Në kohën kur Kina komuniste kishte ndërprerë prej disa vitesh të gjitha marrëdhëniet ekonomike me Shqipërinë dhe kur kjo e fundit kishte hyrë në një krizë vërtetë të rëndë ekonomike, një rreze shprese u afrua në vendin më stalinist të Europës. Do të vinte në Shqipëri politikani i njohur gjerman Franz Jozef Shtraus.
Udhëheqësi komunist Enver Hoxha ndodhej në një gjendje të rëndë shëndetësore, ndërsa vendi drejtohej nga një dyshe vërtet dyshuese se Nexhmije Hoxha e Ramiz Alia. Çfarë ishte në të vërtetë ofrimi i ndihmës nga Republika Federale Gjermane, pikërisht në kohën kur midis të dy vendeve nuk kishte as marrëdhënie diplomatike dhe kur në Shqipëri një jehonë të madhe kishin akoma (siç kanë ngelur ende edhe sot) ngjarjet e Luftës së Dytë Botërore.

Shqipëria, marrëdhënie me Bahreinin dhe njohje të Kamboxhias

Në prag të zhvillimeve të papritura në lidhje me vizitën e Shtrausit, Shqipëria komuniste tregonte kokëfortësinë e saj për lidhje me vende apo qeveri nga të cilat vendi nuk kishte asnjë përfitim. Kështu më 8 gusht 1983 u vendosen marrëdhënie diplomatike me Bahreinit në nivel ambasadorësh ndërsa pak muaj më vonë më 4 tetor 1983, Qeveria Shqiptare njohu Qeverinë e Kamboxhias. Në Shqipëri mbërriti më 22 nëntor 1983 një delegacion qeveritar i Voltës së Sipërme i kryesuar nga ministri i Informacionit, Adame Turs. Vendi shkoi drejt një mbylljeje gjithnjë e më të thellë, ndërsa u vu re një dëshirë hapjeje me fqinjin e jugut.

Vizita “private” e Shtrausit

I njohur si politikan model në vendin e tij, por edhe si një nga negociatorët më brilantë e më të spikatur në çështje ndërkombëtare, me një nisëm gjysëm zyrtare, do të vinte në vitin 1984 në Shqipëri kryeministri i Bavarisë, Franz Josef Shtraus.

Kërkesa për reparacione. Komunistët: duam 4 miliardë dollarë

Udhëheqja komuniste e Shqipërisë e ka pritur Shtrausin me dëshirën sabotuese dhe me një shpërfillje e cila i kalonte të gjitha normat diplotatike.
Në takimin me zëvendëskryeministrin Manush Myftiu është shtruar fillimisht çështja e vendosjes së marrëdhënieve diplomatike midis dy vendeve, ndërsa pala shqiptare ka këmbëngulur në pagimin e reparacioneve (dëmshpërblimve) të luftës, çështje e cila ishte mbyllur për të gjitha vendet më 1953 me marrëveshjen e Londrës. Pala shqiptare kërkonte që Republika Federale Gjermane (RFGJ), në kundërshtim me kushtetutën e saj, t’i paguante Shqipërisë një shumë të caktuar, që do të shkaktonte kundërveprimin e të gjitha vendeve që kishin qenë dikur në luftë me Gjermaninë, për të kërkuar edhe ata para. RFGJ kishte kërkuar të vendoste marrëdhënie diplomatike me Shqipërinë edhe pas vitit 1973, kohë kur kishte vendosur të tilla marrëdhënie me të gjitha vendet që kishte qenë në luftë. Qeveria Shqiptare kishte kërkuar sërish pagimin e reparacioneve që në vitin 1975 kishin pasur sipas saj vlerën e rreth 4 miliardë dollarëve, ndërkohë që BS kishte mëtuar nga ana e tij kohë më parë, një shumë prej 420 milionë dollarësh.

