Emocionet e një roli ku jeni protagonistja, zysh Elena, kur edhe në jetë jeni e tillë?
Përsa i përket kësaj, nuk kam ndonjë emocion të veçantë, sepse është një ndjesi që unë e kam provuar. E veçanta është se kjo zyshë po vihet në disa rrethana të tjera. Kur e kam marrë tekstin për herë të parë dhe e kam lexuar, më ka krijuar një ndjesi të trishtë, për faktin se çfarë procesi i brendshëm kalon, sesi shtjellohet ai dhe shpërfytyrohet në fund. Besoj që Elena është një njeri që beson shumë tek dashuria, por ajo e përgjithshme.Fjala dashuri ka përmasa shumë të mëdhaja tek ai njeri dhe kjo më ka tërhequr më shumë tek ky rol.

Ajo dashuron shumë fort dhe di sesi ta përçojë atë. Do të përmend një fakt shumë interesant me Viton, i cili është një student për të cilin ajo ka një dobësi për të, sepse shikon tek ai ca drita, ai ka inteligjencë, është pak naiv, por asaj i pëlqen tek Vitoja kjo gjë. Viton, pavarësisht se e kontrollon, e poshtëron shumë rëndë, ajo prapë mundohet ta falë, të kujdeset për të. Kjo më ka bërë shumë përshtypje. Në përgjithësi, ne njerëzit jemi të ngurtë. Po na i thyen gjërat është shumë e vështirë t’i ngjisim, kurse Elena e bën. Kjo ka qenë edhe lufta ime me te. Elena me Rozin. Sepse procesi i punës sonë është i këtij lloji, që fillon e përballesh me rolin dhe lufta ka qenë shumë e fortë mes ne të dyjave. “Pse i fal?” e pyesja, sepse Elenën ata e poshtërojnë dhe e shkatërrojnë. Kam kuptuar nga ky rol, që të duash vërtetë është diçka e mrekullueshme. Ne në çdo rol mësojmë nga një gjë të re, që s’e kemi gjetur gjatë rrugës sonë. Dhe kjo rrugë të jep shumë gjëra për të mësuar, mbase edhe për të rregulluar.

Si është përvoja e punës me regjisorin Xhelili?
Kjo nuk është hera e parë që punojmë bashkë. Me Metin kam punuar që studente, pastaj kemi qenë kolegë dhe jemi ende. Është e treta herë që punoj me të. Është një regjisor që të krijon atmosferë, të nxit. Sigurisht, që gjatë punës ka edhe përplasje, por ai është i këndshëm.

Punoni me një kast aktorësh të rinj, që nuk janë pjesë e Teatrit Kombëtar. Si është puna me ta?
Dua të kapem tek shprehja ‘aktorë të Teatrit Kombëtar’. Përderisa janë aktorë, janë kombëtarë. Ç’ rëndësi ka që Teatri ka një numër të caktuar dhe nuk mban dot më shumë, por besoj se të gjithë aktorët duhen respektuar njësoj. Unë kam patur kënaqësinë të punoj me dy ish- studentët e mi, që më kanë dhënë emocionet që unë kam patur me ta, konkretisht. Po ashtu edhe kolegët e tjerë. Ka qenë një trupë që jam ndjerë shumë mirë, kam patur mundësi shpërfaqeje dhe vijohet një shtrat, ‘shtrat i ngrohtë’, e thënë në gjuhën profesionale.

Zysh Elena ka shumë parime, që i shfaq në këtë dramë. Ju vetë, i keni këto parime?
(qesh) Të them të drejtën, shumicën i kam. Mbase jam në invers me kohën, por më pëlqejnë. Sigurisht, nuk i kam sa Elena, se do gënjeja po ta thoja këtë, por i kam dhe kjo ka qenë ajo pika e përbashkët me personazhin, që ne e shijojmë në rolet që marrim.

Sa aktuale ju duket kjo vepër dhe çfarë mesazhi transmeton personazhi juaj?
Është shumë aktuale. Unë punoj vetë pedagoge dhe probleme të tilla ka sa të duash. Mbase mund të thuash që është hequr mesatarja dhe gjërat janë më ndryshe, sepse në këtë vepër bëhet fjalë pikërisht për të arritur mesataren që duhet. Gjithsesi, këndvështrimi që kanë njerëzit është ai që bën të konfliktohen.

Studentët kanë këndin e vështrimit të tyre, që shikon të ardhmen për një perspektivë të lumtur, por që duke shkelur mbi disa gjëra që për mua nuk janë të drejta, për Elenën nuk janë të drejta. Shkelja e vetvetes, e virtytit po bëhet rëndom dhe ky është mesazhi që Elena do të përçojë dhe gjithashtu kjo vepër. Po bëhemi si kafshët, për të arritur një gjë ne shkelim mbi çdo gjë, përveç vetvetes. Mbi shpirtra, mbi gjak, mbi djersë... Po shkelet mbi parimet, jo si parullë, por parime të thella, brenda vetes, që krijojnë ndjesi shumë të forta njerëzore.

Drama ka edhe pak humor, a ka mbetur ndopak edhe tek roli juaj nga këto situata të shfaqjes?
Është e ndërtuar vetë vepra e tillë, sepse duke patur dy lloj moshash, një marrëdhënie gjimnazistësh, sigurisht ata xhonglerojnë më shumë me nuancat e kohës. Kurse Elena është më tepër pasojë e tyre, i pret, nuk është shumë aktive në këto shaka të tyre. Sigurisht, ajo krijon marrëdhënie me këto grimca, i shijon shumë deri vonë, kur situata bëhet konkrete dhe ajo kupton çfarë po ndodh. Është siç ndodh në jetë, ne nuk i marrim bllok gjërat, bardh e zi. Njeriu është shumë fleksibël, ka ngjyra brenda dhe detaje që i dalin përmes situatave. Secili e përjeton ndryshe situatën dhe kjo është e bukura e gjithë kësaj. Prandaj jemi kaq shumë, kaq të veçantë dhe kaq të përbashkët.

Idenë e një teatri privat, që po themelohet me shfaqjen tuaj, si e vlerësoni, në situatën e teatrit shqiptar të viteve të fundit?
Unë e vlerësoj maksimalisht këtë iniciativë. Është për tu admiruar dhe për tu nxitur. Duke ditur që hapësirat teatrale janë shumë të vogla dhe të kufizuara dhe duke ditur politikat që po ndiqen brenda teatrit shqiptar në përgjithësi, politikat që në përzgjedhjen e aktorëve... Të thuash “Ia japim këtij, se gjynah, nuk ka ndonjë rol” është një koncept shumë i gabuar që po ndiqet. Po shkelen vërtetë breza të tërë që po dalin, nuk u jepet mundësia për të dalë qoftë edhe një herë për të luajtur, nëse nuk ia fërkon krahët dikujt. Është për të ardhur keq. Ndoshta po shprehem pak ashpër, por e vërteta kjo është. Është shumë mirë që të ketë teatër privat, sepse nga kjo lind edhe konkurrenca dhe ajo sjell larminë dhe zhvillimin. Nëse shkolla i jep 50 % të aftësive një të riu, ai nuk mund të realizohet po nuk u stimulua. Nga puna vjen çdo gjë, se nuk jemi në epokën e gjenive që lindin nga hiçi. Sot duhet të kesh shansin për të punuar.

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.