Historia e popullit shqiptar permban ngjarje dhe personalitete qe zene vend edhe ne historine boteror.Me kete nenkuptohet se,ajo eshte e bujsheme, edhe pse e vonshme ne krahasim me popuje te tjere boteror.Per derisa ne historine e shume popujve, perveq luftrave pershkruhen edhe lulzimet e tyre, qofte ne spektrin ekonomik ,social a kulturor, kjo shkence tek populli shqiptar, kryesisht eshte e pershkruar me luftrat per lirine e cila, pastaj do t'i mundesonete lulezimete e permendura .......
Mendojme dhe shpresojme se lufta e fundit e shqiptareve te jete ajo qe e lame pas ndermjete Ushtris Qlirimtare te Kosoves ,dhe te gjitha forcave policore ushtarake dhe paraushtarake te Serbise.
Zahir Pajaziti ,i cili eshte shume kompleks per nga veprimtaria. Dhe me studimin e tij kuptohet se, ai jo vetem qe dha kontribut in e tij ne formimin e nje organi i cili e ndryshoji historine e Kosoves ,por gjate tere jetes se tij punoje ne forma te ndryshme ne per kete drejtim .
Kush ishte Zahir Pajaziti?

__________________
Nobody is perfect ...

Kenga per Zahir Pajazitin
(Ne shqip)

Mblidhuni o burra

Gjaku I Skenderbeut

Paska rrit Kosova

Gjoksin e atdheut

Malli per liri

U dogj vjet per vjet

Zahir Pajazitin burre qe prêt rufe

Nanlokja llapjane nqrihet

Si ajkune

Ate dite gjaku I Arberit

Rridhte porsi lum

Djalin po e kerkonte

Zjarr digjej zemra

Syte dy kroje mali

Nje pishtar ne dore, hej

Kur e pa driten e syre

E beri zemren gur

Foli pors burre

Qenkan nisur djemt

Rrugen per qlirim

Jeta e tyre u qofte

Fale popullit tim

Mbi fusha te Kosoves

Loti behet vese

Po vijne qlirimtaret lidhur besa-bese

Zahir Pajaziti nje plumb neper qiell

Gjaku yne Kosove

Ju baft drite e dielle

(Ne anglisht)
Man, get together

Skenderbeg's blood

Kosova has raised

Homelands breast

Longing for freedom

Was burned year by year

Zahir Pajaziti man who waits for thunder

Llapjane mother stands up

Like a wolf

(because) that day blood of Arber

was flowing in a river

she was looking for her son

heart was burning like fire

eyes like two mountain springs

one ? in her hand

when she saw light of the eagle

she made her heart like a stone

she spoke as a man

Boys are set off on a journey

In round for free liberation

Let their lifes be

Given to my people

Over the valleys/fields of Kosova

Tear becomes dew

Liberations are coming

holded thoth to throth

Zahir Pajaziti a dore in the sky

Our blood (for) Kosova

Let become light and sun

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.

VIGANI QË HYRI NË SHPIRTIN E ATDHEUT

Në rininë e tij të pa rini, thellë në shpirtë i kishte shpërthyer dufi si vullkan. Ai çdo kund i shihte rrembyesit e tokës të cilët çdo ditë pamëshirshëm po shkelnim mbi lulet e atdheut. Turuçica e Gllapit ishte vendi prej nga ishte nisur për në Olimp. Kështu një ditë kur retë e dendura të qiellit pikonin lot e gjak ai un nis kaloi çdo skaj të atdheut dhe bashkëkombasëve u solli vandakun e fletëve të shkruara, që aq shumë u ngjanin zjarrit.

Zjarri u rindez por qielli nuk ndryshoj imazhin e tij.
Që nga viti 1989 e këndej Zahiri me shokët i mbanin pushkët e mbushura dhe herë pas here mbi kokat e armiqëve shkrepëtinte rrufeja. Jeta e tyre ilegale ia kishte kthyer maleve bukurinë, ishte kohë kjo kur klasa jonë politike me famozjetin e fjalëve po sprovonte vetën për ta pushtuar kështjellën e lirisë. Derisa në kryeqytetin e Kosovës së robëruar priteshin e përcilleshin delegacionet "shpëtimtare" të cilat na ndanin mirënjohje për "durimin që na e kishte lakmi bota", ai kushedi për të satën herë bashkë me trimin legjendar po takohej aty ku Drini me Drinin përqafohen.Për Zahirin kjo rrugë kishte bashkuar çdo kthesë e çdo lis dhe si një freski pranverore është paluar në zemrën e tij për të shpërthyer e shumë fishuar anë kënde atdheut të shumëvuajtur. Nuk kalonte shtrëngatë aj pa kaluar andej.

