan të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) që të vinte tek ata, në një vend dhe të dëgjonin prej tij Kuranin dhe shpjegime për Islamin; pastaj të diskutonin dhe në qoftë se bindeshin, do t’i besonin. U nënshkrua marrëveshja. Mirëpo, njerëzit e këqinj vendosën me njëri-tjetrin që, secili prej tyre të merrte me vete nga një thikë nën rrobat e veta dhe kështu ta sulmonin të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) befasisht dhe ta vrisnin atë. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e mori vesh këtë komplot, prandaj vendosi që t’i dëbonte ata. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dërgoi tek ta Muhamed ibn Meslemen, që t’u thoshte: “Dilni nga Medinia dhe mos banoni më aty, sepse jeni të dëbuar që këtej dhe nuk keni afat më shumë se dhjetë ditë. Kujtdo, që të gjendet këtu pas dhjetë ditësh, do t’i pritet koka.” Pas këtij njoftimi ata u bënë gati për të ikur, por kryetari i dyfytyrakëve, Abdullah ibn Ubeji u dërgoi fjalë: “Qëndroni dhe mos ikni nga Medinia, sepse unë kam 2000 veta që do të hyjnë nëpër fortifikatat tuaja dhe do të luftojnë deri në vdekje për t’u mbrojtur juve.” Për këtë Allahu ka thënë: “A nuk e ke ditur se ata që u bënë dyfytyrakë, u thoshin vëllezërve të vet, nga ithtarët e Librit, që nuk kishin besuar: në qoftë se ju dëboheni edhe ne do të dalim me ju për (t’ju ndihmuar në) punën tuaj; ne kurrë nuk do t’i bindemi askujt, Allahu dëshmon se ata janë gënjeshtarë.” (El Hashr, ajeti 11) Abdullahu u tha atyre se do t’i ndihmonin fisi Kurejda dhe fisi Gatfanë. Kështu, Benu Nudejrët pandehën se do të ishin të fuqishëm dhe nuk dolën nga Medinia, por i thanë të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!): “Ne nuk dalim e nuk largohemi nga Medinia, prandaj ti bëj ç’të duash.” Atëherë, i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) bashkë me sahabet thanë: “Allahu Ekber.” Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) la përgjegjës ibn Mektumin në Medine. Flamurin ia dha Aliut dhe u nis për tek Benu Nudejrët. I rrethoi menjëherë, por ata u strehuan në fortifikatat e tyre dhe filluan t’i gjuanin myslimanët me shigjeta dhe me gurë. Ata kishin si mbrojtje edhe palmat që rrethonin foritifikatat e tyre. Atëherë, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) urdhëroi që t’i prisnin dhe t’i digjnin palmat. Jehudinjtë u thyen moralisht dhe Allahu lëshoi trishtimin në zemrat e tyre. Pas gjashtë netësh kërkuan të dorëzoheshin (thuhet edhe pas pesëmbëdhjetë netësh; thuhet se u kanë thënë se do të dilnin nga Medinia). Edhe fisi Kurejda hoqi dorë prej tyre; edhe kryetari i dyfytyrakëve e aleatët e tyre i tradhëtuan. Për këtë Allahu ka thënë: “Ata (dyfytyrakët) janë si djalli, kur i thotë njeriut: “Mos e prano besimin!” E, kur njeriu ta ketë mohuar Zotin, ai (djalli) tërhiqet dhe thotë: “Unë largohem prej teje; unë kam frikë Allahun, Zotin e Gjithësisë.” (59:16) I Dërguari i Alahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i lejoi ata të merrnin me vete çfarë të donin nga plaçkat dhe pasuritë që kishin, me përjashtim të armëve. Ata morën sa mundën, madje hoqën edhe dyert dhe kapakët e dritareve nga shtëpitë e tyre. Kështu, prishën e shkatërruan sa mundën dhe morën me vete aq sa mundën. Për këtë, Allahu ka thënë: “Ai (Allahu) është që në dëbimin e parë i nxori prej shtëpive të tyre ata nga ithtarët e Librit, të cilët nuk besuan e ata menduan se fortifikatat e tyre do t’i mbronin prej ndëshkimit të Allahut, por Allahu u erdhi atyre nga nuk