Shfaqja e fundit në Teatrin Kombëtar, “Ne të gjithë këndonim Margaritën” ka njohur jo vetëm një sukses të madh, por pritet edhe që të rivihet sërish javën tjetër në skenën e sapo inaguruar të këtij teatri. Një prej aktorëve të trupës së kësaj drame- satirë është edhe Suela Konjari, aktorja që ka ditur të skalisë aq bukur rolet e këndshme në jo pak komedi. Në këtë intervistë me Suelën ajo flet për rolin, dashurinë e veçantë për teatrin, idetë dhe ëndrrat e saj, të cilat janë po aq befasuese sa edhe shpirti i saj i ndjeshëm prej artisteje.E ndërsa presim ta njohim edhe në të tjera fusha, përveç teatrit, Suela gjeti pak kohë para shfaqjes së djeshme të na japë këto mendime të vyera rreth jetës dhe roli të saj në këtë komedi...

Jeni në ditën e tretë të shfaqjes “Margarita”, që ka patur shumë sukses. Si e pret një aktor i kësaj trupe këtë fakt?
Jam shumë e lumtur, jo vetëm për suksesin e Margaritës, por jam krenare për faktin që bëj pjesë në këtë shfaqje, për faktin e rikthimit të publikut në teatër. Kjo është fitorja më e madhe e kësaj shfaqjeje.

Kur u zgjodhët Brenda trupës së kësaj shfaqjeje, si u ndjetë, për vetë provokimin që ka kjo vepër? Për të thënë të vërtetën, Hervini është nga ata regjisorë që punon me trupë ku aktorët janë edhe miq me njëri- tjetrin. Rezultatet janë shumë të mira, kur punohet mes miqsh. Krijohet një familje e madhe, që gjithçka e bën me dëshirë dhe dashuri, për të patur rezultat. Kur më propozuan për këtë rol, lexova veprën dhe më pëlqeu shumë, sepse nuk është thjesht një komedi që të bën të dëfrehesh, port ë bën edhe të mendohesh. Roli më ka pëlqyer shumë, sepse është rol i karakterit, unë bëj aty të gjitha ato gjëra që në jetë nu8k i bëj asnjëherë.

Në të vërtetë, si ishte të ishe vajza e një kandidati për bashki, të futeshe nën petkun e familjes së një politikani?
Do thoja të një politikani që bën një politikë të keqe, që bën një politikë thjesht të fasadës, të mashtrimit. Si personazh, si vajzë e tij, jam pjesë e perversitetit të këtij politikani. Jam munduar që ti vesh personazhit jo vetëm shëmtinë e saj, por edhe një perversitet psiqik, një perversitet psikologjik. Domethënë çdo gjë të keqe që mund të ketë një njeri pervers. Ajo ëhstë egoiste, me vese, histerike... Është gjithçka e keqem, sepse është rritur nga një familje me një baba “politikan”.
Vepra provokon, po ju a provokoni në lidhje me fëmijët e politikanëve?
Nuk e kam patur qëllimin të provokoj fëmijët e politikanëve, nuk ka lidhje fare me këtë gjë. Kam patur qëllimin që sa e dëmshme është të të drejtojnë njerëz me probleme, siç është babai im në rol.

Vepra është shumë aktuale, po përtej kësaj kohe, çfarë mesazhi mbart?
Në të vërtetë, veprën Bashkim Hoxha e ka shkruar në vitin 1984. meqë kam rastin, dëshiroj ta falenderoj që më dha rastin të luaj në një vepër të tillë, që është kaq profesional, kaq mik i mirë, që unë të luaj një vepër që është vërtetë dramë shqiptare, sepse për mua kjo është një tragji- komedi. E falenderoj shumë që e ka shkruar të tillë këtë rol dhe kur e ka ripunuar, e ka bërë me shumë dashuri rolin tim. E falenderoj nga zemra, sepse në galerinë e roleve të mia ka bërë që unë t’i shtoj edhe një yll të vogël, por që ndriçon vërtet.

