Thread: Jeta e Muhamedit alejhi selam

Safijurrahman el-Mubarekfuri Lulishta e dritave (Jetepershkrim i te Derguarit)


Lindja dhe jeta para profetesise


I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) lindi te njerezit e fisit Beni Hashim ne Meke. Ishte mengjesi i dites se hene, dita e nente (thuhet edhe dita e dymbedhjete) e muajit Rabiul Euel, ne vitin e ngjarjes se Elefantit. Data 9 eshte me e sakte, ndersa data 12 eshte me e degjuar. Data e dyte bie me 22 prill te vitit 571, te eres sone. Qe Shifaja, bija e Amrit, e ema e Abdurr Rrahman ibn Aufit, ajo qe e priti foshnjen. Kur e lindi Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) doli prej se emes nje drite, prej se ciles shndriten edhe pallatet e Shamit. Pastaj i derguan fjale gjyshit te Muhamedit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), Abdul Muttalibit per t'i dhene sihariqin e lindjes se Muhamedit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Abdul Muttalibi erdhi menjehere shume i gezuar, e mori foshnjen, e futi ne Qabe, e falenderoi Allahun, i beri lutje Atij dhe ia vuri foshnjes emrin Muhamed (i Falenderuar), sepse shpresonte qe te falenderohej. Pastaj theri kurban per lindjen e tij dhe ne diten e shtate te lindjes e beri synet dhe sipas zakonit te arabeve, shtroi nje darke per te. Qumeshti i gjirit

E para grua qe i ka dhene gji Muhamedit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) pas nenes se tij, eshte Thuvejbja, roberesha e Ebu Lehebit, e cila kishte ende qumesht. Asaj i pati lindur nje djale, Masruhi. Thuvejbja i kishte dhene gji me pare edhe Hamzait, birit te Abdul Muttalibit dhe me pas Muhamedit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe Selemit, birit te Adil El Mahzumiut. Pra, keta te tre (Hamzai, Muhamedi, dhe Selemiu) ishin vellezer qumeshti, sepse kishin pire qumesht nga e njejta grua. Kur mori vesh per lindjen e Muhamedit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) Ebu Lehebi u gezua shume dhe e liroi robereshen e vet. Mirepo, kur Muhamedi filloi t'i ftonte njerezit per ne Islam, Ebu Lehebi u be nga armiqte e tij me te eger. Muhamedi ne fisin Benu Sa'ad Arabet e kishin tradite qe per femijet e porsalindur te kerkonin gjidhenese ne zonat malore. Ata vepronin keshtu per t'i larguar foshnjat nga semundjet e qyteteve, per t'i forcuar fizikisht dhe per t'ua mesuar gjuhen arabe ne djep te paster. Allahu kishte vendosur qe disa gra nga fisi Beni Sa'ad bin Bekr Hauazin, te vinin per te kerkuar foshnje gjiri. Te gjithave ia paraqiten profetin Muhamed (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), por ata nuk pranuan ta merrnin, sepse ishte jetim. Njera nga grate, qe kerkonte femije per t'i dhene gji, meqenese nuk gjeti te tjere, mori Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ajo ishte Halimja, bija e Ebu Dhuejbit. Ajo pati aq miresi prej tij, sa e paten zili te tjeret. Emri i vertete i Ebu Dhuejbit, babait te Halimes, ishte Abdullah ibn el Harith. Emri i te shoqit ishte Harith, biri i Abdul Uzzas. Kurse femijet e Harith ibn Abdul Uzzas dhe vellezerit e qumeshtit te Profetit Muhamed ishin: Abdullahu, Unejsja dhe Xheddameja, e cila quhej edhe Shimae, por me shume njihej me mbiemrin se sa me emrin. Ajo kujdesej per te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Begatite ne shtepine ku i jepej gji

Gjate kohes qe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qendroi ne ate shtepi, erdhen shume miresi per njerezit e asaj shtepie. Kur Halimja erdhi ne Meke, ishte kohe thatesire. Ajo kishte nje gomarice, e cila ecte shume ngadale, sepse ishte shume e dobet dhe e rraskapitur. Kishte edhe nje deve, qe nuk i jepte asnje pike qumesht. Halimja kishte edhe nje djale te vogel, i cili tere naten nuk i pushonte se qari e se bertituri, sepse kishte uri e nuk i linte prindet te flinin. Kur erdhi Halimja me Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe e vuri ne preher, i erdhi gjiri e iu shtua qumeshti; foshnja piu dhe u ngop. Piu edhe djali i saj i vogel, derisa u ngop dhe fjeten gjume. I shoqi shkoi te deveja dhe pa se ajo kishte tere ate qumesht. E moli, pine te dy sa u ngopen, fjeten dhe kaluan nje nate shume te mire. Halimja me te shoqin dolen per te shkuar te stepat e Beni Sa'adit. Ajo i hipi gomarices e mori me vete edhe Profetin. Gomarica ecte aq shpejt, sa ia kaloi varganit dhe asnje nga gomeret nuk mund ta arrinte dot. Halimja me te shoqin arriten ne vendin ku banonte fisi Beni Sa'ad, nje nga vendet me te thata. Per habi, pane se delet e tyre vinin ne mbremje te ngopura, me gjinj plot qumesht. I milnin delet dhe pinin qumesht me bollek, ne nje kohe kur bagetite e te tjereve nuk jepnin asnje pike qumesht. Keshtu, Halimja me te shoqin pane shume miresi prej Allahut gjate kohes qe Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qendroi tek ata. Pasi u plotesuan dy vjet, Halimja ia nderpreu gjirin. Tashme ai ishte zhvilluar dhe forcuar fizikisht. Qendrimi ne fisin Beni Sa'ad Halimja shkonte te nena e Muhamedit dhe familja e tij ne cdo gjashte muaj. Pastaj kthehej me te tek fshati i saj, ne Benu Sa'ad. Pasi e plotesoi afatin e dhenies gji dhe ia nderpreu ate, erdhi bashke me Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) edhe nena e tij, Eminia dhe u perpoq qe ta mbante perseri foshnjen, sepse kishte pare shume begati e miresi. Iu lut se emes qe ta linte edhe ca kohe tek ajo. Halimja i tha Emines: "Meqenese ne Meke ka rene semundja e koleres, kam frike se mos semuret po ta le Muhamedin ketu ne Meke. Prandaj, ma jep ta mbaj edhe ca kohe." Eminia pranoi. Keshtu, Halimja u kthye e gezuar ne shtepine e saj bashke me Muhamedin. Ai qendroi tek ajo edhe dy vjet te tjera. Pastaj, ndodhi nje ngjarje e jashtezakonshme, e habitshme. Halimja dhe i shoqi i saj paten frike ta mbanin Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), prandaj e kthyen ate te e ema. Ngjarja e habitshme qe carja e gjoksit te Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Enes ibn Maliku ka kumtuar se kur i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) po luante me djemte e tjere, i erdhi Xhibrili, e mori dhe e shtriu per toke, ia cau zemren dhe ia nxori ate jashte, pataj i nxori nje cope te vogel mishi dhe i tha: "Kjo ishte pjesa e djallit." Pastaj ia lau zemren ne nje tas ari me uje zemzemi. Me pas e bashkoi dhe e vuri ne vend ashtu sic ishte. Djemte erdhen me nxitim te nena e tij e qumeshtit, Halimja dhe i thane: "Muhamedi u vra." U kthyen menjehere e i dolen perpara dhe pane se atij i kishte ndryshuar ngjyra e fytyres. "Une e kam pare shenjen e asaj qepjeje ne gjoksin e tij",- perfundon Enesi. Te nena e vet e dashur Pasi ndodhi kjo ngjarje e jashtezakonshme, Profeti Muhamed (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u kthye ne Meke dhe qendroi tek e ema rreth dy vjet. Pastaj, Eminia u nis bashke me te per ne Medine. Ne kete udhetim ate e shoqeronin kujdestari i saj, Abdul Muttalibi dhe sherbyesja e saj, Ummu Ejmeni. Ajo qendroi ne Medine nje muaj, pastaj u kthye ne Meke. Aty qene varrosur babai i Muhamedit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe dajat e gjysherit e tij, Benu Adji ibn En Nexhar. Gjate rruges Eminia u semur. Me tej gjendja u keqesua dhe ajo vdiq ne Ebua, midis Mekes dhe Medines. Aty edhe u varros. Gjyshi e shoqeroi deri ne Meke Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), duke ndjere thelle ne zemer dhembjen e madhe qe i kishte shkaktuar fatkeqesia e re. Ai sillej me Muhamedin me nje butesi, te cilen nuk e njihnin as djemte e vet. Abdul Muttalibi e vleresonte shume Muhamedin dhe e nderonte dhe e preferonte me shume se djemte e vet. E vinte ne dyshekun e vet, ku nuk ishte ulur tjeterkush deri atehere. I ferkonte shpinen dhe gezohej nga ajo qe bente ai. Abdul Muttalibi besonte se ai djale do te kishte nje te ardhme te madhe. Mirepo pas dy vjetesh, Abdul Muttali vdiq, ne moshen 80 vjec dy muaj dhe dhjete dite. Te xhaxhai i vet i dashur Kujdestarine per Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e mori persiper xhaxhai i tij, Ebu Talibi. Ai tregoi shume meshire dhe dashuri ndaj tij. Ebu Talibi nuk ishte i pasur, por Allahu, ia shtoi ate pasuri te paket qe kishte: nje ushqim i vetem ngopte te gjithe familjen e tij. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte shembull flijimi dhe durimi. Ai mjaftohej me ate qe i kishte caktuar Allahu i Madheruar. Udhetimi per ne Sham dhe takimi me priftin Ebu Talibi do te shkonte per tregti me nje vargan te Kurejshve deri ne Sham (Siri). Muhamedi ne ate kohe ishte dymbedhjete vjec. Dikush ka thene se ishte dymbedhjete vjec e dy muaj dhe dhjete dite. Ebu Talibi nuk duronte dot qe te largohej nga Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Nga dhembshuria qe kishte per te, e mori me vete. Kur vargani arriti afer qytetit Basra, ne kodrat e Shamit, u doli perpara nje nga prifterinjte e medhenj te krishtereve, qe quhej Behira. Ai hyri midis varganit, shkoi te Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), e mori per dore dhe i tha: "Ky eshte me i madhi i njerezimit. Ky eshte i derguari i Zotit te boteve. Kete e dergon Allahu meshire per te gjithe botet." Ata qe qene aty, e pyeten: "Ku e di ti kete?" "Kur ju dolet prej qafes se malit,- tha prifti, nuk mbeti gure e dru pa rene ne sexhde. E, guret e druret bejne sexhde vetem per profetet. Une, e njoh ate, sepse ka vulen e profetesise pas shpine, nen shpatull; ajo eshte sa nje molle; e kemi te shkruar ne librat tane." Pastaj, prifti Behira i nderoi ata me mikpritjen e tij. Ai i tha Ebu Talibit qe ta kthente Muhamedin dhe te mos shkonte me te ne Sham, sepse kishte frike mos i ndodhte gje nga jehudinjte dhe romaket. Ebu Talibi e ktheu Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ne Meke. Lufta e Fuxharit

Kur Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte njezet vjec, ne vendin e quajtur Pazari i Ukadhit filloi nje lufte midis fiseve Kurejsh dhe Kinan nga njera ane dhe fisit Kajs Ajlani nga ana tjeter. Paten ndodhur kater grindje ne kater vjet midis atyre fiseve. Tri te parat perfunduan vetem me grindje dhe me nje acarim te lehte. Vetem ne te katerten ndodhi lufta. Lufta u ashpersua shume. U vrane disa veta nga te dy palet. Pastaj, bene armepushim, qe te numeronin te vraret. Ajo pale qe do te kishte te vrare me teper do te merrte shpagimin e gjakut qe ishte derdhur me shume. Keshtu vendosen, e pushuan luften e i hoqen armiqesite dhe sherrin qe ishin krijuar midis tyre. Ne ate lufte mori pjese edhe i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ai i pergatiste shigjetat xhaxhallareve te vet qe luftonin. Kjo lufte eshte quajtur Lufta e Fuxharit, sepse fiset nderluftuese shkelen shenjterine e Mekes dhe te muajit te shenjte. Pakti i drejtesise Ne muajin Dhul Ka'ade, fill pas luftes se Fuxharit u vendos Pakti i Drejtesise (Hilful Fudul) ndermjet pese barqeve te fisit Kurejsh: Benu Hashim, Benu el-Muttalib, Benu Esed, Benu Zehre dhe Benu Temim. Cila qe arsyeja e vendosjes se paktit? Nje burre nga Zebidi erdhi ne Meke me nje placke, te cilen ia bleu Asib Uail es-Sehmiu, por ai nuk i dha ate qe i takonte. Burri kerkoi ndihme nga fiset Benu Abdu Dar, Benu Mahzum, Benu Xhemeh, Benu Selim dhe Benu Adj, por ata nuk ia vune veshin. Atehere, ai hipi ne maje te malit Ebu Kubejs dhe tha me vjershe padrejtesine qe i kishin bere. Pastaj beri thirrje qe ta ndihmonin te merrte te drejten qe i takonte. Menjehere shkoi atje Zubejr ibn Abdul Muttalibi dhe qendroi aty, derisa ato barqe qe permendem me lart, u mblodhen ne shtepine e Abdullah ibn Xhed'anit, kryetar i fisit Benu Temim. Dhane besen dhe bene paktin qe te ndihmonin ne Meke cdo njeri qe do t'i behej padrejtesi. Atij duhej t'i kthehej e drejta qe i takonte, qofte vendas a i huaj. Pastaj u cuan dhe shkuan tek Asi, i biri i Uail es-Sehemiut dhe ia moren me force ate qe i takonte Zubejdiut e ia dhane atij. Ne kete pakt mori pjese edhe vete i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) bashke me xhaxhallaret e vet. Pasi Allahu e nderoi me mesazhin profetik, tha: "Ne shtepine e Abdullah ibn Xhed'anit kam marre pjese ne nje pakt, qe per mua ishte me i dashur sesa pasuria me e shtrenjte. E sikur te behej thirrje per nje pakt te tille ne Islam, une do ta pranoja." Jeta dhe puna Dihet se Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) lindi jetim dhe u rrit nen kujdestarine e gjyshit e me pas te xhaxhait dhe nuk trashegoi nga babai i vet ndonje pasuri. Kur u be ne moshen, kur mund te punonte, zakonisht ruajti delet bashke me vellezerit e vet nga qumeshti te fisit Benu Sa'ad. Kur u kthye ne Meke, ruajti delet e vendasve, me njefare pagese te vogel, qe ne kohen tone mund te jete dhjete rijal4. Ruajtja e deleve eshte nje tradite profetike, ne fillim te jetes se tyre. Pasi e nderoi Allahu me misionin profetik, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ka thene: "Cdo profet ka ruajtur delet." Kur u rrit e u be burre, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) filloi te merrej ca e nga ca me tregti. Eshte kumtuar se ai ka pase bere tregti me Seib ibn Ebu Saibin, te cilin e kishte bashkepunetorin me te mire, qe nuk bente padrejtesi dhe nuk grindej. Ne marredhenie me njerezit, Profeti Muhamed (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) eshte njohur dhe shquar per besnikeri, per cilteri dhe ndershmeri. E tille ka qene sjellja e tij ne cdo hap e ne te gjitha fushat e jetes, ndaj e mbiquajten El Emin (Besniku). Udhetimi per ne Sham dhe tregtia me pasurine e Hatixhes Hatixhja, bija e Huuejlidit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ka qene me e mira e grave te fisit Kurejsh, si per nga nderi, ashtu edhe per nga pasuria. Ajo u jepte pasuri tregtareve, qe te tregtonin me te perkundrejt nje pjese fitimi. Kur degjoi per Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), i propozoi qe te shkonte ne Sham, te tregtonte per te dhe t'i jepte atij me shume nga c'u kishte dhene te tjereve. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u nis per ne Sham bashke me sherbetorin e Hatixhes, Mejserin. Ne Sham shiti e bleu dhe pati nje fitim te madh. Keshtu pasuria e Hatixhes pati nje begati qe nuk e kishte pasur kurre. Pasi bene tregti ne Sham, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u kthye ne Meke dhe coi ne vend amanetin. Martesa me Hatixhen Hatixhja pa te Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) besnikeri dhe miresi, qe nuk e kishte pare asnjehere dhe u habit. Sherbetori, Mejseri i tregoi cfare kishte pare te Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Thuhet edhe per ndodhi te jashtezakonshme; per shembull, kur ishte vape e madhe, atij i jepnin uje dy engjej. Hatixhja e kuptoi qe do te ishte lumturi e madhe te martohej me te. Iu propozua Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) per martese dhe ai pranoi. Per kete bisedoi edhe me xhaxhallaret e vet. Ata i derguan fjale xhaxhait te Hatixhes, Amir ibn Esedit. Xhaxhai e martoi Hatixhen me Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ne prani te njerezve nga fisi Benu Hashim dhe te kryetareve te fisit Kurejsh, me nje prike prej 20 deve ose 6 deve te reja. Fjalen e marteses e mbajti xhaxhai i Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), Ebu Talibi. Ai e falenderoi dhe e lavderoi Allahun. Pastaj permendi prejardhjen e nderuar dhe te mirat e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Pastaj shpalli lidhjen e marteses dhe tregoi sasine e prikes. Martesa e Muhamedit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) me Hatixhen u be dy muaj e ca dite pas kthimit te Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) nga Shami. Atehere, Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte 25 vjec, ndersa Hatixhja (sipas versionit me te njohur) ishte 40 vjece. (Thuhet edhe se ka qene 28 vjece; dikush ka thene edhe ndryshe). Ajo qe martuar me pare me Atik ibn Aidh El Mahzumiun, por ai vdiq. Pastaj u martua me Ebu Halid Timinun, por edhe ai vdiq. Me te pati nje djale. Me pas kryetaret e medhenj te fisit Kurejsh deshen te martoheshin me te, por ajo nuk pranoi, derisa u martua me te Derguarin e Allahut. Martesa me te qe nje lumturi, qe e kishin lakmi te gjithe njerezit. Hatixhja eshte gruaja e pare e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe deri sa vdiq ajo, ai nuk ka marre tjeter per grua. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i pati te gjithe femijet me Hatixhen, pervec Ibrahimit, te cilin e pati me Marien, qe ishte nga Koptet e Egjiptit. Femijet qe pati me Hatixhen Femijet qe pati Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) me Hatixhen jane: Kasimi, Zejnebja, Rukija, Ummu Kulthumi, Fatimja dhe Abdullahu. (Ka edhe thenie te tjera persa i perket numrit dhe radhes se tyre.) Djemte kane vdekur te vegjel, ndersa vajzat kane jetuar te gjitha. Ato u bene myslimane dhe u shperngulen nga Meka ne Medine. Tri vajza vdiqen para se te vdiste Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Fatimja (Allahu qofte i kenaqur me te!) jetoi edhe gjashte muaj pas vdekjes se Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ndertimi i Shtepise se Shenjte Kur Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte ne moshen 35 vjec, ndodhi nje furtune e madhe. Ajo i cau dhe i mbuloi muret e Qabes. Muret qene dobesuar edhe me pare per shkak te nje djegieje. Kurejshet u detyruan qe ta ndertonin ate rishtaz. Ata vendosen qe te perdornin pasuri te paster ne te. Nuk do te hynte ne ndertimin e Qabes asnje lloj pasurie e grabitur a e fituar me kamate ose me padrejtesi. Ata i trembeshin denimit te Allahut. U cua Uelid ibn Mugira dhe tha: "Allahu nuk i denon ndertuesit." Dhe nisi te shembe muret. E ndihmuan edhe te tjeret. U shemben muret dhe arriten te themelet e Ibrahimit. Pastaj filluan ndertimin. Secilit fis i caktuan pjesen qe do te ndertonte. Vete kryetaret e fiseve mbartnin gure. Nder ta, edhe i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe xhaxhai i tij, Abbasi. Ndertimin e Qabes e mori persiper nje ndertues romak, qe quhej Bakum. Meqenese pasuria e paster nuk u mjaftonte per ndertimin e Qabes mbi themelet e Ibrahimit, lane pa ndertuar 6 kute nga veriu. Ne kufirin e 6 kuteve ndertuan nje mur te vogel per te treguar se eshte prej Qabes. Kjo pjese njihet me emrin "Guri" dhe "Hatimi". Kur, ndertimi arriti ne vendin e Gurit te Zi, secili prej kryetareve donte te ishte vete i nderuari, duke vene Gurin e Zi ne vendin e tij. Ata filluan te grindeshin. Keshtu vazhduan 4 ose 5 dite. Per pak grindja desh u kthye ne nje lufte te pergjakshme ne Haram5. Vetem se Ebu Umejje ibn Mugire el Mahzumiu arriti ta kaloje situaten me urtesi. Ai ishte me i vjetri i kurejsheve. Ai propozoi qe i pari qe do te hynte ne deren e xhamise, te gjykonte. Te gjithe e pranuan dhe rane ne nje mendje per kete. Ishte vendimi i Allahut qe i pari qe do te hynte ne xhami pas vendimit te kurejsheve te ishte i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Posa e pane ate, kurejshet brohoriten dhe thane: "Ky eshte i Besueshmi, ne jemi te kenaqur." Kur ai arriti tek ata, i shpjeguan ngjarjen. Atehere, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) mori nje velence dhe e vuri Gurin e Zi ne te. Pastaj urdheroi secilin prej kryetareve te kape nje cep te velences dhe ta ngrinin ate te gjithe se bashku. Kur e afruan Gurin te vendi ku do te vihej, e mori ne dore i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe e vendosi ne vendin e vet. Kjo qe nje zgjidhje e zgjuar dhe e arsyeshme e te gjithe u kenaqen me te. Gurin e zi e ngriten nga toka nje meter e gjysme, ndersa deren e Qabes e ngriten rreth 2 metra nga toka, me qellim qe te mos hynte askush tjeter aty pervec atij qe donin ata. Muret i ngriten tetembedhjete kute, kurse me pare paten mbetur pergjysme. Brenda Qabes bene gjashte shtylla ne dy rreshta dhe tavanin e vune ne nje lartesi prej pesembedhjete kutesh. Me pare, Qabja ka qene pa tavan dhe pa kollona. Jeta e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) para se te behej Profet Qe i vogel, Muhamedi u rrit me mendje te shendoshe, i zhvilluar fizikisht dhe i paster shpirterisht. Ai u rrit, u burrerua dhe u zhvillua duke trasheguar tere cilesite e mira. Muhamedi karakterizohej nga largpamesia, mendimi i drejte dhe zgjuarsia e rralle. Ishte shembull i perkryer ne mor al. Dallohej per cilteri, per mbajtjen e amanetit, per sjellje te njerezishme, per moral te larte, urtesi, durim, mirenjohje, seder, thjeshtesi dhe dashamiresi. Ai ishte ne majen me te larte te mireberesise e te humanizmit. Per kete, xhaxhai i tij Ebu Talib ka thene: "Ai e ka fytyren te bardhe, ndihmon jetimet dhe mbron te vejat." Ai shikonte farefisin. Ai e mbante vete ate qe rendonte shpatullat e njerezve. Ai ndihmonte ata qe nuk kishin, derisa te mekembeshin; ai ndihmonte me te dobetit; ai ndihmonte ate qe i kishte ndodhur ndonje fatkeqesi. Allahu e kishte rrethuar me ruajtjen dhe kujdesin e Vet. E kishte bere qe t'i urrente ato vese dhe gjera te kota e te keqija qe gjallonin ne popullin e tij. Prandaj, Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) nuk merrte pjese ne festat e paganeve dhe te idhujtareve. Ai nuk hante kurre nga ai mish qe therej per idhujt ose per dike tjeter pervec Allahut. Ai nuk i duronte dot as betimet ne Latin dhe Uzzane, as prekjet me dore a afrimin tek ata. Ai u qendronte pijeve alkoolike me larg se te gjithe njerezit dhe nuk shkonte per te degjuar muzike. Ai nuk ka shkuar asnjehere ne vendet ku kalohej koha me gjera te kota a ne klube ku mblidheshin te rinjte e ku takoheshin te dashuruarit ne Meke.

