E takojmë Gaz Pajën në sallën Black Box (kutinë magjike, siç e quan ai) të Akademisë së Arteve. Shfaqja “Ëndërr hipopotami” e sjell sërish në skenën e teatrit dhe kësaj here ndryshon edhe roli i tij. Nga tragjikja tek komikja, nga djali i turpshëm tek dashnori, Gazi vjen gjithnjë ndryshe dhe pikërisht për këtë është aq i pëlqyer. Shfaqja komedi- tragjike vjen pas katër vitesh mungesë, atëherë kur për herë të parë u ngjit në skenë nga disa djem e vajza studentë të AA. Me regji të Genc Gjinecit dhe aktorët Ervina Kotolloshi, Gentian Zenelaj dhe Erjona Kakeli, vepra shfaqi mbrëmë në premierën e saj një dimension tjetër, të ndryshuar.Po kështu edhe personazhi ynë, që ndryshe nga skena, në jetë është një tjetër karakter, më i panjohur.

Për çfarë flet në thelb vepra “Ëndërr hipopotami”?
Kjo është një pjesë që tregon haptazi sesi degradon një shoqëri, sesi njerëzit para hapjes së demokracisë mendonin se kur ajo të vinte do t’i hidhnin pas hallet. E prisnin krejt ndryshe, ndërkohë që kjo erdhi me pasoja të tjera. Nuk jam kundra fenomenit demokraci ose kësaj që ne po jetojmë, por mënyra sesi po zhvillohet këtu dhe në vende të tjera të botës nuk është ajo që pritej. Është një dramë jashtëzakonisht e vështirë. Përveç kësaj, ka edhe një problem, se tre prej aktorëve të saj: unë, Genti dhe Ervina, jemi shumë të ngarkuar. Përveç roleve këtu jemi të angazhuar edhe me “Portokallinë” dhe kjo na bën të sforcohemi pak. Regjisori i veprës është Voctor Liapin, një autor i ri rreth të 40- ave. Patëm fatin që kontaktuam me të edhe nëpërmjet e-mailit dhe në ftesat e shfaqjes kemi edhe disa rreshta të cituara prej tij.

Si e gjen veten në dramën ruse?
Nuk është hera e parë që unë marr pjesë në një dramë ruse, sepse edhe gjatë kohës së studimeve në Athinë dhe në Tiranë kam luajtur në disa pjesë ruse, kryesisht Çehovin. Unë kam simpati në përgjithësi për popullin rus. Gjithmonë më vijnë në mendje shembuj të lavdisë së dikurshme. Mua më pëlqen fryma shumë kolektive, ndoshta edhe ajo ndjenja e revolucionit. Padyshim, stili është i veçantë në këtë lloj dramaturgjie, e sidomos në këtë pjesë që luajmë tani. Stili është shumë i veçantë, absurd. Kjo është një pjesë aktuale për shumë vende. Është hera e parë që unë marr pjesë në një vepër të një autori kaq të ri rus. Është hera e parë, po ashtu, që jam lodhur me të vërtetë shumë për një rol.

U rikthyet në teatër. Si ndiheni për këtë?
Mua më pëlqen teatri. Tani që merrem me televizion, e ndjej që më kishte munguar skena e teatrit. Edhe pse para dy- tre muajsh kam bërë një shfaqje tjetër, që fliste për luftën e Bosnjës, një vepër belge. Më kishte marrë malli për këtë kuti magjike!

Si ishte roli i Sergeit? Çfarë ju tërhoqi në radhë të parë tek ky personazh?
Sergei është një viktimë e shoqërisë, sikurse të katër personazhet e kësaj vepre. Ai ka një monolog gjatë pjesës, ku shpjegon se çfarë i ka ndodhur deri më sot në jetë. Ai na shfaqet në fillim si një dashnor, që hyn në këtë shtëpi, ku është dukja e fenomenit të degradimit. Me zhvillimin e ngjarjeve, ai tregon se pse është detyruar të bëjë këtë gjë, pra të joshë gratë. E kanë detyruar disa kushte, jo se e bën me pasion. Ka edhe ai anët e tij pozitive.

