Duartrokitjet që aq shumë kisha pritur!

Së pari, urime për shfaqjen! Shumë intrigues roli juaj, si e përjetuat?
Ky është nja nga rolet më të bukura dhe më të vështira për nëj mexosoprano. Kishte edhe një domethënie të madhe për mua, sepse një rol me vështirësi kaq të mëdha vokale- interpretative kërkon një tesiturë të veçantë për një mexosoprano, që fillon që nga mexosoprano e deri tek kontraalto. Jo vetëm nga ana teknike kishte vështirësi, të cilat unë i përballova, gjë që e vërtetuan duartrokitjet tuaja, pra publikut.

Ky ishte një nga rolet më mistikë, që kontraston në të gjithë operën “Ballo me maska”. Në skalitjen e rolit ët Ulrikës, një ndihmë të jashtëzakonshme më ka dhënë regjizori i operas Nikolin Gurakuqi, i cili diti të nxjerrë në pah atë anë magjike të këtij roli, sepse është një rol që më shumë sesa veprim skenik, flet me sy. Ai më ka dhënë disa detaje aq të rëndësishme, sepse duke qenë një njohës mjaft i mirë i vokalit, mjaftoi shumë pak që të arrinte aty ku duhej si rol. Ishte një kënaqësi e amdhe për mua, sepse kthehem në skenë pas gjashtë vjetësh dhe natën e premierës mu diuk sikur nuk isha larguar për asnjë çast nga skena shqiptare, aq ngrohtësi më dhuroi publiku, kori, orkestra dhe gjithë kolegët e mi.

“Ballo me maska” është një shfaqje që ndahet në tre akte, zgjet pothuajse tre orë dhe është shfaqur ën skenë për disa ditë rradhazi. Çfarë i duhet një artisti për të përballuar një ngarkesë të tillë?
Artisti ka një sekret: kush ka pasionin dhe dashurinë për skenën përballon çdo gjë. Për më shumë, nëqoftëse gjërat zgjidhen teknikisht, nuk ka vështirësi.
Përsa i përket pikërisht kësaj opere, ku qëndron madhështia e saj?
Madhështia e saj qëndron pikërisht tek kompoziori i saj, që është Verdi. Dhe Verdi është një kompozitor kaq popullor, i magjishëm për spektatorin, saqë të rrëmben me muzikën e tij. E dyta, do të thoja që është loja shumë e mirë e Nikolinit, e treta do të thoja se është bashkëpunimi me artistët e huaj dhe ajo që është më e rëndësishme, mikpritja nga publiku.

Të qëndrojmë tek bashkëpunmimi me artistët e huaj.- ju vetë a keni patur edhe më parë të tilla bashkëpunime?
Bashkëpunimi me artistët e huaj ka ekzistuar gjithmonë, edhe ky grup artistësh që ka ardhur, do thoja që nga tenori Roberto di Biassio, Laura Brioli, dirigjenti Eddi de Naddai. Pra, ishte një bashkëpunim i frytshëm. Ne morëm diçka nga ata dhe ata nga ne. Në botë, të punosh me artistët e Teatrit Nacional nuk është e thjeshtë. Dhe ata e patën rastin ët punojnë me regjizor shumë të mirë,. Me artistë po aq të talenmtuar dhe kam besimin se flas edhe ën emër të tyre në këtë pikë.

Cilat role veçoni nga repertori juaj, të interpretuara brenda dhe jashtë vendit?
Në interpretimet e mia bashkëpunimi im ka qenë gjithnjë me Nikolinin. Do të përmendja operën “Karmen”, “Trovatoren”, “Kavalerinë rustikane”, “Ballon me maska”, por më i dashuri për mua është roli i Azuçenës, në operën “Trovatore” të Verdit. Është nhjë rol shumë kompleks, shumë i bukur, shumë i vështirë dhe shumë pasionant.

Si erdhi largimi juaj jashtë vendit?
Kur unë kam mbaruar studimet në 1988, jam emëruar menjëherë soliste në TOB. Kam punuar 11 vjet pranë këtij teatri dhe për arsye familjare jam larguar për gjashtë vjet. Kthimi im ka sekretin se, duke patur pasionin për skenën, unë nuk jam larguar nga skena. Kam patur koncerte, kam patur nxënësit dhe studentët e mi, pra ishte një kthim vetëm fizikisht nga vendi, por jo nga muzika, nga skena.

Si është jeta familjare e Manjolës?
Kjo është pika e forcës dhe shtysës,forca vitale e imja. Unë kam një familje shumë të shëndoshë, me një bashkëshort të mrekullueshsëm, si dhe vajzën time 15- vjeçare Altea, që studion për gjermanisht dhe anglisht. Jo vetëm kaq, por kam edhe një mbështetje të jashtëzakonshme nga motra ime Suela, etë cilës i dedikoj një pjesë të suksesit tim. Nuk mund të lë pa përmendur edhe Mariarosaria Gramenjon, miken time shumë të dashur në Itali.