Cilat janë komplimentet më të mira që keni marrë në këtë rol dhe a ia arritët ju si aktore deri në fund atij?
Si aktore, jam e tillë që çdo ditë që kalon në shfaqje dua të shtoj edhe diçka më shumë nga sa kam bërë deri në atë moment, nëe krahasim me atë që bëj. Në të vërtetë, kam marrë shumë komplimenta për rolin, nga gazetarët, nga ju, nga kolegët e mi, miqtë dhe të afërmit e mi, por ata që dua të falenderoj më shumë janë publiku, që më duartrokiti aq shumë. Kisha kohë që nuk i dëgjoja këto duartrokitje si nga stadiumi, do thoja, ashtu dallgë- dallgë e deri sa shuhen.

Po përsa i përket premierës në Durrës, si ishte pritja?
Publiku i Tiranës është një publik me të cilin jam familjarizuar, ndërsa në Durrës të gjithë përqendrimin tim e kisha të dyfishtë, se doja të fitoja edhe zemrat e publikut durrsak. Dhe me të vërtetë ishte si një ogur i mirë që ne shfaqjen e dhamë së pari në Durrës. Ne qeshim me njëri- tjetrin kur themi që kemi hyrë në Guiness, se e dhamë shfaqjen në datë 30 dhjetor dhe salla ishte plot, gjë që s’kishte ndodhur ndonjëherë. Qa më tepër në Durrës, me një spektator sqimatar, që e kërkon të bukurën me elegancë dhe nuk të toleron, t’i jep duartrokitjet vetëm kur e meriton dhe për këtë i jam shumë mirënjohëse Durrësit. Do të doja të kisha të tjera bashkëpunime atje, se siç duket edhe era e detit të bën mirë.

Kthehemi tek karriera artistike deri më sot, disa nga rolet dhe bashkëpunimet që keni patur dhe veçoni? Unë tashmë jam në atë brez të mesëm të aktorëve dhe kam goxha personazhe dhe, kam patur fatin që, si aktore karakteresh të kem gjithmonë role të veçanta. Fatin më të madh e kam patur se kam luajtur me aktorë të shkëlqyer për partnerë, siç është Roland Trebicka, Agim Qiriaqi, Fatos Sela, Yllka Mujo, Raimonda Bulku, Luiza Xhuvani. Kam patur shansin e madhe që kam patur në krah edhe regjisorë të mëdhenj, ajkën e regjisorëve shqiptarë, të madhin Pirro Mani, i cili ka qenë profesori që më ka përgatitur për shkollë të lartë bashkë më bashkëshorten dhe, siç duket ajo fjala e urtë popullore “Dielli duket që në mëngjes” u duk e dhe tek mua, që siç duket nga përgatitja me Pirro Manin unë e pata me diell rrugën e teatrit. Kam punuar me regjisorin Arben Kumbaro dhe me mikun tim, që është e ardhmja e e regjisë shqiptare, Hervin Çulin dhe më vjen mirë që e kam mik dhe regjisor.

Kam punuar edhe me Gëzim Kamen, profesorin tim dhe me një regjisor të madh rumun Mihail Manulesku, për të cilin akoma kam nostalgji, nga i cili akoma kam shënime në bllokun tim dhe nuk do të harroj asnjëherë së lexuari shprehjen që ai më tha ditën e par të provës gjenerale para rolit, kur më tha: “Asnjëherë mos harro se komedia është matematika e lartë e teatrit” dhe përpiqem që në personazhet që luaj të mos përpiqem të bëj të qeshë publikun, por për të luajtur “hallin” që kam. Sa më mirë ta luash këtë rol, aq më qesharak bëhesh në sytë e tyre. Jam një aktore që e dua shumë skenën, nuk jetoj dot pa teatrin, nuk kam turp të bëj asnjë lloj pune. Di të qep shumë mirë, të bëj rrobaqepësen, por e dashuroj kaq shumë teatrin, sa pushimet verore më duken tmerrësisht të gjata pa skenën. Jam e emocionuar edhe tani që flas, kur them që kisha pothuajse gjashtë muaj që nuk isha ngjitur në skenën e teatrit dhe jam akoma më e lumtur që e shikoj sallën vetëm me njerëz të bukur, me njerëz të mirë, që dinë të të duartrokasin dhe ato unë i marr gjithmonë si dashuri, dashuri dhe dashuri!

