çfarë ndodh kur vdes njeriu?

Është e padiskutueshme se çdonjëri do ta shijoje vdekjen. Jo te gjithë mund te kenë njohuri se cfare ndodh me njeriun kur ai vdes.
Për te sqaruar dhe te treguar se cfare thotë Islami per këtë faze te ekzistencës se njeriut, po hap këtë teme ne mënyre qe ato qe duan ta dine, ta mësojnë.

Vdekja është moment vendimtar per njeriun, sepse ne ate moment ai sheh rezultatin e jetës se tij. Vdekja është hapi i pare i jetës tjetër. Kur shpirti lirohet nga trupi, ai del ne nje bote shume me te madhe se sa kjo qe po jetojmë tani.
Allahu i Lartësuar i caktoi vdekjes momentin e saj dhe atij caktimi nuk mund t'i ik askush. Thotë Allahu ne Kur'an: "Askush nuk vdes pa vullnetin e Allahut. Ai eshte shënim i afatit te caktuar" (Ali Imran 145)



Momenti i VDEKJES.

Kur njeriut i afrohet momenti i vdekjes, Allahu i Lartësuar i dërgon atij meleket e vdekjes, qe t'i nxjerrin shpirtin i cili e mban trupin te gjalle e ne lëvizje.
Meleket e vdekjes, besimtarit i vijne ne nje forme te bukur, kurse jobesimtarit dhe dyfytyrëshit i vine ne një forme trishtuese. Transmetohet se Muhamedi alejhi selam ka thene: "Kur robi besimtar eshte para ndarjes nga kjo bote dhe i drejtuar per ne Ahiret (boten tjeter), zbresin tek ai meleke nga qielli me fytyra te bardha, sikur te jene ato diell, me vete mbajne qefij nga qefijte e Xhennetit dhe parfum te Xhennetit, ulen ato para syve te tij dhe pastaj vjen meleku i vdekjes, i cili ulet tek koka e tij dhe thote: O ti shpirt i mire, dil ne falje dhe kënaqësi te Allahut.
Tha (Profeti): Del ai (shperti) duke rrjellur sikur rrjell pika e ujit kur dikush ujit, atehere ai (meleku) e merr ate. Kurse kur robi jobesimtar eshte ne shkeputje nga kjo bote dhe i drejtuar per ne Ahiret, zbresin tek ai meleke nga qielli, te vrazhde e te ashper dhe me fetyra te nxira, me vete kane pelhura te zjarrta, ulen para syve te tij, pastaj vjen meleku i vdekjes dhe ulet tek koka e tij e i thotë: O ti shpirt i keq, dil ne përqeshjen e hidhërimin e Allahut. Tha (Profeti): Me kete rast ai (shpirti) shpërndahet ne tere trupin, atëherë meleku ia shkul ate sikurse shkulet hekuri me shume ferra nga leshi i lagur, me c'rast i priten venat dhe muskujt."

vazhdon...

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Pra ne hadithin e mësipërm tregohet se jeleku i vdekjes përgëzon besimtarin me falje dhe kënaqësi te Allahut te Lartësuar, kurse jobesimtarit i premtojnë hidhërim te Allahut.


Agonitë e vdekjes.
Vdekja ka dhimbje te cilat i përjeton çdo njeri gjate vdekjes. Njeriu me i dashur i Allahut, Muhammedi alejhi selam i përjetoi këto dhimbje gjate sëmundjes nga e cila vdiq. Afër tij kishte një kove me ujë ne te çilen vendoste dorën e tij dhe fshinte fytyrën, e thoshte: “La ilahe il-lAllah, vërtet vdekja ka dhimbje.”


Shpresimi i njeriut qe te rikthehet ne këtë bote
Shpresimi i njeriut qe te rikthehet ne këtë bote, nëse është jobesimtar, me dëshire qe te besojë, e nëse është mëkatar me dëshire qe te pendohet. Thotë Allahu i Lartësuar: “Aq sa, kur t’i vijë vdekja ndonjërit prej tyre (mosbesimtarëve) thotë: “Zoti im! Më kthe prapë, Që të mund të bëj mirësi në çfarë kam mbetur mbrapa!” Jo! (Kjo) është veç një fjalë që ai e flet, ndërsa pas është Berzakhu (perde, pengesë ndarëse) deri Ditën kur do të sillen përsëri në jetë.” El Mu’minun 99-100.
Besimi nuk pranohet kur te vije vdekja, dhe pendimi nuk pranohet kur njeriu fillon te gargaras. Thote Allahu ne Kur’an: “Allahu pranon vetëm pendimin e atyre që bëjnë gjynah nga padija dhe marrëzia e pastaj menjëherë pendohen; të tillët Allahu do t’i falë sepse Allahu është kurdoherë i Gjithëdituri, më i Urti Gjithëgjykues. Dhe pa asnjë përfitim është pendimi i atyre të cilët vazhdojnë të bëjnë vepra të këqija derisa t’u vijë përballë vdekja dhe pastaj thonë: “Tash pendohem”; as edhe i atyre që vdesin duke qenë jobesimtarë. Për ta Ne kemi përgatitur dënim të dhimbshëm.” En Nisa 17-18.
Allahu i Madhëruar pranon pendimin e njeriut derisa te mos gargarisë. Muhammedi alejhi selam tha: “Allahu i Lartësuar pranon pendimin e njeriut derisa te mos gargarisë”
Ai qe pendohet para vdekjes, është penduar për se afërmi, por kusht është qe ai pendim te jete i sinqerte dhe i vërtete, e shume here njeriu nuk mund te pendohet ne ato momente te vështira, prandaj ai duhet te shpejtoje ne pendim para arritjes se exhelit.

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Pervojat E Shpirtit Pas Vdekjes

Bota e Berzahut fillon kur shpirti i personit e braktis trupin dhe jetes se tij te shkurter ne kete toke i vjen fundi. Duke vdekur njeriu perjeton gjera qe nuk mund te kuptohen nga njerezit perreth tij. Meqe shpirti e braktis trupin e tij permes zgavrave te hundes,syte e tij e percjellin shpirtin e larguar. Per kete shkak, i Derguari i Allahut (paqja dhe shpetimi qofshin mbi te) i ka keshilluar njerezit qe t'ia mbyllin syte te vdekurit ne menyre qe pamja e tij te jete sa me pak tmerruese. Allahu i Gjithefuqishem thote per kete cast te vdekjes:

"Perse pra,kur arrin shpirti ne fyt. E ju ne ate moment shikoni (se c'po ngjet). E ne jemi me afer tek ai se ju,por ju nuk shihni. Dhe perse nese ju nuk jeni pergjegjes(per vepra). (Perse) Nuk e ktheni ate (shpirtin te mos dale), nese jeni qe thoni te verteten?" (El-Vakia,83-87)

Pasi personi vdes dhe hyn ne nje bote te re,nje dritare hapet ne Ahiret per te lejuar shpirtin e tij te shohe parajsen dhe zjarrin. Vdekja eshte koha e se vertetes dhe genjeshtrat, me te cilat mosbesimtaret e kishin rrethuar veten ne kete bote,do te zbulohen. Keto genjeshtra perfshijne mohimin e ekzistences se Allahut,Dites se Gjykimit dhe refuzimin e ndeshkimit ne varr.

