Pas një mungese të gjatë në kinema dhe teatër, oferta e fundit e regjisorit Sajmir Kumbaro do të risjellë pranë publikut Elvira Diamantin, në rolin e drejtoreshës së një azili për të moshuarit. Aktorja ka vendosur ti thotë po ftesës, menjëherë pasi u njoh me skenarin. Vetë aktores, ky rol i duket më i përshtatshmi për një rikthim në ekranin e gjerë. Roli i drejtoreshës nuk është i panjohur për Diamantin. Puna e saj e përditshme si drejtoreshë e Teatrit të Kukullave prej më se 4 vitesh, është një tjetër arsye për të pranuar rolin, ku nuk nguron të shprehë edhe frikën që e mbizotëron. E sigurt në vendimet e saj, por edhe fanatike e ndryshimeve të herëpashershme, Elvira pranon se nuk e ka të lehtë të përballet me publikun pas shkëputjes disavjeçare. Ka gjetur rehatinë dhe komoditetin e kërkuar në Teatrin e Kukullave, një institucion ku ka shumë për të dhënë. Idetë dhe projektet e saj kanë bërë që puna në të vetmin institucion kulturor për fëmijët të mbushë sallat e shfaqjes dhe të marrë një rëndësi më të lartë. Elvira Dimanti, nënë e dy fëmijëve; Edra 18 vjeçe dhe Markos 14 vjeç, hedh poshtë të gjitha thashethemet e botuara në media kohët e fundit për një divorc të mundshëm duke u shprehur se ka raporte të shkëlqyera me bashkëshortin dhe dy fëmijët e saj. Ajo nuk lë pa përmendur edhe rolin e famshëm të “Marigosë” si një ndër sukseset më të mëdha të saj që vazhdon ti rezistojë kohës edhe pas 20 vjetësh.
Intervista
Çfarë ka ndryshuar tek “Teatri i Kukullave” nga momenti kur ju morët në dorë drejtimin e këtij institucioni?
Nuk kam pasur dëshirë të them atë çfarë unë kam gjetur dhe çfarë kisha dëshirë të bëj. Vetë teatri ka kaluar një lloj tranzicioni pasi ka qenë në kompetencat e Bashkisë dhe tashmë është një institucion kombëtar. Të gjitha këto ndodhën në kohën kur unë drejtoja. Ka pasur po ashtu një dyfishim të pagave dhe kjo nuk është vetëm merita ime. Dua të them që ishte një punë shumë e madhe dhe e lodhshme por që i dha rezultatet e saj.
Mos vallë gjithë ky angazhim është arsyeja e mungesës suaj të gjatë në kinematografi?
Jo, nuk mund të them që është kjo arsyeja. Në teatër edhe nuk kam dashur të jem, sepse do të ishte një angazhim shumë i madh, do të më shkëpuste nga puna, nga familja. Përsa i përket filmit, për të qenë e sinqertë, nuk kam pasur shumë oferta. Në film është një angazhim më i shkurtër, por megjithatë theksoj se u shkëputa me idenë se për ca kohë duhej të bëja një punë tjetër dhe kisha disa pakënaqësi me veten. Nuk po më ofroheshin role që unë kisha dëshirë. Këtu në teatrin e fëmijëve kam mundësi të bëj gjëra të bukura.
Ç’farë mendon Elvira për filmat shqiptarë të prodhuar vitet e fundit?
Ka pasur filma mjaft cilësorë. Pak kohë më parë, isha anëtare jurie në “Festivalin e Filmit Shqiptar”. Megjithatë, mund të them se filmat e sotëm shqiptarë nuk bëhen për të na ngacmuar shpirtërisht ne shqiptarët sesa për t`u pëlqyer të tjerëve, duke theksuar anën dramatike që kemi ne. Më duket paksa e ekzagjeruar. Mendoj se kemi nevojë për më shumë optimizëm. Duhet të kemi mundësi që edhe nëpërmjet filmit të japim një frymë optimizmi. Nuk u rikthehem kurrë eksperiencave të mia, qoftë për të shuar nostalgjinë, pasi do ta kritikoja veten pa masë.
I thoni “Po” ftesës së regjisorit Sajmir Kumaro për të interpretuar në filmin e tij më të fundit. Çfarë ju tundoi në këtë ofertë?
Notat humaniste që kishte filmi. Aty pasqyrohet bota e moshës së tretë, të moshuarit që kanë nevojë për ngrohtësi të cilën e dhuron vetë personazhi i drejtoreshës së azilit. Nuk është një rol kryesor apo një rol që do ta dëshironte çdo aktore sepse do të shpërfaqte shumë plane të saj sidomos në moshën time, por për mua ishte i duhuri dhe uroj të pritet mirë.
Mos ndoshta sepse ky rol i përshtatet edhe punës suaj të përditshme, pikërisht postit të drejtoreshës?
Mbase do të jetë e lehtë por mund të jetë edhe më e vështirë pikërisht për këtë arsye. Këtë nuk e di akoma. Filmi është gjithmonë një surprizë. Të luash vetveten ka rrezikun e figurës tënde artistike. Është risia e të prezantuarit diçka të re. Në këtë pikë ekziston rreziku.
Duket qartë që ndiheni paksa e frikësuar nga ky rol.
Patjetër që kam frikë, kam emocion. Dua që të jap gjithçka që kam dhe frika është: “A do të arrijë dot vallë?”
Dëshiroj të kthehem prapa në vite. Çfarë të risjell në kujtesë roli aq i suksesshëm i Marigosë, në filmin “14 vjeç dhëndër”?