Regjisori Çuli tha se ai ka zgjedhur të punojë me kastë aktorësh të lënë disi mënjanë në këtë kohë. Ka ndonjë problem këtu, brenda teatrit?
Jo, ajo është thjesht zgjedhje regjisorësh. Hervini është nga ata regjisorë që, e them pa modesti, zgjedh të punojë vetëm me aktorë të talentuar dhe shumë punëtorë. Ne jemi të lumtur që me veprën që kemi në dorë kemi shumë kërkesa dhe se teatrit i kemi rikthyer publikun. Vepra do të rishfaqet dhe kjo është e treta herë. Që nga Durrësi ne kemi pritur të japim shfaqjen edhe në Tiranë dhe kemi patur dashamirësinë e drejtorit të teatrit Kristaq Skrami, i cili bëri të mundur që shfaqja jonë të inagurojë rikonstruksionin e skenës. E konsiderojmë nder këtë gjë, përveç kësaj them që ka ngjitur shumë mirë me publikun, sepse të bën të mendosh dhe dëshirosh dhe është vepër që bën të bashkohet loti me buzëqeshjen.

E në fakt, premiera juaj në Tiranë u dha në ditën e Shën Valentinit...
Ishte fantastike që nata e parë në Tiranë përkoi me festën e të dashuruarve! Sepse një grup artistësh të dashuruar me teatrin festuan Shën Valentini së bashku me publikun.
Cilat janë projektet e së ardhmes?
Në të vërtetë, kemi një tjetër vepër e regjiorit Bashkim Hoxha, i cili duhet thënë që është bërë pjesë e pandashme e grupit tonë dhe jemi të lumtur që ai bën pjesë në grupin tonë. Ne na duket vetja si në kohën e Molierit dhe do donim të kishim aty edhe një çadër, ku të vëmë veprat, aty të luajmë etj, etj. Pra, kemi një vepër tjetër të Bashkimit dhe pretendojmë të bëjmë një punë të madhe, se edhe ajo është një vepër e fuqishme, por me një tjetër dimension. Është sërish një komedi dhe themi që do bëjmë n jë gjë shumë të bukur. Përsëri Hervini, Bashkimi dhe ne formojmë një trekëndësh barabrinjës, me tre kulme të fuqishëm, të qëndrueshëm. Pretendojmë të fillojmë ta punojmë në pranverë dhe më pas do t’i kushtojmë rëndësinë e duhur, që të realizojmë një vepër të dashur për publikun.

Sa ju mbështet familja dhe sa kërkoni ju prej saj?
Kam fatin që në katër vetë të familjes, tre jemi të fushës së artit: jam lindur nga një baba artist, kam një motër këngëtare, mexosoprano në Opera, Manjolën, kam një vajzë që studion në shkollën e baletit. Duke qenë një familje me artistë, e kuptojmë dhe përkrahim shumë mirë njëri- tjetrin. Megjithatë, unë kam edhe një motër jashtë kësaj pjese të artistëve, që është mbështetje fantastike. Motra ime është Nina, motra ime e vogël, për të cilën më bëjnë vërejtje, që gjithmonë në intervista unë nuk e përmend atë, por unë flas për artin në intervista që jap, prandaj nuk e kam përmendur. i them që e dua shumë dhe edhe kur nuk e përmend, e kam në mendjen time.

Duket se jeni më e prirur nga komedia apo jo?
Shiko, unë nuk e kam klasifikuar asnjëherë veten në aktore komedie apo drame. Kudo që ka role karakteri, në dramë apo komedi, unë jam shumë e dëshiruar të luaj. Sigurisht, më vjen mirë kur rolet bëjnë të qeshin shumë persona, i bën ata të lumtur. Komedia më pëlqen, por është edhe një gjini shumë e vështirë.

Gjithsesi, duke e dashur shumë teatrin e bëj çdo gjë me pasion. Kam dëshirë t’i bëj të gjitha gjërat me dashuri të madhe. i qëndis rolet e mia deri në detaje. Teatri do fuqi të madhe, teatri do vullkane.