e kishin menduar dhe në zemrat e tyre hodhi frikën, ashtu që me duart e veta dhe me duart e besimtarëve të rrëzonin shtëpitë e veta; pra, merrni përvojë, o ju të zotët e mendjes!” (59:2) Shumica e jehudinjve dhe paria e tyre shkuan e zunë vend në Hajber. Një grup prej tyre shkuan në Sham (Siri). I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ua pjesëtoi tokat dhe shtëpitë e tyre muhaxhirëve të parë. Përveç atyre, ai u dha edhe Ebu Dexhanes dhe Sehl ibn Hanifit që ishin nga ensarët, sepse qenë të varfër. Me një pjesë të asaj pasurie, që lanë jehudinjtë Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ushqeu familjen një vit. Pjesën që mbeti, e përdori për armatimin dhe përgatitjen e kuajve të municionit, si forcë në rrugën e Allahut, për ta përdorur kundër armikut. Gjithsej, nga jehudinjtë që u dëbuan, u gjetën pesëdhjetë parzmore, pesëdhjetë helmeta dhe treqind e dyzet shpata. Lufta e premtuar e Bedrit U përmend më parë se Ebu Sufjani pati premtuar në betejën e Uhudit se do të luftonte kundër myslimanëve vitin që vinte. Prandaj, në vitin e katërt të Hixhretit, posa hyri muaji Shaban, i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) shkoi në Bedër, sipas fjalës që i pati dhënë Ebu Sufjanit. Atje qëndroi tetë ditë, duke pritur Ebu Sufjanin. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) kishte me vete një mijë e pesëqind luftëtarë dhe dhjetë kalorës. Flamurin ia dha Ali ibn Ebu Talibit. Në Medine la zëvendës Abdullah ibn Rauhan. Ebu Sufjani u nis nga Meka me dy mijë luftëtarë dhe pesëdhjetë kalorës. Kur arriti në Merrudhahran, pushoi në Mixheni (vend me ujë, i njohur në atë krahinë). Meqë, qëkur u nis nga Meka, ishte i trishtuar dhe i frikësuar shumë, u tha shokëve të vet: “Nuk është në dobinë tuaj që të luftoni kundër myslimanëve, përveçse kur të jetë një vit bollëku e të rrini në hije të pemëve e të pini qumësht. Në këtë vit gjërat janë shtrenjt dhe nuk na bie mirë të shkojmë në Bedër për luftë. Prandaj, unë po kthehem në Mekë e edhe ju kthehuni!” Asnjëri nuk e kundërshtoi, kështu që ushtria e tij u kthye. Gjatë qëndrimit në Bedër, myslimanët shitën tërë ato pasuri që kishin me vete dhe fituan dyfishin e asaj që fitohej zakonisht. Pastaj, u kthyen në Medine gjithë krenari. Tashmë, çdo armik ua kishte frikën. Situata ishte e qetë dhe siguria mbizotëronte në çdo anë. Kështu, kaloi shumica e vitit dhe armiqtë nuk guxuan të bënin asnjë lëvizje kundër myslimanëve. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e shfrytëzoi këtë situatë qetësie dhe arriti të sigurojë kufinjtë më të largët. Madje, në muajin Rabiul Euel, në vitin e pestë të Hixhretit, ai shkoi deri në Doumetul Xhundul, për të marrë masa ndaj atyre që u prisnin rrugën udhëtarëve e i grabisnin. Kështu, siguria dhe paqja u vendos në çdo anë.

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Bismilahi rahmani rahim,,,,
Ue selamu alejkum ue rahmetullahi ue bereketuhu!
Allahu(xh.sh)ta shperblefte per ndihmen dhe per dukjen e realitetit sepse feja jone ka shume nevoje te tregohet te emigrohet, te flitet, te bisedohet me rinine e njerzine e sotme..........Inshallah na befte prej njerzeve qe fituan kenaqsine e miresine e tij, e inshallah na meshirofte e na befte prej banoreve te xhenetit firdeus,,,

Ue alejkum selam ue rahmetullahi ue bereketuhu ue magfiretu!

Allahu ta shperblefte edhe ty me te mira! E gjithe jeta e Profetit tone, profetit te fundit per te gjithe njerezimin, eshte mesim per ne, në menyre qe ta kuptojme me mire fene Islame.
