Qëndrimi i përditshëm i artistit të zhanrit të humorit, Ilmi Belshku, mes shokësh pranë kafes së Teatrit “Skampa”, edhe pse ai ka vite që ka dalë në pension, më shtynë që të portretizoja figurën e tij në këtë shkrim. i qeshur falë humorit, që e ka karakterizuar artistin Ilmi Belshaku e gjejmë në kafen e përditshëm të teatrit ku mes batutave midis shokëve ai të jep përshtypjen e një njeriut që nuk mbartë halle, por ku fillon të hysh në brendësi të bisedës ai të shfaqet tjetër njeri, që preokupohet për familjen për vajzën e tij që pret të mbarojë studimet e larta, por më shumë në shpirt thotë ai më dhëmb kjo sallë që është boshatisur nga spektatorët kjo për mua është dhimbja më e madhe për një artistë,dhe e dyta harresa që na bëjnë drejtuesit e institucioneve kulturore të qytetit të Elbasanit. Takimi i bisedës tonë përkonte edhe me 65- vjetorin e ditëlindjes së tij, por ai me zë të ulët, duke qeshur, thotë se nuk i kam treguar edhe shokëve, se pastaj do i duhet t’i qerasë...

- z. Ilmi si ndiheni ju si artist, kur Teatri “Skampa” përgatitet të festojë 45- vjetorin e krijimit dhe çfarë nostalgjie të sjellin ato vite të skenës?
- Të them të drejtën, ne të Estradës e festuam para 2 vjetësh përvjetorin tonë të krijimit të Estradës së Elbasanit, por mua më vjen mirë që më jepet mundësia të flas dy fjalë të mira edhe për teatrin, për ata aktorë të talentuar që ka pasur trupa teatrore e Elbasanit, ku edhe unë kam qenë pjesë e disa premierave që kjo trupë ka vënë në skenë. Megjithatë, fusha ime ka qenë humori, ku edhe arritjet e mia artistike kanë qenë më të mira, ku një barometër i arritjeve të Estradës ka qenë publiku që na ndjekur në vite.

- Si kanë nisur fillimet tuaja në Estradën profesioniste të Elbasanit?
- Si pjesa më e madhe e artistëve që kanë nderuar skenën shqiptare, edhe unë kam dalë nga grupet amatore që zhvilloheshin në ato vite mes ndërmarrjeve, por që njëkohësisht ishin furnizuesit kryesorë të përzgjedhjeve të elementëve të talentuar në zhanre të ndryshme, duke u bërë pjesë trupave teatrore dhe të estradës profesioniste të qytetit. Ishte aktori, humoristi i talentuar Ferit Gjevori dhe regjisori Lec Shllaku që pëlqyen interpretimin tim, duke më afruar pranë Estradës profesioniste të Elbasanit. Aty gjeta në të vërtetë një bërthamë të mirë aktorësh, si Ferit Gjevori, Agron Graceni, Llambi Burgjia, Bukurie Xhorxhi, Ervelina Spirollari etj, që u bënë shtysë në punën time të mëtejshëm në fushën e humorit. Lodhja jonë shkrihej nga duartrokitjet që të jepte publiku i qytetit të Elbasanit, por edhe i rretheve ku ne shkonim për turne, por edhe të atij fshatari që ne i shkonim në arë. Ne në muaj jepnim rreth 20 shfaqje për publikun, por asnjëherë nuk u ndjemë të lodhur.

