Vasjan Lami ka lindur në Tiranë dhe është aktor i shumë roleve në film dhe në teatër. Ndër rolet e shumta të tij në kinematografi mund të veçojmë rolet në filmin “Gracka”, “Hijet që mbeten pas”, ‘Kur hapeshin dyert e jetës, “Njerëz nën rymë”, “Natë e fundit”, “Dasma e Sakos”. “Lule të kuqe, lule të verdha”, “Natë pa hënë” etj, Menjëherë pasi mbaron studimet e mesme konkurron për aktrim dhe fiton menjëherë. Në vitin 1982 diplomohet me nota të shkëlqyera. Që nga ky vit ai punon në Teatrin Kombëtar duke realizuar gjatë kësaj peridhe një galeri rolesh, jo vetëm në teatër, por edhe në film. Deri tani ai ka arshivuar në arkivin e tij artistik mbi pesëdhjetë role.Ka interpretuar përkrah korifejve të kinemasë shqiptare, si Sulejman Pitarka, Sandër Prosi, Pjetër Gjoka, Ndrek Luca, e shumë aktorëve të tjerë.

Personazhi i tij i parë në teatër është roli i Jakobinit tek drama “Shpërthime pranverore” të Bashkim Hoxhës, ndërsa roli i tij i parë në film është te “Qortimet e Vjeshtës”. Është i martuar dhe ka vetëm një vajzë 17-vjeçare, e cila studion tek shkolla “Harry Fultz”. Me gruan është njohur te sporteli i biletave të Teatrit Kombëtar në vitin 1982. Shkaku i njohjes me të, është bërë mungesa e biletave, ku Vasjani e ka ndihmuar për të gjetur një biletë dhe kështu nga ai moment është ndezur edhe shkëndija e dashurisë brenda shpirtit të njëri-tjetrit. Ata janë shumë të lumtur nga jeta e tyre bashkëshortore. Pika e dobët e tyre është vajza e tyre e vetme, e cila është 17-vjeç dhe është shumë e apasionuar pas elektronikës, pikturës dhe teatrit.

Ju keni interpretuar shumë role në kinematografi dhe në teatër. Kur e keni luajtur rolin e parë dhe ku e keni luajtur këtë rol, në film apo në teatër?
Rolin tim të parë unë e kam pasur në teatër në vitin 1982. Interpretova Jakobinin tek drama “Vërshime pranverore” të shkruar nga shkrimtari i mirënjohur Bashkim Hoxha. Kur interpretova këtë rol, ishte koha kur unë sapo kisha filluar punë si aktor në Teatrin Kombëtar, ndërkohë që në këtë periudhë ne sapo kishim filluar xhirimet për dramën “Arturio Ui”. Ky ka qenë edhe fillimi im në teatër. Jakobini, i cili është edhe personazhi im i parë si aktor teatri, më ka dhënë jo vetëm shumë emocione, por ka shërbyer edhe si pikënisje e pikë referimi për të gjitha rolet e mia që erdhën më pas.

Personazhi i Jakobinit, që shënon edhe rolin tuaj të parë, ka qenë një personazh pozitiv, apo negativ? Ka qenë një personazh negativ, madje shumë negativ, por megjithatë unë jam ndjerë shumë mirë në këtë rol pavarësisht anëve negative të personazhit tim.
Po rruga juaj artistike në kinema me cilin film ka nisur?
Ruga ime artistike në kinematografi ka nisur me filmin “Qortimet e vjeshtës”.
Nga të gjithë rolet që keni interpretuar në filma çfarë mund të veçosh?
Unë kam interpretuar më shumë se njëzet role në kinematografi, por, ndër këta role unë mund të veçoj filmin “Gracka”, “Hijet që mbeten pas”, ‘Kur hapeshin dyert e jetës, “Njerëz nën rymë”, “Natë e fundit”, “Dasma e Sakos”, “Lule të kuqe, lule të verdha, “Natë pa hënë”, etj.

Në rrugën tuaj të gjatë artistike, ka ndonjë film që ju ka mërzitur shumë?
Është filmi “Gracka” i regjisorit Sajmir Kumbaro dhe që u realizua në vitin 1982. Ky film na ka vënë në një siklet të madh. Ngjarjet e këtij filmi zhvilloheshin para çlirimit dhe kishin të bënin me spiunazhin. Në këtë film tregohet, se si ne u’a kishim hedhur amerikanëve dhe e gjithë kjo lojë ishte drejtuar nga Mehmet Shehu. Në momnetin që mbaruan xhirimet e filmit dhe duhej që të shfaqej filmi në të gjitha kinematë shqiqptare, Mehmet Shehu u akuzua nga Partia e Punës si poliagjent. Kështu që ne ishim në dilemë të madhe në do të shfaqej apo jo në kinema ky film.
Në moshën e fëmijërisë dhe të rinisë çfarë natyre keni qenë dhe çfarë dëshirash kishit. Ëndërronit të bëheshit një aktor i madh, apo kishit ëndrra të tjera në këto dy periudha shumë të bukura për çdo njeri?