Shenjat dhe sihariqet



Me sa u permend me lart, duket qarte se ishte zgjeruar e cara midis Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe popullit te vet. Ai shqetesohej kur i shikonte njerezit ne pune te keqija dhe ne vuajtje dhe donte te largohej prej tyre e te qendronte ne vetmi, per te menduar nje rruge qe mund t'i shpetonte ata. Ky shqetesim sa vinte e behej me i madh dhe me perparimin e moshes iu forcua me teper deshira per t'i shpetuar njerezit nga shkaterrimi. Dukej sikur dikush e therriste per te qendruar ne vetmi dhe per t'u shkeputur nga njerezit. Prandaj, filloi te shkonte ne shpellen Hira6. Atje adhuronte Allahun sipas asaj qe kishte mbetur nga feja e Ibrahimit (paqja qofte mbi te!). Ai shkonte atje cdo vit nje muaj, muajin e Ramazanit. Pasi kalonte koha e caktuar dhe plotesohej plot nje muaj, kthehej ne Meke ne mengjes dhe bente tauaf rrotull Shtepise se Shenjte. Pastaj kthehej ne shtepine e vet. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) vazhdoi keshtu tri vjet rresht. Kur Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) arriti moshen 40 vjec, qe eshte mosha e zhvillimit te plote te njeriut, moshe ne te cilen u bene profete edhe Profetet para tij, nisen t'i shfaqen shenjat e profetesise dhe sihariqet e lumturise. Filloi te shikonte endrra te mira, te cilat dilnin sic i shikonte. Shikonte ndricimin dhe degjonte zerin. Nje here ai tha: "Une di nje gur ne Meke, qe me pershendeste me "Selam!", para se te behem Profet." Zbritja e Zbuleses Ishte muaji i Ramazanit, kur Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) pati arritur moshen 41 vjec dhe ndodhej ne shpellen Hira duke permendur Allahun dhe duke e adhuruar Ate, kur papritmas i erdhi Xhebraili (paqja qofte mbi te!) me mesazhin profetik dhe Zbulesen (Revalaten). Per kete le te degjojme fjalen e Aishes (Allahu qofte i kenaqur me te!), e cila na e tregon hollesisht kete ngjarje: "Ne fillim, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e ka marre zbulesen ne forme endrrash te mira. Pra, sa here qe ai shikonte ndonje enderr, i vinte nje ndricim, ashtu sic shkelqen kur zbardh agimi. Me pas, atij i pelqente te rrinte ne vetmi. Prandaj, shkonte e rrinte i vetem ne shpellen Hira. Aty e adhuronte Allahun disa net dhe per kete merrte ushqim me vete. Pastaj kthehej te Hatixhja dhe i linte asaj ushqim dhe cfare i nevojitej. Vazhdoi keshtu, derisa i erdhi e Verteta aty, ne Shpellen Hira. Profeti ka thene,- vijoi Aishja: "Me erdhi engjelli Xhibril dhe me tha: "Lexo!" Iu pergjigja: "Une nuk di te lexoj." Engjelli me mori e me shtrengoi aq fort, sa mu zu fryma. Pastaj me leshoi dhe me tha: "Lexo!" Une i thashe: "Nuk di te lexoj." Atehere, engjelli me kapi e me shtrengoi perseri sa desh me mbyti. Pastaj me leshoi dhe me tha: "Lexo!" Une i thashe: "Une nuk di te lexoj." Ai me shtrengoi per te treten here, pastaj me leshoi dhe me tha: "Lexo, me emrin e Zotit tend, i Cili krijoi (cdo gje). Krijoi njeriun prej nje pike gjaku te ngjizur. Lexo! Se Zoti yt eshte me bujari. Ai e mesoi njeriun te shkruaje me pene. I mesoi njeriut ate, qe nuk e dinte." Me keto ajete, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u kthye, duke iu dridhur zemra dhe hyri te Hatixhja, bija e Huuejlidit (Allahu qofte i kenaqur me te!) dhe i tha: "Mbulome! Mbulome!". E mbuluan dhe ai qendroi ashtu, derisa i kaloi frika. Pastaj i tregoi Hatixhes ate qe i kishte ndodhur. "Pata frike se nuk mund ta kryeja kete detyre",- i tha ai Hatixhes. "Mos ki frike,- i tha Hatixhja. Per Zotin, Allahu kurre nuk do te te turperoje ty. Ti e shikon farefisin; ti i duron veshtiresite; i jep atij, qe nuk ka; ti e mirepret te dobetin; ti ndihmon qe te vihet ne vend e drejta." Pastaj Hatixhja shkoi te Uaraka ibn Esed ibn Abdu Uzza, biri i xhaxhait te Hatixhes, i cili ishte i krishtere. Ai dinte ta shkruante Librin ne hebraishte. Ne ate kohe Uaraka ishte plakur dhe ishte verbuar. "O biri i xhaxhait tim!",- i tha Hatixhja. Degjo nga biri i vellait tend." Uaraka i tha Muhamedit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!): "O biri i vellait tim, cfare ke pare?" I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i tregoi ate qe kishte pare ne shpellen Hira. "Ai eshte Xhebraili, qe Allahu ia zbriti Musait",- tha Uaraka. "Ah, sikur te isha i fuqishem! Ah, sikur te isha gjalle, kur populli yt te te nxjerrin ty prej Mekes." "Vertet, do te me nxjerrin mua ata?",- pyeti i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). "Po,- iu kthye Uaraka. Cdo njeri qe ka ardhur me ate qe vjen ti, eshte luftuar e ne qofte se do te isha gjalle kur te vinte dita jote, do te te ndihmoja sa te mundja." Nuk kaloi shume kohe dhe Uaraka vdiq. Nderkohe, Zbulesa u nderpre.

Pershendetje Muslimani,

Te faleminderit shume per temen e hapur. E lexova edhe njehere me shume kujdes edhepse kisha keto njohuri.

Te lutem vazhdo me keto postime (dmth me jeten e profetit tone).

Paqja dhe meshira e Allahut qofte me te gjithe ne.

Me respekt,

Njolla

Fillimi i profetesise


Fillimi i profetesise dhe i shpalljes se Zbuleses eshte muaji Ramazan, nata e Kadrit. Per kete Allahu i Madheruar ka thene: "Muaji i Ramazanit, ne te cilin zbriti Kurani." Dhe: "Vertet, Ne e zbritem ate naten e Kadrit." (97:1) Hadithet e verteta, autentike na njoftojne, gjithashtu se ngjarja ka ndodhur naten e se henes, para agimit. Me qene se nata e Kadrit bie ne dhjete ditet e fundit te muajit te Ramazanit ne numer tek, dhe shkencerisht eshte vertetesuar se dita e hene e Ramazanit te atij viti ka qene data 21, del se profetesia e Muhamedit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ka filluar naten e 21-te te muajit Ramazan. Kjo date bie me 10 gusht te vitit 610 te eres sone. Sipas vitit henor ne ate kohe ai ishte 40 vjec, 6 muaj dhe 12 dite. Sipas vitit diellor i bie te ishte 39 vjec, 3 muaj dhe 22 dite. Pra, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte ne krye te 40 vjeteve sipas vitit diellor, kur i ka ardhur profetesia. Nderprerja e Zbuleses dhe kthimi i saj Pas zbritjes se pare te Zbuleses ne Shpellen Hira, pati nje nderprerje. Kjo nderprerje vazhdoi disa dite. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u merzit dhe u hidherua. Mirepo, e mira qe pikerisht ne kete nderprerje, sepse iu hoq frika Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!); ai u be i vendosur ne ceshtjen e tij dhe u pergatit te mbaje mbi vete dicka tjeter si ajo qe kishte zbritur. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qe kthyer nga Uaraka ibn Neufeli dhe pati shkuar perseri te Shpella Hira per te vazhduar adhurimin ndaj Allahut dhe per te plotesuar ditet qe kishin mbetur prej muajit te Ramazanit. Mbaroi muaji i Ramazanit dhe ai plotesoi adhurimet ne shpelle. Ne mengjesin e pare te muajit Sheual zbriti nga shpella per ne Meke. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ka thene: "Kur hyra ne luginen e Mekes dikush me thirri. Hodha syte ne te djathte, por nuk pashe njeri. Hodha syte edhe ne te majte, por nuk pashe njeri. Hodha syte perpara, por nuk pashe njeri, as prapa meje nuk pashe njeri. Atehere, ngrita koken lart dhe pashe dicka! Engjelli qe me pat ardhur ne shpellen Hira, ishte ulur ne nje karrige midis qiellit dhe Tokes. U tremba aq shume, sa rashe per toke. Shkova te Hatixhja. Me mbuloni, me mbuloni, me mbuloni dhe me hidhni uje te ftohte,- i thashe. Me mbuluan dhe me hodhen uje te ftohte. Atehere, ka zbritur: "O, ti i mbuluar. Ngrihu dhe paralajmeroi (njerezit per denimin)! Dhe Zotin tend madheroje! Dhe rrobat e tua pastroji! Dhe te neveritshmes largoju!" Kjo ka ndodhur para se te behej detyrim namazi. Pas ketij casti Zbulesa ka ardhur pa nderprerje. Keta ajete jane fillimi i mesazhit te tij dhe jane shpallur pak me vone shpalljes se pare, e cila ishte edhe fillimi i Profetesise se Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Keta ajete perfshijne dy lloj detyrimesh: -Lloji i pare eshte detyrimi i Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) per te shpallur mesazhin dhe per te paralajmeruar njerezit. Kete e thote fjala e Allahut: "Ngrihu dhe paralajmeroi (njerezit per denimin)!" Ajeti do te thote: Paralajmeroi njerezit per denimin nga Allahu nese ata nuk largohen nga mashtrimi e humbja, te mos adhurojne idhujt, por vetem Allahun, te mos i vene shok Atij, as ne Veten e Tij, as ne cilesite e Tij dhe as ne te drejtat e Tij. Lloji i dyte eshte detyrimi i Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), qe te zbatoje urdhrat e Allahut te Madheruar, t'i zbatoje ato plotesisht ne veten e tij, per te fituar kenaqesine e Allahut dhe per te qene shembull per cdo njeri qe i beson Allahut. Keto shprehen ne ajetet: "Dhe Zotin tend madhero!" qe do te thote: "Vetem Allahun madhero dhe mos i shoqero Atij askend dhe asgje." "Dhe rrobat e tua pastro!", qe do te thote: pastroji rrobat dhe trupin tend, sepse nuk i ka hije atij njeriu qe madheron Allahun e qendron para Tij, te jete i papaster. "Dhe se neveritshmes largoju!", do te thote largohu nga ajo qe shkakton zemerimin e Allahut dhe denimin e Tij. E kjo arrihet duke iu bindur Allahut dhe duke mos e kundershtuar Ate. "Dhe mos prit per ate qe jep (te te shperblejne me) shume.", do te thote mos bej miresi, per te marre me shume se e mira qe ke bere. Ajeti i fundit tregon demet qe do t'i vinin nga populli i vet, kur te ndahej nga feja e tyre e t'u bente thirrje vetem ne rrugen e Allahut, sic thote Allahu: "Dhe per hir te Zotit tend, duro!" Thirrja Per te vene ne jete ajetet e zbritura, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) filloi menjehere t'i ftoje njerezit ne fene e Allahut te Madheruar. Ne ate kohe njerezit ishin te pafe. Ata adhuronin shenjtoret e idhujt. Per kete nuk kishin asnje argument, vecse kishin pare prinderit e tyre qe i adhuronin. Morali i tyre ishte vetem mendjemadhesia dhe kryelartesia. Rruga e tyre e vetme per zgjidhjen e problemeve ishte vetem me shpate. Prandaj Allahu i Madheruar e urdheroi Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qe te fillonte thirrjen ne Islam fshehurazi, duke iu drejtuar vetem atij qe e njihte per njeri te mire dhe qe e donte te verteten, vetem atij njeriu, qe i besonte e tek i cili ishte i qete. Allahu e urdheroi ate te fillonte me se pari me familjen e vet, me te afermit e vet dhe pastaj me miqte e shoket e vet, me pas me te tjeret.

Qendrimi i idhujtareve


I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte fisnik, i ndershem e serioz dhe Allahu i Madheruar e ruajti dhe e mbrojti ate nga shume armiqesi te njerezve. Here pas here ate e mbronte xhaxhai i tij, Ebu Talibi, te cilin kurejshet e nderonin, e respektonin dhe i bindeshin. Atij ia kishin friken dhe nuk mund te luanin me te. Ai ishte edhe nga paria e Beni Abdi Menafit qe jo vetem kurejshet, por edhe arabet mbare njihnin vetem nderim e respekt. Per kete arsye, idhujtaret u detyruan te ndermerrnin hapa paqesore ndaj Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Prandaj parapelqyen te benin bisedime me xhaxhane e tij, Ebu Talibin, por me njefare kercenimi dhe paralajmerimi. Midis Kurejsheve dhe Ebu Talibit Disa burra nga paria e fisit Kurejsh shkuan tek Ebu Talibi dhe i thane: "Djali i vellait tend ka share zotat tane, ka turperuar fene tone, ka shperfillur parine tone, i ka quajtur te humbur prinderit tane; prandaj, ose mos e lejo te veproje me ndaj nesh ose na ler te lire te veprojme vete me te. Edhe ti vete je ne kundershtim me te, ashtu sic jemi ne. Keshtu qe ne do ta ndalojme ate te veproje edhe kunder teje." Ebu Talibi u tha nje fjale te bute e iu pergjigj atyre bukur. Ata iken dhe i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) vazhdoi punen e vet, duke shpallur fene islame dhe duke bere thirrje per ne Islam. Paralajmerimi i Kurejsheve Kurejshet nuk duruan gjate, kur pane se Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) po vazhdonte punen e vet me thirrjen per ne Islam. Shkuan tek Ebu Talibi dhe i thane: "O Ebu Talib! Ti je i moshuar dhe i nderuar nder ne. Ne te kerkuam ty te nae heqesh qafe djalin e vellait tend, por ti nuk po e ben kete. Per Zotin, ne nuk e durojme dot ate, qe na shan prinderit tane, qe na ul parine tone e na turperon zotat tane. Pra, ose t'i jape fund kesaj, ose ne do t'ju luftojme, ate dhe ty, derisa te shkaterrohet njera pale." Keshtu i thane dhe iken. Ebu Talibit i erdhi shume rende nga ky paralajmerim dhe kercenim, prandaj thirri te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe i tha cfare i kishin thene ata. "Ki kujdes mua dhe veten tende e mos me ngarko nje pune, se ciles nuk ia kam fuqine!",- i tha. Kur e pa i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dobesine e tij, iu kthye: "O xhaxha! Per Allahun, sikur te me vene Diellin ne te djathten time dhe Henen ne te majten time, qe une ta le kete pune, nuk do ta le, derisa Allahu ta nxjerre ne pah ate, ose te vdes." Pastaj i kerkoi leje qe te ikte dhe qau. Ebu Talibit iu kthye dhembshuria dhe besimi dhe i tha: "Shko, o biri i vellait tim dhe thuaj c'te duash se per Zotin, une kurre nuk do te te dorezoj ty per asgje." Nje propozim i habitshem nga Kurejshet dhe nje refuzim i mencur nga Ebu Talibi Kurejshet pane se paralajmerimi i tyre kunder myslimaneve nuk beri dobi, sepse i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) vazhdonte punen e tij dhe Ebu Talibi vazhdonte ta ndihmonte ate. Kjo do te thoshte se Ebu Talibi ishte i pergatitur, qe te ndahej me kurejshet dhe te armiqesohej me ta, per te ndihmuar djalin e vellait te vet, Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Qendruan ca duke u menduar dhe duke u keshilluar se cfare te benin. Me ne fund, arriten ne nje mendim te cuditshem. Erdhen tek Ebu Talibi. Bashke me ta ishte edhe Ammar ibn Uelidi, me i miri i te rinjve te tyre e me i forti dhe me i bukuri i kurejsheve. I thane: "O, Ebu Talib! Merre kete djale! Merre mendjen e tij dhe ndihmen qe mund te te jape ai. Beje djale per shpirt, ai eshte yti tani. Por, na e dorezo neve djalin e vellait tend, Muhamedin, kundershtarin e fese sate dhe te fese se prinderve te tu, ate qe ka percare popullin tend dhe ka ulur parine e tij. Na e dorezo, qe ta vrasim! Vertet, ne po te japim nje burre per nje burre." "Per Zotin, sa keq po me detyroni!",- ia ktheu Ebu Talibi. "Po me jepni birin tuaj, qe une ta ushqej per ju dhe une t'ju jepkam birin tim, qe ta vrisni? Per Zotin, kurre s'ka per te ndodhur!" Atentate kunder te Derguarit te Allahut Pasi kurejshet deshtuan, i humben shpresat dhe pane se paralajmerimi, kercenimi dhe bisedimi nuk bene asnje dobi, filluan atentatet kunder te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe i shtuan mundimet dhe grackat e tyre kunder myslimaneve. Meqenese i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte njeri i larte, i respektuar dhe i shoqeruar nga myslimanet, qene kreret e kurejsheve ata, qe moren persiper t'i benin te keqen te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), sepse njerezit e thjeshte nuk mund te merrnin persiper te benin atentate kunder tij. Ata qe e mundonin te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ne shtepi ishin: Ebu Lehebi, Hakim ibn Ebul Asi ibn Umeje, Ukbe ibn Ebi Muajiti, Adij ibn Hamra Thekafiu dhe Ibn Asdai Hedheliu. Te gjithe keta ishin fqinjet e tij. Keshtu, dikush do t'i leshonte anin e deles mbi shpine, kur ai ishte duke u falur, ose do t'ia hidhnin edhe ne enen ku gatuante, kur Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e pergatiste ate per te gatuar. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) do ta nxirrte me shkop, do te qendronte te dera e vet dhe do te thoshte: "O Beni Abdul Menaf! Cfare fqinji eshte ky?!" Pastaj e hidhte anin e deles ne rruge. Kur Umeje ibn Halefi e shikonte te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), e shante dhe ia bente me sy, duke e percmuar. Edhe vellai i tij, Ubej ibn Halefi e kercenonte Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!): "O Muhamed! Une e kam heshten, e kam edhe nje kale,qe e ushqej cdo dite me disa grushta miser, qe t'i hip dhe te te vras ty." Keshtu e kercenonte here pas here, derisa nje dite i Derguari i Allahut i tha: "Jo! Une do te vras ty, ne dashte Allahu."10 Kurse Ubej ibn Halefi i pati ardhur nje dite Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) me nje eshter te kalbur; e therrmoi ate dhe ia fryu ne fytyre Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Nje here, Ukbe ibn Ebu Muiti u ul te Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe degjoi prej tij Kuran. Pastaj shkoi e i tregoi Ubejit, te cilin e kishte shok. Por Ubeji e qortoi dhe i kerkoi qe here tjeter, kur te shkonte te Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), ta peshtynte ne fytyre. Dhe ai keshtu beri. Kurse Ebu Lehebi e luftoi dhe e mundoi te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qe diten e pare te Thirrjes per tek Allahu. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) kishte dhene dy vajzat e veta, Rukijen dhe Ummi Kulthumin per dy djemte e Ebu Lehebit, Utbene dhe Utbejiun dhe Ebu Lehebi u tha dy djemve te vet: "Ju mallkoj ju te dy, ne qofte se nuk i ndani dy vajzat e Muhamedit." Edhe e shoqja e Ebu Lehebit ju tha: "I leshoni ato te dyja, sepse ato kane dale nga feja." Dhe ata i ndane. Gruaja e Ebu Lehebit, Ummu Xhemilja ishte armike e betuar e te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe e Thirrjes se tij. Ajo sillte dege e shkarpa me gjemba dhe ia hidhte te Derguarit te Allahut naten ne rruge, qe te pengoheshin ai dhe shoket e tij. Kur ajo degjoi se kishte zbritur ajeti: "Qofte i shkaterruar Ebu Lehebi!", erdhi me duart e mbushura me gure, duke kerkuar te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), kur ai ishte ulur prane Qabes, qe ta godiste. Por Allahu ia mori asaj shikimin dhe ajo vuri re vetem Ebu Bekrin (Allahu qofte i kenaqur me te!). "Ku eshte shoku yt?",- tha ajo. "Une kam marre vesh se ai eshte tallur me mua, por, per Zotin, po ta gjej, do ta godas me keta gure mu ne gojen e tij." Pastaj shtoi: "Per Zotin, une jam poete." Dhe tha: I perbuzur eshte, ne e kundershtuam Urdhrin e tij, fene e tij ne e mohuam" Pastaj u kthye e iku. Ebu Bekri i tha Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!): "O i Derguari i Allahut! Si nuk te shikoi ajo ty?" Ai i tha: " Nuk me shikoi, sepse Allahu ia mori asaj shikimin." Nga te keqijat, qe i benin kurejshet te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte edhe se ata e quanin Mudhemmem (I perbuzuri) ne vend te Muhamed (i Falenderuari). Keshtu ata e shanin dhe e fyenin ate. Por Allahu i largoi fyerjet e tyre. Ata i thoshin "i perbuzur" nje njeriu qe ishte gjithmone i falenderuar. Edhe Enes ibn Sharik Thekafiu e fyente shume te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ndersa Ebu Xhehli i mallkuar, sikur kishte marre mbi supet e veta tere barren per te penguar Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) nga rruga e Allahut. Ai i bente keq te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) me fjalet e tij, e ndalonte ate nga namazi e krenohej e mburrej me ate qe bente. Madje, nje dite, kur e pa te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) duke u falur, filloi ta paralajmeronte e ta kercenonte, por i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e kapi per fyti dhe i tha: "Te eshte afruar ty e keqja dhe t'u afrofte! Edhe nje here: t'u afrua ty e keqja dhe t'u afrofte!" (75:34) "A po me kercenon mua o, Muhamed?",- iu kthye Ebu Xhehli. "Per Allahun, jam me krenari, qe ka ecur ndonjehere midis maleve te Mekes." Nje dite, Ebu Xhehli u tha shokeve te vet: "A e ve Muhamedi fytyren e tij ne token me pluhur ketu, perpara nesh?" Ata i thane: "Po!" "Per Latin dhe Uzane,- shfryu ai, po ta shikoj ta beje kete pune, do t'ia thyej qafen me kembe dhe do t'ia mbuloj fytyren me pluhur." Pas pak erdhi i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe nisi te falej. Ebu Xhehli u perpoq ta shkelte me kembe, por, per habine e te gjitheve, ai shtyhej mbrapsht. Me duar dukej sikur mbrohej nga dicka. "C'ndodh me ty, o Ebu Hakim?" "Midis meje dhe atij,- tha ai, ishte nje hendek zjarri, ishte tmerr, ishin krahe te fuqishem." "Po te afrohej edhe pak tek une, - tha i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), do ta kapnin engjejt e do ta benin cope-cope." Te tille rruge te poshter ndiqte edhe Ukbe ibn Muiti. Nje dite i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) po falej prane Shtepise se Shenjte. Ebu Xhehli me disa shoke ishin ulur. Njeri prej tyre tha: "Kush i sjell zorret e devese se Beni Filanit qe t'ia hedhe ne shpine Muhamedit, kur te bjere ne sexhde." U cua me i keqi i atij populli, Ukbe ibn Muiti dhe i solli zorret. Priti, derisa i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) vuri ballin ne toke dhe ia hodhi ne mes te shpatullave. Atehere, idhujtaret qeshen aq shume, sa filluan te binin mbi njeri-tjetrin. Ndersa Muhamedi ishte ne sexhde e nuk e ngriti koken, derisa erdhi Fatimja dhe ia hoqi nga shpina. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ngriti koken dhe tha: "O Zoti im! Merru Ti me kurejshet!" Atyre u erdhi shume rende qe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u lut kunder tyre, sepse besonin se lutja ne ate vend pranohej tek Allahu. Pastaj Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i permendi ata nje nga nje, me emer: "O Zoti im! Merru Ti me filanin!" e keshtu me radhe. Dhe me te vertete, te gjithe ata u vrane diten e Bederit. Ata, qe e perqeshnin me shume te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishin pese: Uelid ibn Mugire Mahzumiu, Esued ibn Abdul Jaguth Zuhriu, Ebu Zam'a Esued ibn Abdul Muttalib el Esediu, Harith ibn Kajs Huzaiu dhe As ibn Uail Sehmiu. Allahu i kishte zbritur te Derguarit te Vet se do ta mbronte nga e keqja e tyre, duke i thene: "Vertet, Ne te mjaftojme ty kunder atyre qe tallen." (15:95) Pastaj, Allahu zbriti per secilin prej armiqve mesim dhe keshille, qe te perfitonin edhe te tjeret. Para disa vitesh Uelidin e kishte gervishtur nje shigjete, por nuk i kishte shkaktuar gje. Engjelli Xhibril i beri shenje vendit te gervishtur. Plaga iu hap e dhembjet nuk pushonin,derisa pas disa vitesh Uelidi vdiq nga ajo plage e pasherueshme. Esued ibn Jaguthi u semur nga plage kanceroze qe i dolen ne koke, pasi i beri shenje Xhebraili. Ai u mundua shume prej asaj plage, derisa vdiq me shume vuajtje. U tha edhe se ishte helmuar. Xhebraili i beri shenje ne bark dhe ai pati heqje barku e enjtje derisa vdiq. Kur Esued ibn Abdul Muttalibi e zuri ngushte te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i beri kete lutje Allahut: "O Allahu im! Merrja shikimin dhe bej qe te humbase femijen e tij!" Menjehere, engjelli Xhibril e goditi me nje gjemb ne sy dhe ai u verbua. Edhe djalin ia hodhi ne nje pellg, derisa vdiq. Harith ibn Kajsi u semur rende nga verdheza, derisa jashteqitja filloi t'i dilte nga goja dhe ashtu vdiq. As ibn Uaili po rrinte ne nje vend me gjembace. Aty i hyri nje gjemb ne shputen e kembes. Gjembi kishte qene ioniew31_1.cab helmuar. Helmi i shkoi ne kembe dhe pas ca kohe vdiq. Kjo qe nje permbledhje e shkurter e atyre vuajtjeve qe kane kaluar i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe myslimanet nga Kurejshet pas shpalljes se Islamit dhe thirrjes se hapur ne Islam. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ndermori dy hapa per t'i bere balle ketij qendrimi mizor. Shtepia e Erkamit Hapi i pare: Profeti Muhamed (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e caktoi shtepine e Erkam ibn Ebi Erkam el Mahzumiut qender te thirrjes ne Islam, te adhurimit dhe te edukimit, sepse ajo ndodhej rreze malit Safa dhe larg syve te mizoreve. Aty, Profeti Muhamed (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) mblidhej bashke me shoket e vet dhe fshehurazi u kendonte atyre Kuranin, i keshillonte dhe u mesonte atyre Librin dhe Urtesine11. Me kete mase, ai i ruajti shume shoket e vet nga ato, qe kishte frike se do te ndodhnin, po ta bente mbledhjen haptazi. Vete Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e adhuronte Allahun dhe bente thirrje per tek Ai haptazi, perpara idhujtareve. Ate nuk e largonte nga misioni i vet as padrejtesia, as armiqesia, as perqeshja dhe as tallja e idhujtareve. Kjo ishte Urtesia e Allahut, qe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ta shpallte Thirrjen si tek ata qe i besonin, ashtu edhe tek ata qe nuk i besonin. Kjo do te thote qe njerezit nuk kane ar gu ment per t'u shfajesuar pasi u kane ardhur te derguarit dhe u eshte shpallur e Verteta. Askush, nuk mund te thote ne Diten e Gjykimit: "Neve nuk na ka ardhur ndonje pergezues dhe as paralajmerues."

