Së pari, dy fjalë mbi personazhin tuaj dhe ndikimin që pati tek ju ky karakter?
Pjesën e kam lexuar edhe më parë dhe në fillim të provave kisha frikë se mos më jepnin rolin e Pavlit (qesh). Zakonisht në shfaqje më kanë dhënë role që janë të natyrës sime. Kur më dhanë Viton u emocionova. Më pëlqeu shumë, sepse ‘frika’ zakonisht mua më ndihmon të punoj më tepër. Më pas, fillova të gjej shumë gjëra nga vetja tek ky rol. Përveç faktit që nuk pi alkool (qesh), gjërat e tjera tek Vito i ndjeja shumë pranë vetes sime. Ai është një njeri i sinqertë dhe sinqeriteti i tij bën që të tjerët ta mbajnë afër, sikurse edhe zysh Elena.Është një karakter që vuan nga ky lloj sinqeriteti, besueshmërie ndaj të tjerëve. Mënyra e vetme e vuajtjes së këtij fakti, është se e poshtërojnë, ai bie në intrigat e të tjerëve pa e kuptuar.

Duke folur konkretisht për pjesën, ai i beson të gjitha gjërave që thuhen. Ka një moment, që më pëlqen më shumë, kur Elena u thotë këtyre të rinjve për herë të parë “Largohuni sa nuk është vonë” dhe ai ikën, se mendon që është mirë të ikë. Është këmbëngulja e Pavlit pastaj, që e bën të rrijë dhe ai deri në fund nuk merr vesh vërtet çfarë bëhet aty. Edhe për përdhunimin fillimisht thotë “Mos e bëni këtë gjë”, trembet dhe pastaj bie dakord që ta bëjnë. Sinqeriteti i tij është një gabim, nëse mund ta quash kështu, edhe pse sinqeriteti është i bukur, se e kam provuar edhe vetë.

E kishit të vështirë të ktheheshit disa vite pas, të bëheshit edhe një herë gjimnazist si dikur? Gjatë punës e kemi ndjerë veten shumë gjimnazist. Unë jam më i vogli në këtë trupë, jam 24 vjeç, prandaj e kisha më të lehtë nga të gjithë. Kam parë disa gjeste të vëllait tim gjimnazist dhe mendoja se duhet të bëj gjimnazistin në rol, ato gjeste më bënin të mendoja për sjelljen që duhet të kisha. Unë jam tip spontan dhe ndihem më afër këtyre moshave. Ndonjëherë edhe gjatë provave kapeshim me fjalë, se puna e aktorëve shqiptarë i ka këto...

Pse, çfarë kanë aktorët shqiptarë?
Jo aktorët shqiptarë, por mesdhetarë, që ta zbus pak (qesh). Ka një lloj disipline në art. Unë kam punuar me një regjisor të huaj kur isha student në Akademi dhe ai çuditej me antidisiplinën tonë. Me pak marifet ai diti si të na disiplinonte dhe që aty unë fillova të krijoj një disiplinë brenda vetes sime. Teatri do një lloj disipline, në orare, në prova etj. Po të punohet siç duhet, edhe puna del shumë e mirë.

Si shfaqet Vitoja në rrethin e intrigës? Si ta kuptojmë më mirë karakterin e këtij të riu ndryshe nga të tjerët?
Unë mendoj se naiviteti i Vitos ka të bëjë me sinqeritetin e tij. Njerëzit që janë naivë të pastër, bien brenda shumë shpejt dhe gjithmonë njerëzit që ata duan më shumë dhe besojnë se i kanë më pranë vetes, janë ata që i nënvlerësojnë. Nga eksperienca ime kështu e kam parë.

Vitoja nuk e ka fare të vështirë jetën dhe është nga të vetmit personazhe në këtë dramë që ka para pa limit. Është Elena dhe përplasja me parimet e saj, që bëjnë të dalin në pah difektet e Vitos, pijanecllëku, pandershmëria, jo se ai i ka këto krahasuar me të rinjtë e tjerë. Vitoja bën një balancë mes të rinjve që e rrethojnë dhe zyshës me parimet e patundura. Vito është më mirë nga të gjithë në shoqëri, sepse një gjimnazist ka shumë nevojë për para dhe ai i ka. Paraja i jep fuqi në rrethin e tij. Atë nuk e tremb as sjellja e së ëmës, ka vetësiguri, por i vetmi problem që ka Vito është cënimi nga të tjerët. Ai ka afeksion të veçantë me të atin dhe urren të ëmën, e kundërta e të rinjve të tjerë. Vitoja është shumë pranë me karakterin e zysh Elenës. Ai vuan në shumë momente, por kështu ai bëhet i besueshëm për të tjerët, që të tillë e duan.

Çfarë rolesh keni luajtur më parë në Akademinë e Arteve?
Në programin e katër viteve në Akademi, kontakti i parë i studentit aktor është në vit të dytë, kur ai merr rolin e parë. Një nga shfaqjet që edhe sot e kësaj dite e kam shumë të afërt, që më duket se kam bërë një nga gjërat më të bukura të jetës sime, ka qenë “Këngëtarja tullace” e Joneskos, që e kam punuar me prof. Niko Kanxherin dhe Rozin. Kjo mbase se ka qenë edhe roli i parë. Një nga momentet e mia më të bukura ka qenë një dramë e Niko Kazanzaqis e titulluar “Komedi”, por ishte tragjedi, ku kam patur rolin e një plaku. Isha student në atë kohë dhe shumë i impenjuar me rolin. Jam ndjerë mirë me atë rol, që për mua ka qenë një rol i brishtë. Në shfaqjen “Babai” të Strinbergut.

E çuditshme ishte që unë kam marrë aty rolin e doktorit, pikërisht atë që doja. Punova shumë me atë rol. Ndërsa pe prof. Metin kam punuar në një komedi të Gogolit, në rolin e Fergesës, një rol ndryshe, meqë ishim mësuar me një metodë tjetër në drejtimi ne mësimdhënies. Ishte një eksperiencë, ku përfitova shumë nga prof. Meti si regjisor, jo si pedagog.

Me shfaqjen tuaj hapet edhe teatri privat “Kronos”. Ju si aktor i ri, si e shihni për brezin tuaj një iniciativë të tillë?
Unë jam aktor në Teatrin Kombëtar të Fëmijëve. Shumica e të rinjve të brezit tim janë punësuar në televizione, me punë të ndryshme, por është tjetër profesioni për të cilin jemi diplomuar. Unë prapë e ndiej të vështirë të luaj në Teatrin Kombëtar, sepse edhe në botë teatrot janë kryesisht private. Po nuk pati teatër privat dhe që të menaxhohet mirë, nuk mund të ecet. Nuk është faji i aktorëve dhe as i atyre të TK. Kjo duhet të stimulohet, t’i jepet një shans dhe jo të ndalohet. Megjithatë, një teatër privat është e pamundur që të ketë fitim të madh që në fillim. Populli shqiptar nuk i jep rëndësi të madhe kulturës dhe këtë e shoh në të gjitha institucionet kulturore, gazetat apo televizionet. Në botë ka shumë lloje teatri, si teatri i hijeve, i lëvizjesh, gjestesh, improvizimi, rruge etj. Këto gjejnë vend në teatrot e vendeve evropiane dhe jo vetëm. Egjipti psh, ka një festival teatrosh rruge të jashtëzakonshëm, kurse këtu vetëm takimi i Butrintit që ia vlen për tu parë dhe ka frymën moderne.

__________________
Try not to become a man of success but rather to become a man of value - Einstein Albert.