Sa i afërt vjen për realitetin shqiptar subjekti i kësaj vepre? Cili nga personazhet e transmeton më qartë mesazhin e saj?
Të katërt e shprehin më së miri atë që ndodh në shoqërinë shqiptare. Vepra ka edhe nota grotesku, megjithatë ky fenomen del ashtu siç ndodh përditë. Siç e ndjejmë unë, ti, të gjithë.

Vepra vjen e rivënë. Cilat janë elementet e reja që sjell?
Po, këtë pjesë ne e kemi vënë edhe para katër vjetësh, kur kemi qenë të gjithë studentë. Tani jemi rikthyer me ide të reja, me potencë tjetër, qoftë edhe atë ekonomike. Të gjitha këto ndikojnë dhe tregojnë një lloj rezultati në pjesë. Është një dramë që të bën të jesh i vëmendshëm gjatë gjithë shfaqjes, për mos të të shpëtuar diçka. Vepra është përshtatur me realitetin shqiptar, është parë në një fokus tjetër, por gjithsesi ka linjat bazë të vënies së parë.

Nga gjithë pjesëmarrjet tuaja, në ekran dhe teatër, çfarë përfitoni ju si aktor?
Nga ana profesionale? Përveç parave që marr (qesh)... je në aktivitet. E bën me dashuri këtë punë dhe unë nuk mendoj të bëj në jetën time gjë tjetër përveç kësaj. Ndihem mirë dhe mendoj se mund të jap në këtë profesion.

E ke menduar ndonjëherë veten në një rol tjetër brenda artit skenik, regjisor pse jo?
Jo. Unë kam studiuar për aktrim tetë vjet: katër jashtë Shqipërisë dhe katër në Akademinë e Arteve. Ne kemi shumë regjisorë të talentuar dhe që e bëjnë mirë punën e tyre. Nuk do doja të ngatërrohesha në regjisurë. Unë mund të jap ndonjë sugjerim si aktor, brenda rolit tim apo për kolegët e mi, siç edhe mua më japin. Jam marr dikur me Rinfest, që është një lloj regjisure. Në plane profesioniste nuk e mendoj veten, të paktën tani për tani.

Mund t’jua kenë bërë shpesh këtë pyetje: gjeni kohë për të gjitha?
Faktikisht, strapacohemi shumë, por na bëhen edhe lëshime. Regjisori Gjineci na ka bërë lëshime për oraret që duhet të jemi andej dhe andej për oraret që duhet të jemi këtu. Njerëzit me të cilët ne punojmë në “Portokalli” merren vetë me art dhe e kuptojnë shumë mirë pozitën tonë, ndaj kemi gjetur edhe një mirëkuptim. Të gjithë lodhemi shumë në këtë profesion, por kur e do diçka është si vallja, që po hyre duhet të kërcesh.

Kërcen shumë Gazi?
Jashtëzakonisht kërcej!

Ku më shumë, në skenën e teatrit apo në ekran?
Tani për tani jam fokusuar në televizion. Padyshim, një dashuri jo vetëm e imja, por edhe e të gjithë atyre që merren me këtë profesion, është teatri. Teatri ka vetëm një problem të vogël: është më i vështirë për tu organizuar dhe është më pak fitimprurës. Këto besoj se janë arsyet pse teatri po zbehet shumë.

Do të vazhdonit për shumë kohë të bënit tipin e varietesë së “Portokallisë” në televizion, por në forma të tjera?
Ne jemi në një betejë për të jetuar dhe unë nuk mund t’i përcaktoj fatet e betejës, se jam shumë i vogël. Por do më pëlqente të merresha me film. Mua më pëlqen shumë kinemaja dhe në të ardhmen do doja të merresha me filmin.