Hixhreti ne Habeshe



Hapi i dyte: Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u tha myslimaneve se per te shpetuar nga mundimet e Kurejsheve duhej qe te emigronin ne Habeshe, pasi ishte siguruar, qe Nexhashiu13 ishte njeri i drejte dhe tek ai nuk behej padrejtesi. Ne vitin e peste te Profetesise, ne muajin Rexhep beri hixhret grupi i pare i myslimaneve. Ata ishin 12 burra dhe 4 gra, me ne krye Othman ibn Affan Emeuijun (Allahu qofte i kenaqur me te!), me gruan e vet, Rukijen, qe ishte e bija e te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Pra, Othman ibn Affan Emeuiju dhe Rukija jane e para familje, qe ka emigruar ne rrugen e Allahut, pas Ibrahimit dhe Lutit (paqja qofte mbi ta!). Sahabet dolen fshehurazi, ne erresiren e nates ne drejtim te Minase, qe ndodhet ne jug te Xhidas. Allahu kishte vendosur qe ata te gjenin dy anije tregtare atje. Hipen dhe shkuan ne Habeshe. Posa Kurejshet moren vesh per ikjen e tyre, u zemeruan e u tronditen dhe u nisen menjehere pas gjurmeve te tyre, per t'i kapur e kthyer ne Meke e pastaj per t'i denuar dhe per t'i kthyer nga feja e Allahut. Mirepo myslimanet e kishin kaluar detin dhe kurejshet, pasi kishin arritur deri ne breg, u kthyen mbrapsht te deshperuar. Idhujtaret u pajtuan me myslimanet dhe rane ne sexhde Ne muajin e Ramazanit, ne vitin e peste te Profetesise, afersisht dy muaj pas emigrimit te myslimaneve ne Habeshe, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) shkoi te Xhamia e Shenjte. Rreth Qabes ishin shume Kurejshe. Aty ishte edhe vete paria e Kurejsheve. Ne ate kohe, Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i kishte zbritur surja “En Nexhm”. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u cua ne mesin e tyre dhe nisi ta kendonte suren e zbritur. Ata kurre ndonjehere nuk kishin degjuar si ato fjale te mrekullueshme te Kuranit. Prandaj u mahniten. Fjalet i terhoqen te gjithe Kurejshet dhe i bene tere sy e veshe. Ata mbeten duke degjuar te heshtur dhe te habitur, derisa Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) arriti tek ajetet e fundit te Sures, ku ka udhezime e paralajmerime. Ne fund te sures, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) kendoi ajetin: “Pra, bini ne sexhde per Allahun dhe adhurojeni Ate!” Kur Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ra ne sexhde, rane me te edhe idhujtaret e nuk munden te permbanin veten. Buhariu ka kumtuar se ibn Mes'udi (Allahu qofte i kenaqur me te!) ka thene: “Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) kendoi suren “En Nexhm”. Kur arriti tek ajeti i fundit, beri sexhde. Edhe nga ata qe ishin rrotull, nuk mbeti askush, pa bere sexhde. Dikush nga turma mori nje dore guricka ose dhe, e ngriti deri te fytyra dhe tha: “Kaq me mjafton mua.” “Une,- thote Ibn Mes'udi, e kam pare ate njeri (qe nuk beri sexhde, por ngriti doren me guricka a dhč te fytyra) te vritet i pafe.” Ai ishte Umeje ibn Halefi, i cili u vra ne luften e Bederit. Mergimtaret kthehen ne Meke Lajmi i sexhdes mberriti ne Habeshe, por jo ashtu sic ishte vertet. Ne Habeshe e moren vesh se kurejshet ishin bere myslimane, prandaj mergimtaret myslimane u kthyen te gezuar per ne Meke. Nje ore larg Mekes ata e moren vesh te verteten. Disa prej tyre u kthyen per ne Habeshe, kurse disa hyne fshehurazi ne Meke, te tjere hyne ne besen e ndonjerit prej Kurejsheve. Myslimanet mergojne per ne Habeshe per te dyten here Kurejshet i shtuan torturat dhe mundimet ndaj myslimaneve. Ata u penduan, qe bene sexhde bashke me ta. Kurejshet vendosen te hakmerreshin kunder myslimaneve, kur degjuan se Nexhashiu i kishte pritur mire ata. Duke u nisur nga keto kushte, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i udhezoi shoket e vet, qe te emigronin perseri ne Habeshe. Kete here emigruan 82 (thuhet edhe 83) burra dhe 18 gra. Emigrimi i dyte qe edhe me i veshtire se i pari. Kete radhe Kurejshet ishin syhapet dhe i ndiqnin hap pas hapi levizjet e myslimaneve. Por myslimanet ishin edhe me syhapet dhe me te zgjuar se ata. Ata levizen me zgjuaresi dhe munden t'i kalonin te gjitha veshtiresite dhe arriten ne Habeshe. Kurejshet u ngrene kurth mergimtareve Idhujtareve u erdhi rende qe myslimanet u shpetuan nga kthetrat dhe arriten ne nje vend, ku kishin siguruar veten e tyre dhe besimin e tyre. Prandaj derguan dy burra nga paria e tyre ne Habeshe, qe te kerkonin kthimin e tyre ne Meke. Dy burrat qe derguan ishin Amru ibn As dhe Abdullah ibn Rabia, te cilet ne ate kohe ishin idhujtare. Te dy burrat shkuan ne Habeshe me nje plan te menduar mire. Se pari, u takuan me prifterinjte dhe u dhane disa dhurata. Pastaj u treguan atyre qellimin, per te cilin kishin ardhur dhe argumentin perse donin t'i kthenin mergimtaret ne Meke. Prifterinjte u binden. Pastaj, shkuan te Nexhashiu, i paraqiten dhuratat e i folen: “O mbret! Ne vendin ku sundon ti, jane dukur disa djem mendjelehte, te cilet kane braktisur fene e tyre dhe nuk e kane perqafuar fene tende. Ata kane shpikur nje fe tjeter, qe nuk e njohim as ne, as ti. Ne na kane derguar tek ti njerezit me te nderuar te popullit te tyre, prinderit, xhaxhallaret e te afermit e tyre, qe t'ua kthesh atyre. Ata i njohin me mire keta dhe e dine me mire se per cfare i kane turperuar dhe se per cfare i kane qortuar.” Ata i perkrahen edhe prifterinjte, sipas planit te pergatitur me pare. Mirepo Nexhashiu u rezervua per kete gje. Ai e pa te arsyeshme qe ta degjonte ceshtjen nga te dyja palet, qe t'i dilte ne pah e verteta. Ai i thirri myslimanet dhe i pyeti: “Cila eshte kjo fe, per shkak te se ciles keni braktisur popullin tuaj dhe nuk keni hyre as ne fene time dhe as ne fene e askujt.” Fjalen e mori Xhaferr ibn Ebu Talibi, ne emer te myslimaneve. Ai tha: “O mbret! Ne ishim nje popull i paditur, adhuronim idhujt, hanim ngordhesira, benim pune te turpshme, nuk shikonim farefisin dhe u benim keq fqinjeve. I forti prej nesh hante te dobetin. Keshtu ishim, derisa Allahu coi te ne nje te Derguar nga gjiri yne, te cilit ia njohim prejardhjen, cilterine, besnikerine dhe ndershmerine. Ai na ftoi ne te besojme vetem Allahun, ta adhurojme Ate dhe t'i braktisim ata, qe i adhuronim ne dhe baballaret tane: guret dhe putat. Ai na urdheroi qe te jemi te drejte ne fjale, te mbajme amanetin, te shikojme farefisin, te sillemi mire me fqinjet, te largohemi nga gjerat e ndaluara dhe nga gjakderdhja. Ai na ndaloi, gjithashtu te bejme pune te turpshme, na ndaloi te genjejme, te hame pasurine e jetimit, te shpifim ndaj grave te ndershme. Ai na urdheroi, qe te adhurojme vetem Allahun e te mos i bejme shok Atij. Ai urdheroi qe te falim namazin, te japim zeqatin, te agjerojme Ramazanin.” Keshtu, Xhaferri ia numuroi atij ceshtjet e Islamit. Pastaj tha: “Ne i besuam atij dhe i shkuam pas, per te zbatuar ate, qe na solli nga feja e Allahut. Adhuruam vetem Allahun dhe nuk i beme shok Atij. I ndaluam te gjitha ato, qe nai ka ndaluar Allahu dhe i lejuam ato, qe nai ka lejuar Allahu. Per kete, njerezit tane na u bene armiq, na munduan dhe na vune ne prove ne fene tone e bene cmos qe te na kthejne tek adhurimi i putave, ne vend te adhurimit te Allahut. Ata deshen qe te na benin qe t'i quajme te lejuara punet e felliqura. E pasi na poshteruan, na bene padrejtesi e na torturuan, per te na larguar nga feja jone, ne erdhem ne vendin tuaj e te zgjodhem ty midis shume te tjereve. Keshtu, patem deshire qe te jemi nen mbrojtjen tende e shpresojme se ti nuk do te na besh padrejtesi, o Mbret.” Kur i degjoi Nexhashiu keto fjale, i kerkoi Xhaferrit qe t'i kendonte dicka nga Kurani dhe ai i kendoi fillimin e sures “Merjem”. Mbreti u mallengjye dhe qau. Qau aq shume, sa iu lag mjekra. Qane edhe prifterinjte, derisa i lagen librat e tyre me lote. Pastaj Nexhashiu tha: “Vertet, ky Liber dhe ai, qe ka sjelle Isai, kane dale prej te njejtit burim.” Pastaj u foli dy delegateve te Kurejsheve: “Shkoni, se per Zotin, nuk ua dorezoj juve dhe nuk lejoj qe ata te cenohen.” Atehere, te dy kurejshet dolen. Diten e dyte, Amru ibn Asi sajoi nje truk tjeter. Ai i tha Nexhashiut: “Ata thone per Isane nje fjale te madhe.” Atehere, Nexhashiu i thirri dhe i pyeti ata per kete gje. Xhaferri tha: “Ne themi per Isane ate, qe na ka sjelle Profeti: “Isai (paqja qofte mbi te!) eshte rob i Allahut dhe i Derguari i Tij. Ai qe nje shpirt, te cilin Allahu e nderoi14; eshte fjala, qe Allahu i Madheruar zbriti mbi Merjemen virgjereshe15.” Nexhashiu mori nje shkop nga toka dhe tha: “Per Zotin, ajo qe thoni ju, nuk ndryshon me shume se sa ky shkop nga ajo qe themi ne.” (Dhe tregoi shkopin qe kishte ne dore)” Pastaj u tha: “Shkoni e rrini te qete ne vendin tim, jeni te sigurt nga cdo shqetesim, jeni te sigurt nga cdo shqetesim. Edhe sikur te me jepej nje mal me flori, nuk do ta mundoja asnjerin nga ju.” Pastaj, Nexhashiu urdheroi qe t'u ktheheshin mbrapsht dhuratat qe kishin sjelle dy delegatet kurejshe. Keshtu, te dy Kurejshet dolen te turperuar, ndersa myslimanet qendruan ne nje vend te mire, me fqinj te mire.

Idhujtaret e humbin toruan



Pasi deshtuan per kthimin e myslimaneve nga Habesheja, idhujtaret u zemeruan jashte mase. Prandaj, ata i shtuan torturat ndaj atyre qe kishin mbetur ne Meke. Ata terboheshin, kur shikonin se i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) vazhdonte ne Thirrjen e tij. Kur shikuan se Ebu Talibi qendronte perkrah tij, megjithe kercenimet dhe paralajmerimet e ashpra qe i kishin bere, u shushaten dhe nuk dinin c'te benin. Ndoshta ata nuk i qendruan dot tundimit te egersise se vet. Ata iu kthyen shantazheve dhe torturave ndaj Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe ndaj myslimaneve qe kishin mbetur me te. Ndonjehere u benin rruge edhe te diskutonin e te polemizonin. Ndonjehere do te paraqisnin dhurata e do te perpiqeshin te mashtronin. Ndonjehere mundoheshin te benin zenka dhe takime ne mes te rruges. Nje here tjeter u munduan ta vrisnin Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), per ta asgjesuar thirrjen ne Islam dhe Zbulesen qe i zbriste. Por te gjitha keto perpjekje nuk u bene asnje dobi atyre dhe nuk i cuan dot ne realizimin e qellimit te tyre. Perkundrazi, ato qene faktor i humbjes dhe i deshperimit te idhujtareve. Idhujtaret e mundojne dhe perpiqen ta vrasin Ishte e natyrshme qe idhujtaret te egersoheshin edhe me shume pas deshtimit qe pesuan. Ne te vertete, ata u kthyen te dhuna kunder myslimaneve qe kishin mbetur ne Meke. Ata i shtrine duart edhe kunder Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) per ta vrare ate. Njehere, Utejbe ibn Ebi Lehebi shkoi te Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe i tha se ai e mohonte “Ate, qe u afrua dhe u leshua. E ishte afer sa dy harqe (dy kute) apo edhe me afer.”16 (53:8) Pastaj, Utejbeja iu versul Profetit (paqja e 16) Utbeja e mohon Xhibrilin, i cili i afrohej Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), i cau kemishen dhe e peshtyu ne fytyre, vetem se peshyma iu kthye perseri Utejbes. Atehere, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) beri kete lutje: “O Allahu im! Dergoji atij nje qen nga qente e tu!” Me vone, Utejbeja doli me nje vargan per te shkuar ne Siri. Kur po pushonin ne rruge, nje luan i vinte rrotull varganit. Utejbeja tha: “Per Zotin, ky do te me haje mua, ashtu sic eshte lutur Muhamedi kunder meje. Ai me vrau, duke qene ai ne Meke e une ne Sham.” Kur rane ne gjume, ata e vune Utejben ne mes, mirepo luani erdhi, e kapi per koke Utejben aty, midis deveve dhe njerezve dhe e copetoi. Ukbe ibn Ebi Muiti, shkeli me kembe qafen e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), kur ai ishte ne sexhde e gati sa nuk ia nxori syte. Nga menyra se si rrodhen ngjarjet, kuptohet se idhujtaret, pasi deshtuan ne perpjekjet e tyre per ta ndaluar thirrjen ne Islam, filluan te mendonin seriozisht per vrasjen e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), edhe sikur kjo te shkaktonte gjakderdhje. Argument per kete eshte thenia e Ebu Xhehlit nder kurejshe: “Muhamedi eshte i vendosur qe te na i fyeje zotat tane, fene tone, baballaret tane. Ai e poshteron parine tone dhe shan zotat tane. Une i kam dhene besen Allahut qe do t'i rri prane me nje gur te rende, qe mezi e mbaj dhe kur ai te bjere ne sexhde ne namazin e tij, do t'ia shtyp koken me te. Me pas dorezomeni ose mbromeni. E pasi ta vras ate, le te beje fisi i Abdu Menafit c'te doje kunder nesh.” Kurejshet i thane Ebu Xhehlit: “Per Zotin, ne nuk do te dorezojme ty kurre tek ata. Prandaj, ti vazhdo me ate qe do.” Te nesermen ne mengjes Ebu Xhehli mori nje gur te rende ne dore. Pas pak erdhi i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe filloi te falte namazin. Kurejshet po prisnin neper vendtubimet e tyre se cfare do te bente Ebu Xhehli. Kur Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) beri sexhde, Ebu Xhehli u cua dhe iu afrua qe ta vriste, por menjehere u kthye mbrapsht i mposhtur, i zverdhur, i frikesuar; dora i kishte ngrire mbi gur dhe guri i ra nga dora. Kurejshet i thane: “C'ndodhi me ty o Ebu Hakim?” Ai tha: “Une u cova qe te beja ate, qe ju thashe ju mbreme, por m'u paraqit nje mez deveje perpara. Nuk kisha pare kurre ndonjehere mez te atille te tmerrshem. Ai u leshua drejt meje per te me ngrene.” I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) tha: “Ai ka qene engjelli Xhibril e sikur Ebu Xhehli te afrohej edhe pak tek une, do ta bente cope-cope.” Me pas ndodhi nje ngjarje tjeter, edhe me e rende se e para. Nje dite kurejshet u mblodhen ne vendin e quajtur “Hatim” dhe i folen njeri-tjetrit per te Derguarin e Allahut. Nderkohe erdhi i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe filloi te bente tauaf17. Kur kaloi prane tyre, e perqeshen. Ne fytyren e tij u duk njefare zymtie. Kaloi andej per te dyten here, por ata e perqeshen perseri. Ne fytyren e tij u vu re perseri njefare zymtie. Kaloi para tyre per te treten here dhe ata e perqeshen po ashtu. Atehere, ai qendroi dhe u tha: “A degjoni o Kurejshe? Per Ate, ne doren e te Cilit eshte shpirti im, nese do te vazhdoni me armiqesine tuaj, do te shkaterroheni.” Njerezit e degjuan fjalen e tij, si t'u kishte qendruar nje zog ne koke. Ata u frikesuan dhe menjehere filluan te thonin fjalet me te mira, qe mundnin. Diten e neserme Kurejshet u mblodhen perseri dhe perseri po flisnin per te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ne ate kohe erdhi aty i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ata iu versulen si nje trup i vetem, e kapen per pelerine dhe i thane: “Ti je ai qe na ndalon ne te adhurojme ata, qe kane adhuruar baballaret tane?” “Po,- tha ai, une jam ai.” Atehere ata iu hodhen persiper. Njeri e shtynte, tjetri e godiste. Ukbe ibn Ebi Muiti ia lidhi rroben e vet ne fyt dhe e shtrengoi aq fort, sa desh ia mori frymen. Ne ate cast dikush shkoi tek Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te) duke bertitur: “Eja shpeto shokun tend!” Ebu Bekri erdhi menjehere, e kapi Ukben per supesh dhe e largoi nga Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Me pas Ebu Bekri filloi te godiste njerin, te shtynte tjetrin e t'u thoshte: “Mjere ju! A po vrisni nje njeri qe thote: Zoti im eshte Allahu?” Atehere, Kurejshet u larguan nga i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe iu kthyen Ebu Bekrit (Allahu qofte i kenaqur me te!); e rrahen per vdekje, saqe nuk i dallohej me fytyra. Pastaj e moren disa nga fisi i Beni Tejimit dhe e futen ne shtepine e tij. Per ta, vdekja e Ebu Bekrit ishte e sigurt tashme. Por ne mbremje ai foli. Pyeti per te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Pastaj i dhane buke e uje, por ai nuk pranoi te hante a te pinte, derisa te shikonte te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Kur ra nata dhe njerezit u futen neper shtepi, e derguan Ebu Bekrin (Allahu qofte i kenaqur me te!) ne shtepine e Erkamit. E vetem kur e gjeti te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) mire, hengri dhe piu. Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) doli per te emigruar per ne Habeshe, sepse torturat ndaj tij u shtuan dhe jeta ne Meke ishte bere e pamundur per te. Kur arriti ne vendin e quajtur “Birkul Gamad”, takoi Malik ibn Daginen, kryetarin e fisit Karat dhe Ehabish18. Kryetari e pyeti per punen e tij dhe Ebu Bekri i tregoi. Kryetari i tha: “Nje burre si ti, o Ebu Bekr nuk iken nga vendi i vet. Ti i jep atij qe nuk ka, shikon farefisin, je mikprites, ndihmon te dobetin dhe i jep te drejten atij qe i takon. Une do te jem mbrojtesi yt, prandaj kthehu dhe adhuroje Zotin tend ne vendin tend.” Pastaj, u kthyen te dy dhe erdhen ne Meke. Ibn Dagine e shpalli nder kurejshet se Ebu Bekrin e kishte nen mbrojtjen e tij. Ata nuk ia kthyen fjalen, por thane: “Urdheroje Ebu Bekrin qe ta adhuroje Zotin e tij ne shtepie e tij dhe te mos dale hapur. Ne kemi frike se mos i kandis grate tona, djemte tane dhe njerezit tane te dobet.” Keshtu, Ebu Bekri qendroi nje kohe te caktuar duke adhuruar Allahun ne shtepi. Pastaj, ndertoi nje xhami ne oborrin e shtepise se vet dhe e falte namazin hapur dhe e kendonte Kuranin me ze. Ibn Dagine i rikujtoi se ishte nen mbrojtjen e tij, por Ebu Bekri ia ktheu: “Une jam i kenaqur, qe te jem nen mbrojtjen e Allahut.” Kur kendonte Kuran, Ebu Bekri nuk e permbante veten dhe shpeshhere qante shume. Kur e shikonin grate e idhujtareve dhe djemte e tyre ashtu, cuditeshin prej tij. Prandaj, idhujtaret e mundonin Ebu Bekrin. Ne ate gjendje shume te veshtire qe po kalonin i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe myslimanet, ndodhi qe dy prej trimave me te medhenj te Kurejsheve perqafuan Islamin. Myslimanet u qetesuan ca nga kjo, sepse do te ishin nen hijen e fuqise se tyre. Ata ishin Hamza ibn Abdul Muttalibi, xhaxhai i te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe Omer ibn Hattabi.