Prandaj,kur vdekja u vjen mosbesimtareve dhe ata e ndiejne nxehtesine e zjarreve te mberdhezura te Xhehennemit,ata fillojne te luten per nje rast te dyte ne toke ne menyre qe te bejne vepra te mira. Mirepo, e gjithe lutja e trye mbetet e kote.

"Derisa t'i vije vdekja ndonjerit prej tyre e thote: "Zoti im,me kthe,qe te bej vepra te mira e te kompensoj ate qe leshova!" Kurrsesi,e kjo eshte vetem fjale qe e thote ai,e ata kane para tyre Berzahun(distance kohore) deri ne diten kur ringjallen." (El-Muminun,99-100)

Udhetimi i shpirtit nga toka ne qiell,ku e takon Zotin e tij,pershkruhet shkelqyeshem ne hadithin vijues:

El-Bera ibn Azibi ka thene: "Ne dolem me te derguarin(paqja dhe shpetimi qofshin mbi te) na varrimin e nje ensari dhe u afruam te varri. Varri ende nuk ishte gropuar,prandaj i Derguari (paqja dhe shpetimi qofshin mbi te) u ul dhe ne u ulem heshturazi perreth tij sikur ne kokat tona te kishte zogj. Ai kishte(i Derguari) nje shkop ne dore me te cilen bente shenja ne toke. Pastaj ai e ngriti koken e tha: "Kerkoni mbrojtje tek Allahu nga denimi i varrit," duke e thene kete dy apo tri here. Pastaj ai tha: "Kur besimtari eshte gati ta braktise kete bote dhe te kaloje ne boten tjeter,engjejt me fytyra te ndritshme si Dielli zbresin tek ai nga qielli me nje qefin dhe parfum nga parajsa dhe qendrojne larg tij aq sa syri mund t'i shohe. Pastaj vjen engjelli i vdekjes dhe ulet te koka e tij dhe thote: "Shpirti i mire, dil me faljen dhe kneaqesine nga Allahu." Pastaj shpirti del sikur pika kur rrjedh nga caliku i ujit dhe ai e kap ate. Kur ai vepron ashtu, engjejt e meshires nuk e lene ate ne doren e tij(engjellit te vdekjes) per asnje moment, por e marrin dhe e vendosin ne qefin dhe ne parfum dhe nga aty del arome sikur misku me i kendshem ne siperfaqe te tokes. Pastaj ata e ngrejne ate lart dhe nuk kalojne prane asnje shoqerie engjejsh e qe ata te mos pyesin: "Kush eshte ky shpirt i mire?", e ata pergjigjen: "Ky e ky,i biri i ketij e ketij", duke perdorur emrat me te mire me te cilet njerezit e therrisnin ne toke.Pastaj ata e sjellin ate te qielli me i ulet dhe kerkojne qe te hapet porta per te. Ashtu dhe behet,dhe nga cdo qiell krye-engjejt e tij e shoqerojne ate deri te qielli tjeter,derisa te arrijne te qielli i shtate dhe Allahu,qe eshte Fisnik dhe i Lavdishem,thote: "Regjistrojeni librin e robit Tim ne Ilijjune (Ilijjune supozohet te jete nje pllake margaritaresh te gjelber,e cila ndodhet permbi shtate qiej dhe ne te regjistrohen veprat e njerezve te mire) dhe kthejeni ne toke,ngase Une e krijova njerezimin nga ajo, ne te do t'i kthej dhe nga ajo do t'i nxjerr jashte perseri." Shpirti rikthehet ne trupin e tij, e i vijne dy engjej,e ulin dhe i thone: "Kush eshte Zoti yt?", ai pergjigjet: "Zoti im eshte Allahu." Ata e pyesin: "Cila eshte feja jote?", e ai pergjigjet: "Feja ime eshte Islami." Ata e pyesin: "Kush eshte ky njeri i derguar ne mesin tuaj?", e ai pergjigjet: "Ai eshte i Derguari i Allahut." Ata e pyesin: "Cili eshte burimi yt i diturise?", dhe ai pergjigjet: "E kam lexuar Librin e Allahut,kam besuar ne te dhe kam thene se eshte i vertete." Atehere dikush therret nga qielli: "Robi im ka thene te verteten,andaj shtroni per te qilima nga parajsa,visheni me rroba te parajses dhe hapeni nje dere per te ne parajse." Dhe atij i vjen pak nga freskia dhe aroma e parajses,varri i zgjerohet aq sa syri mund te shohe dhe nje njeri me fytyre te bukur,me veshje te bukur dhe me ere te kendshme vjen tek ai dhe thote: "Sihariq me ate,qe te gezon ty,ngase kjo eshte dita qe te eshte premtuar." Ai pyet: "Kush je ti,qe fytyra jote eshte shume e bukur dhe sjell miresi?" Ai pergjigjet: "Une jam vepra jote e mire." Pastaj ai thote: "Zoti im,beje Kijametin,Zoti im,beje Kijametin,qe mund t'i kthehem popullit dhe pasurise sime."