Mendoni se sot ka një menaxhim të mirë të artistëve të rinj që dalin nga Akademia?
Situata është shumë e vështirë, sidomos në tregun e artit. Për këtë ndikojnë shumë gjëra. Përveç punës që duhet të bëjë gjithsecili, është edhe fati në mes. Ne kur mundemi, shohim provimet e studentëve që kanë hyrë në Akademi apo janë në përfundim dhe shikojmë elementë goxha të mirë. Është e vështirë edhe për ne, aq më tepër për ata që janë të rinj dhe nuk janë shpërfaqur ende. Kur udhëtoj, gjë që më pëlqen shumë, qëllon të takoj njerëz me një talent të paparë dhe janë aty, duke u marrë me diçka tjetër dhe nuk dalin në skenë. Këto gjëra janë të kopsitura në këtë mënyrë. Jo më larg se para dy ditësh një nga shokët e mi të Akademisë tentoi të hynte në “Portokalli”, do bënte një audicion. Për mua është një aktor shumë i mirë, por ai minutazh që ty të vihet në dispozicion për të luajtur është vendimtar dhe duhet të jesh në formë, sepse mund të rrëzojë gjithçka. Pra, është edhe çështje fati.

Mendoni se e meritoni këtë sukses të madh tani, pas kaq vitesh? Keni bërë maksimumin për ta arritur?
Unë kam bërë maksimumin. Jam i kënaqur në fazën që ndodhem apo jo, është tjetër gjë. Pengesa ka kudo, por unë mendoj se ai që punon shumë shpërblehet. E besoj këtë. Është një valle, pra, që kur i hyn duhet ta mbash.

Është më e vështirë ta mbash vallen apo të hysh?
Ta mbash është më e vështira. Për të hyrë mund të jetë e lehtë. Megjithatë, mirë jam.

Karakterizoheni nga optimizmi apo pesimizmi?
Kryesisht jam optimist, por kam momentet e mia pesimiste, që ty s’do t’i tregoj (qesh)...

Cili është shembulli juaj nga aktorët e skenës shqiptare? Babai juaj, pse jo?
Padyshim, unë kam fatin e madh që kam babain tim aktor dhe për çdo gjë këshillohem me të. Ndihem shumë krenar për këtë gjë. Nga profili komik do të veçoja Aleko Prodanin, ndërsa nga ai tragjik të madhin Kadri Roshi, të cilin e kam patur edhe nun, më ka vënë emrin kur unë kam lindur. Ka edhe shumë aktorë të tjerë.

Çfarë merrni dhe jepni me kolegët tuaj të rinj, me të cilët punoni?
Unë, përpara se të futesha në “Portokalli”, nuk kisha provuar një eksperiencë tjetër si ajo, flas në shpejtësinë e gjërave dhe prodhimin kolosal që bëhet atje. Tani që jam vetë aty, e kuptoj që ata djem dhe vajza janë heronj. Të prodhosh çdo javë humor, të jesh edhe i suksesshëm, më bën mua të ndihem krenar që jam mes tyre.

Është kjo periudha më e mirë për karrierën tuaj, apo mund të presim nga ju të tjera projekte, më përfshirëse?
Padyshim që janë kohëra aktive për mua. Kjo edhe sepse unë jam në një spektakël që është me ritme gjigande të shpejta. Mirëpo, do doja që aktiviteti të vazhdonte po kështu. Aktualisht, jam në një moment shumë të ngjeshur, gjë që më bën shpesh nervoz nga lodhja dhe stresi i përditshëm. Megjithatë, në përqindjen më të madhe më bën të ndihem mirë.

Nga aktori tragjik në atë komik, ku e shihni më mirë veten?
E kam thënë edhe herë tjetër që më pëlqen shumë drama. Siç më pëlqen edhe komedia. Të bësh njerëzit të qeshin është pak e vështirë, sidomos këtu. Ne jemi popull me dilema të mëdha, me shumë strese. Nga ana tjetër, njeriu ka më shumë nevojë të qeshë. Nuk di t’i ndaj.

Cila është ëndrra e hipopotamit?
Është një simbol. Hipopotamin e prek më tepër babai i familjes, që në rol është Gentian Zenelaj. Hipopotami është një kafshë që nuk lë njeri t’i hyjë në territorin e vet, një kafshë e fuqishme, të paktën vizualisht. Ëndrra e hipopotamit është ëndrra universale e çdo njeriu, që na kthen në vitet ‘80, para demokracisë, kur të gjithë njerëzit mendonin se ajo do të ishte më e bukur. Ndërkohë, ajo erdhi me antrakse, terrorizëm etj. Ky është simboli i ëndrrës.

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.