Lusim Allahun qe te na bejne prej atyre qe e kuptoje dhe praktikojne ne menyren me te mire fene Islame, te na beje prej atyre qe jetojne në Islam në menyre qe te fitojme Kenaqesine e Tij.

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Lufta e Hendekut


I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe myslimanët nisën të merreshin me përhapjen e fesë islame dhe qetësimin e gjendjes, pasi, në saje të masave që mori i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) që nga lufta e Benu Nudajrit nuk ndodhi asnjë ballafaqim me armiqtë gjatë një viti e gjysmë. Por, ja që jehudinjtë, për të cilët Mesihu Isa (paqja qoftë mbi të!) ka thënë “ata janë gjarpërinj dhe këlyshë nëpërkash”, nuk lanë myslimanët që të pushonin e të qetësoheshin. Jehudinjtë, pa u vendosur mirë në Hajber dhe pa u qetësuar ende aty, nisën të sajonin komplote dhe të lëviznin nën rrogoz, derisa mundën të tërhiqnin ushtrinë e Armerimit (e përbërë nga fiset arabe) dhe ta hidhnin kundër popullit të Medines. Historianët islamë tregojnë se njëzet burra nga paria e jehudinjve shkuan te kurejshët dhe u bënë propogandë që t’i nxisnin në luftë kundër Medines, duke u premtuar se do t’i ndihmonin kundër myslmanëve. Kurejshët e pranuan propozimin. Pastaj, jehudinjtë shkuan te fisi Gatfanë dhe u folën ashtu si kurejshëve. Edhe ata pranuan që të shkonin në Medine dhe të luftonin kundër myslimanëve. Pastaj shkuan te fiset e tjera arabe dhe u bënë thirrje që të luftonin kundër myslimanëve të Medines. Edhe nga ato fise, një pjesë e madhe e pranuan propozimin. U mblodh një ushtri dhe ajo filloi lëvizjen sipas një plani të bashkërenduar fshehtas. Ushtria vazhdoi marshimin drejt Medines dhe brenda kohës së caktuar arriti në rrethinat e saj. Këshillimi për hendekun Posa arriti lajmi i tubimit dhe i lëvizjes së ushtrisë armike për në Medine, i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) u këshillua me shokët e vet se si të mbroheshin. Selman Farisiu propozoi që të hapej një hendek i gjerë rreth Medines. Propozimi u miratua njëzëri. Meqenëse Medinen e rrethonin shkëmbinj të zinj nga lindja, perëndimi dhe jugu e ushtria armike nuk e kishte për mbarë të hynte aty, përveçse nga ana e veriut, i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) pëlqeu anën e ngushtë – midis lagjeve perëndimore dhe lindore, afësisht dy kilometra larg. I bashkoi të dyja lagjet, duke hapur një hendek të madh. Hendeku filloi në anën e perëndimit nga veriu i malit Sel’a dhe arriti në lindje te një kep i zgjatur nga shkëmbinjtë e lagjes lindore, te vendi i quajtur Kodra e Dy Pleqve (Utumish Shejhejni). Cdo dhjetë burrave u kishte caktuar të gërrmonin 40 kutë hendek. Bashkë me ta mori pjesë edhe i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) në hapjen e hendekut dhe transportimin e dheut. Sa herë që myslimanët e kërkonin të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), ai u përgjigjej dhe sa herë që ai i kërkonte ata i përgjigjeshin. Gjatë hapjes së hendekut myslimanët përballuan shumë vështirësi, sidomos nga të ftohtit e madh dhe nga uria e madhe. Ndodhte që sillej një grusht elb, i hidhnin ca yndyrë dhe e hanin ashtu, duke e përcjellë me vështirësi. Në bark, secili kishte lidhur nga një gur, për të frenuar urinë. U ankuan tek i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Por, i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) zbuloi barkun e