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Por,kur jobesimtari eshte gati ta braktise boten dhe te vazhdoje ne boten tjeter,engjejt me fytyra te zeza zbresin tek ai nga qielli me mbeshtjellese te vrazhde dhe te shemtuar dhe qendrojne larg tij aq sa syri mund t'i shohe. Pastaj vjen engjelli i vdekjes dhe ulet te koka e tij dhe i thote: "Shpirti i keq,dil me hidherimin e Allahut dhe me zemerimin e Tij." Pastaj shpirti shperndahet ne tere trupin e tij dhe engjelli e nxjerr ate sikurse nje gjemb metali nga leshi i lagur. Pastaj ai e kap ate dhe,kur ai vepron ashtu,ata nuk e lene ate ne doren e tij(engjellit te vdekjes) per asnje moment,por e vendosin ne ate mbeshtjellese dhe nga aty del nje ere e keqe,si coftina me e qelbur ne siperfaqe te tokes. Pastaj engjejt e ngrejne ate lart dhe nuk kalojne kah asnje shoqeri engjejsh e qe nuk pyesin: "Kush eshte ky shpirt i kre?", e ata pergjigjen: "Ky e ky,i biri i ketij e atij", duke perdorur emrat me te keqinj me te cilet e therrisnin ne bote. Kur ai aillet te qielli me i ulet,kerkohet qe te hapet porta per te,por nuk hapet. (Pastaj i Derguari i Allahut,paqja dhe shpetimi qofshin mbi te,lexoi: "Dyert e qiellit nuk hapen per ta dhe ata nuk do te hyjne ne Xhennet perderisa deveja te kaloje neper vrimen e gjilperes.") Allahu,qe eshte me Fisniku dhe i Lavdishem,pastaj thote: "Regjistrojeni librin e tij ne Sixhxhin (Sixhxhin: eshte vend ku ruhen regjistrat e veprave te keqberesve.Thuhet se ai eshte vendosur ne Xhehennem apo ne token e shtate me te ulten.Sidoqofte perberja morfologjike e fjales eshte marre nga sixhn,qe do te thote vend i ngushte dhe i mundimshem.(sh.r)
ne token me te ulet" dhe shpirti i tij hidhet poshte. (Pastaj i Derguari paqja dhe shpetimi qofshin mbi te,lexoi: "Ai qe i pershkruan shok Allahut eshte si te ishte hedhur nga qielli dhe te rrembehet nga zogjte,ose te hidhet nga era ne nje vend te larget.") Shpirti rikthehet ne trupin e tij,atij i vijne dy engjej dhe duke e lene te qendroje ulur i thone: "Kush eshte Zoti yt?",ai pergjigjet: "Eh,Eh,nuk e di." Ata e pyesin: "Cila eshte feja jote?", e ai pergjigjet: "Eh,Eh,nuk e di." Ata e pyesin: "Kush eshte ky njeri i derguar ne mesin tuaj?", e ai pergjigjet: " Eh,Eh,nuk e di." Atehere dikush therret nga qielli: "Ai ka genjyer,andaj shtroni per te qilima nga zjarri dhe hapni nje dere per te ne zjarr." Pastaj pak nga nxehtesia dhe vapa i vjen atij,varri i ngushtohet, saqe brinjet hyjne njera ne tjetren dhe nje njeri me fytyre te shemtuar,me veshje te ndyre dhe me ere te qelbur vjen tek ai dhe i drejtohet: "Deshperohu me ate qe te poshteroi ty,ngase kjo eshte dita qe te eshte premtuar." Ai pyet: "Kush je ti,qe fytyra jote eshte me e shemtuara dhe sjell fatkeqesi?", Ai pergjigjet: "Une jam vepra jote e keqe." Pastaj ai thote: "Zoti im,mos e bej Kijametin!""

Personi qe i pergjigjet drejt pyetjeve dhe eshte i percaktuar per parajse,do te ndieje se varri i tij po zgjerohet dhe po behet kopsht i parajses. Engjejt do t'i thone atij me butesi "Fle sikur flen nusja."

Por,personi qe deshton t'i pergjigjet drejt pyetjeve do te ndieje se varri po i ngushtohet dhe nje dere ne zjarr do te hapet per te. Trupi i tij i vdekur do te kalbet dhe perfundimisht do te zhduket ne toke,por shpirti i tij do te vazhdoje te ndieje ndeshkimin qe ka fituar ne jeten e tij ne toke. Ndeshkimi i varrit eshte veshtiresia e pare qe personi duhet ta kaperceje pas vdekjes dhe,nese e kalon ate lehte,pjesa e mbetur e gjykimit te tij ne Diten e Gjykimit do te jete e njejte. Per kete arsye,i Derguari i Allahut(paqja dhe shpetimi i Allahut qofshin mbi te) e perseriste shpesh kete dua:

"O Zoti im,kerkoj mbrojtjen Tende nga denimi i varrit,dhe kerkoj mbrojtjen Tende nga denimi i Xhehennemit,kerkoj mbrojtjen Tende nga sprova e Dexhxhallit dhe kerkoj mbrojtjen Tende nga sprova e jetes dhe vdekjes."

Zejd ibn Thabiti ka transmetuar se i Derguari i Allahut(paqja dhe shpetimi i Allahut qofshin mbi te) dhe shoket e tij ishin duke kaluar neper nje kopsht qe i takonte Benu Nexhxharit kur mushka e te Derguarit e nderroi rrugen,saqe perpak nuk e rrezoi ate. Ata ishin afer disa varreve ku ishin varrosur idhujtaret,andaj i Derguari(paqja dhe shpetimi qofshin mbi te) tha:

"Keta njerez po ndeshkohen ne varret e tyre dhe,sikur te mos kisha frike se ju nuk do ta varrosni me njeri tjetrin,do ta lusja Allahun t'ua mundesoje te degjoni ndeshkimin ne varr qe une po degjoj."(Muslimi)

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

NE PRANI APO MOSPRANI TE VARRIT

Fjala arabe "kabr" do te thote "te fshehesh". Keshtu,fjala "varr" eshte shpjegimi me i mire i kesaj fjale,pasi ajo e fsheh trupin. Kjo fjale gjithashtu tingellon ngjashem me fjalen "kalb"-"zemer",qe eshte e fshehur ne gjoks. Zemra eshte perplot me deshira dhe emocione te ndryshme qe shpesh mbesin te fshehura brenda saj. Kur'ani i permend se bashku gjoksin dhe varrin,pasi qe te dy jane shporta qe gelltisin gjithcka qe kane,por do t'i shfaqin ato ne Diten e Gjykimit.

