Ia njeh vetes pikën e fortë që pa dyshim janë këmbët e gjata e të holla, imazh i një topmodeleje. Fustanet e shkurtra dhe takat e larta janë berë një veshje e detyrueshme, për tu dukur gjithmonë e bukur. Ka gjetur një zgjidhje të mirë për tu veshur, pasi tani rrobat ia përgatit Vikena, një moshatare e saj, të cilën Enkeleda pëlqen ta quajë stilisten e vet.

"Unë nuk isha tip i hedhur, por gjithmonë e qetë e që nuk përzihesha. Rrija vetëm me vajzat nga Elbasani e Librazhdi, larg kamerave, plus që isha dhe me provimet e maturës. Ndoshta prandaj nuk bija shumë në sy”

“Në këtë moment një i dashur do të ishte pengesë duke të thënë se çfarë duhet e nuk duhet të bësh; nuk ke pse të shkosh këtu, pse do dalësh fotografi atje etj, etj. Për çfarë më duhet, nuk më hyn në punë. Tani më intereson më shumë spektakli, jam vetëm 18 vjeç dhe çdo gjë ka kohën e vet.”

Trokitja e rastësishme në një derë, preteksti për të ardhur në Tiranë e kthyen Enkeleda Bargjon nga Hirushe në Mbretëreshën e më të bukurës së vajzave shqiptare.

Përrallë e dëgjuar, por e përsëritur natën e 3 korrikut në kalanë e Beratit. Fatin e Hirushes e pati Enkeleda, një vajzë e thjeshtë nga Elbasani. E rritur nga gjyshërit në një familje të varfër, të cilët fatkeqësisht vdiqën të dy një vit më parë duke i lënë si pasuri të vetme krenarinë e një njeriu të ndershëm që duhet të luftojë vetë për të arritur qoftë edhe ato gjëra të cilat shumë moshatarëve të tjerë mund tu duken fare normale.

Që prej një viti Enkeleda jeton me prindërit dhe motrën më të vogël. Jetesa me gjyshërit i ka dhënë një ndjesi pavarësie dhe sigurie për të arritur atë që do. Edhe konservatorë dhe liberalë, po aty ku duhet ama. Ata ishin më të dhënë pas hijeshisë së mbesës dhe e shtynin shpesh të merrte pjesë në aktivitete rinore.

Enkeleda nuk beson se do provojojë ndonjëherë dashuri aq të madhe sa ajo që kishte për gjyshërit. Tani pas humbjes së tyre është bërë më e fortë dhe ka më tepër besim te vetja. Ishte ky besim që e çoi të trokiste e vetme në dyert e “Mis Shqipërisë” dhe po vetëm të donte të ishte në kalanë e Beratit.

Aq sa shumë njerëz të pranishëm mbetën të çuditur dhe e komentuan më vonë mungesën e prindërve natën e spektaklit, ku bukuroshja arriti të fitonte kurorën e çmuar, që për një vit rresht do të mbajë emrin e saj. Thotë që nuk është supersticioze, por thjesht nuk besonte se do të fitonte dhe nuk i pëlqen të ketë shumë njerëz. “Nuk kishte asnjë të familjes, gjithmonë kam qenë unë vetëm. Edhe në Tiranë vetë kam vajtur, vetë jam regjistruar. S'kanë ardhur absolutisht asnjëherë me mua, ndoshta sepse dhe ata nuk e prisnin që unë të fitoja. Babi më ka mbështetur shumë që në fillim, kurse mami e ka përjetuar më shumë më pas, sepse në fillim ishte më e interesuar pas shkollës dhe i dukej lodhje e kotë që unë të merrja pjesë. Edhe më mbështeste edhe jo. Megjithatë atë natë në pallatin tim u bë festë e madhe me fishekzjarre.“

Ashtu si Hirushja iu desh të kthehej sërish në shtëpinë e saj në Elbasan, ku thotë se asgjë nuk ka ndryshuar në marrëdhëniet e saj me njerëzit, ndoshta janë ata që e shohin disi më ndryshe. E në fakt nuk do t'u vija faj; nga një gjimnaziste e thjeshtë, gjithmonë sportive me atlete e xhinse u kthye e shndërruar në një femër plot hire, madje që nuk nguron t'i tregojë ato.