vet: ai kishte lidhur dy gurë nga uria. Gjatë hapjes së hendekut ndodhën disa mrekulli. Xhabiri, kur shikoi se i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) kishte shumë uri, nuk duroi më; theri një dele që e kishte në shtëpi, e shoqja bloi me mokër tetë grushta elbr dhe i thirri fshehtas të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) bashkë me disa sahabe, që të hanin. I Dërguari i Allahut ua shtoi të gjithëve ushqimin. Ishin njëmijë veta. Hëngrën dhe u ngopën. Kusia mbeti plot e brumi nuk mbarohej. Motra e Nu’man ibn Beshrit shkoi me një grusht hurma te babai dhe te daja e vet. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i hodhi ato mbi një rrobë dhe thirri të gjithë njerëzit, që po hapnin hendekun. Ata hëngrën dhe u kthyen në punë e hurma mbetën plot; ato dilnin nga cepat e rrobës. Aty, ku punonte Xhabiri me shokët e vet, doli një copë shkëmb që nuk e copëtonin dot. Prandaj njoftuan të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Ai erdhi aty dhe goditi me kazmën që kishte në dorë dhe e bëri copë-copë, si kokrriza rëre që nuk mbaheshin në dorë. Edhe Beraiut dhe shokëve të tij u doli në hendek një copë shkëmbi. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) erdhi aty, tha Bismilah, e goditi shkëmbin fort me kazmë dhe shkëmbi nxori dritë. Profeti tha Allahu Ekber. Pastaj vazhdoi: “Mua më janë dhënë çelësat e Shamit, madje unë tani po shikoj pallatet e kuq të atij vendi.” E goditi shkëmbin për së dyti dhe dha sihariqin që myslimanët do të çlironin Persinë. E goditi për të tretën herë dhe përgëzoi se do të çlirohej edhe Jemeni. Pastaj, shkëmbi u bë copë-copë. Midis dy skajeve të hendekut Kurejshët dhe aleatët e tyre shkuan në Medine me një ushtri prej katër mijë vetash. Ata kishin treqind kalorës dhe një mijë deve. Komandant kishin Ebu Sufjanin. Flamurin e tyre e mbante Othman ibn Talha ibn Ebu Talha el Ebderiu. E gjithë ushtria shkoi e u përqendrua atje ku grumbulloheshin rrjedhat e ujërave, në Ruma, midis Xherafit dhe Zegabit. Edhe fisi Gatfanë me pasuesit e tij nga Nexhdi vajtën në Medine, me gjashtë mijë veta dhe qëndruan në fund të Nakmiut, për anë të malit Uhud. Kuptohet se vajtja e ushtrisë armike, e përbërë nga shumë fise në muret e Medines qe një sprovim i fuqishëm dhe ngjallte frikë te myslimanët. Për këtë Allahu ka thënë: “Kur ata (idhujtarët) u erdhën juve edhe për së larti edhe prej së poshtmi dhe shikimet tuaja u shtangën dhe zemrat arritën në fyt e ju sajonit mendime të llojllojta për Allahun; atëherë, u sprovuan besimtarët dhe u tronditën nga një dridhje e fortë.” (33:101) Por Allahu i fuqizoi dhe i ndihmoi besimtarët. Për këtë Allahu ka thënë: “E kur myslimanët e panë ushtrinë aleate, thanë: “Kjo është ajo që Allahu dhe i Dërguari i Tij na premtuan neve e Allahu dhe i Dërguari i Tij thanë të vërtetën. Ajo (ushtria e armikut që panë) vetëm ua shtoi atyre besimin dhe mbështetjen.” (33:22) Ndërsa, dyfytyrakët dhe ata që në zemrat e tyre kanë sëmundje (të dyshimit dhe të mohimit) thonë: “Allahu dhe i Dërguari i Tij nuk na premtuan tjetër, vetëm se mashtrim!” (33:12) I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) la Ibn Mektumin zëvendës në Medine. Gratë dhe fëmijët i vendosi nëpër kodrat e saj dhe doli me tre mijë myslimanë përballë armikut. Shpinat i kthyen nga mali i Sel’asit, të cilin e kishin si fortifikatë. Hendeku ishte midis myslimanëve dhe femohuesve (qafirëve). Idhujtarët u nisën drejt Medines. Por, ata u befasuan, kur u afruan te myslimanët, sepse gjetën një hendek të gjerë, që i ndante me ta. Ata u shashtisën. Komandati i tyre, Ebu Sufjani tha: “Ky është një kurth, që arabët deri më sot nuk e kanë ditur e as e kanë praktikuar nëpër luftëra.” Idhujtarët filluan të silleshin rreth hendekut me shumë zemërim e inat. Ata kërkonin ndonjë pikë, ku të kalonin hendekun dhe të nisnin sulmin kundër myslimanëve. Por myslimanët i goditën ata me breshëri shigjetash dhe nuk i lanë idhujtarët që të afroheshin e të depërtonin te myslimanët, që ta mbushnin hendekun me dhč e ta bënin rrugën e kalimin. Pas shumë përpjekjesh, idhujtarët u detyruan ta rrethonin Medinen, por ata nuk ishin përgatitur për një rrethim të tillë. Prandaj, ditën mundoheshin që, me çdo mënyrë, të kalonin hendekun, por myslimanët i përballonin ata gjatë vijës së hendekut, duke i goditur me gurë etj. Mirëpo idhujtarët i shtonin vazhdimisht sulmet e tyre kundër myslimanëve. Ndërkohë myslimanëve, meqë ishin shumë të zënë me mbrojtjen, u ngelën pa falur namazet gjatë ditës. Ata nuk kishin mundësi që t’i falnin ato ndryshe, veçse pas perëndimit ose afër perëndimit të diellit. Në atë kohë nuk ishte ligjëruar ende mënyra e faljes së namazit, kur njeriu është në luftë ose ka frikë nga armiku etj. Një ditë, gjatë zhvillimit të luftës, doli një grup kalorësish idhujtarë, ndër të cilët, Amru ibn Abdu Udi, Ikrime ibn Ebu Xhehli, Dhirrar ibn Haebi e të tjerë dhe synuan një vend të ngushtë të hendekut dhe u futën. Ata silleshin me kuajt e tyre në sheshin midis hendekut dhe malit të Sel’as, duke u krenuar. Por, u doli Aliu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) me ca myslimanë dhe u zunë pritë aty ku u futën në hendek. Amru ibn Abdu Udi, i cili ishte shumë guximtar dhe mundës, kërkoi që t’i dilte ndonjë nga myslimanët për të bërë duel. Aliu e nxiti shumë, derisa ai zbriti nga kali dhe filluan duelin. U sollën e u sollën rrotull nëpër shesh, duke iu vërsulur njëri-tjetrit, derisa Aliu e vrau atë. Të tjerët u kthyen, sepse u trishtuan dhe u trembën së tepërmi. Ikrimeja e la edhe shpatën përtokë dhe iku. Ndërsa Neufil ibn Abdullahu u rrëzua në hendek dhe u vra nga myslimanët. Gjatë goditjeve, që u shkëmbyen, u vranë nga të dyja palët. Nga idhujtarët u vranë dhjetë veta, ndërsa nga myslimanët gjashtë. Në atë betejë u godit edhe Sa’ad ibn Muadhi me një shigjetë në sy. Por, ai iu lut Allahut që të mos vdiste, në qoftë se kishte mbetur gjë ende nga lufta e kurejshëve; në qoftë se kishte mbaruar lufta, kërkoi të vdiste nga ajo plagë. Pastaj, në lutjen që i bëri Allahut tha: “O Allah! Mos më vdis, derisa të gëzohem që myslimanët fituan mbi kurejshët.” Pabesia e fisit Kurejda dhe ndikimi i saj në rrjedhën e luftës Fisi Beni Kurejda kishte lidhur besë mossulmimi me të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), siç u përmend edhe më lart. Mirëpo, në Luftën e Hendekut, Hujej ibn Ahtibi vajti te Ka’ab ibn Esedi (kryetari i fisit Beni Kurejda) dhe e nxiti atë për ta thyer besën që kishte me të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Kështu, Ka’abi e theu besën dhe kaloi në anën e kurejshëve dhe të idhujtarëve. Fisi Kurejda banonte në Jug të Medines, ndërsa myslimanët jetonin në veri të saj. Mirëpo nuk kishte ndonjë pengesë natyrore a njerëzore midis fisit Kurejda dhe grave e fëmijëve të myslimanëve, prandaj rreziku ishte tepër i madh. Këtë gjë e mori vesh i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Prandaj dërgoi Mesleme ibn Eslimin me dyqind veta dhe Zejd ibn Harithen me treqind veta për të mbrojtur fëmijët dhe të miturit e myslimanëve. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dërgoi gjithashtu Sa’ad ibn Meadhin dhe Sa’ad ibn ibn Ubaden me disa burra nga ensarët, që të vërtetësonin të dhënat. Kur shkuan atje, i gjetën jehudinjtë më dhelpërakë se asnjëherë. Jehudinjtë filluan t’i shanin hapur myslimanët dhe ta shprehnin hapur armiqësinë e tyre, të fyenin të Dërguarin e Allahut duke thënë: “Kush është i Dërguari i Allahut? Ne nuk kemi me Muhamedin as besë e as marrëveshje.” Shokët e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) u kthyen dhe i thanë atij: “Fisi i Kurejdas e ka thyer besën, ashtu si Adalët dhe Karrët me shokët e Raxhias.44” Myslimanët e kuptuan këtë gjë dhe u frikësuan shumë. Për këtë Allahu ka thënë: “Kur ata (idhujtarët) u erdhën juve edhe për së larti edhe prej së poshtmi dhe shikimet tuaja u shtangën dhe zemrat arritën në fyt e ju sajonit mendime të llojllojta për Allahun; atëherë, u sprovuan besimtarët dhe u tronditën nga një dridhje e fortë.” (33:101) Tek disa njerëz filloi të 44) Adalët dhe Karrët - fiset që luftuan kundër myslimanëve në Raxhia. duket dyfytyrësia. Dikush tha: “Muhamedi na pati premtuar se do të hanim thesaret e Kisrait (mbretit të Persisë) dhe të Carit. Por ne nuk jemi të sigurt nga armiku edhe për të shkuar për të kryer nevojën.” Disa dyfytyrakë të tjerë thanë: “Allahu dhe i Dërguari i Tij nuk na premtuan tjetër veçse mashtrim.” (33:12) Ndërsa një grup tjetër dyfytyrakësh thanë: “O banorë të Jethribit, nuk ka qëndresë për ju, pradaj kthehuni…!” (33:13) Një grup prej tyre u përpoqën të iknin. Prandaj, i kërkuan leje Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), duke mashtruar: “Shtëpitë tona janë të pambrojtura. Shtëpitë e tyre nuk ishin të pambrojtura, por ata nuk donin tjetër vetëm se të iknin.” (33:13) I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) deshi të dërgonte një njeri tek Ujejne ibn Hasini, që të vendoste paqe me të, me kusht që ata (idhujtarët) të merrnin një të tretën e frutave të Medines dhe të tërhiqeshin e të largoheshin Ujejneu dhe fisi “Gatfan”. Mirëpo, propozimin nuk e pranuan dy krerët e ensarëve – Sa’ad ibn Meadhi dhe Sa’ad ibn Ubade. Ata thanë: “Ne (myslimanët e Medines) dhe ata (idhujtarët) ishim më parë në idhujtari dhe ata nuk guxonin të hanin frutat e Medines, qoftë edhe një. Po tani që Allahu neve na nderoi me Islamin dhe na bëri krenarë me ty, a mund t’u japim atyre nga pasuritë tona? Betohemi për Allahun se atyre (idhujtarëve) nuk do t’u japim gjë tjetër përveç shpatës.” I Dërguari i Allahut e vlerësoi mendimin e atyre të dyve. Mashtrimi i Kurejdëve dhe përfundimi i luftës Allahu ka punët e Veta në krijesat që ka krijuar. Në ato kushte të rënda që ishin myslimanët, erdhi në Medine Naim ibn Mes’ud Eshxhaiu. Ai ishte nga Gatfani. Ishte miku i kurejshëve dhe i jehudinjve. “O i Dërguari i Allahut!,-iu drejtua ai të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Unë jam bërë mysliman dhe njerëzit e popullit tim nuk e dinë se jam bërë mysliman. Prandaj, më urdhëro çfarë të duash. ” Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i tha: “Ti je një njeri i vetëm. E çfarë mund të bësh! Por shiko e