Per mendimin tim ,me i miri ne bote eshte eshte Roberto Carlos.Ai eshte fantastik,dhe mezi po pres diten qe ai do rikthehet tek INTER.Pas tij Francesco Toldo dhe Havier Zanneti.

Ndersa futbollisti me sexy ne bote per mua eshte Hernan Crespo.

__________________
If a tear fell from my eyes each time I thought of YOU, I would have a puddle of fallen wishes......~ crazy in ~

MUA ME PELQEN RONI

__________________
My only love came from
my only hate!

Ronie eshte futbollist shume i mire,por si njeri eshte "0" me bisht.
E kam humbur respektin qe kur ai u largua nga Interi ne menyre shume te pasjellshme.Ai sigurisht qe nje dite do kthehet tek INTERi, sepse inter eshte skudra e tij e zemres,por per mua nuk do jete me si me pare.

__________________
If a tear fell from my eyes each time I thought of YOU, I would have a puddle of fallen wishes......~ crazy in ~

A ESHTE KY SPORTI MA I DESHIRUAR NDER SHQIPTARE

__________________
Njeri aketiv dhe gjith nje ne kerkim te diq te reje njeri i ndergjegjeshem ,modern,tolerante dhe njeri qe gjinin femrore e respekton nderon sepse eshte e vetmja krijes e cila e fascinon kur eshte ne pyetje bota e perbashket reale sepse une i urrej endrrat dhe e adhuroi realen sepse ne te jetoi.

nga e din ti moj se si njeri eshte 0. ai eshe fentastik.

O Deje mos u nxeh ti.
Qe Ronaldo si njeri eshte "0" me bisht une jam e sigurt dhe e kam shpjeguar pse.Merre shtruar.
BYE

__________________
If a tear fell from my eyes each time I thought of YOU, I would have a puddle of fallen wishes......~ crazy in ~

Pershendetje Gexha.
Nuk e di nese e kam kuptuar mire pyetjen !
Besoj se do te thuash (a eshte sporti me i deshiruar tek Shqiptaret qe te sulmojne referat).
Mendimi im eshte se gjyqtaret duhen sulmuar sepse shume here mbajne krahun e njeres apo tjetres skuader me qellime fitimi ose nga tifozelleku.
Nje gjyqtar i keq i prish bukurine futbollit
pra e shemton ate pa harruar ndonje pasoje tjeter.....

hahaha mua me pelqen me shume Vieri..sepse eshte Nevrik..edhe sa here qe ben gola nuk ben si skuth..po nxefet hahaha !

__________________
NDJENJA.CM

futbollisti me imire per mua RIVALDO( jam tifoz i pavdekshem i Barcelones) tani jane shume si 1Raul 2R.karlos 3.ronaldinjo 4zidan 5.bufon(edhe pse nuk me pelqen juventus por me ka ngelur si idhull me parmen)

__________________
brus lee

futbollisti me imire ne bote per mua eshte roni.kuptohet edhe nga nofkaqe kam zgjedhur)paStaj ajo zonjusha qe kishte thene qe eshte "0" si njeri ja ka fut kot.po pse nga nje largim qe beri ai nga skuadra e interit(edhe une ineriste jam) e gjykon ti moj ? si duket do jesh ndo nje anetare e klanit te kuperit! Iiii... sa e ceket!

lojtari me i bukur ne bote eshte gatuzo hahahahahahahahahahahaha !

__________________
100% shqiptar

Ahmet Shqarri, pionieri i gazetarisë sportive

Të pathënat e një gazetari sportiv, babait të "Nga njëra ndeshje në tjetrën"