Allahu thote: "A nuk e di asi se kur te nxirren cfare ka ne varreza? Dhe te behet e njohur cfare ka ne gjoksa." (El-Adijat,9-10)

Besimi ne denimin e varr gjate periudhes se Berzahut eshte pjese perberese e akides se muslimanit. Shtrohet pyetja per njerezit qe nuk jane varrosur ne varreza,per shembull: dikush eshte djegur dhe hiri i tij eshte shperndare, ose eshte shqyer nga bishat,ose ka vdekur ne det dhe uji eshte bere varri i tij. Poashtu kemi rastin e Faraonit,trupi i te cilit eshte mumifikuar dhe ekspozohet ne muze,ku nuk tregon ndonje shenje te perjetimit te denimit te premtuar per te ne Kur'an. Shpjegimi per kete fenomen eshte se perjetimet e periudhes se Berzahut (pasvdekjes) jane per shpirtin,pavaresisht nese kufoma (xhenazja) eshte e shtrire apo jo ne varr. Meqenese shumica e te vdekurve jane varrosur ne varre,prej ketu rrjedh edhe perdorimi i shprehjes "ndeshkimi i varrit". Trupi mund te varroset,digjet ose asgjesohet,por shpirti i tij do te ndieje torturen ose lumturine e Berzahut si ta kishte trupin ne varr. Ai do te ndihet si te ishte i mbyllur ne nje grope te vogel te zeze,qe eshte varri i tij,qe i ngushtohet per t'ia shtypur eshtrat. Nese ai eshte shpirti i personit besimtar,ai do te ndieje rehati dhe liri,meqe varri i tij po zgjerohet dhe shikon kah Xhenneti. Si rrjedhim, sprova e Berzahut eshte per te gjithe shpirtrat,qe ka si pasoje ndjenjen e rehatise dhe lumturise per besimtaret e mire dhe ndjenjen e ndeshkimit per mekataret(jobesimtaret qe mohuan Allahun). Sipas nje thenie te te Derguarit (paqja dhe shpetimi qofshin mbi te ) deshmoret ne rrugen e Allahut jane te liruar nga kjo sprove.

Ka nje numer hadithesh qe flasin per ndeshkimin e varrit.

"Ajshja ka treguar se nje cifute e kishte vizituar ate dhe i kishte permendur ndeshkimin ne varr,duke shtuar: "Allahu te ruajte nga denimi i varrit." Ajshja e pyeti te Derguarin e Allahut (paqja dhe shpetimi qofshin mbi te)
per ceshtjen dhe i Derguari(paqja qofte mbi te ) tha: "Po,denimi i varrit eshte i vertete." Ajshja tha: "Pas asaj,asnjehere nuk e kam pare te Derguarin e Allahut duke e falur namazin pa kerkuar mbrojtjen e Allahut nga ndeshkimi i varrit." (Buhariu dhe Muslimi)

Zejd ibn Thabiti ka thene: "Derisa ishim duke shoqeruar te Derguarin e Allahut,qe ishte duke kaluar ne nje kopsht qe i takonte Benu Nexhxharit,per nje moment mushka e te Derguarit nderroi rruge,saqe perpak nuk e rrezoi ate. Ndodhi qe aty te ishin pese ose gjashte varre,ashtu qe ai pyeti se mos e dinte ndokush se kush ishte varrosur ne to. Njeri u pergjigj se e dinte. Pyetjes se kur kishin vdekur,iu pergjigj se ishte ne kohen kur njerezit ishin idhujtare. Pastaj i Derguari(paqja qofte mbi te) tha: !Keta njerez vuajne ne varret e tyre dhe,sikur te mos kisha frike se ju me nuk do ta varrosni njeri-tjetrin,do ta lusja Allahun t'ua lejoje te degjoni ndeshkimin ne varr qe une po degjoj." Pastaj ai u kthye kah ne dhe tha: "Kerkoni mbrojtje tek Allahu nga denimi i zjarrit." Ata thane: "Kerkojme mbrojtje tek Allahu nga denimi i zjarrit." Ai tha: "Kerkoni mbrojtje tek Allahu nga denimi varrit." Ata thane: "Kerkojme mbrojtje tek Allahu nga denimi i varrit." Ai tha: "Kerkoni mbrojtje tek Allahu nga sprovat e hapta dhe te fshehta." Ata thane: "Kerkojme mbrojtje tek Allahu nga sprovat e hapta dhe te fshehta." Ai tha: "Kerkoni mbrojtje tek Allahu nga sprova e Dexhxhallit." Ata thane: "Kerkojme mbrojtje tek Allahu nga sprovat e Dexhxhallit."" (Muslimi)

Imam Ibn Tejmije ka treguar se populli i Sirise ishte mesuar te dergonte kuajt,mushkat apo gomeret e tyre qe kishin dhimbje barku te varrezat e Nusejrive dhe Ismaileve,ku kafshet do te sheroheshin (cliroheshin) menjehere. Ibn Tejmije ne shpjegimin e ketij fenomeni ka thene se kafshet,zogjte dhe krijesat e tjera pervec njerezve dhe xhinneve mund te degjojne britmat e te vdekurve qe torturohen ne varret e tyre. Kafshet e semura do te degjonin zerat e frikshem te shpirtrave te torturuar dhe do te tmerroheshin aq shume,saqe barqet e tyre do te pesonin ngerc (spazme) dhe do te zbrazeshin vetvetiu. Te liruar nga te gjitha materiet e patretshme,kafshet do te sheroheshin shpejt.

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Përshkrimi i Ditës së Gjykimit



Besimi në Ditën e Kijametit është një nga kushtet themelore të fesë së All-llahut, subhanehu ve teala. Gati nuk eksiston asnjë faqe në Kuran e cila nuk e sinjalozin apo nuk e përmend këtë ditë të madhe. Ky përkujtim i shpeshtë i kësaj dite në Kuran, rrjedh nga ajo se njerëzit e harojnë atë Ditë si shkak i problemeve të tyre ditore të shumta.

Gjithashtu, All-llahu, subhanehu ve teala, dëshiroi të na përqëndrojë vëmendjen në këtë ditë shumë të madhe, të frikshme e të tmerrshme, të trishtueshme dhe definitive për njerëzimin, ndaj edhe i frikëson robërit e Tij me atë Ditë, duke i përshkruar pikërisht ndodhitë e tmerrshme të asaj Dite.

All-llahu, subhanehu ve teala, thotë: "O ju njerëz, ruajuni dënimit nga Zoti juaj, sepse dridhja pranë katastrofës së kijametit është një llahtari e madhe. Atë ditë, kur ta përjetoni atë, secila gjidhënëse braktis atë që ka për gjiri dhe secila shtatëzënë e hedh para kohe barrën e vet, ndërsa njerëzit duken të dehur, po ata nuk janë të dehur, por dënimi i All-llahut është i ashpër." [Haxh: 1-2].

"Nëse ju mohoni, si do të mbroheni në një ditë që fëmijët do t'i bëjë pleq?" [Muzzemmil: 17].

"Kur dielli të jetë mbështjellur (dhe errësohet), Dhe kur yjet të kenë rënë (e shkapërderdhur), Dhe kur kodrat të kenë udhëtuar (e bërë pluhur në ajër), Dhe kur devetë e shtrenjta të lihen pa bari në fushë, Dhe kur egërsirat të jenë bashkuar (tubuar). Dhe kur detet të vlojnë si zjarr i flakëruar, Dhe kur shpirtrat të jenë bashkuar. Dhe kur të pyeten ato vajza të varrosura të gjalla, Për çfarë mëkati ato janë mbytur, Dhe kur fletushkat të jenë shpaluar, Dhe kur qielli të jetë hequr, Dhe kur xhehennemi të jetë ndezur fort, Dhe kur xhenneti të jetë afruar, Atëbotë njeriu do ta dijë se çka ka ofruar (të mirë ose të keqe)." [Tekvir: 1-14].

