Nga pas skenës së er rësirës i dëgjohen hapat e rënduar. Të ngadalshëm, të mendueshëm për të shkelur dërrasat, pauza midis tyre rëndon në heshtjen e pritjes. Një dritë qiriri përvijon siluetën e një njeriu. Emri... Nuk mund ta thërrasim, mund të jetë Njeriu 1 por edhe Njeriu 2.

Dallojmë vetëm që personazhi është fshehur artistikisht nën lëkurën e aktorit Timo Flloko. Në hapat e tij vjen edhe Ndriçm Xhepa, njeriu tjetër. Nuk vonon shumë dhe midis tyre nis beteja e fjalëve “për një fjalë goje...”. Ka mjaftuar vetëm kaq, në dukje e thjeshtë, që Timo Flloko i përhumbur në botën e një të panjohuri, të ngjitet sërisht në skenën teatrore. Nga diku në sallën e re të Teatrit Kombëtar, nën vëzhgimin e hollësishëm të çdo veprimi, përplasje, përjetimi...të Njeriut 2 (i pagëzuar i tillë) mundohemi të shkojmë përtej tij. Në këtë rikthim në skenën teatrore të Timo Fllokos. Dhe si rrallë ndonjëherë në një dyshe të fortë me Ndriçim Xhepën.

Flloko në skenë
Është e lehtë të kujtosh karakteret e tij nëpërmjet ekranit. Në mënyrë të gënjeshtërt (mospërkim në kohë të filmit me momentin e shikimit) ka stimuluar emocione te spektatori. Ndërsa luhatjet e tij fshihen pas objektivit të kamerës, aty ku është e vështirë t’i dallosh. Ndryshimin e pranon edhe vet. Pas disa ditë shfaqjesh “Për një fjalë goje” të Natali Sarrot me regji të Arben Kumbaros, përjetimi është ende i freskët. Hera e fundit në teatër ka qenë “Kohë e mërzitshme në Olimp” e regjisorit Gëzim Kame. E megjithatë Njeriu 2 është theksuar me të fortë një rikthim. Timo Flloko në pikat e takimit me personazhin e tij është ngjitur në skenë. Në dorë mban penelat e një piktori, veprat e të cilit nuk kanë kohë reale. Në lojën e fjalëve me Ndriçim Xhepën ndjek dhe shfaq gjurmët e personazhit pa emër. Duket i qetë ndërsa zotëron hapësirën e skenës. Kjo është detyra e aktorit, të teatrit apo kinemasë qoftë.

Në fytyrë nuk ka shenja që të mund ta tradhëtojnë në përballjen e drejt-përdrejtë me publikun. “Aktori i brishtë”, siç në mënyrë modeste do ta quante veten, i nënshtrohet laboratorit të përpunimit teatror. Para premierës, me një mëdyshje dhe pastaj me premtimin e një interviste pas shfaqjes, jeton në botën e Njeriut 2. Atë botë të çuditshme që për mëse një orë do ta tregonte në sallën e Teatrit Kombëtar. Sprova e parë ka kaluar. Edhe pse një aktor profesionist, na tregon se çastet e para janë një vërshim emocionesh që duhen nënshtruar. Në një masë të madhe rikthimin e tij ia faturon edhe Ndricim Xhepës, përvoja dhe profesionalizmi i të cilit do t’i jepte sigurinë në mos të suksesit, të një shfaqje të mirë. Por jashtë modestisë së Timo Fllokos, në skenë kemi parë dy aktorë që do të mbanin mbi vete shpirtin e çdo shfaqje.

E bukur kjo ...
Ai, i njohur si Njeriu 2, na shfaqet në të tashmen. Në gjysmë errësirë i afrohet një dritareje të vjetër. Një vrishk ngjyre i shtohet mozaikut që duhet të kishte nisur kohë më parë. Hija e rëndesës që fshihet pas qetësisë së shtirur e bën edhe më të thellë pritjen e asaj çdo të ndodhë. Në këto hapa afrohet Njeriu 1. Këtë po priste. Kishte kohë që donte ta kishte aty përballë, t’ia shihte edhe njëherë fytyrën...Largësia e tyre matej me kohën kur ai, Njeriu 1, kishte thënë “e bukur kjo...”. Me tonin e kësaj fraze Njeriu 2 kishte jetuar gjatë. Pse e kishte thënë atë? Pse pikërisht atij? Pse pikërisht atëhere...Tani e kishte aty. Do ia kërkonte të gjitha përgjigjet, por prit sa të gjejë fillin se ku duhet të nisë. E shkuara e tyre është shumë e errët, pothuajse e papërfillshme me peshën e kësaj fraze. Kanë qenë miq fëmijërie, madje miq të mirë. Por ai Njeriu 1, me natyrën e tij superiore i kishte prishur të gjitha. E bukur kjo... Rëndesën e saj Njeriu 2 po e ndjen më shumë këto çaste, mbase ngaqë tashmë do të lirohet njëherë e mirë. “Dozën e miqësisë”, që sipas tij dikur miku më i mirë ja mohoi, duhet ta shpaguante. Dialogun e fillon me “nuk kam asgjë. Në fakt kam diçka...por fjalët nuk mund të thonë asgjë”. Vërtitet në vargun e gjatë të lojës së fjalëve. Pse? Për një fjalë goje. Një kohë e gjatë ecje – jakjesh mbushet me ata të dy, Njeriu 1 dhe Njeriu 2. Kjo çështje duhet të zgjidhet. Çekani “e bukur kjo...” i theu vlerësimin që ai priste, që ai meritonte. Koha që ka jetuar pa të ka qenë një asgjë.

Asgjëja
Ai duhet t’ia thotë të gjitha. Prej disa minutash Njeriu 2 ka hyrë në kufijtë kritikë të kohës, të fjalëve. Gjithçka po i rrëshket nga duart. Në replikat e vazhdueshme me Njeriun 2 nuk ka marrë asnjë përgjigje. Duhet ta ndreqte këtë gabim për hir të vëzhgimit “të padukshëm” të të tjerëve, të shoqërisë”. Ajo, piktura e tij e asaj kohe ishte më tepër se një “e bukur kjo”. Miqësia u cënua shumë shpejt, vetëm për një fjalë goje. Të mbështjellë në mjegullën e asgjësë, Njeriu 1 dhe Njeriu 2 largohen nëpër errësirën e të ardhmes. Pak para se siluetat e tyre të humbasin i dëgjojmë tek thonë: “Ne u zumë, u grindëm. Në fakt ishte vetëm një fjalë, apo s’ishte?”. Pika në fund të fjalisë nuk u vu. Pjesa e dytë e saj do të vazhdojë me lidhëz kundërshtuese.

Imazhe te Ngjitura

Timo-Flloko.jpg (30.5 KB, 0 vezhgime)

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.