Që prej 35 vjetësh tashmë, ai merret me sport, por nuk është sportist. Ndërsa lojtarët vrapojnë nga njëra anë e fushës te tjetra, ai përcjell emocionet e lojës. Tifozët dhe sportdashësit i tërheq me zërin e tij çdo të shtunë pranë valëve të Radio Tiranës. Ai është babai i emisionit sportiv "Nga njëra ndeshje në tjetrën", transmetuar për herë të parë më 2 tetor të 1983, i cili këtë vit mbushi 20 vjeç. Emri i tij është Ahmet Shqarri, pionieri i gazetarisë sportive. Nuk ka ndonjë zë të veçantë radiofonik, apo aktoresk, por tashmë është bërë një nga zërat më të dashur të radios, nga më të paharrueshmit, ashtu si mijëra e mijëra intervistat që ka marrë në këto vite me personalitetet e sportit, ku emocionet më të mëdha kanë qenë, në radhë të parë, të tijat. "Të gjithë më njohin nga zëri, kur rastis të ulem në ndonjë tavolinë dhe bisedojmë edhe ata që nuk më njohin si fytyrë e kuptojnë që jam unë, kjo do të thotë të bëhesh i dashur. Kam takuar njerëz pa fund, personalitete të shumtë të sportit dhe më gjerë, sepse kam marrë pjesë në kampionate botërore, nëpër lojrat mesdhetare. Janë mbresa që nuk harrohen. Të intervistosh kampionët e botës nga afër, të dalësh direkt në transmetim nga Oslo për RTSH-në, janë emocione që nuk mund të përsëriten", fillon të tregojë me një stil krejt të veçantë, ndërsa në mendje të vijnë sa e sa lidhje të drejpërdrejta që ka realizuar, krah për krah edhe me kolegët e tjerë.
Që nga gushti i '69-ës, në shekullin e vjetër e deri tani, siç thotë me shaka, kur babai i emisionit "Nga njëra ndeshje në tjetrën", filloi të transmetonte, nuk është ndarë më nga ajo karrige.
Mbresat e tij janë të shumta dhe ndeshjet që ka transmetuar janë më të mëdha se kaq, pasi nuk mund të numërohen. Ai kujton se gjëja më e pabesueshme është që emisioni është ndërprerë vetëm njëherë në gjithë këto vjet. "Ishte koha kur studentët kishin paralajmëruar për grumbullime dhe unë atë ditë kisha emision të drejtpërdrejtë, i cili nuk u transmetua atë ditë por më vonë. Mbaj mend që atë ditë u hodh busti i Enver Hoxhës dhe nuk mund të transmetonim, sepse po të mblidheshin njerëzit në stadiume mund të bëhej ndonjë katastrofë. Në ato momente kur unë po diskutoja me drejtorin tim në Radio Tirana, pamë studentët që po zbrisnin nga Liceu. Nuk ka patur asnjë rast tjetër që emisioni të mos jetë transmetuar". Më shumë se sa të thuash 20 vjet emision, është më mirë të thuash që ky emision është i vetmi në analet e historisë së shtypit shqiptar që ka vazhduar gjatë gjithë kësaj kohe pa asnjë ndërprerje nga dy herë në javë madje edhe tre herë në javë. "Edhe në ato vite të vështira, siç ishte viti '97 kur u zhdukën gazetat, ne vazhduam. Duhet të themi që është nder për Radio Televizionin Shqiptar që ky emision nuk është ndalur njëherë. Ne festën e organizuar me rastin e 20 vjetorit të tij ishte edhe një kënaqësi e madhe që takova të gjithë radiokronistët. Mund të kisha rreth 18 vjet që nuk i shihja disa prej tyre. Kanë qenë plot gazetarë që në ditët e sotme janë kryeredaktorë, që janë hedhur në fusha të tjera, në politikë, etj, që kanë bërë shkollë në një farë mënyre me këtë emision dhe me mua. Si për shembull Ilir Meta, në vitet 1991, ishte radiokronist dhe më pas u hodh në politikë, u bë Kryeministër, Robert Papa që sot kandidon për Kryetar Bashkie e shumë të tjerë. Jeta ka çudira", buzëqesh Ahmeti.