Si ju duket pozicionimi I artistit në jetën kulturore sot? A ka mbështetjene duhur?
Mendoj se arti është nëj vlerë e kombit dhe gjithë vëmendja duhet të përqëndrohet tek artisti si vlerë. Për më tepër, unë e shoh TOB-in si një tempull. Mendoj që vëmendja është ngritur ndaj artistit, jo vetëm nga ana ekonomike, që pati një lloj mbështetje, por edhe përsa i përket interesit të shtetit, të atyre njerëzve që kanë të bëjnë pikërisht me këtë fushë. Ka një lloj ndryshimi, nuk është më ajo jeta e vakët, që e rrethonte artistin. Ehde kthimi im lidhet pikërisht me këtë klimë të re që është krijuar për artistët. Unë kam një vit që jam kthyer tashmë dhe në fillim pata vështirësi, por iu përgjigjë thirrjes që u bë për kthim të intelektualëve në vend. Për këtë do doja të falenderoja për ndihmën e tyre kryeministrin, ministrin Bujar Leskaj dhe zonjën Suzana Turku.

A keni plane tani që jeni kthyer, apo pas kësaj shfaqjeje të lodhshme do të merrni një pushim?
Për artistin s’ka pushim kurrë, ai është gjithnjë në start, si ai atleti i mirë, që nëqoftëse nuk stërvitet çdo ditë, mbetet mbrapa dhe nuk mund të garojë. Unë ende nuk i di planet e Teatrit të Operas për sezonin e ardhshëm, pasi ende nuk janë bërë publike. Megjithatë, unë jam duke punuar për rolin e Amneris tek opera “Aida” e Verdit dhe sigurisht, nëse do të ketë në teatër rol për mexosoprano, do të bashkëpunoja me kënaqësi.
Cila është ëndrra juaj në këtë fushë, e cila duhet thënë që është e mbushur plot me vështirësi?
Unë do doja shumë të realizoja një recital me orkestër ose edhe me shoqen time të mrekullueshme, koncertmaestër Lindita Kotorri, por kjo gjë do t’I lihet ët ardhmes. Tani për atni po jetoj vetëm me të ardhmen. Ëndrrat pëlqej t’i mbaj të fshehura në sirtar. Të shohim çdo të na ofrojë e nesërmja.

A keni plane bashkëpunimi me artistët tanë?
Nëse unë do vij me një recital para publikut, sigurisht që do të ftoj kolegët e mi, miqtë e mi për të realizuar arie, duete, kuartete, që janë pa fund në muzikën klasike. Por gjithmonë kjo do të mbetet për të nesërmen.
Kthehemi edhe një herë tek Ulrika. Sa keni dhënën nga vetja në këtë rol?
Mendoj se kam dhënë nga vetja ime. Kur e mora në fillim këtë rol pasi Nikolini na e shpjegoi nga ana psikologjike rolin, dhe na ka dhënë një nsihmë shumë të madhe, kur u ngjita në atë miniskenë që ne bëjmë gjatë provave, Nikolini më tha: “Tani, Manjola, i di vetë të gjitha. Ti je këngëtare e mirë dhe aktore”. Dhe unë i thashë se këtë gjë e marr për kompliment, por kjo më dha edhe një përgjegjësi akoma më të madhe, sepse ishte besimi që ai pati tek unë. Roli i Ulrikës ka nga unë mënyrën e të jetuarit, sepse duhet të përfshihesh në çdo rol, të hysh në psikologjinë e Ulrikës. Sepse është një rol shumë mistik, shumë e lidhur me profecitë. Dhe e falenderoj shumë spektatorin për ato duartrokitje aq të ngrohta, për mënyrën sesi më pritën!

Vendlindja: Tiranë
Datëlindja: 14.11.1965
Studimet: Liceu artistik “Jordan Misja”, me profesoreshë Raimonda Dabulla
Akademia e Arteve, me profesoreshë Shpresa Nishani
Në 1988 emërohet soliste në Teatrin e Operas dhe Baletit
Repertori: Roli i Karmenit tek opera koncertale “Karmen” në 1999
Roli i Azuçenës në operën “Trovatore” të Xh. Verdit
Stasi në “Princesha e Çardashit”
Madalena në “Rigoleto”
Mama Luçia në “Karnavale Rustikane”
Flora në operën “Traviata”
Si dhe dhjetra koncerte, nga të cilat veçon “Requiem” e Moxart,
“Simfonia ° 9” e Bethovenit, “Mesia” e Hendel dhe një koncert recital.
Artist i preferuar: Maria Kallas
Kompozitor i preferuar: Xhuzepe Verdi
Hobi: Garat me makina “Formula Uno”
Ngjyra: E kuqja