Vërtetë vëllezër, fakti se në Ditën e Kijametit ndodhin gjëra të jashtzakonshme si çarja e qiellit, rënia e yjeve, vlimi i detërave, ndeshja e planetëve, coptimi i Tokës, shkulja dhe fluturimi i kodrave, bën që egërsirat të bashkohe, që njerëzit të bëhen si flutura të shpërndara, që secila gjidhënëse të braktis fëmijun e vet, që secila shtatzënë të dështojë barren e vet, njerëzit janë symavijosur dhe duken si të dehur, e fëmijëve nga trishtimi i asaj dite u thinjen flokët e bëhen pleq.

All-llahu, subhanehu ve teala, na ruajtë nga trishtimi dhe llahtaria e kësaj dite dhe na mundësoftë mos ta arrijmë atë. Pas kijametit, qëndrimit në varr, dhe ndodhive të përmendura do të ngjajë ajo çka All-llahu, subhanehu ve teala, na informon. Israfili me urdhërin e All-llahut xhel-leshanuhu do të fryjë në Sur (bori) herën e parë, me ç'rast do të vdes gjithë ç'ka në qiej dhe tokë, pos atyre që do All-llahu, subhanehu ve teala,

All-llahu, subhanehu ve teala, thotë: "Dhe i fryhet Surit dhe bie i vdekur çka ka në qiej dhe çka ka në tokë, përveç atyre që do All-llahu (të mos vdesin), pastaj i fryhet atij herën tjetër, kur qe, të gjithë ata të ngritur e presin (urdhrin e Zotit)." [Zumer: 68].

E siç pamë Israfili urdhërohet për të dytën here të fryjë, me ç'rast u kthehet jeta të vdekurve. E kjo është Dita e ringjalljes, kur njerëzve u kthehen shpirtat dhe trupat e tyre sikur që ishin në jetën e kësaj bote.

E për këtë flasin edhe këto ajete: "Ditën që vrullshëm bëhet dridhja.Që pas saj pason tjetra." [Naziat: 6-7].

Përderisa besimtarët e dinë se All-llahu I ngjalli ata, jobesimtarët dhe munafikët do të thonë: "… Po kush na ngjalli (çoi) prej shtretërve tone?" (Ju thuhet): "Ja, kjo është ajo që e ka premtuar Mëshiruesi i Madh, e Pejgamberët e kanë thënë të vërtetën.""


Transmetohet nga Aishja, radijallahu anha, se I dërguari ka thenë : "Në Ditën e gjykimit njerëzit do të ringjallentë zbathur, të zhveshur dhe të pa bërë synet. Unë I thashë: "O I dërguari I All-llahut, e meshkujt dhe femrat bashkë, të shikojnë në njëri-tjetrin?" Tha:" Oj Aishe, gjendja (çështja) do të jetë aq e ashpër saqë askujt nuk i bie ndërmend ta shikojë tjetrin"

Tani, pas ringjallje dhe pas daljes nga varret të gjithë njerëzit do të tubohen në një vend. Thotë All-llahu, subhanehu ve teala: "(Kujto atyre) Ditën, kur do t'i tubojmë të devotshmit t( si grigjën e kafshëve të etshme kah burimi)." [Merjem: 85-86].

Hashër është vendtubimi i të gjithë njerëzve në një vend të caktuar, ku do të presin derisa të gjykohen. E në këtë vend të pritjes njerëzit do t'I godas vështirësi e madhe.

Transmetohet se i Dërguari i All-llahut, sal-lallahu alejhi ve sel-lem, ka thenë: "Në Ditën e kijametit Dielli do t'u afrohet njerëzve, kështu që do të vijë në lagësi vetëm një mile, e njerëzit do të jenë në djersë në përshtashmëri me veprat e tyre. Disa prej tyre do të jenë në djersë gjer te zokthat e këmbës, disa gjer në gjunjë, disa gjer në fyt, e disave do t'ua stërpikë gojën sikur të ishte I frenuar".

Vëllezër, a i keni parë njerëzit kur u ndodh ndonjë fatkeqësi se si kafshojnë gishtin tregues? E tregohet se atë ditë të pritjes së dhënies së gjykimit, njerëzit jo që do të kafshojnë gishtin tegues, jo që do të qajnë nga tmeri, por do ta gëlltisin dorën e vet gjer tek bërryli, do ta rrjepin lëkurën e tyre, e pabesimtarët do të kërkojnë të mos kishin ekzistuar fare ose të bëhen dhe, mu ashtu siç thotë I Lartësuari në Kuran: "Ne ua tërhoqëm juve (idhujtarëve) vërejtjen për një denim të afërt, në ditën kur njeriu (besimtari) shikon se çka I kanë sjellë duart e veta, e jobesimtari thotë: "Ah, sa mire do të ishte për mua sikur të isha dhe ". [Nebe: 40].

Pas kësaj, kur çdo njeri do të vijë para Zotit të vet, do t'u prezantohen të gjithë veprat e tyre dhe vetë do ta lexojnë librin e veprave të tyre.

All-llahu thotë: "E kur të fryhet në sur një e fryme. Dhe të ngrihen toka e kodrat e t'i mëshojnë njëra-tjetrës me një të goditur. Në atë kohë ndodh e vërteta (kijameti). E qielli çahet, pse ai atë ditë është i rraskapitur. Dhe engjëjt qëndrojnë në skajet (anët) e tij, e atë ditë tetë (engjëj) e bartin mbi vete Arshin e Zotit tënd. Atë ditë ju do të ekspozoheni (para Zotit), duke mos mbetur fshehtë asnjë sekret juaji." [Hakka: 13-18].

Transmetohet se I Dërguari ka thenë: "Secilit prej juve krijuesi do t'i drejtohet drejtpërdrejt (me të folur-pyetje) pa përkthyes. Do të shikojë nga ana e tij e djathtë , e nuk do të sheh tjetërgjë veçse veprat e tij (të mira). Pastaj do të shikojë nga ana e tij e majtë, e nuk do të sheh tjetër gjë veçse veprat e tij (të këqija). Do të shikojë para vehtes e nuk do të sheh tjetër gjë veçse zjarrin (e Xhehenemit)para fytyrës së tij. Andaj, mbrohuni nga zjarri (I Xhehenemit) qoftë edhe me gjysëm hurme, e kush nuk e gjen këtë atëherë me fjalë të mirë."

