Të gjithë e mbajnë mend që nga koha e suksesit të tij më të parë “Unë, ti dhe Kasandra”. Por kanë kaluar shumë kohë që atëherë dhe Neritan Liçaj sot e gjen veten më të impenjuar se kurrë. Dhe jo vetëm në skenën e Teatrit Kombëtar. Në ekranin e madh të kinemasë, gjithashtu, pritet ta shohim së shpejti. Ai rrëfen thjesht dhe me modesti atë punë të madhe që i ka kushtuar deri më sot aktrimit. Nuk ka qenë e lehtë, aq më tepër të bësh disa punë aktoriale njëkohësisht. Ekskluzivisht vjen me Kamera-
Kafenë, e cila po transmetohet së fundi në televizionin Vizion Plus. I jep zërin e tij aq të dallueshëm filmave me kartona, si dhe sjell në teatër komedi, si “Preja” e Xho Ortonit, me shumë sukses.

Sapo keni interpretuar si ko-protagonist shfaqjen “Preja”, një komedi e zezë. Si ju duket ju si aktor të luash në të tillëkomedi dhe a mendoni se ka audiencë shqiptare për këtë lloj humori?
Humori britanik është humor kryevepër, sidomos ai i zi, që prek edhe problemet sociale, shpirtërore, gjithashtu, shumë të forta. Dhe në këtë pikë autori rrebel godet shumë fort figurën e femrës, fenë, policinë, sistemin shoqëror, paranë, korrupsionin nëpërmjet këtij humori të zi. Në Shqipëri pak njihet ky humor, pa frikë mund të them se kjo është një nga shfaqjet e para në Shqipëri, mesa di unë. Mendoj se i përshtatet publikut shqiptar? Po, mendoj se po. Edhe në shfaqje spektatorët e ndiqnin dhe reagonin. Nuk mendoj se është problem fakti sesi përshtatet një dramaturgji me publikun shqiptar. Nëse është dramaturgji e mirë, nëse është një material letrar i mirë dhe i vënë me shije nga ana spektakolare dhe skenike, spektatori shqiptar është i hapur ndaj çdo lloj zhanri. Ky është mendimi im personal.

Roli juaj ishte ai i një djali hajdut, gënjeshtar, që s’i vjen turp para asgjëje. Ku ju përshtatet vetë juve apo aktori duhet të përshtatet me çdo rol?
Aktori është profesionist, një rol në jetë e bën kushdo. Aktori këtu dallon nga pjesa tjetër: përshtatet, përpiqet të shkojë drejt çdo lloj roli, pavarësisht nëse ka ngjashmëri mes karakterit të tij si njeri dhe rolit. Nëse punon me rolin, nëse futesh në mentalitetin e tij dhe zbërthen marrëdhëniet e tij me personazhet, apo me dramën, them se shkon. Kjo është aftësia e një aktori, ai këtu duket: shkon apo nuk shkon dot me karakteristikat e një personazhi. Denisi është një djalë pak alabak, një njeri që do paratë, është i shfrenuar, i bën të gjitha, një kriminel i vogël.

A ju pëlqeu kur morët skenarin?
Kur mra materialin e dramaturgjisë, pra pjesën, impakti i parë dhe më tej ka qenë jashtëzakonisht i mirë. Ishte një material letrar vërtet i mirë. Të gjitha figurat janë të mrekullueshme...
Shohim në fakt që është një nga shfaqjet e rralla ku secili nga personazhet është i tipizuar shumë qartë. Cila është ajo pjesë e përgjegjësisë së aktorëve që e bën të suksesshme një shfaqje të tillë?

Mendoj se përgjegjësi kanë të gjithë: edhe aktorët, edhe regjisori, i cili ka bërë një punë shumë të mirë dhe ka zgjedhur një staf aktorësh që përshtaten dhe punojnë shumë mirë me njëri- tjetrin, që arritën të harmonizojnë shumë mirë lojën. Por padiskutim është meritë edhe e aktorëve, të cilët arrijnë ta mishërojnë dhe konkretizojnë stilin e regjisorit, bashkangjitur me autorin. Por edhe shkrimtari i “Presë”, Xho Orton, i cili i pa pikturuar personazhet dhe ka arritur deri në ind të tyre. Unë i falenderoj të gjithë aktorët për punën me ta. Ishte një periudhë vërtetë e mrekullueshme, çdo gjë ishte me vullnetin për të bërë një punë të mirë.
Dhe mendoj se u arrit.