Hamza dhe Omeri


Nje dite Ebu Xhehli kaloi prane te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), kur ai ishte ne kodren Safa dhe e fyeu dhe e mundoi. Thuhet se ate dite Ebu Xhehli mori nje gur dhe e goditi Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ne koke. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u plagos dhe filloi t'i rridhte gjak. Pastaj, Ebu Xhehli shkoi te kuvendi i kurejsheve te Qabeja e u ul bashke me ta. Aty ishte nje robereshe e Abdullah ibn Xhed'anit, qe banonte prane Safase dhe e kishte pare krejt ndodhine nga shtepia e saj ne Safa. Pas pak kohe u kthye Hamzai nga gjahu me harkun e vet ne krah. Roberesha i tregoi se cfare kishte pare. Atehere Hamzai nxitoi per tek Ebu Xhehli, qendroi perballe tij dhe i tha: "O njeri i shemtuar! Ti shan djalin e vellait tim, kur une jam ne fene e tij." Pastaj e goditi me hark dhe e plagosi keq. Nga kjo u cuan te dy fiset Beni Mahzum dhe Beni Hashim, por Ebu Xhehli i tha: "Lereni Ebu Amaretin. Une e kam fyer rende djalin e vellait te tij." Hamzai u be mysliman papritmas, e pranoi Islamin me goje perpara se t'i hynte ne zemer. Pastaj Allahu ia zgjeroi gjoksin per Islamin. Ai ishte djali me i larte ne fisin kurejsh dhe me i forti i tyre. Ai eshte quajtur "Luani i Allahut". Ai u be mysliman ne muajin Dhul Hixhe, ne vitin e gjashte te Profetesise. Omeri mysliman Tri dite pasi u be mysliman Hamzai (Allahu qofte i kenaqur me te!), u be mysliman edhe Omer ibn Hattabi (Allahu qofte i kenaqur me te!). Perpara se te behej mysliman, ai ishte me i ashpri i njerezve kunder myslimaneve. Nje nate degjoi fshehurazi disa ajete nga Kurani, kur i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) po falej ne Qabe dhe ne zemren e tij kuptoi se Kurani ishte e verteta. Megjithate, ai mbeti ne kokefortesine e vet, derisa nje dite mori shpaten dhe u nis qe ta vriste Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ne rruge e takoi nje burre qe i tha: "Ku po shkon o Omer?" -"Dua te vras Muhamedin." -"Si do te ruhesh prej fiseve Beni Hashim dhe Beni Zuhre, pasi ta kesh vrare Muhamedin?" -Mua me duket se ti e paske lene fene e vjeter. -A do qe te tregoj ty nje gje te habitshme o Omer? Motra jote dhe kunati yt, jane bere myslimane." Atehere, Omeri u nis i zemeruar dhe vajti tek ata te dy. Bashke me ta ishte dhe Habab ibn Ereti, i cili po lexonte nje fletushke, ku ishte shkruar surja "Ta Ha". Hababi, kur degjoi zhurmen e Omerit u fsheh ne shtepi, ndersa motra e Omerit e mbuloi fletushken. Posa hyri ne shtepi, Omeri (Allahu qofte i kenaqur me te!) tha: "C'jane keto peshperitje, qe degjova nga ju?" Ata i thane: "Asgje tjeter, pervec bisedes qe zhvilluam midis nesh." Omeri tha: "Mos e keni lene fene tuaj?" Atehere, kunati iu kthye: "O Omer! Po sikur e verteta te jete ne tjeter fe dhe jo ne fene tende?" Omeri iu versul kunatit dhe e goditi fort me kembe. Motra e Omerit e largoi Omerin nga i shoqi. Omeri i ra edhe asaj me grusht, duke ia gjakosur fytyren. Atehere, ajo, e zemeruar i tha: "O Omer! Po sikur e verteta te mos jete ne fene tende?" Pastaj shtoi: "Deshmoj se nuk ka zot tjeter pervec Allahut dhe Muhamedi eshte i Derguari i Allahut" Omeri u merzit, u pendua dhe i erdhi shume turp. Ai tha: "Ma jepni edhe mua librin tuaj, qe ta lexoj edhe une." Motra i tha: "Ti je i papaster e ate nuk lejohet ta preke askush, pervec atyre qe jane te paster, prandaj cohu e lahu." Ai u cua, u la, pastaj mori fletushken dhe lexoi: "Me emrin e Allahut, te Gjithemeshirshmit, Meshireplotit." Pastaj tha: "Keta jane emra te mire e te paster." Pastaj lexoi: "Ta Ha" derisa arriti tek ajeti: "Vertet, Une jam Allahu, nuk ka zot tjeter pervec Meje, pra Mua me adhuro dhe fale namazin, per te me kujtuar mua." (20:1-14) Pastaj Omeri tha: "Sa te mira dhe sa te nderuara jane keto fjale! Tregomeni, ku eshte Muhamedi." Aty doli Hababi dhe tha: "Gezohu, o Omer! Une lutem, te jete plotesuar lutja, qe i ka bere i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) per ty, naten e se enjtes." Vertet, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i qe lutur Allahut ate nate keshtu: "O Allahu im! Lartesoje Islamin me njerin nga dy burrat qe Ti do me shume: ose me Omer ibn Hattabin ose me Ebu Xhehl ibn Hishamin!" Pastaj Habbabi i tregoi Omerit, se i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ndodhej ne shtepine e Erkamit dhe trokiti ne dere. Aty, nje burre shikoi nga e cara e deres Omerin me shpaten nxjerre nga milli. Ai njoftoi te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Myslimanet u grumbulluan. Hamzai u cua dhe tha: "Cfare keni?" Ata iu pergjigjen: "Ka ardhur Omeri!" Ai tha: "Omeri? Hapiani deren: nese ka ardhur per mire, e pranojme, nese ka ardhur per sherr, do ta vrasim me shpaten e vet." Ne ate kohe, i Derguari i Allahut ishte brenda. Atij po i zbriste Kurani. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) doli vete. E kapi Omerin prej rrobash dhe prej shpate, e terhoqi fort dhe i tha: "O Omer! Ende nuk ke hequr dore? Do te vazhdosh ashtu, derisa Allahu te te godase me turp e denim, ashtu sic goditi Uelid ibn Mugiren?" Pastaj tha: "O Allahu im! Perforcoje Islamin me Omer ibn Hattabin!" Atehere, Omeri tha: "Deshmoj se nuk ka zot tjeter pervec Allahut dhe se ti je i Derguari i Allahut." Ata qe ishin ne shtepi, thane njezeri "Allahu Ekber" (Allahu eshte me i Madhi). Vendi ushtoi, aq sa e degjuan edhe ata, qe ishin te Qabja. Idhujtaret i kunderpergjigjen ktheses se Omerit Omer ibn Hattabi ishte i pakrahasueshem per force fizike. Kur u be mysliman, ai shkoi tek armiku me i eger i te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe i myslimaneve - Ebu Xhehli. Trokiti ne dere. Doli Ebu Xhehlidhe i tha: "Mireserdhe dhe c'e mire te solli?" "Erdha te te them,- iu kthye Omeri, se une i kam besuar Allahut dhe te Derguarit te Tij, Muhamedit." Ebu Xhehli ia perplasi deren dhe i tha: "Allahu te shemtofte ty dhe lajmin qe ke sjelle." Pastaj Omeri shkoi tek daja i vet, As ibn Hashimi, e njoftoi c'kishte ngjare ne shtepi. Pastaj, shkoi te Xhemil ibn Ma'mer Xhehmiu, i cili ishte njeriu qe i perhapte me shume fjalet nder kurejshet dhe e njoftoi se ishte bere mysliman. Atehere, Xhemili thirri me ze te larte: "Omeri eshte bere i pafe." Omeri (Allahu qofte i kenaqur me te!) tha: "Genjen! Une kam perqafuar Islamin." Atehere, Kurejshet iu versulen Omerit (Allahu qofte i kenaqur me te!). Ata vazhduan te ziheshin e te vriteshin me njeri-tjetrin, derisa doli dielli mbi kokat e tyre. Pasi u kthye Omeri ne shtepine e vet, idhujtaret u grumbulluan dhe u drejtuan per tek ai, qe ta vrisnin. Ata ishin aq shume, sa dukeshin si lume ne luginen e Mekes. Aty erdhi edhe As ibn Sehmiu, qe ishte nga fisi Beni Sehm. Njerezit e fisit te tij ishin aleate te fisit Beni Adj, fisit te Omerit. Asi ishte veshur mire, me stoli dhe kemishe mendafshi. Posa erdhi te shtepia e Omerit, i tha: "Cfare ke, o Omer?" "A mos kujtuan njerezit e fisit tend,- iu kthye Omeri, se do te me vrasin, sepse jam bere mysliman!" Asi iu pergjigj: "Jo, ata nuk do te te vrasin ty!" Pastaj doli nga shtepia e Omerit, i pa njerezit qe kishin vershuar dhe u tha: "Ku doni te shkoni?" Ata i thane: "Omer ibn Hattabi e ka lene fene." Asi u tha: "Jo, ju nuk do ta vrisni ate!" Atehere ata u kthyen mbrapsht. Islami dhe myslimanet lartesohen me Omerin mysliman Pasi u be mysliman Omer ibn Hattabi, myslimanet u bene me te forte. Me pare ata e falnin namazin fshehurazi. Tani qe u be mysliman, Omeri i tha te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!): "O i Derguari i Allahut! A nuk jemi njelloj ne te vertete, edhe sikur te vdesim edhe sikur te rrojme?" I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i tha: "Po." "Atehere, perse te fshihemi,- e pyeti perseri Omeri. Per Zotin, qe te ka derguar ty me te Verteten, ne do te dalim hapur." Dhe dolen te rreshtuar ne dy rreshta. Ne njerin printe Hamzai, ne tjetrin Omeri. Te ngjeshur me njeri-tjetrin, ata hyne ne Xhamine e Shenjte. Kur i shikuan kurejshet ashtu, u hidheruan si kurre ndonjehere. Omeri u quajt "Farruk" (ndares- ai qe ndau te keqen nga e mira). Ibn Mes'udi ka thene: "Ne u perforcuam shume, kur Omer ibn Hattabi e perqafoi Islamin. Me pare, ne nuk kishim mundesi qe ta falnim namazin ne Qabe. Por, pasi u be mysliman ai, shkuam dhe u falem atje." Edhe Suhejbi ka thene: "Kur u be mysliman Omeri, u shfaq sheshit Islami dhe filloi thirrja per ne Islam haptazi. Keshtu, ne u ulem rreth Shtepise se Shenjte dhe beme tavaf rrotull saj. Filluam te mbanim qendrim ndaj atij, qe na kishte sulmuar dhe u dhame njefare pergjigjeje armiqve te Islamit." Kurejshet duan te mashtrojne me dhurata e propozime Kur idhujtaret pane fuqine e myslimaneve, kur u bene myslimane Hamzai dhe Omeri (Allahu qofte i kenaqur me ta!), u mblodhen per t'u keshilluar me njeri-tjetrin. Ata mendonin per hapin me te pershtatshem qe do te ndermernin kunder te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe myslimaneve. U cua Utbe ibn Rebia Abshemiu, i cili ishte nga fisi Beni Abdu Shems ibn Abdu Menafi dhe kishte autoritet ne njerezit e vet e u tha: "O kurejshe! Pse te mos shkoj te Muhamedi, te flas me te dhe t'i paraqit atij ceshtjet; ndoshta ai do t'i pranoje disa prej tyre dhe pastaj t'ia japim, qe te na lere te qete." Idhujtaret thane: "Pse jo, o Ebu Uelid? Shko tek ai dhe foli!" Atehere Utbeja shkoi tek i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). E gjeti ate ulur, vetem ne Xhamine e Shenjte dhe i tha: "O djali i vellait tim! Ti, sic e di, je me i miri nder ne, si ne prejardhje, ashtu edhe ne cilesite qe ke. Por, ti i ke prure nje gjeme shume te madhe popullit tend; ke percare bashkesine e tyre, ke ulur parine e tyre, ke turperuar zotat dhe fene e tyre. Ti i ke quajtur te pafe prinderit e tyre. Prandaj, degjo nga une. Une do te te paraqes ty propozimet, ti shikoji ato, ndoshta do t'i pranosh disa prej tyre." Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) tha: "Fol, o Ebu Uelid! Une po te degjoj!" Utbeja i tha: "O djali i vellait tim! Ne qofte se ti, per kete qe ben, do pasuri, ne do te grumbullojme per ty nga pasurite tona, derisa te behesh me i pasuri nder ne. E ne se deshiron te kesh pozite, ne do te bejme ty udheheqesin tone dhe nuk do te bejme asgje pa urdhrin tend. Ne qofte se do qe te behesh mbret, ne do te te emerojme ty mbret per ne. E ne qofte se i deshiron shume femrat, zgjidh cilat te duash nga femrat e kurejsheve dhe ne do te te martojme ty me dhjete prej tyre. Po qe se ajo qe te vjen ty, eshte ngacmim nga xhindi dhe s'mundesh ta largosh, ne po kerkojme nje mjek per ty. Po shpenzojme pasurite tona per kete gje, derisa te te sherojme ty, sepse ndodh qe xhindi e zapton njeriun dhe nuk i largohet, derisa ai te mjekohet." "A mbarove o Ebu Uelid,- iu kthye i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ai i tha: "Po." "Atehere degjome mua,- iu drejtua perseri Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). "Fol,- i tha Utbeja. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) kendoi kete pjese te Kuranit: "Me emrin e Allahut, te Gjithemeshirshmit, Meshireplotit. Ha, mim. (Kurani eshte) Zbritje prej te Gjithemeshirshmit, Meshireplotit! (Kurani eshte) Liber, ajetet e te cilit jane te shkoqitura, Kuran arabisht per nje popull qe di ta kuptoje. Eshte pergezues dhe qortues (paralajmerues), por shumica e tyre ia kthyen shpinen, prandaj ata nuk degjojne. Ata thane: "Zemrat tona jane te mbyllura per ate qe ti na therret dhe ne veshet tane kemi shurdhim te rende, keshtu qe ndermjet nesh dhe ndermjet teje ekziston nje perde, prandaj ti vazhdo ne tenden dhe ne te vazhdojme ne tonen." (41:1-5) I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) vazhdonte t'i kendonte dhe Utbeja degjonte me duar vene pas shpine dhe mbeshtetur mbi to. Kur i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) arriti tek ajeti "Ne qofte se nuk pergjigjen, ti thuaju: "Une ju paralajmerova ju per (denimin me) nje rrufe (denimi), si rrufeja e Adit dhe e Themudit," Utbeja i vuri doren gojes se te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe iu lut per hir te Allahut dhe te farefisit te mos kendonte me. Ai kishte frike mos ajo qe tha, ndodhte vertet: "Mjaft!",- i tha ai. Kur i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) arriti tek ajeti i sexhdes, i tha Utbes: -A degjove o, Ebu Uelid? -Po. -Ti je ai, per te cilin flet ky ajet. Utbeja u cua dhe shkoi te shoket e vet. Ata filluan t'i thonin njeri-tjetrit: "Betohemi per Allahun se Ebu Uelidi nuk ka ardhur me ate fytyre qe ka shkuar." Pasi erdhi dhe u ul aty, ata i thane: "C'na fsheh, o Ebu Uelid?" Ai tha: "Une degjova nje fjale qe, per Zotin, nuk e kam degjuar kurre ndonjehere. Per Zotin, nuk ishte poezi, nuk ishte as magji, nuk ishte as fall. O kurejshe! Bindmuni mua dhe ma lini mua ta zgjidh. Lereni ate (Muhamedin) dhe ate qe do te beje ai. Mos e cenoni ate, sepse per Zotin, do te ndodhe dicka e madhe, sipas asaj, qe une degjova prej tij. Ne qofte se Muhamedin e vrasin arabet, jua heqin qafe, pa nderhyre ju vete e ne qofte se ai i mund arabet, mbreteria e tij do te jete edhe juaja dhe krenaria e tij do te jete edhe juaja. E keshtu, ai do t'ju bente njerezit me te lumtur." Ata i thane: "Per Zotin, te paska bere magji o Ebu Uelid." "Ky eshte mendimi im per te, por ju beni beni si te doni."

