Me siguri nëntori ka qenë muaji më i suksesshëm për të. Padyshim, më i angazhuar se kurrë. Mehdi Malkaj është në qendër të aktorëve të Teatrit Kombëtar këto kohë, jo vetëm për sukseset në interpretimet e tij skenike, por mbi të gjitha për të qënit protagonist në plot tre shfaqje rradhazi. Nga “Babai”, “Buburreci” dhe deri tek “Bualli amerikan”, duket qartë se koinçidenca e tre B-ve ka qenë fatsjellëse për të. Si një trini e bekuar. Në moshën ndoshta më kulmore për një aktor, ku pjekuria artistike përputhet më së miri me atë intelektuale, për të realizimi i kaq shumë roleve nuk do të thotë veçse të ngresh dhe thyesh sfida me veten. Dhe ai, sigurisht, ia del.

Së pari, urime për tre rolet tuaja në TK dhe Akademinë e Arteve. C’mund të na thoni përtej shfaqjeve për këto role?
Në Teatrin Kombëtar janë dy personazhe që unë luaj: njëra tek “Buburreci i Ilir Bezhanit dhe tjetra tek “Babai”. E para jep një situatë shumë delikate dhe shumë porblematike, siç është puna e dosjeve për ata që kanë qenë apo nuk kanë qenë punonjës të sigurimit të shtetit. Një problem ky jo vetëm shqiptar, por edhe i mbarë Lindjes, sipas atyre që kemi lexuar. Unë në këtë pjesë luaj rolin e xhaxhait, një personazh që mundohet të justifikojë gjithë veprimtarinë e tij në kohën kur ka qenë bashkëpunëtor i sigurimit të shtetit. Gjen argumenta të justifikueshme e të pajustifikueshme për t’u shfajësuar dhe arrin deri aty sat ë thojë “Po le të dalë një, burrë apo grua, që të thojë se unë e kam futur në burg pa të drejtë!”. Unë mendoj që figura e xhaxhait është një figurë që është pëlqyer nga ata që e kanë parë. Jam shumë i gëzuar për këtë, sepse karriera ime vazhdon të jetë në ngritje dhe unë vazhdoj të punoj me mish e me shpirt, jam shumë serioz në punën që bëj. Duhet thënë që unë e dashuroj punën që bëj, nuk lodhem dhe edhe kur lodhem marr kënaqësi.

Siç ishte edhe ky rast, kur unë paralelisht punovë edhe me një dramë amerikane, “Buallin Amerikan” të David Manet dhe regji të prof. Milto Kutalit dhe me dy djem të rinj shumë simpatikë, të cilëve u dhashë eksperiencën time dhe mora rininë e tyre. Kjo shfaqje u punua me intensitet të madh, sikurse edhe me shfaqjen “Buburreci”, të cilat për fatin tim të keq dhe të madh ishin në të njëjtën kohë. Unë vija në teatër në orën 10, bëja punën me Buburrecin, mbaroja aty dhe me një frymë shkoja të bëja prova për “Buallin” tek Akademia dhe mbasdite po e njëjta gjë, nga ora 6 deri në 8 pasdite në teatër dhe sërish në akademi. Ishte një lodhje e madhe, edhe fizike edhe psikike, por më në fund unë arrita të marr tek të dyja shfaqjet kënaqësitë për atë që kisha dhënë.

Po gjatë kësaj kohe kam bërë edhe pesë shfaqje për dramën “Babai”, e cila është po me një ngarkesë të madhe emocionale. Dhe jam personazh kryesor tek të treja këto shfaqje. Të jesh protagonist në tre shfaqje në të njëjtën kohë, çfarë do të thotë për një artist të Teatrit Kombëtar?
Pa diskutim është një lumturi e madhe, je në qendër të vëmendjes, investon shumë për ata që të duan. Unë jam me parimin që të më duan ata që janë në sallë duke parë shfaqjen plus edhe një, pra unë dua të fitoj në shfaqje qoftë edhe një person. Dhe besoj se këtë e kam arritur dhe do vazhdoj ta arrij, përderisa jam në qendër të vëmendjes. Ju edhe vetë e patë se një kolegu im më tha “O njeriu i suksesit!” pak më parë dhe ishte një kompliment shumë domethënës dhe i sinqertë nga aktori Fatos Sela, që e falenderoj. Është përgjegjësi e madhe, lodhja po ashtu, por të gjitha shumëzohen me zero kur merr duartrokitjet. Ai është momenti më magjik për një aktor të skenës.