Sa kohë i duhet një aktori të realizojë një rol, pra përtej Neritanit në skenë, sa ju duhet për tu përshtatur me rolin?
Varet, nuk ka asnjë formulë për këtë. Varet nga koha që ke në dispozicion, varet nga dramaturgjia, nga puna individuale apo në kolektiv. Ka aktorë që fillimin e kanë të vështirë, fillojnë që pastaj e zbërthejnë personazhin dhe në dhjetëditëshin e fundit bëjnë mrekulli. Ka të tjerë pastaj që janë sistematikë. Varet nga natyra e vetë aktorit...

Ju vetë ku hyni, në një nga këto dy grupe?
Unë përpiqem ta bëj punën sistematikisht, që në fillim përpiqem ta zbërthej, ta kuptoj gradualisht.
Së fundi ju kemi parë edhe në Kamera- Kafe, një tendencë e kohëve të fundit edhe në Europë dhe në Shqipëri vjen për herë të parë. Çfarë ju ka ngacmuar te kjo eksperiencë?
Është një zhanër shumë i bukur edhe ai, mua më pëlqejnë të gjitha zhanret që kanë të bëjnë me aktrimin. Janë interesante, sigurisht, ashtu sikurse është edhe kabaretë, që bëhet në Portokalli. Po kështu edhe tek Kamera- Kafeja. Janë kultura artistike që populli jonë duhet t’i njohë dhe është në të mirën e tij. Është një eksperiencë e re, kemi punuar shumë, që nga vera e këtij viti. Fillimi ishte mënyra e konceptimit, pastaj u bë një seri- pilot, ku u pa si ishte realizuar, formati i ndërtimit dhe më pas nisi realizimi në seri. Është dashur punë, edhe pse ky është një humor i lehtë, direkt, por ka situatë, karaktere, kuptim, që e sjell atë gjithmonë të freskët. Nuk është një humor i tipit britanik, i thellë që mezi e nxjerr të qeshurën e spektatorit. Është një pjesë e jetës sonë të përditshme, jo vetëm evropiane, italiane, franceze, me keqkuptimet e jetës së përditshme dhe format televiziv shumë i këndshëm, që spektatorin nuk e lodh që të mendojë aq shumë. Gjithsesi, krijon një gjendje relaksi, qetësie, të qeshure spontane. Shpresojmë të kemi bërë diçka.
E gjeni më mirë veten në dramë apo komedi? Ju kemi parë tek të dyja...
Është pak vështirë ta them. Për këtë mund të flasin më mirë regjizorët dhe kolegët. Unë punoj me qejf tek të dyja, sepse janë zhanre shumë të bukura që të dyja. Tragjedia është e mrekullueshme, por edhe komedia, maska, të gjitha llojet e teatrit janë të bukura. Impenjohem për t’i bërë mirë të gjitha. Personalisht, e gjej veten mirë dhe jam i kënaqur nga ajo që bëj tek të dyja.
Ndërkohë, bëni edhe dublime filmash të animuar. Ju shohim në tre lloje të ndryshme: tragjedia, komedia dhe animacioni. Si ju duket kjo e fundit?
kam dy vjet që bëj dublime, është zhanër shumë i bukur, është i vështirë, sepse është një figurë që e ka krijuar dikush përpara teje dhe ti duhet ta përshtasësh atë. Të dublosh kartonat klasikë të hollivudit, qoftë edhe filma artistikë, është një mrekulli! Është shumë qejf!
Cilët karaktere keni dubluar?
Janë shumë e s’i mbaj mend, por interesant për tu përmendur janë Edi Mërfin, apo Uill Smith, jashtëzakonisht i vështirë dhe interesant. Të lodhin të dy, sepse janë aktorë me shumë ngjyrim dhe plastikë. Por është shumë bukur të punosh për ta dhe për fëmijët, sepse kur mendon se ata filma janë kryesisht për tregun fëmijëve, është një gjë jashtëzakonisht e bukur! U jep kënaqësi fëmijëve, unë kam fëmijë edhe vetë...
Doja t’ju pyesja pikërisht për këtë. Pavarësisht se në skenë dukeni ai djali hokatar, si Denis, në jetë thonë që jeni shumë familjar...
Përpiqem të jem një baba sa më i mirë të jetë e mundur. I dedikohem familjes shumë, si bashkëshortes ashtu edhe fëmijëve. Familja është gjëja më e shtrenjtë që kam dhe q dua më tepër. Është normale të jap maksimumin tim, jo vetëm familjar, pra thjesht detyrën e babait, por edhe afektiv.
Keni projekte të afërta? Sapo është mbyllur sezoni artistik në TK, por ndoshta të tjera...
Për projektet e Teatrit ëhstë vështirë të flitet tani, sepse nuk e ka një program të përcaktuar për pjesët në sezonin e ardhshëm. Megjithatë, mund t’i shmangem pak teatrit, sepse po punoj në një film, në rol kryesor. Është një rol jashtëzakonisht impenjues dhe do një fazë parapërgatitore shumë të madhe.
Sa kohë u bënë që nga filmi i fudnit që keni luajtur?
Filmi i fundit ka qenë “I dashur armik” i Gjergj Xhuvanit, ku kam një rol fare të vogël, por shumë simpatik. Që atëherë nuk kam luajtur më në film, jo në televizion flas. Tani marr këtë rol si protagonist dhe duhet të punoj shumë me të. Filmi është i aprovuar dhe është në fazat fillestare të punës, po përcaktohet kasta e aktorëve dhe ende nuk kanë nisur xhirimet, skenari po rishihet në disa pika...pra është në përpunim. Bëhet fjalë për filmin “Lehje nëpër natë” e regjisorit Spartak Peçani dhe skenar nga Vangjel Kozma. Xhirimet pritet të fillojnë nga Prilli, pra është shpejt akoma për të folur.