Viti i Pikellimit

Ebu Talibit sa vinte e i shtohej semundja. Ai vdiq. Pak para se te vdiste, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) hyri tek ai. Aty gjeti edhe Ebu Xhehlin e Abdullah ibn Umejen. Ai iu drejtua Ebu Talibit: "O xhaxha! Thuaj La i lahe il-lallah (nuk ka zot tjeter pervec Allahut), qe ta marr kete fjale si ndermjetesuese perpara Allahut." Ebu Xhehli dhe Abdullahu thane: "O, Ebu Talib! A do te heqesh dore nga feja e Abdul Mutalibit?" Ebu Xhehli dhe Abdullah ibn Ebi Umeja vazhduan keshtu derisa degjuan fjalen e fundit te Ebu Talibit. Ai tha: "Ne fene e Abdul Mutalibit." Atehere, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) tha: "Une do t'i kerkoj falje Allahut per ty derisa te me ndalohet." Pastaj, zbriti ajeti: "Nuk u takon as Pejgamberit e as besimtareve qe te kerkojne falje per idhujtaret, edhe ne qofte se ata jane te aferm te tyre, pasi ta kene te qarte se me te vertete, ata (idhujtaret) jane banore te Xhehenemit." (9:113) Dhe: "Ti nuk mund te udhezosh ate qe do ti." (28:56) Ebu Talibi vdiq ne muajin Rexhep (thuhet edhe ne Ramazan). Ishte viti i dhjete i profetesise. Gjashte muaj pasi myslimanet kishin shpetuar nga bllokada. Vertet, Ebu Talibi sa jetoi, qe krah dhe mbrojtes i te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), me te cilin u mbrojt thirrja islame nga sulmet e njerezve te parise dhe te mendjelehteve, por ai mbeti ne fene e gjysherve dhe nuk e arriti tere miresine, qe te behej mysliman. Abasi i tha Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!): "A nuk perfitoi dot xhaxhai yt prej teje?" Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i tha: "Ai do te jete ne nje ceketire prej zjarri e sikur te mos isha une ai do te ishte ne shkallen e fundit te Zjarrit." Hatixhja drejt meshires se Allahut Te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ende nuk i ishte mbyllur plaga per vdekjen e Ebu Talibit, kur papritur vdes edhe nena e besimtareve, Hatixhja (Allahu qofte i kenaqur me te!) ne Ramazan, ne vitin e dhjete te Profetesise. Hatixhja vdiq dy muaj (thuhet edhe: tri dite) pasi vdiq Ebu Talibi. Ajo ka qene ndihmese e cilter e te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) per Islamin. Ajo e perkrahu shume te Derguarin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) per perhajen e Zbuleses. Hatixhja flijoi veten e saj dhe pasurine e saj. Ajo i ndau bashke me te Derguarin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) mundimet dhe hidherimet. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ka thene: "Ajo me besoi mua atehere, kur njerezit me mohuan dhe tregoi cilterine time, kur njerezit me pergenjeshtruan. Ajo me beri ortak ne pasurine e vet, kur njerezit ma ndaluan dhe Allahu me dhuroi femijen e saj e nuk me dha femije nga te tjerat vec saj." Hatixhja ishte njeri i virtytshem. Eshte treguar se nje here engjelli Xhebrail i erdhi Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe i tha: "O i Derguari i Allahut! Po vjen tek ti Hatixhja. Ajo ka me vete nje ene me yndyre, me gjelle a me pije. Kur te vije, jepi "Selam!" nga Zoti i saj, pergezoje se do te kete nje shtepi ne Xhenet prej kallami, ku nuk do te kete as uri, as lodhje." Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e permendte shpesh Hatixhen dhe i lutej Allahut qe ta meshironte. Sa here qe e permendte ate, kishte mall e dhembshuri. Kur therte ndonje dele, u dergonte nje pjese te afermve te saj. Hatixheja kishte shume virtyte. Hidherimet shtohen Pas vdekjes se Ebu Talibit, xhaxhait dhe Hatixhes, bashkeshortes te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) iu sulen edhe me keq idhujtaret dhe e mbuluan ate me mundime. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) prekej shume nga gjithcka qe i ndodhte, edhe po te ishte ajo me e lehte dhe me e vogel nga ajo qe kishte kaluar. Nje nga mendjelehtet e fisit Kurejsh i hodhi dhe ne koke Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Njera nga vajzat e tij ia lau koken e qau, por ai i tha: "Mos qaj moj bije, mos qaj! Allahu do ta mbroje babane tend!" Ne nje bisede tjeter, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ka thene: "Kurejshet nuk arriten te me bejne asgje te keqe, derisa qe gjalle Ebu Talibi." Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) martohet me Seuden dhe Aishen Ne muajin Sheual, pas muajit qe vdiq Hatixhja (Allahu qofte i kenaqur me te!) Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u martua me Seuden, bijen e Zemias. Me pare Seudja ishte martuar me djalin e xhaxhait te saj, qe quhej Sakran ibn Amru (Allahu qofte i kenaqur me te!). Sakrani dhe Seudja kane qene nga myslimanet e pare, te cilet merguan per ne Habeshe. Kur u kthyen perseri ne Meke, Sakran ibn Amru vdiq. Pasi kaloi koha19 e pritjes, ajo u martua me te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Pas nje viti u martua edhe Aishja (Allahu qofte i kenaqur me te!) me te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Martesa e Profetit ( paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) me Aishen u be ne muajin Sheual, por nje vit pas marteses me Seuden Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e beri aktin e marteses me Aishen ne Meke, kur ajo ishte gjashte vjec dhe e beri per grua ne Medine ne muajin Sheual, ne vitin e pare te emigrimit, kur ajo ishte nente vjec. Ajo ishte me e dashura nga te gjitha grate e tjera per Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe me e zgjuara nga grate e Ymetit (Bashkesise Islame). Aishja kishte shume cilesi te mira dhe virtyte te larta.

Israja dhe Miraxhi



Israja eshte udhetimi qe Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) beri brenda nje nate prej Mekes deri ne Shtepine e Shenjte23. Miraxh eshte ngjitja e tij, po ate nate ne boten e larte qiellore. Kete udhetim Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e ka bere me trupin e tij te nderuar dhe me shpirtin e tij te paster. Israja eshte permendur ne Kuran, ne suren "Isra". Allahu thote: "Larg te metave eshte Ai, qe e kaloi robin e vet ne nje pjese te nates prej Mesxhidil Haramit (Qabes) gjer ne Mesxhidil Aksa (Bejtul Mekdis), rrethinen e se ciles Ne e kemi bekuar (ia beme kete udhetim Muhamedit), per t'i treguar atij disa nga argumentet tona. Vertet, Ai (Allahu) eshte Degjuesi (i fjaleve te Muhamedit), Shikuesi (i puneve te Muhamedit)." (17:1) Sipas disa dijetareve Miraxhi eshte permendur ne suren "En Nexhm", prej ajetit te shtate deri ne ajetin tetembedhjete. Dijetare te tjere kane thene se ne kete ajet nuk eshte permendur Miraxhi, por dicka tjeter. Dijetaret islame kane mendime te ndryshme per kohen kur ka ndodhur Israja dhe Miraxhi. Disa kane thene se ka ndodhur ne vitin, kur Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u be profet. Dikush ka thene se eshte bere ne vitin e peste te profetesise. Eshte thene edhe se kjo mrekulli ka ndodhur me 27 te muajit Rexhep, ne vitin e 10-te te profetesise. Dikush ka thene qe ka ndodhur me 17 te Ramazanit, ne vitin e 12-te te profetesise. Sipas nje mendimi tjeter kjo ka ndodhur ne Muharrem; dikush tjeter ka thene, me 17 te Rabiul Euelit, ne vitin e trembedhjete te profetesise. Sipas versioneve te verteta, ngjarja ndodhi keshtu: Xhebraili erdhi ne Mesxhidi Haram, me nje kafshe pak me te madhe se gomari dhe me te vogel se mushka. Kafsha e hidhte thundren aq sa mund te arrije shikimi i njeriut. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i hipi asaj dhe bashke me Xhebrailin vajten te Shtepia e Shenjte. E lidhen kafshen aty, ku e kishin lidhur edhe Profetet e tjere. Pastaj Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) hyri ne xhami dhe fali 2 rekate namaz dhe u be imam i te gjithe profeteve te tjere. Pastaj Xhebraili i solli nje ene me vere dhe nje ene me qumesht dhe i la Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) te zgjidhte. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) zgjodhi qumeshtin dhe Xhebraili i tha: "Zgjodhe te natyrshmen. Ti dhe Ymeti yt u udhezuat per ne rruge te drejte. Sikur te kishe marre veren, do ta kishe cuar ne humbje tere Ymetin tend." Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) me Xhebrailin u ngjiten per ne qiellin e kesaj bote. Xhebraili kerkoi te hapej dera. Dera u hap dhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) pa Ademin, babane e njerezimit. E pershendeti ate me "Selam!". Ai ia ktheu pershendetjen dhe e mirepriti me shume respekt dhe pranoi se Muhamedi ishte Profet. Ne te djathte ishin ca hije, te cilat, kur Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i shikonte, qeshnin; keta ishin shpirtrat e te gezuarve. Ne te majte ishin ca hije, qe, kur i shikonte,qanin;keta ishin shpirtrat e atyre qe kishin bere ate, qe nuk duhej ta benin. Pastaj u ngjiten ne qiellin e dyte. Xhebraili kerkoi t'u hapeshin dyert dhe ato iu hapen. Aty Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) pa Jahjane, birin e Zekeriase dhe Isane, birin e Merjemes, nenat e te cileve ishin motra. I pershendeti me "Selam!" dhe ata ia kthyen pershendetjen, e priten shume mire dhe pranuan se Muhamedi ishte Profet. Ne qiellin e trete Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) takoi Jusufin, te cilit i kishte rene hija e miresise. E pershendeti me "Selam!". Ai ia ktheu persendetjen, e priti shume mire dhe pranoi se Muhamedi ishte Profet. Ne qiellin e katert Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) takoi Idrisin. E pershendeti me "Selam!", ai ia ktheu pershendetjen, e priti shume mire dhe pranoi se Muhamedi ishte Profet. Ne qiellin e peste Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) takoi Harunin, birin e Imranit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), e pershendeti edhe ate me "Selam!". Ai ia ktheu pershendetjen, e priti shume mire dhe pranoi se Muhamedi ishte Profet. Ne qiellin e gjashte, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u takua me Musane, birin e Imranit (paqja qofte mbi te!). E pershendeti me "Selam!". Ai ia ktheu pershendetjen, e priti shume mire dhe pranoi se Muhamedi ishte Profet. Kur Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e kaloi qiellin, ku ishte Musai (paqja qofte mbi te!), Musai qau. Dikush nga meleket i tha: "Perse po qan?" "Qaj,- tha Musai, sepse nga ymeti i nje djali, qe u dergua profet pas meje, do te hyjne ne Xhenet me shume sesa nga ymeti im." Pastaj Xhebraili me Profetin Muhamed (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u ngjiten ne qiellin e shtate. Atje Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) takoi Ibrahimin (paqja qofte mbi te!). E pershendeti me "Selam!". Ai ia ktheu pershendetjen, e priti shume mire dhe pranoi qe Muhamedi ishte Profet. Ibrahimi e kishte mbeshtetur shpinen te "Bejtul Ma'muri", ku hyjne cdo dite shtatedhjete mije meleke. Ata hynin aty nje here te vetme. Me pas, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u ngjit tek Sidretul Munteha (Pema e Vetmuar). Gjethet e saj ishin si veshe elefanti, frutat e saj si shtamba te medha. Aty erdhi nje dyshek prej ari. Me urdhrin e Allahut, Pemen e mbuloi dicka e cuditshme. Ajo ndryshoi krejtesisht e asnje krijese e Allahut nuk mund ta pershkruaje bukurine e saj. Pastaj, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u ngjit drejt Allahut te Madheruar. U afrua tek Ai dy kute a me shume. Dhe, Allahu i shpalli robit te Vet. I caktoi detyre atij dhe Ymetit te tij pesedhjete namaze, ne nje dite dhe nate. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u kthye nga Musai (paqja qofte mbi te!). Ky e pyeti: "Per cfare te urdheroi Zoti yt?" Ai i tha: "Me urdheroi te fal pesedhjete namaze." Musai i tha: "Ymeti yt nuk ka mundesi ta kryeje kete detyre. Prandaj kthehu te Zoti yt dhe kerkoji qe t'i pakesoje." Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u kthye nga Xhebraili, i cili ia beri me shenje te shkonte, ne qofte se deshironte. Atehere, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u kthye tek Allahu dhe Ai ia zbriti dhjete namaze. Pastaj Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) kaloi nga Musai (paqja qofte mbi te!) dhe ky e pyeti. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i tregoi, por Musai i beri perseri shenje qe te kerkonte prape prej Allahut pakesim te namazeve. Keshtu, vazhdoi Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) duke shkuar nga Musai tek Allahu i Madheruar, derisa Allahu i caktoi pese namaze. Me pas Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) kaloi perseri nga Musai (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), i cili i beri shenje perseri qe te shkonte tek Allahu dhe t'i kerkonte edhe me pakesim te namazeve. Musai tha: "Une i kam provuar Benu Israilet per detyra edhe me te lehta se pese namazet, por u treguan te dobet dhe i braktisen." "Kam turp nga Zoti im t'i kerkoj te m'i pakesoje edhe me namazet,- i tha Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Jam i kenaqur dhe i bindur." Pasi, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u largua, iu be thirrje nga Allahu: "E kam caktuar perfundimisht detyren per ju. Ua kam lehtesuar robve te mi detyren fetare. Une i caktova atyre te falin pese namaze ne nje dite dhe nate, por shperblimin do ta kene sa per pesedhjete. Fjala ime nuk ndryshohet me!" Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u kthye brenda asaj nate ne Meke. Ne mengjes i njoftoi njerezit per cfare i kishte treguar Allahu nga argumentet e Tij te medha. Mirepo, idhujtaret e pergenjeshtruan edhe me shume dhe i shtuan mundimet e fyerjet ndaj tij. Dikush prej tyre fishkellente, e dikush vinte doren ne koke i cuditur. Disa te tjere shkuan tek Ebu Bekri dhe i thane cfare u kishte treguar Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ebu Bekri u tha: "Nese Profeti ka thene ashtu, eshte plotesisht e vertete." - A e beson ti kete?,- iu kthyen ata. -Une i besoj atij per gjera edhe me larg mendjes se kjo. Une i besoj atij per Zbulesen qe i vjen nga qielli mengjes e mbremje. Atehere, Ebu Bekri u quajt "Es Siddik" (qe eshte shume i cilter). Femohuesit nisen ta provonin Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ata i kerkuan qe t'ua tregonte pamjen e Shtepise se Shenjte, te cilen ai nuk e kishte pare kurre me pare. Allahu ia celi pamjen e ai filloi t'u tregonte atyre per te. Ai ua pershkroi atyre xhamine dere per dere dhe vend per vend. Keshtu, ata nuk munden ta pergenjeshtronin, prandaj thane: "Persa i perket pershkrimit, tha te verteten." Idhujtaret e pyeten Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) per nje vargan, qe do te vinte nga Shami dhe ai ua tregoi me saktesi numrin e deveve qe ishin ne ate vargan, per kohen kur do te vinte vargani ne Meke dhe devene qe ecte perpara. Dhe ashtu qe vertet, por idhujtaret nuk deshen tjeter vec mohimit. Ne mengjes erdhi Xhebraili dhe i mesoi te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) menyren e faljes se pese namazeve dhe kohet e tyre. Me pare namazi ka qene dy rekate ne mengjes dhe dy rekate ne mbremje.

Islami u shpallet fiseve dhe individeve


Pasi e urdheroi Allahu ta bente thirrjen per ne Islam hapur, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e beri zakon, qe, ne kohen e Haxhit dhe gjate diteve kur arabet kishin panairet e tyre, te shkonte te fiset e tyre dhe t'i ftonte ne Islam. Ne kohen e Paditurise (para Islamit), nder tregjet e arabeve, tre qe ndodheshin afer Mekes, ishin me te famshem: Ukadhi, Mixheni dhe Dhul Mexhazi. Ukadhi ishte fshat. Ai ndodhej midis Nahles dhe Taifit. Aty arabet benin tregti qe ne fillim te muajit Dhul Ka'de e deri ne diten e njezete te atij muaji. Pastaj shkonin ne Mixhen dhe benin tregti deri ne fund te muajit Dhul Ka'de. Mixheni eshte ne luginen Merrudhdhahram, poshte Mekes. Dhul Mexhazi ndodhet prapa malit te Arafatit, pra, prapa "Xhebelurr Rrahme" (Malit te Meshires). Atje, arabet ngrinin tregjet qysh ne fillim te muajit Dhul Hixhxhe e deri ne diten e tete te atij muaji. Pastaj, merreshin me detyrat e Haxhit. Disa nga ata, te cileve i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u kerkoi qe ta strehonin dhe ta ndihmonin, ishin: Benu Amir ibn Sa'saa, Benu Meharib ibn Hafsa, Benu Fizare, Gassan, Murreh, Benu Hanefije, Benu Selim, Benu Abes, Benu Nasir, Benu al Bikai, Kindeh, Kelib, Benu Harith ibn Ka'b, Adhrah, Hadharimah. Mirepo ata nuk iu pergjigjen kerkeses se tij. Menyrat se si ia kthyen, ishin te ndryshme. Dikush, nuk pranoi me te mire. Dikush vuri si kusht qe, po te pranonte ta strehonte dhe ta ndihmonte, te ishte udheheqes pas tij. Dikush tjeter tha: "O Muhamed! Familja dhe te afermit te njohin me mire ty, prandaj nuk te kane ardhur pas." Dikush tjeter ia ktheu shemtuar. Nder te gjithe Benu Hanifet, ithtaret i Musejlme Kedhabit qene me te keqinjte (nga ata qe refuzuan). Besimtaret qe nuk ishin nga Meka Atehere, kur thirrja per ne Islam po kalonte kohe te veshtire ne Meke, Allahu i Madheruar kishte vendosur qe te besonin disa burra, qe nuk ishin vendes. Ata burra ishin si nje grimce shprese, qe ndricoi erresiren e deshperimit. Nga ata jane: 1. Suejd ibn Samiti. Ishte poet libian; banonte ne Jethrib (Medine) dhe quhej El Kamil (i Ploti), per nderin e tij dhe per poezine e tij. Suejdi erdhi ne Meke per Haxh ose per Umre dhe i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e ftoi per ne Islam. Suejdi i paraqiti te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) urtesite e Lukmanit, kurse i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i paraqiti atij Kuranin. 2. Iljas ibn Meadhi. Ishte nje djale e ri nga banoret e Jethribit. Erdhi ne Meke ne fillim te vitit 11-te te Profetesise, me nje delegacion te fisit Eus, qe kerkonin te beheshin aleate me Kurejshet kunder fisit Hazrexh. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) shkoi tek ata, i ftoi per ne Islam dhe u lexoi pjese nga Kurani. Atehere, Iljasi tha: "Per Zotin, ky Kuran eshte me i mire se ajo qe thoni ju." Ne ate cast, Ebu Hasiri, njeri nga anetaret e delegacionit, i hodhi dhč ne fytyre Iljasit dhe i tha: "Na ler rehat! Ne kemi ardhur ketu per tjeter gje." Iljasi heshti. Pasi u kthyen ne Jethrib, nuk vonoi shume dhe ai vdiq. Por, para se te vdiste, Iljasi thoshte vazhdimisht La ilahe il-lallah, Allahu Ekber, el hamdu lil-lah, subhanallah. Keshtu qe njerezit e fisit te tij u binden se ai vdiq mysliman. 3. Ebu Dherr el Giffariu. Ai mori vesh se Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte profet i derguar nga Allahu, kur Suuejd ibn Samiti dhe Iljas ibn Meadhi e perqafuan Islamin. Prandaj, Ebu Dherri dergoi vellane e vet ne Meke, qe te shikonte si qendronte e verteta dhe pastaj te kthehej e ta njoftonte. Vellai i tij shkoi ne Meke dhe u kthye, por nuk solli gje. Atehere Ebu Dherri u nis vete. Shkoi ne Meke e hyri ne Xhamine e Shenjte. Aty qendroi rreth nje muaj. Pinte uje Zemzemi, i cili i zevendesonte edhe buken edhe ujin. Ai nuk pyeste njeri per Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), sepse trembej mos i ndodhte gje. Pastaj, e mori Aliu (Allahu qofte i kenaqur me te!) dhe hyri me te tek i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ebu Dherri kerkoi nga i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qe t'i tregonte c'ishte Islami dhe ai ia tregoi. Ebu Dherri e perqafoi Islamin menjehere. Pastaj shkoi te Xhamia e Shenjte dhe tha: "Deshmoj se nuk ka zot tjeter pervec Allahut dhe se Muhamedi eshte rob dhe i Derguari i tij." Ne ate cast iu sulen Kurejshet dhe e rrahen per vdekje, mirepo e shpetoi Abbasi. Ne mengjesin e dites se neserme, Ebu Dherri shkoi perseri ne Xhamine e Shenjte dhe deshmoi, ashtu sic kishte deshmuar diten e kaluar. Kurejshet e rrahen rende perseri, ashtu sic e kishin rrahur diten e kaluar. Por Abbasi perseri e shpetoi, ashtu sic e kishte shpetuar diten e meparshme. Pastaj, Ebu Dherri shkoi atje ku banonin njerezit e fisit te tij, Benu Gaffaret dhe, kur emigroi Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ne Medine, emigroi edhe ai atje. 4. Tufejl ibn Amru Deusiu. Ishte poet libian dhe kryetar i fisit te vet Deus, qe banonte ne ane te Jemenit. Tufejli erdhi ne Meke ne vitin e 11-te te profetesise. Banoret e Mekes i dolen perpara dhe e paralajmeruan qe te mos e besonte Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Tufejli i zuri veshet me pambuk, per te mos e degjuar Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Kur hyri ne Xhamine e Shenjte, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte kthyer nga Qabja dhe po falte namaz. Aty Tufejli degjoi dicka nga Kurani. I pelqeu shume e tha me vete: "Une jam intelektual dhe poet. E dalloj qarte te miren nga e keqja. C'me pengon mua ta degjoj kete njeri, cfare thote? Po te jete gje e mire, ta pranoj; po te jete e keqe, nuk e pranoj." Kur i Derguari i Allahut u kthye ne shtepine e vet, Tufejli i shkoi pas, i hyri ne shtepi dhe i kerkoi Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qe t'ia tregonte ceshtjen plotesisht. Atehere, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i foli per Islamin e i kendoi Kuran. Tufejli u be mysliman dhe pohoi deshmine e vertete: Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) iu lut Allahut per te. Kur Tufjeli u afrua te njerezit e vet, i ndricoi fytyra. Tufejli iu lut Allahut qe t'ia ndryshonte fytyren. Atehere, Allahu ia beri driten e fytyres autoritet. Hyri tek njerezit e vet dhe i ftoi ata ne Islam. U bene myslimane babai dhe gruaja e tij, ndersa njerezit e tjere u lekunden. Por, kur, pas marreveshjes se Hudejbijes, Tufejli mergoi per ne Medine, pati me vete shtatedhjete (thuhet edhe: tetedhjete) myslimane nga njerezit e tij. 5. Dhamad el Ezdiju. Ishte prej fisit Ezd, me origjine nga Jemeni. Dhamadi lutej per sherimin e njerezve nga cmenduria, xhindet dhe djajte. Erdhi ne Meke dhe degjoi mendjelehtet, qe thoshin se Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte i cmendur. Prandaj, vajti tek ai per ta sheruar. Por, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i tha: "Falenderimi i takon vetem Allahut. Ate falenderojme dhe vetem atij i kerkojme ndihme. Ate, qe Allahu e udhezon ne rruge te drejte, askush nuk mund ta largoje; ate, qe Allahu e ka lene ne humbje, askush nuk mund ta udhezoje ne rruge te drejte. Deshmoj se nuk ka zot tjeter pervec Allahut, qe eshte Nje e s'ka shok dhe se Muhamedi eshte robi dhe i derguari i Tij." Dhamadi kerkoi t'i perseriteshin keto fjale tri here, pastaj tha: "Kam degjuar fjalet e falltareve, te magjistareve dhe te poeteve, por nuk kam degjuar kurre si keto fjalet e tua. Me te vertete, fjalet qe the, kane nje det kuptimesh. Jepma doren, te te jap besen se kam perqafuar Islamin." Islami ne Medine Ne vitin e 11-te te profetesise e pranuan Islamin edhe gjashte te tjere nga njerezit e Jethribit dhe qe te gjithe nga fisi Hazrexh. Ata ishin: Es'ad ibn Zarare, Auf ibn Harith ibn Rifa'a (Auf ibn Afirai), Rafia ibn Malik ibn Axhlani, Kutba ibn Amir Ibnabij, Xhabir ibn Abdullah ibn Raibi. Ne vitin e 11-te te profetesise, keta te gjashte shkuan ne Meke per Haxh, bashke me te tjere. Banoret i Jethribit kishin degjuar nga jehudinjte, ne luftra a ne grindje qe thoshin: "Ka ardhur koha qe te dale nje profet. Ne do t'u vrasim me ate profet, ashtu sic u vra Adi dhe Iremi." Kur haxhinjte ndodheshin ne fundin e Minase, kaloi andej i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) naten. I degjoi duke folur, u afrua tek ata dhe i pyeti: "Kush jeni ju?" Ata i thane: "Jemi nga fisi Hazrexh." -Ju jeni aleate me jehudinjte?,- iu kthye Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). -Po. -A nuk doni te rrini ca, qe te bisedoj me ju? -Perse jo? U ulen me te dhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ua shpjegoi mire e mire te verteten e Islamit, u kendoi Kuran dhe i ftoi per ne rrugen e Allahut te Madheruar. Ata i thane njeri-tjetrit: "Ju e dini per Zotin, se eshte ky profeti, per te cilin kane paralajmeruar jehudinjte. Prandaj, le t'i besojme atij, para se te na e kalojne jehudinjte." Njerezit e fisit Hazrexh nxituan per te perqafuar Islamin dhe i thane Profetit: "Ne kemi lene njerezit tane ne Jethrib me armiqesi dhe sherre midis tyre. E nese Allahu do t'i bashkoje ata me fjalen tende, nuk ka burre me te larte se ti ne bote." Keshtu, ata e perqafuan Islamin dhe i premtuan Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) se do te merreshin me thirrjen per ne fene e tij dhe se do te takoheshin me te perseri ne Haxhin e vitit te ardhshem.