Ajo rrugë për të ishte bëre pjesë e pa ndalëshme e jetës.
Gjithë ëndërrat e shpresat ja kishte dhuruar asaj rruge. Shpeshherë ndalej e mendonte: Vallë do të jemi të fundit nga brezat ëndërrplagosur të do të kalojmë këtyre rrugëve? Një zë nga bendësia ia shtonte krenarinë dhe kjo ia lumturonte shpirtin deri në paskajësi. Rruga, shokët dhe luftëtari me emrin Zahir Pajaziti ishin tri pika të ndritshme që kishin filluar të ndriçonin horizontin, ishin yllësi ndriçuese e rrugës që kishte filluar, ishin shakullinë e tmerrshme për monsturmët, kalaboracioistët e spiunët. Zahit Pajaziti që herët kishte vërejtur se përgaditja ideore e luftarake në shkallën më të lartë të organizmit ishin domosdoshmëri e pashmangshme, andaj në frymën e një militanti të paepur jepte gjithçka nga vetvetja për luftën që po fillonte, ai dëshironte që për të, të ishim të përgaditur ushtarakisht e shpirtërisht. Ai ishte shpirti i aksionit konkret, nkërsa urrejtja dhe përbuzja e tij ndaj armikut dhe dashuria e flaktë për lirinë ishin i shkrirë në qenien dhe shpirtin e djaloshit. Zahiri punonte vazhdimisht, punonte kurdoherë që i paraqitej edhe mundësia më e vogël. Intensivisht ishte i lidhur me organizimin dhe aksionin. Duke bërë kështu një punë të themeltë, ai kishte depërtuar në thellësitë e shpirtit të atdheut të robëruar. Ai ishte njëri ndër organizatorët e demonstratave gjithëpopullore në Llap dhe që nga ajo kohë nuk e kishte ndalur veprimtarinë. Njëherit ishte kordinatori kryesor i formimit të celulave të njësiteve të para guerile të UÇK-së në tërë Kosovën. Kishte krijuar lidhje të forta me shumë shokë për t'ju kundërvënë sa më fuqishëm armikut, dhe tërë këto njësite i kishte furnizuar me armët të cilat i kishte sjellur në krah nga Shqipëria. Por jo vetëm kaq, ai vet ishte njeriu që u paraprinte gjitha aksioneve.

EPILOGU OSE JANARI I PËRGJAKUR

Dëbora dhe pikat e gjakut mbi të kishin filluar t'ia dritësonin nurin atdheut, krismat e pushkëve në Kosovë ia kishin ndërprerë Zahirit vizitën në Shqipëri. Fare pa hezituar dhe nga dëshira e madhe që të ishte pranë shokëve u nis në rrugën të cilën shumëherë e kishte pranë shokëve u nis në rrugën të cilën shumëherë e kishte rrahur. Ballëlartë kalonte shtigjet e dëborës, pakuptuar se diku larg, një mendje ezezë po pëgadiste skenarin që kjo të ishte rruga e fundit e tij. Ende nuk kishte mbaruar janari, muaj ky i Kastriotit, Jusufit, Kadriut, Bardhoshit, Bajramit, Rexhepit e Nuhiut, kur Zahir Pajaziti bashkë me Edmond Hoxhën nga Juniku dhe Hakif Zejnullahun u gjenden ballë për ballë në kurthën e atyre që mendonin se fare lehtë vritet liria. Kështu në luftën e pabarabartë mes tyre, në fshatin Pestovë të Vushtrisë tre pishtarë ia falin jetën dhe veprën pavdeksisë së përjetshme. Vdekja e papritur e Zahir Pajazitit do të ngjallë pikëllimin dhe do të shumëfishojë urrejtjen ndaj armikut, në të gjithë ata që e kanë njohur dhe kanë ditur ta kuptojnë mendimin, idealin e veprintarinë e tij, dhe ta çmonjnë ndikimin e tij mbi epokën tonë. Vdekja e tyre ishte njëra ndër goditjet më të rënda që iu dha UÇK-së, mirëpo ajo ishte e vetëdijeshme se dhembja duhej ti kthehej në forcë, e forca në krenari kombtare. Atdheu përherë do t'i skalitë në zemër bijtë e bijat e tij, do t'u ngritë lapidare të lavdisë, sepse veprat e tyre përherë do të mbeten shembull përballë shtrëngatave. Sot në vend se të pikëllohemi, le të veprojmë e vazhdojmë në frymën e dëshmorëve të rënë, le të përpiqemi me të gjitha forcat që të realizohet deri në fund ajo që kanë synuar e gjakuar martirët. Vetëm kështu do të nderojmë kujtimin për ta, sepse vdekja nuk ishte ndëshkimi i tyre ajo ishte vetëm porta e pagjumësisë, për të mbetur në mbamendjen e paharruar dhe për t'u balsamur përgjithmonë në panteonin e lartësisë kombëtare.