Ndaj, padyshim se çdonjërit do t'i prezentohen veprat e tij, do t'i prezentohen me anë të librave ku tregohet se ç'kanë vepruar ata në jetën e kësaj bote. A i keni pare nxënësit dhe studentët me dëftesa dhe diploma me nota të mira se si u thonë të tjerëve, ja shikojeni suksesin tim? Ashtu edhe besimtarët, që libri i tyre është përplot me punë të mira, kur kthehen tek familjet e veta u thonë ayre, ja ky është libri im përplot me vepra të mira, lexojeni atë. E mëkatarët kur do ta gjejnë librin e tyre përplot me mëkate, duke mos i lënë edhe imtësirat më të vogla do të thonë: "Ç'është puna me këtë libër, që s'le gjë të madhe apo të vogël pa e shkruar "

Nëse është njëri nga të shpëtuarit, nga ata që kthehen te familjet e tyre të gëzuar, atij i jepet libri nga ana e djathtë dhe All-llahu, subhanehu ve teala, do t'ia falë të gjithë mëkatet dhe nuk do ta pyes detalisht. Pastaj do ta shpie në Xhenet dhe nuk do të jetë i ndëshkuar me zjarr. E atij, mëkatet e të cilit janë më të mëdha, libri do t'i jepet nga mbrapa dhe do të jetë i pyetur detajisht për çdo vepër që e ka bërë, të vogël ose të madhe.

All-llahu thotë: "O ti njeri, vërtet ti përpiqesh me një përpjekje të madhe që çon te Zoti yt, e atë (përpjekje) do ta gjesh. E përsa i përket atij që libri i vet i jepet nga e djathta, Ai do të llogaritet me një llogari të lehtë, Do të kthehet te familja e vet i gëzuar. E përsa i përket atij që libri i vet i jepet pas shpinës, Ai do t'i ndjellë vetes shkatërrim, Dhe do të hyjë në zjarr të ndezur fort. Ai ka qenë i gëzuar në familjen e vet, Dhe ka menduar se nuk ka për t'u kthyer. Po, se, vërtet Zoti i tij gjithnjë e ka parë atë." [Inshikak: 6-15].

"Kujt t'i jepet libri i vet nga e djathta e tij, ai do të thotë: "O ju, qe, lexojeni librin tim!" Unë kam qenë i bindur se do të jap llogarinë time. Dhe ai atëherë është në një jetë të kënaqshme. Në një xhennet të lartë. Pemët e tij i ka krejt afër. (E thuhet) Hani e pini shijshëm, ngase në ditët e kaluara ju e përgatitët këtë. Ndërkaq, kujt i jepet libri i vet nga e majta e tij, ai thotë: "O i mjeri unë, të mos më jepej fare libri im. Dhe të mos dijsha fare se çka është llogaria ime. Ah, sikur të kishte qenë ajo (vdekja e parë) mbarim i amshueshëm për mua. Pasuria ime nuk më bëri fare dobi. U hoq prej meje çdo kompetencë imja." [Hakka: 19-29].


Për sa i përket llogarisë, All-llahu, subhanehu ve teala, do ta përkujtojë çdo njeri për çdo gjë që ka bërë në këtë botë, qoftë nga të mirat apo të këqijat dhe se kuindër tij do të dëshmojë çdo gjë prej kujt All-llahu, subhanehu ve teala, kërkon që të dëshmojë. Edhe Toka do të jetë dëshmitare e veprave të njerëzve.

All-llahu, subhanehu ve teala, thotë: "Kur të dridhet toka me dridhjen e saj të fuqishme, Dhe të nxjerrë toka atë që ka në brendinë e saj (barrën nga brenda), Dhe njeriu të thotë: "Ç'ka kjo (që bën këtë dridhje)?" Atë ditë ajo i rrëfen tregimet e veta, Ngase Zoti yt e ka urdhëruar atë. Atë ditë njerëzit shfaqen të ndarë në grupe që të shpërblehen për veprat e tyre. E kush punoi ndonjë të mirë, që peshon sa grimca, atë do ta gjejë. Dhe kush punoi ndonjë të keqe, që peshon sa grimca, atë do ta gjejë." [sureja Zelzele].

Transmetohet nga Ebu Hurejra r.a se I Dërguari, sal-lallahu alejhi ve sel-lem, ka thenë: "A e dini se cilat janë lajmet e saj?" As'habët u përgjigjën: "All-llahu dhe I Dërguari I Tij e dine më së miri" Ai tha: "Lajmet e saj janë, se ajo do të dëshmojë për çdo vepër që kanë bërë në të meshkujt dhe femrat, kështu që do të thotë:" Atë ditë dhe atë ditë ka bërë këtë dhe këtë."

Këto janë pra lajmet e saj. E nga gjërat tjera që duhet të na frigojnë dhe të mendojmë rreth tyre është fakti se gjatë dhënies së llogarisë do të dëshmojnë edhe pjesët e trupit, si: gjuha, këmbët, lëkura dhe të tjera, për çdo gjë që ka punuar njeriu, dhe se armiqtë e All-llahut, subhanehu ve teala, do të grinden me pjesët e trupit të vet.

"E ditën kur armiqtë e All-llahut tubohen për në zjarr dhe ata janë të rrethuar. E derisa afrohen atij, kundër tyre dëshmojnë: të dëgjuarit e tyre, të parit e tyre dhe lëkurat e tyre për çdo gjë që ata kanë punuar. Ata lëkurave të tyre u thonë: "Përse dëshmuat kundër nesh?" Ato thonë: "All-llahu që çdo sendi ia ka dhënë të folurit na dha edhe neve, e Ai është që ju krijoi juve herën e parë dhe vetëm te Ai ktheheni". Ju nuk fshiheshit (kur bënit mëkate) se do të dëshmojnë kundër jush të dëgjuarit tuaj, të pamurit tuaj dhe lëkurat tuaja, bile ju menduat se All-llahu nuk di për shumë gjëra që ju i bënit." [Fussilet: 19-22].

Përderisa është kështu puna me armiqtë e All-llahut, subhanehu ve teala, në ditën e gjykimit All-llahu, subhanehu ve teala, do të jetë i mëshirshëm ndaj besimtarëve. Muhamedi (sal- All-llahu alejhi ue sel-lem) na informon se All-llahu, subhanehu ve teala, do të veçohet me robin e Vet, mu'minin dhe do t'ia përkujtojë mëkatet që i ka bërë, e pastaj do t'ia fal ato dhe nuk do ta pyes hollësisht.