Beselidhja e Akabese


Vitin tjeter, qe ishte viti i 12-te i profetesise, kur erdhi koha e Haxhit, mberriten ne Meke dymbedhjete burra, nga te cilet dhjete ishin nga fisi Hazrexh dhe dy nga fisi Eus. Nga ata te dhjete te fisit Hazrexh, pese kishin qene ne Meke edhe vitin e kaluar, pervec Xhabir ibn Abdullah ibn Raibit. Pese te tjeret ishin: Muadh ibn Harithi (Muadh ibn Afirai), Dhekuan ibn Abdul Kajsi, Ubade ibn Samiti, Jezit ibn Tha'lebe, Abas ibn Ubade ibn Nadle. Dy vetet e fisit Eus ishin Ebu Hejthim ibn Tihani dhe Uuejm ibn Saide. Keta 2 veta u ulen me te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ne Akabene e Minase dhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u mesoi atyre Islamin. U tha: "Ejani e me jepni besen se nuk do t'i vini Allahut shok, se nuk do te vidhni, se nuk do te beni imoralitet, se nuk do t'i vrisni femijet tuaj, se nuk do te shpifni e nuk do te me kundershtoni mua ne pune te mira. Kush nga ju e mban besen, do te kete shperblim nga Allahu; kush nuk e mban besen dhe Allahu ia mbulon kete gabim, eshte pune e Allahut, ne dashte Ai e denon dhe ne dashte, Ai ia fal." Degjuesit, te gjithe njezeri i dhane besen Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ne Jethrib behet thirrje per ne Islam Kur njerezit, qe dhane besen u kthyen ne Jethrib, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dergoi me ta edhe Mus'ab ibn Umejrin (Allahu qofte i kenaqur me te!) qe t'u kendonte atyre Kuranin dhe t'u mesonte atyre fene. Kur arriten atje, Mus'ab ibn Umejri shkoi tek Ebu Umame Es'ad ibn Zarare dhe te dy u moren me perhapjen e Islamit. Njehere, kur ata te dy ishin ne kopsht, kryetari i fisit Eus, Sa'ad ibn Muadhi i tha birit te xhaxhait te vet, Uejid ibn Hudhajrit: "A nuk po shkon tek ata dy burra, qe kane ardhur ketu e na shperfillin njerezit tane te pafuqishem. Mos i ler ta bejne ate pune, qe kane nisur." Usejdi mori heshten dhe u drejtua nga ata te dy. Sa e pa Es'adi, i tha Mus'abit: "Ky qe po vjen te ne, eshte i madhi i njerezve te vet dhe te eshte drejtuar ty, prandaj foli te verteten per Allahun!" Usejdi erdhi. Qendroi ne kembe perpara te dyve dhe tha: "Perse keni ardhur ju te dy ketu? Ju po na shperfillni njerezit tane te pafuqishem, po u prishni mendjen per te pranuar Islamin. Largohuni qe ketej dhe shkoni ku te doni!" "Perse nuk rri pak qe te degjosh ate qe themi,- i tha Mus'abi; nese te pelqen pranoje; nese nuk te pelqen, ne nuk do te flasim me per gjera, qe nuk i pelqen." "Mire the!,- i tha Usejdi. E nguli heshten ne toke dhe u ul. Mus'abi i foli atij per Islamin dhe i kendoi pjese nga Kurani. Usejdi e pelqeu Islamin, e perqafoi ate dhe deshmoi te verteten. Pastaj, Usejdi u kthye te njerezit e vet dhe u mundua qe te dergonte Sa'ad ibn Muadhin tek ata te dy. "Une fola me dy burrat,- tha ai, dhe per Zotin, nuk pashe ndonje te keqe tek ata. Une i ndalova dhe ata me thane: "Bejme si te duash ti." Pastaj Usejdi i tha Sa'adit: "Thuhet se njerezit e fisit Beni Harithe kane dale per te vrare Es'ad ibn Zararen, sepse ai eshte djali i tezes sate. Ata duan te te turperojne ty." Sa'adi u zemerua dhe ashtu i zemeruar u cua e shkoi tek ata te dy. Mus'abi veproi me te, ashtu sic veproi me pare me Usejdin. Sa'adin e udhezoi Allahu per ne Islam; ai e perqafoi Islamin dhe deshmoi te verteten. Me pas u kthye te njerezit e vet dhe tha: "O Benu Abdul Eshil! Si me njihni mua ju?" Ata i thane: "Ti je i pari yne dhe me i mencuri yne." "Une nuk do te flas me burrat tuaj dhe grate tuaja,- foli ai, derisa ju t'i besoni Allahut dhe te Derguait te Tij." Ne mbremje nuk mbeti burre e grua pa perqafuar Islamin, pervec njerit, qe quhej el Usajrim. Ai e perqafoi Islamin me vone, ne luften e Uhudit. Ai u be mysliman dhe ra ne rrugen e Allahut, pa pasur mundesi te bente edhe nje sexhde te vetme per Allahun. Mus'ab ibn Umejri u kthye ne Meke, para se te vinte koha e Haxhit duke sjelle te Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) sihariqe dhe fitore per Islamin.

Beselidhja e dyte


Ne kohen e Haxhit, ne vitin e 13-te te Profetesise, erdhen shume nga populli i Jethribit, myslimane dhe idhujtare. Myslimanet kishin vendosur te mos e linin te Derguarin e Allahut te vizitonte malet e Mekes; ata i kishin dhene fjalen qe te largonin prej tij cdo gje, qe mendonin se rrezikonte Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Per kete, u lidhen me te fshehurazi dhe vendosen qe te benin nje mbledhje te fshehte ne mes te diteve te Teshrikut, naten, prane Xhemrei Akabese. Kur erdhi koha, myslimanet fjeten ashtu te veshur, bashke me njerezit e tyre. Kur kaloi nje e treta e pare e nates, ata u zgjuan dhe i bene shenje njeri-tjetrit qe te largoheshin nje nga nje. Me pas shtatedhjete e tre burra u mblodhen tek Akabeja; gjashtedhjete e dy nga fisi Hazrexh dhe njembedhjete nga fisi Eus. Me ta ishin edhe dy gra; njera quhej Nesibe, bija e Ka'bit nga fisi Benu Nexhar; tjetra ishte Esmaja, bija e Amrusit, nga fisi Benu Seleme. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) shkoi tek ata bashke me xhaxhane e vet, Abas ibn Mutalibin, i cili ishte ende ne fene e fisit te vet, por donte qe te merrte pjese ne punet e djalit te vellait te vet, Muhamedit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe t'i besonte atij. I pari e mori fjalen Abasi: "I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) eshte i nderuar ne popullin e vet dhe ne vendin e vet. Ne qofte se mendoni se do ta mbani fjalen per cka ju ka thirrur ai dhe ta mbroni nga ata qe e kundershtojne, jini burra dhe kini miresi nga Allahu per pergjegjesine qe keni; perndryshe lereni ate qe tani." E mori fjalen Berai ibn Ma'ruri: "Ne do ta mbajme fjalen e cilterine. Ne flijojme shpirtrat tane per te Derguarin e Allahut, prandaj fol o i Derguari i Allahut dhe merr per veten tende dhe per Zotin tend c'te duash." Atehere, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) foli, kendoi pjese nga Kurani, i thirri per ne Islam dhe per ne rrugen e Zotit te vet. Ai vuri disa kushte: 1. Te adhuronin vetem Allahun dhe te mos i vinin shok askend dhe asgje. Kur ata e pyeten: "Per cfare te te japim besen ty", ai i tha qe: 2. Te degjonin dhe te bindeshin, ne pune dhe ne dembeli. 3. Te jepnin nga pasuria e tyre ne kohe te veshtire dhe ne kohe te qete. 4. Te urdheronin per pune te mira dhe te ndalonin nga punet e keqija. 5. Te zbatonin fene per hir te Allahut dhe te mos trembeshin nga qortimet e dikujt per kete. 6. Te ndihmonin Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), kur te shkonte tek ata, ta mbronin ate sic mbronin vetet e tyre, grate e tyre dhe femijet e tyre. Keshtu, do te hynin ne Xhenet. Ne kumtimin e Ubades thuhet: "Ne i dhame fjalen Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) se punet do t'i ndermerrte ai, qe ishte i afte." Berai ibn Ma'ruri i dha doren te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe i tha: "Po! Per ate Zot, qe te ka derguar me te verteten, ne do te te mbrojme ty, ashtu sic mbrojme nderin tone. Ne, per Zotin, jemi bij te luftes dhe armet i kemi trasheguar brez pas brezi." Fjalen e nderpreu Ebu el Hejtham ibn Tihani: "O i Derguari i Allahut! Midis nesh dhe burrave qe dhane fjalen ka bese e lidhje dhe kete bese do ta mbajme, por na thuaj nese Allahu ben qe te triumfosh ti, kur te kthehesh perseri tek populli yt dhe te na braktisesh ne, cdo te ndodhe?" I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) buzeqeshi: "Gjaku eshte gjak dhe vdekja eshte vdekje25. Une jam juaji dhe ju jeni te mite. Une luftoj ate, qe luftoni ju dhe bej paqe me ate, qe beni ju." Ne ate cast kritik, u cua Ubade ibn Nadile: "A e dini se per cfare po i jepni besen ketij burri?,- tha ai. Po i jepni besen qe do te luftoni kunder lekurekuqve e kunder lekurezinjve; ndoshta do t'u humbin pasurite tuaj dhe do t'u vritet paria juaj. Nese mendoni se po t'ju vine keto veshtiresi te medha, ta dorezoni Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) atehere, dorezojeni qe tani e mos i jepni siguri se do ta mbroni, ndryshe do t'ju mbetej turpi i madh ne kete bote dhe ne Boten Tjeter. Nese merrni persiper ta mbroni ate, edhe nese u shkaterrohet pasuria edhe nese te paret tuaj vriten, atehere mbrojeni ate. Per Zotin, kjo eshte me mire per ju ne kete bote dhe ne Boten tjeter." "Ne e marrim ne mbrojtje Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!),- iu pergjigjen ata, edhe nese pasurite tona humbasin, edhe nese paria jone vritet. Por, c'mbetet per ne o i Derguari i Allahut?" "Xheneti",- iu pergjigj ai." "Na e jep pra doren tende,- iu drejtuan ata, te te japim besen tone." Ai u dha doren dhe ata u cuan t'i jepnin besen. Es'ad ibn Zarare ia dha doren duke thene: "Prisni pak o njerezit e Jethribit! Ne nuk i lodhem devete tona vetem per te ardhur ketu. Ne te gjithe e dinim se ky eshte i Derguari i Allahut. Ta nxjerrim ate sot nga Meka, do te thote t'u largohemi te gjithe arabeve; do te thote te vriten me te miret prej nesh; do te thote se shpatat do te vringellojne egersisht. Nese ju i duroni te gjitha keto, merreni ne mbrojtje Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe per kete do te keni shperblim te madh nga Allahu. E nese keni frike per veten tuaj, lereni ate sepse, ky do te jete shfajesimi me i mire per ju tek Allahu." "O Sa'ad,- iu kthyen ata. Largoje doren tende, per Zotin ne nuk e leme kete beselidhje kurre." Ata u cuan nje nga nje dhe i dhane besen Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). E, Sa'ad ibn Zarare (sipas thenies me te sakte) qe i pari qe i dha besen. (Thuhet edhe se i pari ka qene Ebu Hejthem ibn Tihani. Dikush tjeter ka thene se i pari qe Bera' ibn Ma'ruri.) Dy grate e dhane besen me fjale, pa i dhene doren Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Dymbedhjete komandantet Pas beselidhjes, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) kerkoi prej tyre qe te caktonin dymbedhjete komandante, te cilet te merrnin pergjegjesine. Ata caktuan nente veta nga fisi Hazrexh dhe tre nga fisi Eus. Nga fisi Hazrexh ishin: Sa'ad ibn Ubade ibn Delim, Es'ad ibn Zarare ibn Adis, Sa'ad ibn Rabia ibn Amru, Abdullah ibn Revana bin Tha'lebe, Rafia ibn Malik ibn Axhlani, Berai ibn Ma'rur ibn Sahar, Abdullah ibn Amru ibn Haram, Ubade ibn Samit ibn Kajsi, Mundhir ibn Hanisi. Nga fisi Eus ishin: Usejd ibn Hudajr ibn Semak, Sa'ad ibn Hajthime ibn Harith, Rifa'a ibn Abdul Mundhir ibn Zubejri (thuhet edhe Ebul Hejthem ibn Tihani). Pasi u be zgjedhja e tyre, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u tha: "Ju jeni dorezane per popullin tuaj, ashtu sic ishin hauarijunet26 per Isane, birin e Merjemes. Edhe une jam dorezane i popullit tim." Ata u pergjigjen: "Po!" Beselidhja e dyte ne Akabe eshte, me te vertete, beselidhja me e madhe dhe me e rendesishme ne jeten e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ajo ndryshoi rrjedhen e ngjarjeve dhe vijen e historise. Kur u larguan njerezit, nje nga djajte mori vesh per Beselidhjen. Ai filloi te bertiste me sa fuqi kishte. Kurre nuk ishte degjuar nje thirrje e tille. Britma e tij ishte: "O banoret e ketyre shtepive. A e dini se c'bene Muhamedi dhe ata qe kane dale nga feja bashke me te? Ata u mblodhen per t'ju luftuar." I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) iu pergjigj: "O armiku i Allahut, betohem per Allahun, se do t'i laj hesapet me ty." Pastaj, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i urdheroi shoket e beselidhjes qe te shkonin te plackat e tyre. Ata shkuan atje dhe fjeten deri ne mengjes. Ne mengjes, Kurejshet erdhen te cadrat e njerezve te Jethribit, per te kundershtuar vendimin qe ishte marre. Aty idhujtaret e Jethribit, te cilet kishin ardhur me ata qe dhane besen, thane se nuk ishte i vertete lajmi per beselidhjen dhe se nuk kishte ndodhur gje. Myslimanet, qe ne mbremjen e kaluar, u ngriten nga gjumi fshehurazi, per te shkuar ne mbledhjen e Beselidhjes, heshten. Kurejshet u besuan idhujtareve te Jethribit dhe u kthyen te deshperuar ne shtepite e tyre. Me ne fund, Kurejshet u siguruan se lajmi i beselidhjes ishte i vertete. Kaloresit kurejshe nxituan te kerkonin banoret e Medines dhe ne vendin e quajtur Edhahir arriten Sa'ad ibn Ubaden dhe Mundhir ibn Amrune. Mundhiri ishte shume i shpejte dhe nuk e kapen dot. Sa'din e kapen, e lidhen, e rrahen dhe e terhoqen prej flokesh, derisa e futen ne Meke. Aty e shpetuan Mutaim ibn Adij dhe Harith ibn Harbi, sepse Sa'adi u ishte bere dorezane per varganin qe ishte ne Medine. Ensaret deshen te ktheheshin perseri ne Meke per te shpetuar Sa'adin, por, ja Sa'adi u duk ne rruge. Ata vazhduan rrugen per ne Medine dhe arriten shendoshe e mire.

Muhammedi a.s eshte pejgamberi i fundit dhe vula profetike.Profetet qe jane derguar para tij jan derguar vetem per nje komb kurse Muhamedi a.s eshte derguar per te gjithe boten.

Zoti te shperbleft me xhenetin firdeus muslimani...

Por me duket se eshte nji hadith kur pejgamberi s.a.v.s ne qiell ka pa melekun xhibril me me shum se 100 kraht e tij,dhe shikon meken e qiellit qe eshte ne te njejti vend si mekja ne tok,ku aty hyn cdo dit nga 60.000 melek dhe ato qe hyn nji her nuk kthehen per se dyti,dmth cdo dit vizitojn xhamin e shenjt ne qiell nga 60.000 melek te rinj(Paramendo vllai i dashur se sa melek ne qielli qe i bejne ibadet allait.xh sh.miljarda ndoshta numer edhe shum ma i madh.ben nji matematik cdo dit nga 60.000 sa bejne per nji vit,po per 10vite per 1000vite)Me kete doja te thoja se zoti nuk eshte i varun qe ne ti bejme ibadet atij se ka bilione melek qe vetem i perkulen nat e dit,por jemi ne ata qe kemi nevoj per zotin tone..Eshte njeriu krijesa e dobet qe ka nevoj per zotin e tij ne cdo moment..ju faleminderit..