Edhe në moshën e rinisë edhe gjatë periudhës së adoloshencës unë kam qenë një fëmijë shumë i shkathët. Kam qenë dhe një fëmijë me shumë humor. Më pëlqenin shumë aktivitetet që zhvilloheshin në shkollën 8-vjeçare dhe në gjimnaz dhe unë nuk mund të qëndroja për asnjë moment larg këtyre aktiviteteve. Pothuajse në të gjitha aktivitetet që organizonte shkolla unë isha pjesëmarrës. Megjithatë spunton e parë për të vazhduar për aktor ma ka dhënë mamaja ime.
Tani që keni hyrë në këtë rrugë dhe keni aktruar në shumë filma dhe drama, mendoni se arti, krahas lodhjes dhe kënaqësisë shpirtërore, të ndihmon shumë në jetë dhe në familje? Unë jam shumë i lumtur që kam hyrë në këtë rrugë, sepse nga arti kam përfituar mjaft gjëra me vlerë. Profesioni i artistit është një privilegj shumë i madh, sepse ndjen një kënaqësi të jashtëzakonshme kur takon dikë dhe ai të thotë, se të njeh përmes ekranit apo skenës. Këtë kënaqësi nuk nuk ta jep asnjë profesion tjetër.
Krahas aktrimit në skenë dhe në kinematografi, ju kemi parë edhe në dublime. Madje ju keni dubluar Antonion tek telenovela “Për ty”, e cila ka qenë një telenovelë shumë e ndjekur. Pas dublimit të këtij personazhi të adhuruar nga shqiptarët si të është dukur kjo eksperiencë e re?

Dublimi i Antonios tek telenovela “Për ty” nuk është dublimi im i parë që kam bërë. Përpara se të dubloja këtë rol, kam dubluar tek pjesa “Rruga me pisha”. Regjisori i telenovelës “Për ty”, Sokol Bllaca kishte bashkëpunuar me mua tek “Ruga me Pisha”, ndaj më kërkoi të dubloja Antonion, pasi sipas tij, unë e njihja mirë gjuhën e mikrofonit.
Antonio që keni dubluar është një personazh që ka jetuar mes dy dashurive. Po Vasjan Lami midis sa dashurive jeton?
Unë jetoj vetëm mes një dashurie dhe kjo dashuri e vetme është familja ime.

Jeni i lumtur nga kjo dashuri dhe nga familja juaj?
Jam shumë i lumtur, ndaj kam kënaqësinë ta ruaj këtë dashuri, sepse kam dhënë dhe kam marrë maksimumin prej saj.
Në shumë raste, juve ju ka rënë të aktroni në krah të femrave të bukura, bashkëshortja ju ka shprehur ndonjëherë xhelozi në lidhje me këtë problem?
Ansolutisht jo. Bashkëshotja ime ka avantazhin, sepse ndodhet në shumë pjesë të ditës pranë meje. Xhelozi do të kishte nëse do të kishte mister në këtë punë, kështu që ajo nuk ka mister. Të dy e pijmë kafenë e mëngjezit bashkë. Për fat edhe punën e kemi shumë afër njëri-tjetrit.

Sa vjet keni që jetoni bashkë?
Kemi njëzet vjet që jetojmë bashkë dhe tashmë ajo është mësuar me jetën që bëj unë, xheloze mund të ketë qenë fillmisht. Ajo është rritur me teatrin dhe ka shumë elementë artistikë brenda saj. Si dhe kur trokiti dashuria juaj bashkëshotore? Me gruan jam njohur tek dyert e Teatrit Kombëtar në vitin 1982. Ajo ishte shumë e pasionuar pas shfaqjeve që jepeshin në teatër. Atë ditë kur e njoha unë ishin mbaruar të gjitha biletat e shfaqjes që dëshironte të shikonte ajo. Unë e e ndihmova për të gjetur biletë. Kjo ishte dita e parë e njohjes me bashkëshorten time. Pas dy vjetësh u fejuam dhe pak më vonë bëmë edhe martesën.

Cila ishte cilësia që të tërhoqi më shumë tek ajo, bukuria apo ndonjë cilësi tjetër?
Fillimisht mua më tërhoqi bukuria, ndërsa më pas bota shpitërore e saj.
Cili është misioni juaj në skenë?
Misioni im në skenë është të interpretoj sa më bukur dhe të ngjall emocione të mëdha tek publiku që ndodhet në sallë.
Po misioni juaj në familje dhe në shoqëri?
Të jap maksimumin e përkushtimit tim.

Cila është pika juaj e dobët?
Pika ime e dobët është vajza ime e vetme. Më vjen keq që ajo nuk ka ndonjë motër apo vëlla, por unë dhe mamja e saj jemi munduar t’i qëndrojmë sa më pranë dhe t’i plotësojmë çdo dëshirë dhë ëndërr që ka. Ajo është krenaria ime, studion tek “Harry Fultz”, është një vajzë që mëson shumë dhe është mjaft sistematike.
Ka marrë diçka nga profesioni i babait të saj aktor?
Ka marrë. Ajo është shumë e apasionuar shumë pas pikturës dhe teatrit.

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.