Atëherë harrohen të gjitha, sfilitjet, grindjet, se puna do bëhet edhe me grindje, grindesh edhe me veten, flet me veten shumë!...
Sa vite u bënë në karrierën tuaj?
Po po shkoj në rreth 30 vjet në punë, jo në Teatrin Kombëtar, madje këtu kam ëm pak se në gjithë të tjerat, pak më shumë se 10 vjet që luaj rregullisht. Por më parë kam qenë në Estradëne Tiranës, në Estradën e Ushtrisë dhe gjithmonë prezent në Kinostudio, vazhdoj të jem prezent në televizion. Kam luajtur edhe në një Opera, me Milto Kutalin, ai e ka vënë në skenë. Quhej “Princesha e Çardashit” dhe kam patur rol qëndror edhe aty, i cili ishte kryesisht në prozë, kishte edhe pak kanto dhe shumë balet.
Jeni i vetmi artist i Teatrit Kombëtar që keni patur një shans të tillë, duhet thënë...
Deri tani po, mendoj që jam i vetmi, s’ka luajtur tjetër aktor në opera. Ka qenë një pjesë shumë e bukur, që është shfaqur në vitet ’98- ’99.
Prej kohësh bëni një emision shumë të dëgjuar në radio. Si ka qenë kjo eksperiencë?
Po, tek radio Eurostar bëj bashkë me kolegun tim Naun Shundi një emision me humor të cilin e kemi titulluar pikërisht “Më mirë duke qeshur”. Probleme kemi kaq shumë, saqë nuk dimë ku t’i çojmë dhe bashkë me Naunin e kemi zgjidhur këtë problem duke thënë që më mirë të tallemi me hallet tona, të bëjmë humor.

Dhe jemi shumë të pëlqyer dhe të dëgjuar,se këtë e kuptojmë edhe nga telefonatat. Në 1 dhjetor bëhen tre vjet që jemi të përditshëm në këtë emision, me përjashtim të ditës së diel. Ideja ishte e jona, duke gjetur një mirëkluptim të shkëlqyer tek pronari Spartak Pecani, njëkohësisht edhe regjisor i kinemasë shqiptare. Që në momentin që e vendosëm të bëjmë këtë punë e pyetëm “Kemi të drejtë të themi çfarë të duam?” dhe na ka thënë se po. Kemi qenë të lirë të ndiejmë dhe themi atë që kemi menduar, me shumë qytetari civile. Besoj artisti ka nevojë për hapësira, apo jo?
Pa diskutim. Nëqoftëse do ta vdesësh një artist, vëri vizat e bardha dhe ai vdes vetë, nuk ka nevojë ta vdesësh ti.
Cili është kulmi i karrierës tuaj, ndoshta ky i tanishmi, përderisa emri juaj flitet shumë nëpër qarqet artistike?
Jo, nuk do thoja që ky është kulmi. Kulmin do ta pres për sa kohë të kem potencën time fizike dhe intelektuale- psikike për të bërë punë. Se ç’do ndodhë më mbrapa nuk e di, por nuk e dua kulmin dhe përsosmërinë. Se kur arrin përsosmërinë, për mua në atë moment gjithçka ka mbaruar.
Për një artist është e rëndësishme të jetë gjithnjë në kërkim të suksesit apo t’i lërë gjërat të rrjedhin vetë? Jeni ju një artist ambicioz?


Të mos jesh ambicioz është fatkeqësi e madhe për një artist. Patjetër duhet të jesh ambicioz. Unë jam me këtë ide: në këtë botë gjithsekush ka korsinë e tij, qoftë artist, qoftë qytetar. Në fushën e artit unë jam në korsinë time, ne të dy jemi vënë në garë, ti ke korsinë tënde. Unë do të vrapoj që të të kaloj, në mënyrë absolute unë nuk them që ti të ma kalosh. Por ama e rëndësishme për mua është që të mos zgjas këmbën për të të penguar ty. Dola unë i pari, hallall ta kem. Dole ti, hallall ta kesh! Gjërat janë të ndara në këtë botë. Unë e respektoj shumë kolegun dhe veten time. Unë nuk “zgjas këmbën”, por edhe nuk dua të ma “zgjasin këmbën”, se kur bie, bie keq- i thyen të tëra. Dhe nuk është as qytetare dhe as e emancipuar që të pengosh tjetrin, të flasësh keq për të, apo gjithçka tjetër që mund të ndodhë nëpër qarqe të ndryshme.
Ka ende vlera të cilat ju nuk keni patur mundësi t‘i nxirrni në pah? Cila është mosha në të cilën aktori mund të marrë më shumë shfaqje dhe të nxjerrë më shumë vlera?
Jo, unë mendoj që artistit në përgjithësi dhe aktorit në veçanti nuk i hyn në punë fare mosha. Ai do të luajë gjithnjë moshën e tij, aktori i ri do luajë rolin e një 20- vjeçari, e kështu me rradhë. Por është ashtu siç e ka thënë një nga shkrimtarët më të mëdhenj, sipas mendimit tim, të letërsisë shqiptare, Petro Marko: “Në këtë botë ka shumë ish, domethënë ish- presidentë, ish- kryeministra, ish..., por nuk ka kurrë ish- artist”. Ky është privilegji i madh që kemi ne artistët. Ai mund të vdesë, por prapë nuk është ish, është artist.