Hixhreti-Imigrimi



Pas beselidhjes se dyte te Akabese, te gjithe myslimanet nisen te shpernguleshin ne Medine. Disa nga shoket e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishin shperngulur atje perpara Beselidhjes. Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i qe shfaqur ne enderr vendi, ku do te shpernguleshin myslimanet dhe per kete ai u tha: "Kam pare ne enderr se u shperngula nga Meka ne nje toke, ku kishte hurma. Une kujtova se ishte Jamami ose Hexheri, por ajo ishte Medinia, Jethribi!" Ne nje kumtim tjeter thuhet: "Mua me eshte treguar vendi i shpernguljes suaj midis dy malesh. Ai vend do te jete ose Hexheri ose Jethribi." I pari, qe u shperngul ne Medine, ishte Ebu Seleme Mahzumiu, bashkeshorti i Umu Selemes. Ai u nis me bashkeshorten dhe te birin per ne Medine, por njerezit e se shoqes i thane asaj te mos shkonte me Ebu Selemene ne Medine. Njerezit e Ebu Selemes nuk e lane te emen te merrte birin e saj me vete. Keshtu, Ebu Selemeja shkoi vetem ne Medine. Kjo ndodhi nje vit perpara Beselidhjes se Akabese. Afersisht pas nje viti u lirua edhe bashkeshortja e Ebu Selemes. Ajo shkoi pas tij ne Medine. Pas Ebu Selemes, u shperngulen ne Medine edhe Amir ibn Rabia me te shoqen, Lejlane, bijen e Ebi Hathmes dhe Abdullah ibn Umi Mektumit. Pas Beselidhjes se Akabese, myslimanet filluan te imigronin fshehurazi per ne Medine, sepse u trembeshin kurejsheve. Ata vazhduan keshtu, derisa emigroi Omer ibn Hatabi, i cili doli hapur kunder kurejsheve dhe askush prej tyre nuk guxoi t'i dilte perpara. Omeri (Allahu qofte i kenaqur me te!) arriti ne Medine me njezet nga Sahabet e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Keshtu, myslimanet u shperngulen te gjithe ne Medine. Atje u kthyen edhe ata, qe kishin emigruar ne Habeshe (Abisini). Ne Meke nuk mbeti njeri tjeter, pervec Ebu Bekrit, Aliut, Suhejb ibn Harithes dhe pak veta nga ata qe ishin te pafuqishem e nuk mund te shpernguleshin. Nderkohe, Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) u pergatit per te imigruar, por i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i tha: "Mos u nxito! Une lutem qe Allahu te me jape leje per imigrim." Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) i tha: "Vertet lutesh per kete?" "Po.",- iu pergjigj i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Atehere, Ebu Bekri u permbajt, me qellim qe ta shoqeronte te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Pergatiti dy devete e veta me te mira, te cilat i ushqente cdo dite me gjethe samiri28. Keshtu, Ebu Bekri u be gati per te imigruar. Kurejshet vendosin te vrasin te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) Kurejshet u terbuan, kur pane se myslimanet gjeten nje vend te sigurt dhe te mbrojtur. Ata e konsideruan shpernguljen dhe tubimin e myslimaneve ne Medine rrezik per fene e tyre, per qenien e tyre dhe per tregtine e tyre. U mblodhen ne Shtepine e Keshillimit, te enjten, ne mengjesin e 26 Saferit, te vitit te 14-te te profetesise, per te studiuar planin e asgjesimit te atij rreziku e sidomos, tani qe i zoti i thirrjes per ne Islam, Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ndodhej ende ne Meke dhe kishin frike mos u ikte qe andej nga casti ne cast. Ne ate mbledhje erdhen me te njohurit e parise se kurejsheve. Erdhi edhe djalli, ne pamjen e nje plaku te njohur nga Nexhdi dhe kerkoi leje per te hyre. E lejuan. U shtrua ceshtja dhe filluan diskutimet. Ebu el Esuedi tha: - Ta nxjerrim nga trualli yne dhe te rregullojme punet tona e te mos i kushtojme rendesi ku shkon ai. Plaku i Nexhdit, Djalli tha: - Ju e shikoni qe Muhamedi flet mire; ai flet embel dhe ndikon ne zemrat e njerezve. Po e late te lire, ai mund te shkoje ne vendbanimet arabe dhe njerezit do te tubohen rreth tij. Ata do te behen me te dhe do te vijne e do t'ju pushtojne ju dhe do te bejne me ju c'te duan. Shikoni per ndonje mendim tjeter. Ebu Bahteriu: - Ta burgosim dhe t'ia mbyllim deren, derisa te vdese. Plaku i Nexhdit: - Per Zotin, ne qofte se e burgosni Muhamedin, do ta marrin vesh shoket e tij, te cilet e duan ate me shume se prinderit dhe se femijet e tyre; une kam frike mos ju versulen, e nxjerrin ate nga burgu dhe ju mposhtin per se keqi. Prandaj, shikoni ndonje mendim tjeter. I mallkuari, Ebu Xhehli: - Une kam nje mendim, qe juve ende nuk ju ka rene ne mend. Te zgjedhim nga secili fis ne Meke nga nje djale te ri, te fuqishem, me prejardhje te mire e te shkathet. Secilit prej tyre t'i japim nje shpate te mprehte dhe le ta godasin Muhamedin si nje trup i vetem e ta vrasin ate. Keshtu, gjaku i tij do te shperndahet neper fiset dhe Benu Abdu Menafet nuk mund te bejne lufte me te gjithe kurejshet. Ata do te mjaftohen me demshperblimin dhe ne do t'ua japim ate. Plaku i Nexhdit: - Fjale eshte fjala e ketij burri. Nuk ka mendim si ky, qe u tha." Te gjithe e pranuan kete mendim. Ata u shperndane dhe u pergatiten per zbatimin e ketij vendimi. Vendimi i kurejsheve dhe vendimi i Allahut te Madheruar Mbledhja ishte teper e fshehte; keshtu do te ishin edhe levizjet e perditshme te kurejsheve. Nuk duhej te ndryshonin zakonet a veprimet e njerezve, me qellim qe te mos e nuhaste askush eren e komplotit dhe te rrezikut. Askujt nuk do t'i shkonte ndermend se ne erresiren e nates do te kishte nje te keqe te tille. Keshtu do te vepronin kurejshet, me qellim qe t'i mashtronin njerezit. Por ata nuk mund te mashtronin Allahun. Allahu ua mbylli rrugen, kur ata nuk e prisnin. Xhebraili zbriti dhe e njoftoi Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) per komplotin e kurejsheve dhe e lejoi qe te shperngulej. I caktoi edhe kohen kur do te nisej dhe i tregoi planin e kunderpergjigjes ndaj kurthit te kurejsheve: "Sonte mos fli ne shtratin ku ke fjetur me pare",- i tha Xhebraili. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) doli nga shtepia ne mes te dites, kur njerezit po pushonin neper shtepite e tyre dhe shkoi tek Ebu Bekr Es Sidiku. Aty caktoi planin per imigrim. Pergatiti mire dy devete dhe pagoi Abdullah ibn Erhajd el Lejthin, qe ishte ne fene e kurejsheve, qe ta kishin udherrefyes. Abdullahu i njihte shume mire rruget. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) e lane te takoheshin me te ne malin Theur, pas tri netesh. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) vazhdoi punet e tij te perditshme, si zakonisht, ne menyre qe askush te mos e kuptonte se ai po pergatitej te emigronte a per cfaredo pune tjeter e te mbrohej nga ajo, qe kishin vendosur kurejshet. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e kishte bere zakon te flinte ne fillim te nates, pas namazit te jacise, kurse ne gjysmen e fundit te nates shkonte te Xhamia e Shenjte dhe falte namazin e nates. Ate nate Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) la Aliun ne shtratin e vet dhe i tha atij se nuk do t'i ndodhte asgje e keqe. Kur ra nata dhe njerezit rane ne gjume, erdhen komplotistet fshehurazi te shtepia e te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe e rrethuan ate. Aty, ne shtratin e te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) pane Aliun (Allahu qofte i kenaqur me te!) te mbeshtjelle me nje pelerine te gjelber. Menduan se ishte Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe filluan te krenoheshin e te mburreshin. Priten sa te cohej, qe t'i versuleshin e ta vrisnin. Allahu i Madheruar ua dha idhujtareve pergjigjen e kurthit, qe kurdisen kunder Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), duke thene: "Ata qe nuk besuan, thurnin kurthe kunder teje te te ngujonin ty, te te vrisnin ose te te debonin. Ata benin plane dhe Allahu i asgjesonte, se Allahu eshte me i Miri Asgjesues i dredhive." (8:30) Dalja e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) nga shtepia I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) doli nga shtepia e vet, kur idhujtaret e kishin rrethuar ate, hodhi ca dhe mbi kokat e tyre, duke kenduar ajetin: "Ne kemi vene perpara tyre e prapa tyre mbulese dhe ua kemi zene syte, prandaj ata nuk shohin." (36:9) Allahu ua mori shikimin atyre dhe ata nuk e kuptuan se c'ndodhi. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) shkoi te shtepia e Ebu Bekrit (Allahu qofte i kenaqur me te!), dolen nga dera e prapme dhe arriten ne shpellen e malit te Theurit, rreth tete kilometra larg nga shtepia ne drejtim te Jemenit, para se te lindte dielli. Tri net ne shpellen e Theurit Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) arriten te shpella. I pari hyri Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!), me qellim qe ne qofte se kishte ndonje rrezik, ta pesonte ai dhe jo i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) gjeti aty shume vrima, te cilat i zuri me cepat e pelerines se tij, pervec dy a tri vrimave, te cilat i zuri me kembe. Pas tij hyri i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe fjeti ne preher te Ebu Bekrit (Allahu qofte i kenaqur me te!). Pas pak Ebu Bekrin e pickoi dicka ne kembe, por ai nuk levizi. Mirepo lotet e dhembjes i binin ne fytyre Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ai u zgjua dhe e pyeti Ebu Bekrin: "Cfare ke?" "Dicka me kafshoi,- iu pergjigj ai, e une do te flijoja nene e baba per ty." Atehere, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i vuri pak peshtyme ne vendin e kafshuar dhe atij i pushoi dhembja. Ata qendruan ne Shpelle tri net. Me ta flinte edhe Abdullah ibn Ebu Bekri, i cili ishte nje djale shume i zgjuar dhe i shkathet. Ne mengjes ai dilte nga shpella dhe e zinte agimi tek kurejshet, duke lene te kuptohej se kishte bujtur ne Meke. Abdullahu i degjonte planet e Kurejsheve dhe e njoftonte Pejgamberin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe Ebu Bekrin (Allahu qofte i kenaqur me te!), kur binte erresira. Amir ibn Fehiri ishte skllavi i Ebu Bekrit. Ai ruante delet dhe u sillte qumesht ne shpelle naten. Para se te dilte drita, ecte me delet mbi gjurmet e Abdullah ibn Ebu Bekrit. Djemte e kurejsheve priten deri ne mengjes rreth shtepise se Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), qe ai te cohej nga gjumi dhe te dilte nga shtepia. Ne mengjes u cua Aliu (Allahu qofte i kenaqur me te!) nga shtrati i te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe ra ne duart e tyre. Ata e pyeten per te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe ai u tha: "Nuk di gje per te." Atehere, ata e rrahen, e terhoqen deri te Qabja dhe e mbajten nje ore, por nuk u beri dobi. Pastaj vajten te shtepia e Ebu Bekrit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe pyeten bijen e tij, Esmane por edhe ajo u tha: "Nuk e di." Atehere, Ebu Xhehli i ndyre e gotiti aq fort, sa asaj i rane vathet e vesheve. Pastaj derguan njerez ne cdo ane, qe te kerkonin Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe Ebu Bekrin (Allahu qofte i kenqur me te!). I premtuan njeqind deve cdo njeriu, qe do te sillte ata te dy, te gjalle ose te vdekur. Njerezit qe kerkonin, arriten deri te hyrja e Shpelles. Ata u afruan aq prane, saqe sikur ndonjeri prej tyre ta ulte koken, do t'i shikonte ata te dy ne shpelle. Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) i shikoi ata dhe u trondit shume, sepse mendonte per te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Mirepo, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i tha: "O Ebu Beker! Si shqetesohesh ti per dy veta, kur Allahu eshte i treti i tyre? Mos u tremb! Allahu eshte me ne." Rruges per ne Medine Naten e se henes, ne fillim te muajit Rabiul Euel, ne vitin e pare te Hixhretit erdhi udherrefyesi, Abdullah ibn Erikat Lejthi me dy deve te Mali Theur, ashtu sic e kishin lene. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) bashke me Ebu Bekrin (Allahu qofte i kenaqur me te!) u nisen qe andej. Ata i shoqeroi edhe Amir ibn Fehire. Udherrefyesi ndoqi nje rruge qe shkelej rralle. I drejtoi ata per ne jug, ne drejtim te Jemenit, derisa u larguan shume; pastaj, drejt perendimit, nga bregu i Detit te Kuq, pastaj drejt veriut ne afersi te bregdetit. Ata udhetuan ate nate dhe te nesermen deri ne gjysmen e dites, kur rruga nuk kishte me njerez. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) pushoi nen hijen e nje shkembi, ndersa Ebu Bekri hetonte rreth e qark. Aty erdhi nje bari me delet e tij. Ebu Bekri i kerkoi ca qumesht. Ai i moli delet dhe u dha qumesht. Kur u zgjua Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), Ebu Bekri i dha pjesen e vet te qumeshtit dhe ai u kenaq. Pastaj, nisen udhetimin perseri. Diten e dyte te udhetimit arriten ne dy stanet e Umu Ma'bedit, ne vendin e quajtur Kadid, rreth 130 kilometra larg Mekes. Prane nje stani ishte nje dele e rraskapitur, qe nuk mund te shkonte me te tjerat dhe nuk kishte asnje pike qumesht. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i kerkoi leje Umu Ma'bedit qe ai ta milte vete delen. Ajo i dha leje Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe kur e moli ai, ajo dha aq qumesht sa u mbush nje ene e madhe, te cilen mezi e mbanin disa veta. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i dha nga ai qumesht nenes se Ma'bedit, derisa ajo nuk deshi me. Pastaj, ai u dha shokeve te vet e edhe ata u ngopen. Ne fund, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) piu vete. Ai e moli perseri delen, e mbushi enen me qumesht dhe ia la Umu Ma'bedit. Pastaj u larguan. Erdhi burri i saj. U habit kur shikoi tere ate qumesht dhe e pyeti te shoqen si ishte puna. Ajo ia tregoi ngjarjen dhe ia pershkroi Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) nga koka deri te kembet, i tregoi hollesisht se si fliste ai e cdo gje tjeter qe kishte te bente me te. "Per Zotin,- i tha, ky eshte ai qe kerkojne kurejshet. Kete kam dashur ta shoqeroj une. E, po e gjeta mundesine, do ta bej kete gje." Diten e trete, njerezit e Mekes degjuan nje ze qe vinte nga ana e poshtme e shkonte deri ne anen e siperme te saj. Ata ndoqen zerin, por nuk e pane kush ishte ai qe fliste. Zeri thoshte: Allahu, Zoti i njerezve i shperblefte sa me mire Ata te dy, qe kaluan cadrat e Umu Ma'bedit! Ata te dy kane ardhur me miresi dhe me te kane shkuar Vertet, eshte i lumtur ai, qe Muhamedin ka shoqeruar. O fisi i Kusajit, sa ju kane ikur juve me largimin e tij; Ju kane ikur miresi, qe s'mund t'i beje askush pervec tij. Le te gezohen fisi i Ka'bit per vajzen e tyre, Ajo myslimanet i ndihmoi ne cdo menyre. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) me Ebu Bekrin (Allahu qofte i kenaqur me te!) kaluan Kadidin. Atyre u ishte vene pas Suraka ibn Malik ibn Xha'shi el Mudlixhi, i cili shpresonte ne shperblimin e kurejsheve. Hipur mbi kale Suraka po ecte me shpejtesi ne drejtim te tyre. Kur u afrua disi tek ata, kali i Surakes rreshqiti dhe ai ra nga kali. Pastaj, u cua dhe hodhi fall29: t'i godiste apo jo? Por falli nuk i doli ashtu sic deshironte ai. Megjithate Suraka nuk pyeti per fallin, por i hipi kalit dhe u nis. U afrua tek ata aq shume, sa degjonte kendimin e Kuranit nga i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), i cili nuk po shikonte rreth e qark; kurse Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) veshtronte sa majtas djathtas. Kalit te Surakes i humben kembet ne toke, deri ne gjunje dhe Suraka ra nga kali. E terhoqi kalin dhe ai u cua, por me veshtiresi ia nxori kembet nga toka. Pas shume perpjekjesh, kali i nxorri kembet plotesisht. Nga dheu i kembeve te kalit u cua nje pluhur qe u ngjit ne qiell si tym. Suraka hodhi fall perseri. I doli ashtu sic deshironte dhe ne zemer i hyri nje trishtim i madh. Ai e kuptoi se i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) do te triumfonte, prandaj u thirri atyre: "Me prisni, se nuk do t'ju bej asgje te keqe!" Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) u ndalen dhe e priten ate. Suraka i foli Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) per cfare kishin vendosur kurejshet dhe per cfare donin t'u benin atyre. Suraka i tregoi Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ushqimin e plackat qe kishte me vete. "Merr sa te duash",- i tha. Por Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) nuk mori asgje prej tij. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i kerkoi Surakas qe te mos u thoshte gje njerezve ne Meke per te dhe per Ebu Bekrin. Pastaj Suraka kerkoi qe te shkruhej nje deshmi (qe Muhamedi nuk do ta demtonte, sidoqe te vinte puna). Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e urdheroi Amir ibn Fehiren ta shkruante ate. Ai e shkroi ne nje cope lekure te regjur. Suraka u kthye per ne Meke. Ke takonte ne rruge nga ata, qe kerkonin Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), u thoshte: "Une u them me saktesi qe Muhamedi nuk ka kaluar kendej." Keshtu, ndjekesit ktheheshin mbrapsht. Ne rruge, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) takoi Burejde ibn Hasib Eslemiun (Allahu qofte i kenaqur me te!) me shtatedhjete kalores. Ata te gjithe u bene myslimane. Ne Batn Rijm, Profetin dhe Ebu Bekrin i takoi Zubejr ibn Auami me nje vargan myslimanesh, qe po vinte nga Shami (Siri). Zubejri i veshi te dy me rroba te bardha.

Eselamu alejkum we rahmetullahi we berekatu..zoti tshperbleft vllai na knace,elhamdurila...

alejkum selam ue rahmetullahi ue bereketuhu.
Allahu ta shperblefte edhe ty. Gjithmone gezohem kur shoh se ka vellezer e motra muslimane qe e duan fene e tyre dhe deshirojne te marrin dije me shume ne lidhje me te.

Ai qe ka sy per te pare, veshe per te degjuar, e mendje per te menduar, mund ta beje shume lehte dallimin mes fese islame dhe feve te tjera. Ne te gjitha anet, shihet se eshte fe hyjnore e zbritur nga Zoti i Gjithesise, e jo fe e modifikuar per te plotesuar deshirat e dikujt apo dikujt tjeter, por nje fe qe eshte shpallur per tu perputhur me natyrsherine e vertete te njeriut.

Qendrimi ne Kuba


Diten e hene, me 8-te te muajit Rabiul Euel, ne vitin e 14-te te profetesise e viti i pare i Hixhretit (emigrimit), Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qendroi ne Kuba. Sa e degjuan qe i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ishte nisur nga Meka ne Medine, njerezit e Medines dilnin cdo megjes ne Harre, per ta pritur ate. Qendronin ne ate vend, derisa shtrengonte vapa. Nje dite, pasi priten gjate, u kthyen ne shtepite e tyre. Por, sa hyne neper shtepi, rastisi qe nje burre jehudi, i cili kishte nje pune te tijen ne nje nga kodrat e Medines, papritmas pa te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe shoket e tij. Ata ishin me rroba te bardha dhe sa vinin e dukeshin me qarte. Jehudiu nuk e permbajti veten dhe thirri me ze te larte: "O arabe! Ja fati juaj qe prisni!" Myslimanet menjehere kapen armet. U degjuan zhurmat dhe fjalet e tyre: "Allahu Ekber" (Allahu eshte me i Madhi). Brohorisnin nga gezimi per ardhjen e te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe si vetetima dolen per ta takuar ne anen tjeter te Harres. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u takua perzemersisht me myslimanet dhe bashke me ta vazhdoi rrugen nga e djathta. Pastaj, se bashku shkuan e qendruan tek Benu Amru ibn Aufi, ne Kuba. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u ul dhe ndenji ne heshtje. Erdhen ensaret (banoret vendes) qe nuk e kishin pare ndonjehere te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe pershendeten Ebu Bekrin (Allahu qofte i kenaqur me te!), sepse mendonin qe ai ishte i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), meqenese atij i kishin filluar thinjat ne koke. Por, kur i ra dielli te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), u cua Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) dhe i beri hije me pelerinen e vet. Atehere, njerezit e njohen te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qendroi ne Kuba, te Kulthum ibn Hedmi. Thuhet edhe se ka qendruar te Sa'ad ibn Hajthime. Ne Kuba ka qendruar kater dite. Gjate atyre diteve ngriti xhamine e Kubase dhe aty ka falur namazet. Diten e peste te qendrimit, qe ishte dite e Xhuma, me lejen e Allahut, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) hipi ne deve dhe me Ebu Bekrin pas, shkoi tek tezet e tij, ne fisin Beni Nexhxhar. Njerezit e atij fisi erdhen per ta pritur me nderim dhe secili prej tyre mbante me vete shpate. Keshtu, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ecte drejt Medines, ndersa njerezit shkonin anash tij. Kur arriti te fisi Beni Salim ibn Auf, ishte koha e namazit te Xhumase. U mblodhen rreth 100 veta luginen Kuba dhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) fali me ta namazin e Xhumase.

Ne Medine


Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u drejtua per ne Medine. Shume njerez kishin dale neper rruge per ta pritur. Ushtonin shtepite dhe rruget nga zeri i njerezve "Allahu Ekber, el Hamdu lil-lah, Subhanallah" (Allahu eshte me i Madhi; Falenderimi i takon Allahut; Allahu eshte larg te metave). Dolen edhe grate, femijet, te rinjte e te rejat. Ata kendonin: Lindi hena e plote permbi ne Nga vendi, ku njerezit percjellim ne; E kemi detyre Allahun te falenderojme Per sa kohe qe ne bote te rrojme O Profet, i derguar nga Allahu per ne, Na ke ardhur me fene qe do te ndjekim ne. Sa here qe i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) kalonte prane ndonje shtepie ensaresh, njerezit e shtepise e kapnin devene e tij per kapistre dhe thoshin: "Eja e qendro ketu, sepse je i mbrojtur plotesisht." Ai do t'ua kthente: "Lereni devene te ece ne rrugen e saj, sepse ajo eshte e urdheruar (te qendroje aty ku te kete vendosur Allahu)." Kur deveja arriti te vendi ku do te ndertohej me vone xhamia e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), ra ne gjunje. Por Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) nuk zbriti prej saj, derisa ajo u cua dhe eci edhe pak. Pastaj, deveja shikoi majtas e djathtas dhe u kthye e u ul mu te vendi ku pati rene ne gjunje. Aty Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i zbriti devese. Njerezit i luteshin qe ta merrnin secili per te banuar te shtepia e vet. Ebu Ejub Ensariu (Allahu qofte i kenaqur me te!) i mori plackat e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i pari dhe i futi ne shtepine e vet dhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) tha: "Njeriu shkon pas plackes se vet." Es'ad ibn Zarare u kujdes per devene e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ai e kapi ate prej kapistre dhe e coi te shtepia e vet. Atje ku ishte Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) vinin cdo nate nga tre e nga kater dhe secili kerkonte qe ta merrte te shtepia e vet. Imigrimi i Aliut (Allahu qofte i kenaqur me te!) Ali ibn Ebi Talibi (Allahu qofte i kenaqur me te!) qendroi ne Meke tri dite pas imigrimit te Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), sepse dorezoi gjerat qe njerezit e Mekes ia kishin lene amanet te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Pastaj u nis me kembe per ne Medine. U takua me te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ne Kuba. Pastaj shkoi te Kulthum ibn Hedmi per te ndenjur. Imigrimi i njerezve te familjes se Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) Pasi i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u vendos ne Medine, dergoi Zejd ibn Harithin dhe Ebu Rafiun ne Meke. Ata vajten te Fatimja dhe Umu Kulthumi, dy bijat e te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Shkuan edhe te nena e besimtareve, Seudja dhe tek Umu Ejmeni e Usame ibn Zejdi. Bashke me ta doli nga Meka Abdullahu, djali i Ebu Bekrit, me familjen e Ebu Bekrit (Allahu qofte i kenaqur me te!) : Umu Rumanin, Esmane dhe Aishen. Shperngulja e tyre ka ndodhur gjashte muaj pas emigrimit te te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Imigrimi i Suhejbit Suhejbi u shperngul pas te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Kur deshi te imigronte per ne Medine, e bllokuan idhujtaret e Mekes. Ai u la atyre tere pasurine qe kishte ne Meke dhe ata e liruan. Posa arriti ne Medine, ia tregoi ngjarjen te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), i cili i tha: "Ke bere tregti me fitim o Ebu Jahja!"30 Myslimanet e pafuqishem Idhujtaret nuk i lane disa myslimane te imigronin. I munduan shume dhe perdoren cdo mjet per t'i kthyer nga feja e tyre. Nder ta qene: Uelid ibn Uelidi, Ajash ibn Ebu Rabia dhe Hisham ibn Asi. Kur falte namazet i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), i lutej Allahut per ta. Ai i lutej Allahut, gjithashtu qe t'i ndeshkonte kurejshet, qe nuk i linin myslimanet te shpernguleshin. Prej kesaj lutjeje vjen edhe lutja e Kunutit31. Me pas, disa myslimane bene nje veprim te guximshem, i nxoren ata nga kthetrat e femohuesve (qafireve) dhe ata imigruan ne Medine. Klima e Medines Pasi myslimanet u vendosen ne Medine, filluan te mallohen e te merziten shume, sepse ishin ndare nga toka dhe shtepite, ku kishin lindur dhe ishin rritur. Vec kesaj, ne Medine kishte semundje. Keshtu, i zune ethet dhe semundje te tjera. Prandaj, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) iu lut Allahut keshtu: "O Allahu im! Nae bej te dashur Medinen, si Meken, ose dhe me shume se Meken dhe bej qe te mos kete semundje ne te! Begatoje ne masat dhe peshat e shitblerjes (jepi furnizim te bollshem). Largoji ethet e ketij vendi dhe hidhi ne Xhahfe!" Allahu i Madheruar ia pranoi lutjen te Derguarit te Vet (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe myslimaneve iu larguan semundjet dhe ata e deshen Medinen ashtu si Meken. Veprimet e te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) Pasi i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u vendos ne Medinen e Ndritur, nisi te bashkerendonte punet, duke vazhduar thirrjen ne Islam. Hapi i pare qe ndermori i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ne kete rruge, qe ndertimi i xhamise se tij. Per kete, bleu ngastren, ku deveja e tij pati rene ne gjunje. Ngastra ishte prone e dy jetimeve. Toka ishte afersisht njeqind kute e gjere dhe njeqind kute e gjate. Aty ndodheshin varret e idhujtareve. Kishte gropa, hurma dhe nje lloj akacieje. U hoqen varret, u sheshuan gropat dhe u prene hurmat e pemet dhe filloi ndertimi i xhamise. Themelet ishin afersisht tre kute te gjere. Mbi to u ngriten muret me qerpic dhe balte. Dy shtyllat e portes u ndertuan me gure, tavani me lekure palme. Kolonat e xhamise u bene me dru palme. Toka u shtrua me rere. Xhamia u be me tri porta. Kiblja shihte ne veri, ne drejtim te Shtepise se Shenjte. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) punonte vete, mbartte gure dhe tulla bashke me muhaxhiret dhe ensaret, madje ua shtonte vrullin, kur bente ndonje shaka e fliste me ta. Ne ane te xhamise, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ndertoi dy dhoma me tulla. Tavanin e bene me lekura palmash dhe me dru hurme. Njera dhome ishte per Seuden, bijen e Zunias, tjetra per Aishen, bijen e Ebu Bekrit.