Ramiz Alia kundër lidhjes me RFGJ-në

Pas vdekjes së Enver Hoxhës më 11 prill 1985, politika e Shqipërisë nuk do të kishte asnjë ndryshim nën drejtimin e ri. Kjo dukej qysh në hapat e parë të tij publikë. Ramiz Alia në gusht 1985 bëri vizitat e para si sekretar i parë i PPSH-së. Për Korçën ai tha ishte “qyteti i dytë” i Enver Hoxhës dhe për këtë qëllim atje ishte vendosur të ngrihej përmendorja e tij. Alia pasi përmendi palëvizshmërinë në rrugën e Enver Hoxhës dhe sulmoi superfuqitë, u ndal në marrëdhëniet e posaçme me Greqinë duke i kushtuar një rëndësi të posaçme librit të Enver Hoxhës “Dy popuj miq”, duke nënvizuar se politika e Shqipërisë ndaj Greqisë kishte qenë gjithnjë e fqinjësisë së mirë. Politika e jashtme e Shqipërisë e përpunuar sipas Alisë nga Enver Hoxha mbetej “e palëvizshme”.

“Dita e Enverit” dhe “Java e Enverit”

Gjatë një mbledhjeje më 2 tetor 1985, kryesia e Frontit Demokratik, shqyrtoi dhe vendosi të përkrahë lëvizjen “Flamurtarë të zbatimit të mësimeve të shokut Enver Hoxha”. Alia vizitoi Gjirokastrën më 11 tetor 1985, në të cilën tha se çdo ditë duhej të ishte si në “Ditën e Enverit” dhe “Javën e Enverit”, që ai i quante “lëvizje të fuqishme revolucionare” të ndërmarrë nga punonjësit e vendi “për të kthyer dhimbjen në forcë”. Alia pohonte se mësimet e Hoxhës ishin “burim frymëzimi” në rrugën revolucionare.
Duke përkujtuar nxehtësisht 16 tetorin e parë pa praninë fizike të Enver Hoxhës, KQ i PPSH-së vendosi ngritjen në Tiranë të Muzeut “Enver Hoxha”, ku do të pasqyrohej gjithë jeta e personit në fjalë “si mendimtar marksist – leninist dhe internacionalit proletar”.
Kur nuk ekzistonte më koncepti i pronës private, më 25 nëntor 1985 u festua me madhështi 40-vjetori i ndarjes së tapive, me pjesëmarrjen e Ramiz Alisë dhe Nexhmije Hoxhës. Më 17 shkurt 1986, u festua 30-vjetori i krijimit të Institutit të Studimeve Marksiste – Leniniste. Për këtë qëllim Ramiz Alia në përshëndetjen e rastit përmendte “vlerën e veçantë” të institutit në fjalë, dhënia vendit prej tij e veprave të Enver Hoxhës dhe klasikëve të tjerë, ndërsa vlerësohej “thesari i madh ideologjik i PPSH-së” dhe Enver Hoxhës. Në mbledhjen e Këshillit të Përgjithshëm të Frontit Demokratik të Shqipërisë, i mbledhur më 1 mars 1986 Ramiz Alia propozoi si kryetare të Frontit, Nexhmije Hoxhën, pasi ai vetë, ishte shumë i ngarkuar me detyra partiake e shtetërore, ndonëse funksioni i kryetarit të Frontit ishte shumë formal. Alia lavdëroi figurën e bashkëshortes së Enver Hoxhës, duke thënë se ajo ishte ndër “komunistet e orëve të para”. Megjithë këto zhvillime ishte e pamundur që të kishte shenja se diçka ndryshe mund të ndodhte.