Marigoja filloi si një rol shumë i bukur, me një ekip aktorësh të shkëlqyer, po ashtu me një regjisor të shkëlqyer dhe ashtu përfundoi. Unë vetë nuk e pata menduar kurrë që filmi do të kishte aq sukses. E pëlqeva shumë skenarin dhe vërtetova që ishte një rol shumë i mirë, por gjatë kohës së xhirimeve, nuk isha e ndërgjegjshme për suksesin në kohë që do të kishte filmi. E veçanta e asaj periudhe ishte se unë nuk e dija që kisha shumë nga Marigoja brenda vetes dhe kisha dyshime pse pikërisht unë. Nuk jam lodhur aspak në atë rol. Ishte një moment që më ka shqetësuar gjatë xhirimeve, teksa isha mbi mur dhe më duhet të qaja pasi po ndahesha nga njerëzit e dashur të familjes e të martohesha me dikë që nuk e doja. Unë jam tip që nuk derdh lot edhe pse mund të kem dhimbje të madhe në shpirt. Pritëm e pritëm, por më kot sepse lotët e mi rrodhën atëherë kur kamerat u fikën dhe kisha zbritur nga muri. Unë kam një logjikë të hekurt që nuk më lë të jem modeste e tepruar por nuk më lë po ashtu të më pëlqeje vetja.
Sot pas 20 vjetësh mendon se Marigoja është ende realitet i jetës në Shqipëri?
Absolutisht po. Gruaja ka ndryshuar shumë pak në pozicionet e saj. Mjafton të shikosh sesa pak gra politikane kemi dhe sa vrazhdë sillen burrat në një debat me gratë politikane ku janë gati të përdorin dhunë dhe jo forma të debatit të kulturuar dhe argumente.
Vetë Elvira sa vëmendje i kushton politikës?
Vetëm në momentin kur unë votoj. Nuk më pëlqen të merrem me politikë. Edhe sikur të më ofrohej një post i caktuar nuk do ta pranoja kurrë. Dua të mbetëm gjithmonë jashtë politikës. Në Shqipëri po bëhet një politikë shumë konfliktuale, agresive dhe fare pak produktive.
Çfarë mendon për aktorët e rinj shqiptarë?
Mendoj se aktorët e brezit tim kanë pasur më shumë fat se aktorët e sotëm. Në kohën tonë kishte më shumë filma që prodhoheshin sikurse më shumë aktivitete kulturore. Po ashtu fakti që në atë kohë ne ishim të vetmit aktorë në të vetmin ekran që shihnim; TVSH. Tani ka televizione të huaja dhe filma të huaj, ndaj dhe publiku u kushton vëmendje edhe kësaj ane tjetër të aktrimit, megjithatë edhe aktorët e sotëm po punojnë dhe kanë vlerësime.
Keni një aktor të preferuar?
Ka një moment që kolegët bëhen miq. Takohem me shumë prej tyre dhe i vlerësoj shumë. E kam të vështirë të zgjedh pasi kam marrëdhënie të shkëlqyera me të gjithë kolegët e kohës time. Rehatinë dhe komoditetin që kam krijuar në vendin tim, nuk do ta zëvendësoja me asgjë tjetër. Ndihem mirë këtu ku jam.
Jeta juaj private, jashtë teatrit të kukullave.
Kjo është pjesa më e bukur dhe e ngrohtë që kam, jetën në familje. Kam një raport familjar shumë të mirë kjo për faktin se unë jam rritur në një familje të madhe. Kjo gjë ka bërë që në familjen time të kem jo rrallë miq e të afërm. Jam një natyrë e duruar, kam dhënë dashuri dhe kam marrë shumë dashuri. Ruaj marrëdhënie të mrekullueshme me bashkëshortin tim Drinin si dhe me dy fëmijët tanë, Markos dhe Edra. Raporti i ngrohtë ka bërë që unë të jem shumë pranë tyre dhe i këshilloj vazhdimisht, sigurisht në të mirë të edukimit të tyre, në moshën më delikate të adoleshencës. Preferoj që të kaloj kohë në shtëpi, të evitoj daljet e tepërta në publik dhe rrallë herë dalim për të drekuar diku jashtë kryeqytetit, veçanërisht në Vlorë, një ndër qytetet më të preferuara të familjes time.
Një ndër plagët më të rënda të shoqërisë shqiptare; emigracioni. Sa e keni përjetuar?
E kam ndier edhe vetë emigracionin gjatë tre viteve të mia në Zvicër, sikurse e ndjej tani tek motra dhe vëllai i bashkëshortit tim që nuk janë asnjëherë pranë familjes në rast kur duhet të jenë. Është një plagë e madhe e shoqërisë por për fatin tim të mirë, motrat e mia ndodhen këtu.
Keni menduar ndonjëherë të largoheni përgjithmonë nga Shqipëria? Nuk e mendoj këtë. Pasi u ktheva nga Zvicra nuk konceptohet fare, së pari sepse nuk dua ti rikthehem edhe një herë asaj ndjesie sado mirë financiarisht të jesh dhe e dyta më pëlqen të jem këtu. Ka shumë probleme, por mund të jetohet edhe këtu. Do të dëshiroja ta mbyllja me urimin për një punë sa më të mbarë stafit të gazetës “Albanian Mail”, sikurse me një urim për të gjithë ata shqiptarë në mbarë Anglinë për një jetë të qetë e të lumtur pranë njerëzve tyre të dashur!

Imazhe te Ngjitura

	Elvira-Diamanti-1.jpg (130.5 KB, 2 vezhgime)
	Elvira-Diamanti-2.jpg (185.2 KB, 2 vezhgime)

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.