Transmetohet se dikush i ka thenë Umerit, radijallahu anhu: "Çka ke dëgjuar nga Resulull-llahu, sal-lallahu alejhi ve sel-lem, të ketë thenë lidhur me pëshpëritjen e All-llahut, subhanehu ve teala, me robin e Vet, mu'min, ditën e gjykimit?" Tha: "E kam dëgjuar duke thënë: "Besimtari do t'i afrohet All-llahut derisa Ai e vë Dorën e Vet mbi të, e i thotë: "A e ke bërë këtë dhe këtë?" Ai do të përgjigjet: "Po, e kam bërë." Atëherë do t'i thotë: "A e ke bërë këtë dhe këtë?" Ai do të përgjigjet: "Po, e kam bërë." E pastaj do t'i thotë: "Unë t'i kam fshehur ato në dynja, e sot po ti fali." Pastaj do t'i jepet libri i veprave të mira. E për sa i përket jobesimtarëve, ata do të thirren para të gjithë njerëzve me fjalë: "Këta janë ata që kanë gënjyer për Zotin e tyre, le të jetë mallkimi i All-llahut mbi mizorët."

Pastaj tregohet se Ditën e gjykimit veprat e njerëzve, të mirat dhe të këqijat, do të peshohen (me peshore), në mënyrë që të tegohet drejtësia e All-llahut, subhanehu ve teala,

All-llahu, subhanehu ve teala, thotë: "Në ditën e gjykimit Ne do të vëmë peshoja të drejta, e askujt nuk i bëhet e padrejtë asgjë, edhe nëse është (vepra) sa pesha e një kokrre të melit Ne do ta sjellim atë. E mjafton që Ne jemi llogaritës." [El-Enbija: 47].

Përkitazi me këtë Ibën Kajjimi thotë: "A mos vallë nuk beson se veprat e njerëzve ditën e Gjykimit do të vihen në peshore. Kjo do të ndodhë, e nganjëherë do të rëndojë njëra pjatë, e nganjëherë pjata tjetër, siç qëndron në Kur'an. Ajo do të ketë edhe gjuhëzën, të cilën pjatat do ta lëvizin dhe do të shikojnë në të, kjo nuk është imagjinatë, por njëmendësi për atë që ka iman."

Poashtu në Ditën e gjykimit njerëzit do të jenë të shpërblyer apo të ndëshkuar për veprat që i kanë bërë në këtë botë.

"Atë ditë All-llahu ua plotëson shpërblimin e merituar, e ata e dinë se All-llahu është Ai i vërteti, i qarti në drejtësi." [Nur: 24].

E në fund, njerëzit pas dhënies së llogarisë dhe peshimit të veprave, do të nisen kah ura e Siratit, urë e cila është vënë përmbi Xhehenemin. Njerëzit do të kalojnë përmbi të me shpejtësi dhe lehtësi të ndyshme, në varshmëri nga veprat e tyre të mira në këtë botë, disa me shpejtësinë e dritës, disa me shpejtësinë e erës, disa duke vrapuar, derisa nuk kalon besimtari që ka pasur pak punë të mira, i cili me një këmbë do ta bëjë një hap para e me tjetrën do të skalitet, me një dorë do të kapet, e tjetra do t'i shpëtojë, dhe atë do ta përcëllojë zjarri, e kur të kalojë do të thotë: "Qoftë i lavdruar All-llahu, subhanehu ve teala, që na shpëtojë prej teje (zjarri) pasi që na tregoi atë. Vërtetë All-llahu, subhanehu ve teala, neve na ka dhuruar atë që nuk ia ka dhuruar askujt."

E si është ura e Siratit? Pejgamberi, sal-lallahu alejhi ve sel-lem, thotë: "Atëherë do të vendoset ura Sirat mbi Xhehenemin, e unë, së bashku me umetin tim, do të jem I pari që do ta kaloj. Atë Ditë do të flasin vetëm Pejgamberët. Lutja (duaja) e tyre do të jetë"O All-llahi im, shpëto, shpëto!" Mbi urë do të ketë grremça të mëdha, si gjembat e sa'danit. A e keni pare sa'danin?" Po, u përgjigjën ata. "Ja pra, ato janë si gjembat e sa'danit, pos që madhësinë e tyre nuk e di I kush pos All-llahut, subhanehu ve teala, Ato do t'i rrëmbejnë njerëzit në pajtueshmëri me veprat e tyre të këqija. Ndërmjet tyre do të ketë edhe besimtarë të cilët përshkak të mëkateve të tyre, do të mbesin në to, e do të ketë të tillë të cilët megjithatë do të kalojnë e do të shpëtojnë."

Vëllezër, tregohet se ura e Siratit është më e hollë se qimja e më e mprehtë se shpata, e siç pamë ajo i ka edhe pengesat e saja, i ka kukat e saja. E cilat janë këto kuka? Një nga këta kuka është kuka e namazit. Ata që pritonin në këtë botë të falnin namazin mbi qilimat e kësaj bote, e t'u mirte kjo 10 minuta, do ta bëjnë këtë në tmerrin e Xhehenemit me vite e vite të tëra mbi dhe të rrethuar nga zjarri i tij.

E njejta është edhe me agjërimin edhe me zeqatin. All-llahu, subhanehu ve teala, thotë: "Betohem në kuqërrimin e horizontit pas perëndimit, Dhe në natën dhe çka ajo tubon, Dhe në hënën kur ajo është e plotë. Ju patjetër do të përjetoni gjendje pas gjendje". [Inshikak: 16-19].

E, vërtetë vëllezër këto gjendje dhe situata të cilat duhet t'i përjetojë besimtari janë të vështira. A nuk mendoni rreth llahtarisë së Kijametit, jetës së varrit, pastaj ringjalljes, dhënies së llogarisë, peshimit të veprave, a nuk mendoni se vallë a do t’u rëndohet peshoja e veprave të mira, se vallë a do ta merni librin e veprave tuaja nga e djathta apo pas shpine, e në fund a do të arijë ta kalojë urën e Siratit, urën mbi xhehenem, e nëse po, vallë a do të më ndalë ndonjë nga pengesat e saja si kuka e namazit, ajo e agjërimit, e zeqatit etj. Vërtetë janë këto gjendje të rënda, e All-llahu, subahnehu ve teala, na ruajtë dhe na ndihmoftë...


Mustafa Qamili,

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

Parafytyro veten tënde në varr!