Sa rol ka kinemaja dhe televizioni në karrierën tuaj si aktore?
Unë kam bërë edhe role në disa filma, por të them të drejtën, dashuria ime për artin m’i ka errësuar kaq shumë sytë, saqë bën që edhe kur tentoj ta kthej kokën nga ndonjë film, të kthehem sërish tek tetari. Kjo vjen sepse, duke qenë natyrë pasionale, në teatër më pëlqen ta ndiej dashurinë e spektatorit direkt në fytyrën time. Ky është gjithë sekreti i kësaj dashurie që kam për teatrin.

Si jeni në jetën e përditshme, përtej asaj që njohim në skenë?
Sikur të kisha një shkop magjik do bëja çudira, që të mos shihja asnjë fytyrë të vuajtur, asnjë njeri të varfër. Më klasifikojnë në natyrat altruiste. Dua patjetër të ndihmoj shumë, loti më buron natyrshëm nga hallet dhe shqetësimet e të tjerëve. Do doja patjetër ta kisha shkopin magjik!

Ku mbështeteni në realitet, për të gjetur forcën?
Mbështetem tek dëshira juaj për të na mbështetur dhe për të na kushtuar ato dy orë në teatër ne. Shohim që edhe televizioni ju pikas shpesh, keni ndonjë tendencë drejt tij?
Mua më intrigon shumë televizioni dhe do kisha shumë dëshirë të drejtoja një spektakël me artistë, ku ne të kërcenim. Më intrigon të bëj diçka në televizion, por nuk kam një projekt konkret.

Si ishte ideja për të patur një rol tek “Familja Shatrapatra” në televizion?
Shansin e madh ma dha Zhaku, e cila mua më intrigon, që jo vetëm është regjisorja ime këtu, por kemi luajtur bashkë edhe në një pjesë shumë interesante franceze, ku unë kam luajtur rolin e shërbyeses zezake dhe Zhaku ka qenë heroina e veprës. Më bëri ftesën dhe kur pashë kukullat më pëlqyen shumë. Madje, kur shkoj për emisionin atje jam dhënë aq shumë pas kukullës sime, saqë më duket sikur jam unë ajo dhe i rregulloj baluket. Mos mendoni asnjëherë se kukullat janë për të luajtur fëmijët, ato janë edhe për të menduar të rriturit. Emisioni është i veçantë, se ajo bën regjinë dhe skenarin vetë dhe, të them të drejtën, ka një dorë shumë të bukur. Ajo ka një gjë shumë të veçantë në duar dhe publiku ka ditur ta kapë.

Magjinë e radios gjithashtu e keni provuar. A keni menduar ndonjëherë të jeni pjesë e saj në të ardhmen? Tashmë kanë kaluar dy vjet qëkur unë jam larguar nga Radio Eurostar dhe i përshëndes të gjithë miqtë aty,. Të them edhe një sekret: në atë radio unë kam qenë Nafija e barcaletave. Ka qenë një emision që më pëlqente shume dhe telefonatat me njerëzit direkt më pëlqenin shumë, se i dua shumë njerëzit. Kam bërë edhe miq nga ato telefonata dhe shumë pak e kanë kuptuar, por kur jemi takuar kanë thënë se ishte e pabesueshme. Më vjen mirë që paskam krijuar një karakter interesant edhe në radio. Ishte eksperiencë shumë e veçantë.

Cila është një hobi që keni?
Mua më pëlqen shumë poezia. Në spektaklet që bëhen me poezi, që këtu janë shumë pak dhe është fatkeqësi shumë e madhe, do doja të organizoheshin siç bëhen shfaqjet teatrale. në poezi jam një tjetër Suelë, e brishtë sikurse është edhe poezia. E dua dhe më pëlqen shumë poezia.

Një përshëndetje për fansat tuaj, që me siguri janë shtuar edhe më, që nga shfaqja “Margarita”?

I përshëndes dhe u them që do ua shpërblej çdo sekondë duartrokitje që më dhurojnë!

Imazhe te Ngjitura

	Suela_Konjari-dhe-Inida_Gjata.jpg (19.1 KB, 1 vezhgime)
	Petit-Prince.jpg (16.0 KB, 1 vezhgime)

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.