Nga të treja shfaqjet që dhatë në kryeqytet, cila u prit më mirë nga publiku?
Këtu në mënyrë absolute nuk mund të thuash që kjo u prit më mirë apo ajo më keq. Ato janë tre shfaqje me tre personazhe të ndryshme. Shfaqja “Babai” është me një dramë të madhe shqiptare, e cila është goxha e rëndë dhe nuk ka lidhje as me “Buburrecin” dhe as me “Buallin”, që janë krejt të ndryshme nga njëra- tjetra. Për fatin tim të mirë, dikush, një studente e re që i kishte ndjekur të treja shfaqjet, më falenderoi duke më thënë se në këto shfaqje kishte parë tre gjëra të ndryshme. Dhe unë këtu shikoj se e kam arritur qëllimin tim si aktor. Ngarkesa emocionale tek “Babai” është padiskutim më e madhe, përderisa edhe unë shpenzoj shumë nga vetja aty. Jam shumë i lumtur për atë ngarkesë emocionesh që i dhurova spektatorit, të cilit për hir të së vërtetës unë ia ndiej ngashërimat dhe frymëmarrjen dhe ai mua anasjelltas.
Në Teatrin Kombëtar ka disa ndryshime këtë vit: një skenë e re, një drejtor i ri... Ju si aktor, ndjeni ndonjë ndryshim në atë që ju përket juve, pra trupës?
Ndryshimi i aktorit nuk ka të bëjë fare me ndryshimin administratës. Unë jam dhe do të ngelem aktor, për mua nuk ka rëndësi kush vjen apo kush ikën si drejtor. Për mua ka rëndësi që drejtori që vjen të punojë me seriozitet dhe dashuri për teatrin, ashtu sikurse punon gjithnjë trupa e aktorëve.

Keni ndërmend të tjera shfaqej apo për momentin ju nevojitet një pauzë?
Besoj se e kam shumë të nevojshme një pauzë, sepse tani është edhe periudha e festave të fundvitit dhe nuk besoj të ketë shfaqje, por po të ketë unë do të marr pjesë, se më pëlqen puna. Dita e hënë ka qenë e para e pushimit tim dhe unë u ndjeva më i lodhur, pikërisht sepse s’kisha punë.
Po përsa i përket filmit apo shfaqjeve të humorit që bëni në televizion, a keni plane? Është e rrallë që një aktor teatri të pëlqehet po aq edhe në film...
Besoj që do të kem, edhe në koncertin e Vitit të Ri. Më ka ardhur një ofertë nga regjisori Ilir Bega, i cili më ka parashtruar një platformë që do të realizohet për Vitin e Ri. Unë mendoj që një nga avantazhet e mia, pra me aftësitë e mia i përshtatem çdo gjinie, jam i pranishëm dhe më duan në të gjitha gjinitë. Madje, shfaqjen “Babai”e bëra si një sfidë kundrejt vetes, doja të tregoja pjesën tjetër timen që është shumë e rëndësishme. Dhe e tregova. Disa nga miqtë e mi, midis tyre S. Pecani, N. Shundi, Vangjel Kozma, me të cilin e kisha diskutuar këtë dëshirë timen më thanë “E fitove sfidën!”.

Ka shumë sfida artisti?
Shumë. Gjithë jeta është sfidë. Është lodhje, sfilitje, sfidë, sfidë... deri në fund të jetës.
Edhe sa sfida ju kanë mbetur akoma për të thyer? Deri tani keni thyer disa, apo jo?
Sigurisht që ka akoma dhe përderisa them që jeta e aktorit është një sfidë, e mendoj atë si një garë të madhe kalimi me pengesa. Dhe unë mendoj që do t’i kaloj të gjitha pengesat, deri sa... (qesh) deri sa të më dalë ndonjë shtyllë e të më pengojë! Po unë mendoj se nuk do të rrëzohëm.
Suksese!
Faleminderit!

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.