Si ju duket reagimi i publikut për rolet që ju keni sjellë deri më sot, duke u nisur nga ai që bëri bujë dhe ju dha famë, pra “Unë, ti dhe Kasandra”?
Publiku është i sinqertë, të jep duartrokitje nëse i pëlqen, në të kundërt nuk është aq entuziast. Deri tani me modesti them se kam krijuar publikun tim, më pëlqejnë, e shijojnë të që bëj. Diku më mirë, diku më pak mirë, varet nga roli dhe impenjimi. Në përgjithësi jam i kënaqur.
Nga pjesët që keni ngjitur ne skenë në Teatrin Kombëtar, gjatë këtij sezoni artistik, cilën do të veçoni?
Tre shfaqje kam patur këtë sezon: “Rini e çmenduri”, që u prit jashtëzakonisht mirë edhe nga ana e spektatorit por edhe mendimi kritik i komunitetit teatror. Por edhe tek “Ujku”, “Drejt perëndimit”, që u pëlqye nga spektatori përsa i përket plastikës interpretative. Këtu kemi krijuar një grup jashtëzakonisht të mirë, ku spektatori kënaqet dhe jep vlerësimin e tij.
Në të vërtetë ju shohim pak a shumë me të njëjtët aktorë dhe është ai grupi për të cilin ju po flisni. Është një rastësi apo dëshirë e regjizorëve për t’ju parë gjithmonë bashkë?
Janë aktorët më prodhimtarë tani për tani. Më të preferuar, sepse janë aktorët më cilësorë. Sigurisht, nuk jemi vetëm ne, ka edhe të tjerë që janë shumë të preferuar, por dikush rezervohet, dikush nuk ka kohë tani të punojë fort, etj, etj. Nuk është çështje fati, sesa aftësie profesionale. Regjizorët marrin gjithmonë aktorët që janë më profesionalë dhe që pëlqehen më tepër nga publiku.ky është mendimi im, pa dashur të fyej apo prek askënd.
Rikthehemi tek “Preja”, e cila është në javën e dytë të shfaqjes në skenë. Nga karakteret që laujnë aty, cilin shikoni si më të arrirë, duke qenë se jeni aktor vetë dhe e dini mirë si sillet një rol në skenë?
Helidonin e kam partnerin kryesor, edhe Luizën. Punë më të madhe e kam me ata të dy dhe jam shumë i kënaqur që punoj me ta. Por nuk dua të veçoj vetëm këta. Them se i gjithë grupi ka punuar jashtëzakonisht mirë. Është një pjesë, që funksionon si ansambël: po nuk funksionoi një karakter, atëherë nuk funksionon e tëra. Kanë bërë një punë shumë të mirë, kanë ndërtuar karaktere të veçanta, prandaj edhe unë nuk veçoj dot asnjeri.
Dëgjojmë në rrethin e aktorëve të TK për probleme, mungesë menaxhimi, ka disa gjëra kontradiktore...
Ka një sërë problemesh, kryesor është një lloj harrese apo lënie mënjanë e artit nga ana e politikës. Konkretisht, ne kemi probleme me ligjin për artin, problemi bazë për mendimin tim. E dyta, nuk i kemi krijuar konceptet e një menaxhimi të teatrit, gjë që në vendet e huaja është problem i zgjidhur me kohë. Si të zgjidhet nje repertor i mirë, si mund të stimohet elementi më i mirë, qoftë regjizorial, aktorial apo skenografik, etj. Pra, gjithmonë ngelemi në këto ngërçe që duan punë dhe dashamirësi, apo “buona fede” siç thonë italianët, për t’i zgjidhur këto probleme.
Ju si aktor, ku e shihni “shpëtimin”?
Është vështirë të flas unë vetë si aktor, sepse teatri është art kolektiv. Nuk mund të flas vetëm unë se ku mund ta kërkoj shpëtimin. Shpëtimi i vetëm është ai i gjithë teatrit. Nëqoftëse teatri është ok, ne punojmë. Ky është shpëtimi më i madh për ne si aktorë, fakti që ke punë është shumë i rëndësishëm. Shpëtimin i vetëm si aktor mund ta shohësh tek dublimi, fjala vjen, por jo në skenë.
Ku e shihni veten në të ardhmen që të vendoseni më fort: tek teatri, kinematografia apo dublimi, pse jo?
Është pak vështirë për aktorin të bëjë diferencime. Teatri mbetet ëndrra më e madhe dhe më e bukur e aktorit. Kur ka punë me shije, të gjitha të pëëlqejnë. Por për mendimin tim, teatri është magji, do mbetet dashuria më e madhe profesionale.
Në aspektin financiar ju leverdis më shumë dublimi, apo jo?
Sigurisht, zhanret e tjera janë më fitimprurëse dhe ky është një fakt që ne punojmë në to. Kurse nga ana profesionale është teatri, ai është më pak i paguar, më i varfër, por padiskutim shumë më i bukur.
Ku ëndërroni ta shihni veten në një pikë të karrierës në të ardhmen, flas një çmim, një festival filmi...?
Karriera e aktorit është skena. Të tjerat, nëse ti investon, vijnë vetvetiu. Unë nuk e kam menduar që dua të kem një çmim, etj. Për mua rëndësi ka që prodhoj dhe sa më mirë të jetë e mundur, figura dhe karaktere sa më të mirë. Pastaj ato janë edhe çështje fati, edhe çështje politike edhe rastësie. Nuk i kam bërë ndonjëherë këto plane.