mashtroji ata, në qoftë se mundesh, sepse lufta është mashtrim.” Naimi shkoi te fisi Kurejda. Kur e panë Naimin, e nderuan, sepse e dinin se ai ishte miku i tyre idhujtar. Naimi tha: - Ju e dini ç’dashuri kam për ju dhe ç’besim kam te ju. Do t’ju them një fjalë, por mos ia tregoni askujt. - Fol. - Ju e patë se çfarë i ndodhi fisit Benu Kajnuka dhe fisit Nudhajr,- nisi të flasë ai. Ju jeni aleatë të fisit Kurejsh dhe të fisit Gatfanë, por ata nuk janë si ju, sepse ju jeni këtu në Medine, që është vendi juaj, këtu keni pasurinë tuaj, fëmijët tuaj dhe gratë tuaja; pra ju nuk mund t’i çoni ata gjetiu. Ndërsa ata i kanë larg pasuritë, gratë dhe fëmijët e tyre; në qoftë se ata gjejnë një rast të volitshëm për t’i sulmuar myslimanët, e shfrytëzojnë atë; e nëse jo, kthehen te vendi i tyre dhe ju lënë ju këtu e Muhamedi hakmerret me ju si të dojë. - Si të veprojmë? - Mos luftoni me ata, derisa t’ju japin pengjet. - Mirë e the. Naimi u drejtua te kurejshët. U takua me krerët e tyre dhe u tha: - Ju e dini miqësinë me ju dhe dashamirësinë time për ju. - Po e dimë. - Unë do t’ju them diçka, por mos ia tregoni askujt. - Si të na këshillosh ti, ashtu do të veprojmë. - Jehudinjtë janë penduar pse e thyen besën që kishin me Muhamedin dhe kanë frikë se ju do të ktheheni (për në Mekë) dhe ata do t’i lini atje (në Medine) me atë (Muhamedin). Ata (jehudinjtë) i kanë dërguar fjalë Muhamedit se do të marrin pengje prej jush dhe do të t’ia japin atij e pastaj do të miqësohen me të kundër jush dhe ai (Muhamedi) do të jetë i kënaqur kështu. Prandaj, ruhuni nga jehudinjtë dhe në qoftë se ju kërkojnë pengje, mos ua jepni. Naimi vajti edhe tek fisi Gatfanë edhe atyre iu tha, siç u kishte thënë kurejshëve. Hyri dyshimi dhe përçarja në zemrat e idhujtarëve. Ebu Sufjani dërgoi një delegacion te fisi Kurejda dhe i ftoi që ditën e nesërme të fillonin luftën kundër myslimanëve, por ata i thanë: “Nesër është dita e shtunë dhe çdo fatkeqësi që na ka rënë ne, na ka goditur vetëm e vetëm pse nuk e kemi respektuar këtë ditë. Përveç kësaj, ne nuk marim pjesë me ju në luftë kundër myslimanëve, derisa të na jepni pengje nga ana juaj që të mos na lini këtu vetëm e ju të shkoni në vendin tuaj”. Kurejshët dhe Gatfanët thanë: “Për Allahun, të vërtetën paska thënë Naimi!”. Kurejshët dërguan një njeri te jehudinjtë që t’u thoshte: “Ne nuk ju lëmë peng juve asnjeri, por dilni e luftoni (kundër myslimanëve).” Atëherë, edhe jehudinjtë thanë: “Për Allahun, drejt paska thënë Naimi!” Kështu u thye vendosmëria e kurejshëve dhe e jehudinjve. Myslimanët i luteshin Allahut: “O Allah! Na i mbulo turpësitë tona e na siguro nga trishtimet tona!” Edhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) iu lut Allahut: “O Allah! Ti që e ke zbritur Librin, Ti që je i Shpejtë në llogari: thyeji grupet aleate! O Allah! Thyeji dhe shpartalloi ata!” Allahu u dërgoi një erë dhe një ushtri engjëjsh, të cilët i tronditën armiqtë dhe lëshuan trishtimin në zemrat e tyre. Era ua përmbysi çadrat dhe enët e gatimit. Edhe të ftohtët i zuri për së keqi, saqë nuk zinin vend asgjëkundi. E, pasi e panë veten keq, nisën përgatitjet për të ikur. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dërgoi Hudhejfen tek armiqtë, që t’i sillte njoftime për ta. Hudhejfja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) shkoi në mes tyre dhe u kthye, por nuk e ndjeu fare të ftohtin. Madje atij iu duk si