Ia njeh vetes pikën e fortë që pa dyshim janë këmbët e gjata e të holla, imazh i një topmodeleje. Fustanet e shkurtra dhe takat e larta janë berë një veshje e detyrueshme, për tu dukur gjithmonë e bukur. Ka gjetur një zgjidhje të mirë për tu veshur, pasi tani rrobat ia përgatit Vikena, një moshatare e saj, të cilën Enkeleda pëlqen ta quajë stilisten e vet. Edhe pse e ëma është rrobaqepëse, tani nuk përgatit rroba për të bijën (ndoshta asnjëherë nuk do ti bënte aq ekstravagante), sepse nuk i pëlqen stili i ri i Enkeledës dhe asnjëherë nuk e humbet rastin për ta kritikuar për dekoltenë e hapur apo makiazhin e tepërt në fytyrë.

Duket sikur ka humbur paksa dhe nga pavarësia sepse tani del e shoqëruar gjithmonë nga i ati, sa herë që i duhet të shkojë diku. Por gjithsesi ndihet mirë nga ky ndryshim gjë që duket teksa thotë: “Tani e di që mund ti përkasë një bote tjetër, një bote të artit, pra më tepër.”

Herë herë e reflekton dhe në rëndësinë që i jep vetes. E megjithatë pavarësisht moshës është me këmbë në tokë dhe i beson inteligjencës së vet.

Natën e marrjes së çmimit u shpreh se ndoshta kishte fituar vetëm prej nurit që i kishte hipur e jo se ishte me të vërtetë e bukur. Madje asnjë nga vajzat e tjera nuk e kishte menduar si pretendente. Rrinte gjithmonë e tërhequr, edhe kur thërriteshin emrat për të bërë provën e shtatëshes në kërcim asnjëherë nuk kishte dalë vetë, deri në gjashtëmbëshjetëshe i dukej e mjaftueshme po të kualifikohej. "Unë nuk isha tip i hedhur, por gjithmonë e qetë e që nuk përzihesha. Rrija vetëm me vajzat nga Elbasani e Librazhdi, larg kamerave, plus që isha dhe me provimet e maturës. Ndoshta prandaj nuk bija shumë në sy”
Natën e fundit nuk e pa të nevojshme as të mbante thonjtë fallco derisa nuk do të kualifikohej.

Edhe pse kishte marrë iniciativën të konkuronte, thoshte që intuita e saj nuk e çoi vetëm drejt kënaqësisë për të marrë pjesë në një konkurs bukurie, por thellë brenda vetes vazhdonte të shpresonte.

Momenti kur dëgjoi emrin e saj pas fjalëve “Mis Shqipëria”, do të shënonte dhe kthesën në jëtën Enkeledës, e bindur se është plotësisht e denjë për të marrë atë çmim. Edhe reagimet e njerëzve rotull pas marrjes së çmimit ishin shumë të mira, madje e para që e përgëzoi ishte shoqëruesja e saj e parë, vajza nga Fieri, Aida, të cilën e shihte dhe si fituesen e mundshme. Megjithëse e di që komente pas kësaj janë bërë shumë, të paktën në sy i kanë thënë vetëm fjalë të bukura.


Edhe pse e rritur në një qytet, që ndonëse jo shumë i vogël ruan mentalitetin mbytës të një province, ku e mira dhe keqja ashtu si e bardha me të zezën janë të ndara me thikë, Enkeledës nuk i mungon dëshira për të ecur e për tu përshtatur me të tjera ritme. Tani ajo do ti afrohet metropolit për të qëndruar më pranë botës që së spektaklit, por sigurisht pa lënë mënjanë dhe shkollën. Tashmë psikologjia do të zë vendin e mjekësisë, ëndrrës së saj qysh fëmijë.

Duket se e ka ndarë mendjen t'i shkojë deri në fund mundësive që i janë dhënë, madje duke privuar paksa jetën private: “Në këtë moment një i dashur do të ishte pengesë duke të thënë se çfarë duhet e nuk duhet të bësh; nuk ke pse të shkosh këtu, pse do dalësh fotografi atje etj, etj. Për çfarë më duhet, nuk më hyn në punë. Tani më intereson më shumë spektakli, jam vetëm 18 vjeç dhe çdo gjë ka kohën e vet.”

Në duart elegante i rri mirë një orë Rado (dhuratë për çmimin e parë) po kaq elegante, por ajo thotë: “Çmimet nuk kanë asnjë rëndësi nëse mendoj se do të mund të integrohem në botë e spektaklit, në televizion dhe të marrë pjesë në konkurse ndërkombëtare bukurie”.

Gjatë gjithë kësaj kohe është përpjekur të qëndrojë në formë, duke i privuar disi vetes kënaqësinë e ushqimit, duke lëvizur e duke praktikuar më shumë anglishten. Vetëm pas një muaji do të prezantojë Shqipërinë në “Miss Globe”.