Imazhe te Ngjitura

zahirpajaziti.jpg (32.3 KB, 2 vezhgime)

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.

“EPOKA E RE” në familjen e Zahir Pajazitit

KOSOVA NUK KA GJENERALA PËR BURGJE - ATA I DUHEN USHTRISË


“Ishalla hatri fëmijëve dhe gjakut të dëshmorëve na ndihmon Zoti, se boll keq i kemi punët. Jemi çuar peshë dhe po tutna po bëhet edhe ndonjë kiamet”, thotë baca Qerim, i cili e konsideron humbje të madhe për Kosovën shkuarjen e Rugovës dhe të Dacit në Vjenë në mënyrën se si e bënë tërë këtë.


Burim Etemaj


Me rastin e dyzet e një vjetorit të lindjes së dëshmorit të kombit Zahir Pajaziti, “Epoka e re” ka vizituar familjen e tij në Orllan të Besianës.

Një foto e madhe e Zahirit në uniformë të UÇK-së afër fotos së Skënderbeut, të shoqëruara nga flamuri kombëtar, qëndrojnë të varura në murin e odës, ku na presin me dashamirësi Qerim dhe Ejup Pajaziti, babai dhe i vëllai i Zahirit.

Në fillim të bisedës Baca Qerim tregon se familja e tij vizitohet shpesh nga shokët e Zahirit si dhe nga disa prej krerëve të institucioneve kosovare, ndërsa që disa prej tyre, thotë ai, as që ka dëshirë ta vizitojnë.

“Ende më kujtohen fjalët e Zahirit, kur më thoshte: “Babë, pak po i duket Rugovës se po na ndjekë policia e ushtria e serbe, por po e kërkon edhe INTERPOL-in e po na fyen duke na quajtur dorë e zgjatur e Serbisë, terroristë etj.,”, kujton fjalët e Zahirit, baca Qerim.

Pas një pauze të shkurtër, plaku i urtë Qerim Pajaziti fillon të flas për atë që i djeg më së shumti- për të ardhmen e Kosovës.

“Ndryshe kemi menduar e ndryshe na doli…i ligu i paska gjithmonë borxh të fortit, por, sado të ligë me qenë, kur të jemi të bashkuar- ndryshe është, por te ne është e kundërta; jemi pikë e pesë, bre axhë”, thotë me gjysmë zëri ai.


Këtu o burra hala po punon Serbia me këta të huajt e besa edhe me do burra të “mirë” shqiptarë


Babai i Zahirit thotë se këta të huajt po na prekun ku na dhëmb më së shumti, duke aluduar kështu qartas në burgosjen e çlirimtarëve, ish-pjesëtarëve të UÇK-së apo tani të TMK-së. Sipas tij, ushtria, për atë që di diçka, është e para, e tek pastaj vijnë institucionet e tjera.

“Këtu o burra hala po punon Serbia me këta të huajt e besa edhe me do burra të “mirë” shqiptarë”, thotë baca Qerim, duke përmendur arrestimin e komandant Remit me shokë, pastaj arrestimet e shumë ushtarëve tjerë të UÇK-së, të cilat, thotë ai, nuk janë aspak në të mirë të Kosovës.

Në koncertin e organizuar të shtunën në sallën “1 Tetori” në Prishtinë, për nder të ditëlindjes së dyzet e një të Zahirit, kur është lexuar letra, të cilën e kishin shkruar nga burgu shokët e Zahirit, baca Qerim thotë se e ka lagur gjoksin me lot.

“Lot kam derdhur, por nuk jam ligështuar. Për ish-ushtarët e UÇK-së duhet të mburremi të gjithë”.