Vëlla i dashur! S'ka dyshim se përfundimi vendimtar është vdekja yte. Ngase përherëshmëria në këtë jetë është e paarritshme! Pra, paramendoje veten tënde dhe tani më të kanë lëshuar në gropën e varrit tënd. Pastaj të mbyllin në dërrasat e varrit! Të hjedhin dhe mbi ty! A e arrite natën tënde të parë në gropën e llogarisë?! Po si do të jetë përgjigja?! Tashmë janë larguar nga ti familja, të dashurit, të afërmit dhe shokët! Pasurinë dhe mallin tënd i ke lënë mbrapa teje! Nuk të të sjellin dobi përveç asaj që ke përgatitur nga

veprat e tua.

Transmetohet nga Enesi, Allahu qoftë i kënaqur me të, se i Dërguari i Allahut, sal-lallahu alejhi ve sel-lem, ka thënë: "Të vdekurin e përcjellin tri gjëra: Familja e tij, pasuria e tij dhe veprat e tij. Dy kthehen kurse njëra mbetet me te. Kthehet familja dhe pasuria e tij, kurse me të mbetet vetëm vepra e tij". (mutefekun alejhi).

C'farë do të bësh kur të vijnë ty dy melek, të cilët ulën me ty dhe të qortojnë. Të pyesin ty: Kush është Zoti yt? Cila është feja yte? Kush është i Dërguari yt? Tani ndoshta mund të përgjigjesh shumë lehtë, por në atë gropë…në atë varr…në atë errësirë… përgjigjeja yte do jetë sipas veprave të tua.

Besimtari që posedon vepra të mira thotë: Zoti im është Allahu, Feja ime është Islami dhe Pejgamberi im është Muhammedi, alejhis-selam. Ndërsa hipokriti do të thotë: Ah… nuk e di, kam dëgjuar njerëzit duke thënë diçka, dhe kam thënë.

Përkujto o rob i Allahut se; "Varri është një kopësht prej kopshtëve të Xhennetit ose një humnerë prej humnerave të zjarrit" (transmeton tirmidhi)

Dhe dije o rob i Allahut se; Allahu i lartëmadhëruar të ka dhënë kohë të mjaftueshme për pendim dhe kthim tek ai. "A nuk ju dhamë jetë mjaftë të gjatë, sa që kush do që donte të merrte këshillim, mund t'a merrte atë dhe këshilluesi u erdhi…" (Fatir 37)

Fjalën këshillues në ajetin e lartëpërmendur e kanë komentuar me vjetërsi (pleqëri), dhe gjithashtu e kanë komentuar se ai (këshilluesi) është Muhammedi, alejhis-selam. Tashmë është arsyetuar kush ka këshilluar, dhe ka përkujtuar kush është lajmëruar dhe nuk i është bërë padrejtësi atij që është vonuar.

Nga Ebu Hurejra, Allahu qoftë i kënaqur me të, transmetohet se Pejgamberi, alejhis-selam, ka thënë: "Arsyetohet Allahu ndaj njeriut që ia vonon afatin e vdekjes deri sa ti mbushë gjashtëdhjetë vjetë" (transmeton Buhari).

Dijetarët islam kanë thënë se njeru kur i mbush të gjashtëdhjetat, i skadon afati i pendimit të sinqertë.

Vëlla i dashur, ti sot jeton në sipërfaqen e tokës, e ndërsa nesër do të banosh në mbrendësinë e saj. Vallë a e ke zbukuruar vendbanimin tënd me vepra të mira. A e ke shtruar dhe mbjellur kopshtin tënd me kryerjen e urdhërave të Allahut që ti ka urdhëruar dhe largimin nga ajo që të ka ndaluar? Po qese ke qenë i bindur se me të vërtetë brendësia e tokës së shpejti do të jetë vendbanimi yt, atëherë pra, kush të ka hutuar që të bëhesh i pakujdesshëm ndaj përgatitjes së tij (Varrit)?!

Përktheu: Driton Musliu

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.

o i dashur mysliman perderi sa nete gjith jemi krijesat e zotit perse ai athere na ndan e na vlereson me cilesi te ndryshme ne te mir e te keqinj,ne ferr apo ne parajs,athere ai vlereson punen e tij qe vet ai ka ber,mos ALLAHU esht pak racist?apo ju nuk na i thoni mir disa gjera(e kam fjalen per te gjith organizaten islame).pa keqkuptim te lutem.

Pershendetje Kuqezi perjete.

A thua valle ndonjeri prej nesh do te dinte vleren e te mirave, po te mos ishte e keqja, te dinte vleren e jetes po te mos ishte vdekja, vleren e shendetit po te mos ishte semundja, e shembujt jane te pa fund. Megjithese te mirat jane shume me shume se te keqiat.
Allahu i Lartesuar thote ne Kuran: "I Lartësuar me Madhështi qoftë Ai, në Dorë të të Cilit është Mbisundimi dhe Ai është i Zoti për të bërë çdo gjë.I Cili ka krijuar vdekjen dhe jetën, me qëllim që të provojë kush nga ju është më i miri në vepra. Dhe Ai është i Gjithëfuqishmi, gjithnjë Falësi i Madh." El Mulk 1-2Kjo bote nuk eshte gje tjeter vecse sprove e provim per njerezit se sa ata dine te njohin Zotin e tyre, sa dine te njohin miresite qe Zoti ia ka dhuruar, e sa i binden rregullave qe Krijuesi i tyre ia ka vendosur. Cdo gje ne kete bote ecen sipas nje rregulli te perkryer, e vetem njeriu eshte lene i lire ne veprat e tij, e vetem zbtatimi i rregullave te Allahut, ben qe jeta e njeriut te vazhdoje ne vazhden e persosmerise se universit qe na rrethon. E duhet ditur se cdo veper e mire, cdo zbatim i rregullave te Islamit, fese se vetme te pranuar nga Zoti i gjithesise, nuk i shton e as i pakson nga madheshtia e pasuria e Zotit asgje. Profeti alejhi selam na meson duke na treguar se sikur te gjithe njerezit dhe xhinet te behen si njeriu me i devotshem ne bote, kjo nuk i shton pasurise se Allahut asgje, e sikur te gjithe njerezit e xhinet te behen si njeriu me i keq i botes, kjo nuk do i pakesonte Allahut asgje. E pra cdo gje qe bejme, e bejme per vete, nqs i bindemi Allahut, i kemi bere miresi vetem veteve tona, ne menyre qe ne boten tjeter te jemi prej te shpetuarve.
Une jam i hapur per te treguar aq sa kam mundesi e njohuri rreth fese madheshtore te Islamit, e vetmja fe hyjnore.

__________________
Sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e Zotit tim.