Bisedimet e Vjenës midis delegacioneve gjermane dhe shqiptare

Në vijim të përpjekjeve për normalimin e marrëdhënieve midis dy shteteve, në mars 1986, në Vjenë u zhvilluan bisedime midis dy delegacioneve të kryesuara nga drejtori politik i Ministrisë së Punëve të Jashtme të RFGJ-së, Braunmyler, dhe drejtori i Institutit të Marrëdhënieve Ndërkombëtare, Sofokli Lazri. Pala shqiptare ka mbajtur qëndrimin e parë në lidhje me reparacionet dhe takimi është mbyllur pa përfundim pasi sërish janë përmendur kushtetutat e të dy vendeve, ndërsa jepet përshtypja sikur pala gjermane lutet dhe ajo shqiptare ka interes të mos lidhë marrëdhënie me çdo mënyrë që t’i vijë.

Takimi i Tiranës. Komunistët refuzojnë çdo ndihmë

Dy muaj më vonë, më 19 maj 1986 vjen në Tiranë, sërish Franz Josef Shtraus, së bashku me Edmund Stoiberin. Këtë herë ata u pritën nga kryeministri Adil Çarçani. Gjermanët kanë propozuar kreditim në shuma të mëdha për Shqipërinë, duke e thënë hapur se ato nuk do të kërkoheshin më, pasi gjë gjë të tillë, RFGJ e kishte bërë edhe me vende të tjera. Kjo sepse forma e pagimit të reparacioneve e vinte në pozitë shtetin gjerman si me kushtetutën e tij, ashtu edhe me mëtimet që mund të vinin menjëherë nga shtete të tjera. Pala shqiptare e cila ishte në një krizë të vërtetë ekonomike, nxirrte vazhdimisht preteksion se e ndalonte kushtetuta marrjen e kredive, gjë e cila po të kishte vullnet politik, zgjidhej brenda dy javëve me anë të një sesioni të jashtëzakonshëm të Kuvendit Popullor, me një riformulim të përgjithshëm të nenit përkatës. Shtraus ka propozuar edhe projekte të vërteta ekonomike afatshkurtra e afatgjata, të cilat do të sillnin një zhvillim të menjëhershëm ekonomik të Shqipërisë, disa vjet para ndryshimeve në lindje.

Sërish udhëheqësit komunistë të vendit penguan afrimin e Shqipërisë me Gjermaninë Perëndimore. Në fund të vitit 1987, do të vendoseshin marrëdhëniet diplomatike midis të dy vendeve, por tashmë do të ishte vonë

Politika e re e regjimit komunist, filloi të prirej drejt fqinjit jugor, Greqisë. Në këtë kuadër doli edhe libri i Enver Hoxhës “Dy popuj miq”, në kohën kur ky i fundit ishte në fundin e jetës së vet, libër i cili u la si trashëgimi politike se me cilin do të lidhej Shqipëria pas prishjes së mundshme me Kinës.


Franz Josef Shtrauss

U lind më 6 shtator 1915. Deputet i Bashkimit Kristian Social në Bundestag nga viti 1949. Ministër Federal i Punëve Speciale më 1953 - 1955. Ministër i Energjisë Nukleare më 1955. Minister Federal i Mbrojtjes më 1956-1962. Kryetar i Bashkimit Kristian Social nga viti 1961. Minister Federal i Thesarit në vitet 1966-1978. Kryeministër i Bavarisë në vitet 1978-1988. Vdiq më 3 tetor 1988, pasi një ataku në zemër të dy ditëve më parë.
Në vitet 1956 - 1985 ai kishte marrë tituj në disa universitete si në Detroit (1956), Cleveland og Kalamazoo (1962), Chicago (1964), Santiago de Chile (1977), Maryland og Dallas (1980) Mynih (1985).


Edmund Ruediger Stoiber

U lind më 1941. Sekretar i përgjithshëm Bashkimit Kristian Social të Bavarisë më 1978-1983. Nënsekretar i Shtetit dhe kreu i zyrës së kancelarit të Bavaria më 1982-1986. Minister i Shteti më 1986-1988.

Minister i Punëve të Brendshme i Bavarisë në vitet 1988-1993. Kryeministër i Bavarisë nga viti 1993. Kandidat për kancelar. Në zgjedhjet e vitit 2002.

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.