Ezani Myslimanet filluan te vinin me grupe per te falur namazet e pese koheve, por nuk dinin te percaktonin kohen e namazit. Disa vinin para kohe, disa te tjere vinin pas kohe. Per kete, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u keshillua me myslimanet, se si te caktonin nje shenje, me te cilen te dinin kohen e namazit. Njeri tha: "Te ndezim nje zjarr, qe, kur te shikohet, njerezit ta dine qe eshte koha e namazit." Nje tjeter tha: "T'i biem borise." Tjetri tha: "Te bjere kambana." Ndersa Omeri (Allahu qofte i kenaqur me te!) tha: "A nuk po dergoni nje burre per te thirrur: "Namazi me xhemat." Profeti (Allahu qofte i kenaqur me te!) e pranoi kete mendim dhe e zbatoi ate. Abdullah ibn Zejd ibn Abdu Rabihil Ensariu (Allahu qofte i kenaqur me te!) e shikoi ezanin ne enderr. Erdhi menjehere e ia tregoi te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) tha: "Kjo enderr eshte e vertete." Urdheroi Abdullahun qe te takonte Bilalin dhe t'i thoshte qe ai te therriste ezanin, sepse Bilali kishte me shume ze sesa Abdullahu. Omeri e degjoi ezanin dhe erdhi menjehere, duke terhequr pertoke pelerinen e tij dhe duke thene: "Per Zotin, une keshtu e kam pare ne enderr ezanin." Keshtu, u perforcua endrra dhe ezani u be qe ate dite nje nga shenjat e Islamit. Vellazerimi midis muhaxhireve dhe ensareve Nga miresjellja dhe bujaria qe kishin ensaret, haheshin me njeri-tjetrin se kush e kush t'i merrte me pare muhaxhiret (ardhesit) ne shtepi per t'i strehuar dhe per t'i respektuar. Per kete Allahu ka thene: "Ata qe kane shtepine (Medinen) dhe Imanin (besimin) i duan ata (muhaxhiret) qe emigruan dhe nuk kane smire per te mirat e tyre; ata (ensaret) japin edhe ate, per te cilen kane nevoje vete." (59:9) Kjo dashuri midis muhaxhireve dhe ensareve u shtua edhe me shume, kur i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofte mbi te!) i vellazeroi ata midis tyre. Keshtu, cdo ensar u be vella me nje muhaxhir. Ata ishin 45 ensare dhe 45 muhaxhire. Vellazerim do te thoshte qe pas vdekjes te trashegonin njeri-tjetrin dhe jo njerezit e fisit te vet. Me vone ky rregull u anulua, por mbeti ne fuqi vellazerimi midis muhaxhireve dhe ensareve. Beselidhja e ketij vellazerimi u be ne shtepine e Enes ibn Malikut. Nga dashuria qe kishin ensaret per vellezerit e tyre muhaxhire, i sollen hurma Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofte mbi te!), qe t'i ndante midis tyre dhe muhaxhireve, por Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofte mbi te!) nuk pranoi. Atehere, ata thane: "Ju, o Muhaxhire na ndihmoni t'u sherbejme hurmave dhe frutat t'i ndajme midis nesh e jush." Kete propozim e pranoi Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofte mbi te!) . Sa'ad ibn Rabia kishte pasuri me shume se te tjeret dhe i tha vellait te vet, mergimtarit Abdu Rrahman ibn Auf (Allahu qofte i kenaqur me te!) : "Ta ndajme pasurine time ne dy pjese te barabarta, njera per mua dhe tjetra per ty. Une kam dy gra, me thuaj cila te pelqen; une e ndaj dhe pasi te mbaroje ajo afatin e pritjes, martohu ti." "Allahu ta begatofte, familjen dhe pasurine tende,- ia ktheu Abdu Rrahmani. Mbaji per vete se jane tuat, por me trego ku eshte tregu juaj?" Ata i treguan tregun e Benu Kajnukas. Abdu Rrahmani shkoi atje, u mor me tregti dhe kur u kthye qe andej, solli me vete kos dhe gjalpe. Nuk kaluan shume dite dhe ai fitoi ca para me tregti. Pastaj u martua me nje grua nga Ensaret.

shum e qart hallall te koft

o myslymani.bravo te qoft per kurajon qe ke per te shkruajtur ter keto gjera per muhamedin.

Originally Posted by kuqeziperjet

o myslymani.bravo te qoft per kurajon qe ke per te shkruajtur ter keto gjera per muhamedin.

Eshte kenaqesi per mua qe t'ia paraqes lexuesve ne kete forum se si ka ka jetuar dhe se si kane rrjellur ngjarjet ne jeten e te dashurit te Allahut, Muhamedit alejhi selam.
Por ne fakt kurajoja i nevojitet me shume atyre te cilet kane paragjykime mbi Islamin, qe t'i lene keto paragjykime e te lexojne mbi ate cka me te vertete perfaqeson Islami.

Ju pershendes

Te nderuar
Lamartini ka thene : "Nese madheshtia e qellimit , thejshtesia e mendimit dhe rezultatet e arritura, jane tre kritere te gjenialitetit njerezor, kush mund te marre guximin te krahasoj, cilindo njeri te madh, ne historine njerezore, me Muhamedin[salallahu alejhi veselem]?"
E vertete eshte kjo.....
Ju pershndes.....Bota

Formimi i shoqerise islame


Vellazerimi ishte lidhje midis muhaxhireve dhe ensareve. Pasi u grumbulluan ne Medine, myslimanet u bene bashkesi (ymet) e vecante. Per rrjedhoje, kishin nevoje per nje organizim shoqeror, kishin nevoje te njihnin detyrat dhe te drejtat shoqerore e ne rradhe te pare, duhej te dilnin ne pah vepra qe i benin myslimanet nje Bashkesi, te pavarur nga te tjeret. Ne Medine ishin edhe dy bashkesi te tjera, pervec myslimaneve, qe ndryshonin nga ata, ne ceshtje besimi, feje, interesash, kerkesash, ndjenjash, prirjesh etj. Ata ishin idhujtaret dhe jehudinjte. Prandaj, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofte mbi te!) beri nje beselidhje midis myslimaneve dhe idhujtareve dhe nje beselidhje tjeter midis myslimaneve dhe jehudinjve. Per kete u shkrua dokumenti, sipas te cilit u vendos si vijon: 1. Myslimanet Kurejshe dhe Jethribas, si dhe te tjere pas atyre, qe bashkohen e luftojne kunder armiqve te Islamit, jane nje bashkesi e vetme. 2. Shlyerja e dijetit (parate e gjakut) dhe lirimi i roberve te behet sipas praktikes se meparshme. Pala e dyte te ndihmoje besimtaret per lirimin e roberve dhe shlyerjen e dijetit. 3. Te gjithe myslimanet, si nje trup i vetem te mbajne qendrim kunder atij qe ben keq, grabitesit dhe te padrejtit, sikur te jete ai edhe biri i ndonjerit prej tyre. 4. Besimtaret nuk do ta vrasin njeri-tjetrin per hir te femohuesve. Besimtaret nuk do t'i ndihmojne femohuesit kunder besimtareve. 5. Besa eshte e njejte per te gjithe. Edhe armiku me i dobet merret ne mbrojtje nga myslimanet, ne qofte se ai e kerkon kete dhe nuk lejohet te pritet ne bese. 6. Jehudinjte, qe behen myslimane, duhet te ndihmohen dhe te perkrahen. 7. Paqja e myslimaneve eshte nje. 8. Ai qe vret nje besimtar me dashje, ndeshkohet me vrasje, pervecse kur te afermit e viktimes jane te nje mendjeje qe vrasesi te mos vritet. Besimtaret e kane per detyre te ngrihen te gjithe kunder vrasesit. 9. Nuk lejohet qe besimtari ta ndihmoje shpifesin ose ta strehoje ate. 10. Kur besimtaret kane mosmarreveshje per dicka, i drejtohen Allahut dhe Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) per zgjidhjen e saj. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u tregoi myslimaneve te drejten e vellazerimit islam dhe i nxiti ata per bashkepunim, perkrahje dhe barazi ndermjet tyre. Ky vellazerim ndermjet myslimaneve u vleresua si me i larti qe ka njohur historia. Idhujtaret shkonin ne rrenim; numri i tyre po pakesohej, sepse shumica e tyre, me gjithe zoterinjte dhe te paret e tyre, u bene myslimane. Ata nuk kishin mundesi te qendronin perballe myslimaneve. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u mori besen idhujtareve: "Asnje idhujtar (ne Medine) te mos marre ne mbrojtje as pasurine e ndonje kurejshi dhe as kurejshin vete. Nuk do te ndihmohet askush kunder besimtarit mysliman." Me kete beselidhje qe vendosi Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) me idhujtaret, mbaroi ajo nga e cila mund te kishin frike myslimanet. Beselidhja mes jehudinjve dhe Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u be per ceshjet qe vijojne: 1. Ata konsiderohen si nje bashkesi me besimtaret, por ata kane fene e tyre dhe myslimanet kane fene e vet. Jehudinjte duhet te japin taksat per shtetin, ashtu si myslimanet. 2. Midis myslimaneve dhe jehudinjve te kete ndihme e bashkepunim kunder atij, qe i shpall lufte kesaj beselidhjeje dhe kunder atij qe sulmon Medinen. Secila pale te mbroje vendin, ku banon. 3. Midis myslimaneve dhe jehudinjve te kete dashamiresi dhe miresjellje, e jo krime e faje. 4. Asnjera prej paleve te mos ndeshkohet per fajin e tjetres. 5. Te ndihmohet ai, te cilit i eshte bere padrejtesi. 6. Jehudinjte duhet te shpenzojne bashke me myslimanet, per sa kohe vazhdojne te marrin pjese ne lufte. 7. Jethribi eshte i shenjte per ata, qe e kane pranuar kete beselidhje. 8. Per zgjidhjen e cdo mosmarreveshjeje midis tyre, ata do t'i drejtoheshin Allahut dhe te Deguarit te Tij. 9. Nuk duhet te merret ne mbrojte asnje nga kurejshet dhe asnje qe i mbron ata. 10. Kete akt beselidhjeje nuk mund ta ndryshoje asnje qe konsiderohet mekatar a i padrejte. Me kete beselidhje u rregulluan myslimanet, idhujtaret dhe jehudinjte qe banonin ne Jethrib dhe u bene nje bashkesi. Keshtu, Medinia dhe rrethinat e saj u bene "shtet" i pavarur, por fjala udheheqese u takonte myslimaneve dhe kryetari i atij shteti ishte i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) bashke me myslimanet e shtuan gjithnje e me shume Thirrjen per tek Allahu. I Derguari i Allahut shkonte si ne kuvendet e myslimaneve, ashtu edhe ne ato te jomyslimaneve, u kendonte atyre ajetet e Allahut dhe i ftonte ata per tek Allahu. Ai pastronte nga besimet e kota dhe veset e liga cdo njeri, qe i besonte Allahut. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) vazhdoi t'u mesonte atyre Librin e Allahut dhe Synetin.

Elhamdurila,per ket pune te madhe qe e ben zoti t'shperbleft ne ket bote dhe me xhenet firdeus ne ahiret inshalla...

Pas Bedrit


Pasi i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u vendos ne Medine, u keshillua me Sahabet per roberit e luftes. Ebu Bekri (Allahu qofte i kenaqur me te!) shfaqi mendimin qe te merren parate (fidje) prej tyre per lirimin e tyre. Ndersa, Omeri (Allahu qofte i kenaqur me te!) dha mendimin qe ata te vriten. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) vendosi qe te mos vriteshin roberit e luftes, por te merreshin para prej tyre, per t'i liruar. Per secilin shuma ishte nga 1000 deri ne 3000 dirhem. Disa nga roberit e luftes dinin te lexonin dhe te shkruanin, prandaj, si fidje u caktua qe secili nga ata t'u mesonte shkrim e lexim dhjete djemve myslimane. Per disa te tjere, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) urdheroi qe te liroheshin, pa paguar fidje. Zejnebja, bija e te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dergoi nje gjerdan, per lirimin e burrit te saj, Ebu el Asi. Hatixheja ia kishte dhene asaj dhurate martese, kur e martuan me Ebu el Asin. Kur e pa i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) gjerdanin, i erdhi keq dhe iu lut Sahabeve, qe Ebu el Asi te lirohej pa paguar fidje. Ata e pranuan kete dhe Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e liroi ate, por me kusht qe ta linte te lire Zejneben te largohej nga Meka. Ebu el Asi e pranoi kete kusht dhe Zejnebja imigroi ne Medine. Vdekja e Rukies dhe martesa e bijes tjeter te Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) Rukia, bija e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qe e semure, kur ai u nis per ne Beder. Ajo ishte e martuar me Othman ibn Affanin (Allahu qofte i kenaqur me te!). Prandaj, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e urdheroi Othmanin qe te qendronte ne Medine e te kujdesej per Rukijen e semure dhe i tha se do te kishte shperblim si ata qe merrnin pjese ne luften e Bederit. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) la edhe Usame ibn Zejdin per kete pune. Por Rukia vdiq, para se te kthehej i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ne Medine. Usame ibn Zejdi ka thene: "Na erdhi lajmi per fitoren e myslimaneve ne Beder, kur po mbulonim me dhč Rukien, bijen e te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!)." Pasi u kthye i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) ne Medine dhe u qetesua, i dha Othmanit per grua vajzen tjeter, Umu Kulthumin. Prandaj Othmani eshte quajtur i zoti i dy dritave. Umu Kulthumi jetoi me Othmanin, derisa vdiq, ne muajin e Sha'banit, ne vitin e 9-te te Hixhretit dhe u varros ne varrezat e Medines (el Bekia). Idhujtaret dhe aleatet e tyre u hidheruan shume nga ndihma dhe fitorja qe Allahu u dha myslimaneve ne Beder. Prandaj, filluan te kurdisnin plane per te goditur myslimanet dhe per t'u hakmarre ndaj tyre. Mirepo Allahu i asgjesoi kurthet e tyre dhe me miresine e Vet i fuqizoi myslimanet. Nje jave pas kthimit te myslimaneve nga lufta e Bederit ose ne muajin Muharrem te vitit te 3-te te Hixhretit, u mblodhen njerezit e fisit Beni Selim per te luftuar kunder Medines. Kur e moren vesh myslimanet kete, u futen ne shtepite e njerezve te fisit Beni Selim, u moren placke e gje dhe u kthyen ne Medine shendoshe e mire. Me pas komplotuan Umejr ibn Ueheb Xhemhin dhe Safuan ibn Umeja per te vrare Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Per kete Umejri shkoi ne Medine, por u kap nga myslimanet. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i tregoi se dinte per komplotin e tij dhe Umejri u be mysliman. Lufta e Benu Kajnukas U zbulua plani i jehudinjve te fisit Benu Kajnuka per sherr dhe armiqesi kunder myslimaneve. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i keshilloi qe te hiqnin dore nga plani i tyre djallezor, por ata i thane: "O Muhamed! Mos te te genjeje mendja! Ti luftove kunder ca njerezve te fisit Kurejsh, qe nuk e njihnin mjeshterine e betejes. Po te luftosh kunder nesh, do ta shikosh se jemi ne njerezit e sprovuar ne lufte." I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) e duroi kete pergjigje. Por ata i shtuan ngacmimet e tyre kunder myslimaneve, derisa ne tregun e tyre shkaktuan nje ngaterrese dhe u vra nje mysliman dhe nje jehudi. Atehere, diten e shtune, ne mes te muajit Sheual, ne vitin e dyte te Hixhretit, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i rrethoi ata. Pas pesembedhjete ditesh, ne fillim te muajit Dhul Ka'ade ata u dorezuan. I Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) i internoi ata ne Sham, ne Idhreate. Pas njefare kohe shumica e tyre vdiqen. Lufta e Suejkut Pas luftes se Bederit, Ebu Sufjani premtoi qe nuk do ta lante trupin me uje derisa ta asgjesonte Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Per kete qellim ai u nis nga Meka me 200 kalores dhe sulmoi Aridin, ne ane te Medines. Idhujtaret Kurejshe, me Ebu Sufjanin ne krye prene, dogjen e shkaterruan plantacionet e hurmave dhe vrane dy burra. Pastaj u larguan. U njoftua i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!). Ai doli menjehere ne ndjekje te tyre, por ata kishin ikur. Ne ikje e siper kishin hedhur ne rruge peksimet dhe ushqime te tjera, qe te lehtesonin barren e te iknin sa me shpejt. Myslimanet i ndoqen deri ne Karkaretu el Keder, por idhujtaret ishin larguar edhe prej andej. Myslimanet e moren peksimetin qe kishin lene idhujtaret, prandaj ajo beteje mori emrin "Beteja e Suejkut" dhe beteja e "Karkaretu el Keder". Vrasja e Ka'ab ibn el Eshrefit Ka'abi ishte prozator dhe poet jehudi dhe nga armiqte me te medhenj te myslimaneve. Ai qesendiste te Derguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe shoket e tij (sahabet), merrte neper goje grate e tyre, lavderonte armiqte e tyre dhe i nxiste ata kunder mysimaneve. Pas luftes se Bederit, ai vajti te kurejshet dhe i nxiti ata qe te luftonin kunder myslimaneve. Per kete ai u recitoi atyre disa strofa vjershe si: Ju jeni ne rruge me te drejte se ata; Nuk ka rendesi c'ndodhi me fisin Kajnuka. Atehere, i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) u tha shokeve te vet: "Kush e vret Ka'ab ibn Eshrefin?" U cua Muhamed ibn Meslemeja, Adad ibn Beshiri, Ebu Naili, Harir ibn Eusi dhe Ebu Abis ibn Xhebri. Komandanti u caktua Muhamed ibn Meslemeja, i cili i kerkoi te Derguarit te Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) qe t'i thoshte Ka'abit dicka. Muhamed ibn Meslemeja vajti te Ka'abi dhe i tha: "Vertet, ky burre,- duke folur per Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!), na ka kerkuar neve te japim zeqatin dhe na ka sjelle veshtiresi e mundime." Ka'abi u gezua nga fjalet e Muhamed ibn Meslemes dhe i tha: "Per Zotin, ju ka merzitur." Pastaj, Muhamed ibn Meslemeja i kerkoi hua Ka'abit ca ushqim e ca hurma dhe derisa t'i shlyente huane, t'i linte peng armen e tij. Ka'abit i vajti edhe Ebu Naili dhe beri te njejten bisede me te. Pastaj Ebu Naili i tha: "Kam ca shoke qe mendojne si une. Deshiroj t'i sjell ata ketu, tek ti, qe t'u shesesh (ushqime etj.) dhe t'i ndihmosh." Ka'abi e pranoi propozimin e Ebu Nailit. Naten e katermbedhjete te Rabiul Euelit, ne vitin e trete te Hixhretit ata i shkuan Ka'abit te armatosur dhe i thirren te dera. Ka'abi u cua dhe zbriti poshte per te hapur deren. E shoqja i tha: "Ku po del ne kete ore? Une degjova nje ze, qe m'u duk sikur ndillte gjak." Ai nuk u kushtoi rendesi fjaleve te saj. Zbriti. Kur hapi deren e i shikoi ata me arme, nuk u shqetesua, sepse qe bere marreveshje me pare midis tyre. Njerezit e armatosur nisen te ecnin bashke me te. Donin te gjenin rastin dhe ta vrisnin. Ebu Naili e lavderoi per eren e mire te parfumit qe kishte vene dhe i kerkoi leje qe te afronte hunden ne koken e tij. Ka'abi i dha leje, ashtu duke u mbajtur fodull dhe duke u mburrur. Ebu Naili i mori ere, i vuri doren te koka dhe u tha shokeve te vet qe t'i merrnin ere, gjithashtu. Pas pak, i kerkoi leje perseri qe t'i merrte ere dhe beri ashtu si heren e pare. I kerkoi per te treten here leje t'i merrte ere dhe si ia kapi mire koken, tha: "Bjerini armikut te Allahut!" Atehere, vringelluan shpatat mbi te me terbim dhe Muhamed ibn Meslemeja i vuri nje gurethyes39 ne fyt dhe i meshoi fort derisa ai i doli nga qafa. Ne ate cast Ka'abi bertiti me nje ze kaq te keq e te forte, sa i tmerroi ata qe ishin rrotull tij dhe ra i vdekur. U ndezen dritat neper shtepite e idhujtareve. Ata tentuan qe t'i kapnin njerezit, qe vrane Ka'ab ibn Eshrefin, por myslimanet u kthyen ne Medine shendoshe e mire. Ne kete menyre u shua zjarri i intrigave kunder myslimaneve, qe i shqetesoi gjate myslimanet dhe neperkat jehude u fshehen neper vrimat e tyre per njefare kohe. ceta e Kirdes Ne muajin Xhemadiul Ahir, ne vitin e trete te Hixhretit, kurejshet derguan nje vargan per ne Sham nga rruga e Irakut, e cila kalonte nga Nexhdi, por jo afer Medines. Varganin e udhehiqte Safuan ibn Umeja. Kete e mori vesh i Derguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te!) dhe dergoi Zejd ibn Harithin (Allahu qofte i kenaqur me te!) me njeqind kalores. Vargani po pushonte te nje burim, ne vendin e quajtur Kirde, ne Nexhd. Zejdi me kaloresit e vet iu versul dhe e pushtoi varganin me gjithe pasurine qe kishte, ndersa varganaret iken te gjithe. Myslimanet kapen udherrefyesin e idhujtareve, Furat ibn Hajanin, i cili u be mysliman. Placka qe moren myslimanet kapte vleren njeqind mije dinare dhe humbja e varganit me gjithe pasurine qe kishte, qe goditja me e dhembshme qe pesuan Kurejshet pas luftes se Bederit.