- Estrada, përveç humorit, ishte një nga fushat e artit që censuroheshin më shumë në atë kohë. Çfarë mendimi shprehni ju për këtë?
- Po, është e vërtetë që ne ishim të parët në art që censuroheshim në drejtim të libretit që na vinte me të drejtë. Unë mund të them që Estrada ka qenë gazeta folëse e partisë, por njëkohësisht ishte dhe vetmja oponencë që u bëhej në atë kohë zyrtarëve burokratë me anën e humorit. Edhe unë kam ngjarjet nga puna ime në vite, por me humor po tregoj njërën prej tyre: Në një pjesë të premierës që shfaqnim ishte edhe një shprehje “Unë i kam muskujt si të Aleksandër Kondos”. Atëherë ai nuk ishte armik i popullit dhe unë bëra një lapsus, duke përmendur emrin e Anastas Kondos, që ishte një zyrtar në Komitetin Qendror dhe për këtë lapsus desh u morën një masë ndaj meje, por falë aktorit Ferit Gjevori unë i shpëtova këtij dënimi. Me gjithë problemet e veta që kishte ai sistem, ne punonim që pikë së pari të kënaqnim publikun artdashës elbasanas, por edhe të atyre qyteteve të tjera të Shqipërisë, sidomos në veri, ku i kalonim afatet e parashikuara për shfaqje nga kërkesat që kishte publiku. Megjithëse ne kishim një bërthamë të mirë aktorësh, ne asnjëherë nuk u pamë me syrin dashamirës nga Televizioni Shqiptar, pa u mohuar punën e kolegëve të rretheve, që kanë bërë emër në humorin shqiptar. Megjithatë, gjithmonë përzgjedhja e trupave mbetej në dëshirat e drejtorëve të televizionit apo të regjisorëve që gjithmonë preferonin grupet e estradës nga ishin ata vetë, prandaj dera e TVSH ka qenë e mbyllur për ne.

- Pas 31 vjet pune në trupën e Teatrit “Skampa”, ju larguan me pretekstin e daljes në pension...
- Është e vërtetë, më rëndë e kam ndier veten kur më komunikuan që do kryhet një reformë në këtë institucion dhe duhet të dilja në pension, kur unë isha në kulmin e punës sime, kur përveç anës aktoriale unë isha edhe regjisor i kësaj trupe dhe në ato çaste kisha gati një premierë të re. Për mua artisti nuk ka moshë, por politika që u ndoq pas viteve ‘97 ishte shkatërrimtare për artistët dhe kjo gjë shihet tek largimi që i bën përditë publiku sallës së Teatrit “Skampa”. Është vështirë të nxerrësh elementë që të përmbajnë humor dhe tani që ne flasim vetëm një aktor humori, Taqo Topuzi, ka mbetur nga stafi i Estradës dhe pjesa që i rezistoi kohës janë larguar si: Salsano Rrapi, Shpresa Copja, Evilina Spilollari etj. Por fatkeqësisht asnjë institucion, si nga Bashkia apo vetë drejtoria e Teatrit, nuk po punon për afrimin e elementëve që të ringrihet edhe njëherë trupa e humoristëve. Elbasani e do humorin. Një qytet, që hallet dhe problemet që shfaqen përditë ia kanë humbur buzëqeshjen dhe duhet të jenë artistët që t’ia kthejnë buzëqeshjen këtij qyteti, që i ka dashur dhe i ka respektuar artistët e vet.

- Sa e ndieni peshën e të qenit pensionist dhe si kanë vijuar marrëdhëniet tuaja me Teatrin?
- Ka 6 vjet që jam shkëputur nga borderoja e teatrit, por asnjë ditë nuk jam shkëputur nga të qëndruarit afër këtij institucioni. Janë 31 vjet që unë kam punuar në këtë institucion dhe është e vështirë të shkëputem prej tij. Dhe dije, që po nuk më patë këtu dihet se ka një gjë Ilmiu. Mua nuk më shijon kafja e mëngjesit po nuk e piva me shokët e mi këtu. Së fundi, unë kam luajtur edhe në dy premiera, që janë vënë në teatrin “Skampa”, të titulluara “Supriza” e Fadil Krajës dhe komedia “Pengu” e Ilir Bezhanit. Është për tu theksuar, se ishin të autorëve shqiptarë dhe skenave shqiptare u mungojnë pjesë të autorëve tanë, që kanë bërë emër. E shikoj që u zgjatëm shumë në këtë bisedë që nuk i gjendet fundi, por unë dua që me anën e gazetës suaj, që atë që nuk e bëjnë pushtetarët vendorë dhe qendrorë për vlerësimin e figurave të artit, por edhe të fushave të ndryshme, ju e bëni më së miri. Unë më shumë se të flas për vete, me këtë intervistë jap mesazhin që institucionet e kulturës duhet të ndryshojnë politikat në drejtim të artit, duke stimuluar talentet e reja duke zgjedhur njerëz profesionistë. Besoj që do të bëjnë një detyrë patriotike në drejtim të argëtimit të publikut, i lodhur nga jeta e vështirë që po kalojmë në këto vite.

__________________
Be aware of what u do in the past, because of the future consequences!