Tashmë vendin e Hirushes së ndrojtur do ta zë një princeshë me kurorë. Ashpërsia e bedenave të një kalaje do të zbutet para lashtësisë së amfiteatrit antik të Durrësit, për t'u kthyer në një kohë mit të së bukurës.

Në kërkim të “Mis Miqësisë”
Ndryshe ka ndodhur me shoqëruesen e parë të Mis-it, Aida Hebeja, vajza nga Fieri që vinte me titullin “Mis Studenti”. Aida ishte vajza që fitoi zemrat e gjithë konkurenteve të tjera të mis-it në kohën që po përgatiteshin për spektaklin. Ndryshe nga Enkeleda që rrinte gjithmonë e tërhequr, ajo ishte gjithmonë në lëvizje, aty ku qeshej apo bërtitej më shumë. Ishte më origjinalja dhe më moskokëçarësja aty në vendet ku bënin prova, apo hotelin ku rrinin, të cilin me shaka e quanin “burgu i Petrit” për shkak të disiplinës e rregullave të lëvizjes. Nëse do të ishte çmimi “Mis Miqësia”, pa diskutim që Aida do të ishte e para, shprehen pothuaj të gjitha vajzat.
E vetmja gjë që ka ndryshuar për Aidën, është preokupimi për veshjen, gjë që nuk ndodhte më parë. Ajo nuk ka ndërmend të vijë në Tiranë e të përpiqet të hyjë në botën e spektaklit. Është në vitin e tretë të studimeve për anglisht në Universitetin e Vlorës dhe gjithashtu në prag fejese.

Edhe pse ishte një nga pretendentet kryesore për kurorën, ajo përsëri është e kënaqur me vendin e dytë. Për Aidën është realizimi i një ëndrre që ka pasur që e vogël për të marrë pjesë në sfilata mode e konkurse bukurie.

Dy vajzat në krah të poltronës së Mis-it janë plotësimi i një tresheje, që rrallë është hasur në finalet e konkurseve të bukurisë shqiptare. Të treja nga 183 cm të gjata ia bënë edhe më të vështirë jurisë përzgjedhjen e më të bukurës.

''Spekter''

Ne foto:
Foto 1 ''Miss Shqiperia'' Enkeleda Bargjo - Elbasan
Foto 2 ''Miss Shqiperia'' dhe 2 shoqerueset.
Foto 3 ''Shoqeruesja e pare'' Aida Hebeja - Fier
Foto 4 “Miss Buzëqeshja” Lorina Haznetari, 16 vjeç - Itali
Foto 5 “Miss Eleganca” Eranda Topi, 17 vjeç - Skrapar
Foto 6 “Miss Fotozhenia” Ania Gjonuri, 18 vjeç - Hanovër
Foto 7 “Miss Kinemaja” Amanda Pëllumbi, 15 vjeç - Tiranë
Foto 8 “Miss Spektakli” Milena Nurko, 18 vjeç - Tiranë
Foto 9 “Miss Televota” Ina Qirjo - Durrës

Imazhe te Ngjitura

	Mis Shqiperia.JPG (6.9 KB, 17 vezhgime)
	Mis Shqiperia2.JPG (8.9 KB, 14 vezhgime)
	Mis Shqiperia dhe 2 shoqerueset.JPG (9.9 KB, 14 vezhgime)
	Mis Miqësia.JPG (5.8 KB, 12 vezhgime)
	“Miss Fotozhenia” Ania Gjonuri, 18 vjeç.JPG (6.5 KB, 10 vezhgime)
	“Miss Eleganca” Eranda Topi, 17 vjeç, Skrapar.JPG (5.9 KB, 10 vezhgime)
	“Miss Kinemaja” Amanda Pëllumbi, 15 vjeç, Tiranë.JPG (4.2 KB, 14 vezhgime)
	“Miss Spektakli” Milena Nurko, 18 vjeç, Tiranë.JPG (6.1 KB, 8 vezhgime)
	“Miss Buzëqeshja” Lorina Haznetari, 16 vjeç,.JPG (5.2 KB, 10 vezhgime)
	“Miss Televota” Ina Qirjo, Durrës.JPG (5.0 KB, 10 vezhgime)

__________________
Njeriu lind per ta jetuar jeten, pastaj kerkon magjine e saj: dashurine, pasi e gjen... jeta stoliset me miresi... miresise i falesh dhe me engjellin tend keni nje zemer te perbashket. Te dua cmendurisht engjelli im.