Si jeni në jetën e përditshme, serioz apo spontan, përshtateni në rrethin shoqëror apo janë ata që ju tërheqin brenda tyre?
Janë të dyja. Kur je në një rreth shoqëror, herë do të përfshijnë ata, herë ti. Neritani është një djalë si gjithë të tjerët, që përpiqet të ruajë miqësinë e mirë, mirëkuptimin me njerëzit dhe jam sa serioz aq edhe me humor.

Miqtë i keni brenda rrethit të teatrit apo edhe nga vitet shkollore?
Kam një rreth miqësor që vjen nga studimet dhe vazhdon të jetë në teatër. Është një miqësi e shenjtë, jemi rritur bashkë, mirëkuptohemi, ndajmë të njëjtat shije dhe dashuri profesionale. Ka edhe një rreth tjetër që nuk ka lidhje fare me teatrin, por janë miq të vërtetë, që u kushtoj edhe atyre kohën time.

Ku e kaloni fundjavën?
Në shtëpi, kryesisht, sepse kam dy djemtë e mi të vegjël. Për momentin nuk kam shumë komoditet që të merrem me zbavitje. Paraditja në fundjavë kalon kryesisht me fëmijët, me edukimin e tyre, me hallet e shtëpisë, ndihmoj bashkëshorten në shtëpi.
Keni filluar të ëndërroni për profesionin e tyre? Artistët zakonisht i marrin fëmijët pas vetes... Absolutisht jo, as kam për ta bërë ndonjëherë. Për mua ka rëndësi t’i edukoj mirë dhe t’i bëj qytetarë të mirë, pastaj se çafrë bëhen është zgjedhja e tyre. Unë nuk kam ndërmend të ndërhyj, sepse nuk dua të jem babai patriarkal në familje, nuk dua të vendos për ta, sepse nuk janë prona ime. Do kenë identitetin, dëshirën dhe pasionet e tyre. Le t’i ndjekin.

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.