Për njerëzit që ju prijnë institucioneve kosovare, baca Qerim thotë se ata sillen e pështillen, por përgjegjësi nuk kanë. Sipas tij, udhëheqësit e institucioneve kosovare nuk kanë asgjë në dorë, edhe pse, shton ai, me ua dëgjuar fjalët-të gjithë thonë se po punojnë, “por ndryshe po flasin e krejt ndryshe po punojnë”.

Baca Qerim shpreh habinë edhe se si liderët tanë i kanë formuar me dhjetëra parti politike e secili po ia grah qysh po don vetë. Ai përmend SHBA-në, që është një shtet aq i fuqishëm dhe i ka vetëm dy parti, ndërkaq, thotë ai, këtu te ne liderët tanë si t’i tubojnë 100 vetë shkojnë e formojnë parti.

“Ishalla hatri fëmijëve dhe gjakut të dëshmorëve na ndihmon Zoti, se boll keq i kemi punët. Jemi quar peshë dhe po tutna po bëhet edhe ndonjë kiamet”, thotë baca Qerim, i cili e konsideron humbje të madhe për Kosovën shkuarjen e Rugovës dhe të Dacit në Vjenë.

Ai kujton fjalët e mëdha të Dacit, i cili para takimit të Vjenës deklaronte: “O do të shkojmë të gjithë në Vjenë, o s’do të shkojmë hiç”. “Të ju them të drejtën, ia pata n’xan për begeni Dacit, por sikur harroj se çka tha e u quan dy tarakat (Rugova e Daci) e shkuan në Vjenë, ndërkaq këta liderët tjerë mbeten kurrkund…nuk mbahet shtëpia me bishta, se le më shteti”, shprehet baca Qerim.

Sipas tij, Rugova e Daci, para se të shkojnë në Vjenë, është dashur ta pyesin Kuvendin e Kosovës, e jo ta marrin atë rrugë ashtu siç e morën, si “njëshi” dhe “dyshi”, të cilët në anën tjetër, pas takimit deklaruan se nuk ua kanë dhënë dorën shkive.


Daci po shetë mend, po i përmend dekoratat që ia ka dhënë Tita- po thotë se i din të gjitha…


“Nuk ka po takohem e nuk po i japim dorën. Trimi edhe armikut ia jep dorën, por kur të është nevoja ia jep edhe plumin”, pohon baca Qerim.

Daci, thotë më tutje baca Qerim, po shetë mend e po i përmend dekoratat që ia ka dhënë Tita, ai po thotë se i dinë të gjitha…

“Veq allahu nalt i dinë të gjitha, por ai që është i prisht zbulohet vetë, s’ka nevojë me e zbulu kurrkush”, thotë babai i Zahirit.

Ndërkaq, Ejupi, i vëllai i Zahirit, mendon se më së miri ka qenë që në Vjenë të mos shkonte hiç askush, sepse, thotë ai, para se me ia filluar bisedimeve me palën serbe, Serbia është dashur t’i plotësonte disa kushte.

Gjatë bisedës baca Qerim përmend edhe incidentin e ushtarëve francezë me familjen e Komandantit Legjendar të UÇK-së, Adem Jashari, për të cilin thotë se është tmerruar kur ka dëgjuar. Ushtarët francezë, thotë ai, e kanë pasur për qëllim me ia shkel dinjitetin familjes Jashari, e kjo gjë nuk duhet të tolerohet.

Edhe për arrestimin disaorësh të Komandantit të TMK-së, gjenerallejtënant Agim Çekut, nga autoritetet sllovene, baca Qerim thotë se i ka ardhur keq dhe se fill të nesërmen, posa ka ardhur Çeku në Kosovë, ka shkuar dhe e ka takuar.

“Fatmirin e burgosen në Slloveni. Tash Çekun. Nuk duhet me u çudit në sllovenë, sepse sllavë janë edhe sllovenët, e prej sllavëve nuk pritet gjë e mirë për popullin shqiptarë”, thotë ai, duke shtuar se Kosova nuk ka gjenerala për burgje, por ata i duhen ushtrisë, në të cilën i kemi sytë të gjithë.

Përkundër të gjitha këtyre, baca Qerimi shpreh optimizimin se një ditë Kosova do të jetë e pavarur, e dëshiruan këtë apo jo të huajt.

“Kosova një ditë do të jetë e pavarur, edhepse ndoshta unë nuk do ta pres atë ditë. Populli shqiptar më nuk duron ta sundojë as Serbia e as këta të huajt. Nëse don Evropa e bota për të pasur rahati, duhet më ia dhanë Kosovës pavarsinë”, thotë babai i Zahir Pajazitit.

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.