Ai vetë është rritur në ambjentet e Radio Tiranës. Historia filloi në vitin e dytë të fakultetit të Gjuhë-Letërsisë, kur do të zhvillohej një konkurs në Universitetin e Tiranës, ku do të zgjidheshin studentët për kursin e parë të gazetarisë në vendin tonë. Dëshira për t'u marrë me gazetari filloi më herët, në vitet e shkollës, atëherë kur kompozoi copëzat e para për gazetën "Puna". Pikërisht një histori e shkruar në formën e një reportazhi, se si kishin ndihmuar një grua nga një fshat i Librazhdit për të shkuar në Maternitetin e qytetit, sepse në atë kohë nuk kishte qendra shëndetësore, do të bëhej çelësi që do t'i hapte rrugën e gazetarisë. "Kursi ynë ishte më i preferuari nga organizuesit e konkursit, sepse Gjuhë-Letërsia ishte më afër stilit të shkrimtarit. Atëherë kishte një mungesë atmosfere për lirinë e të shkruarit në krahasim me sot, sepse dihet që duhet t'u përmbaheshe disa kornizave të përcaktuara mirë, ku duhet të niseshe dhe ku duhet të vazhdoje. Në atë kohë ishin penat e forta në juri, si Dritëro Agolli, Vangjush Gambeta, Hamit Boriçi dhe unë pata fat që fitova", shprehet me krenari.
Nuk e kishte menduar ndonjëherë se do të fuste këmbët në Radio Tirana, të cilën të gjithë të rinjtë e apasionuar e shihnin me dylbi. "Radio Tirana ka qenë një nga institucionet më të rregullta, as që e mendoja se mund të hyja aty, ruhej me policë në çdo derë. Nuk e kisha ëndërr të punoja në radio, por të shkruaja. Megjithatë kur fitova, miku im dhe ish-mësuesi im i fiskulturës, Ismet Bellova, i cili është një nga emblemat e gazetarisë sportive shqiptare, pas Andon Mazrekut, më ftoi të jepja inrofmacionet sportive në radio. Kështu, pra edhe mua m'u dha një shans, të cilin unë e ushqeva, i bëra yzmet si i thonë dhe u bëra gazetari i parë sportiv me rrogë në median elektronike. Më kujtohet se Vera Zheji e të tjerë, ato të famshmit, të hershmit, para lajmeve duhej patjetër të firmosnin tek Thanas Nano, i ati i Fatos Nanos, në atë kohë drejtor. Kam ndërruar 30 drejtorë dhe përsëri kam mbijetuar aty brenda sa edhe vetë bëj çudi. Pse kam mbijetuar? Se pasionant mund të jesh dhe të përfundosh keq. Kam qenë i pari që kam përdorur intervistën në rubrikën sportive dhe më pas e huazuan edhe të tjerë gazetarë të kulturës dhe artit. Si gjini njihej, por nuk ishte praktikuar".
Ishte koha që transmetoheshin ndeshjet edhe jashtë vendit. "Kam transmetuar nga 20 shtete të ndryshme që nga Brazili, Barcelona, Varna, Moldavia, ndeshjet e Kombëtares, që nga Norvegjia e deri në Tunizinë e Saharasë. Dhe kjo në një farë mënyre më ka bërë t'i jap ngjyra trasmetimit, të mos e jap lajmin të thatë, sepse kur gjendesh në Dublin apo në Gjenevë nuk mund të mos të më bënin përshtypje shtëpitë e vogla, jo më shumë se tre kate, si shtëpi kukullash me ato dyer gjithë ngjyra. Në Irlandë, kur kam pyetur pse çdo derë ka nga një ngjyrë të veçantë, më kanë thënë se në ato vende njerëzit pinin shumë dhe vetëm nëpërmjet ngjyrës së derës e kuptonin që ishte shtëpia e tyre. E këto ishin kuriozitete që e bënin më të bukur transmetimin. Kështu pra dilja nga kornizat, 'stadiumi mbushur plot e përplot' dhe kujtoj këtu që dikush e kishte të vetën shprehjen 'nuk ke ku të hedhësh kokrrën e mollës". Mbase edhe unë jam bërë i mërzitshëm me perifrazimet e shumta, por secili krijon një stil të vetin, një fytyrë të vetën". E në gjithë këtë mori transmetimesh natyrisht që ka bërë edhe ndonjë gafë aty-këtu. "Kam një gafë që e mbaj mend shumë mirë. Kur ishim në Barcelonë, stadiumi 120 mijë vendësh ishte mbushur me 35 mijë vetë, që kishin ardhur të shihnin Flamurtarin, nuk kishte ndodhur ndonjëherë në historinë e futbollit shqiptar dhe ndeshja përfundoi 0-0. Ishte ndeshja që është dëgjuar më shumë. Atë natë edhe Ahmet Shqarri u bë perandori i Shqipërisë. U kthyem në Tiranë dhe me kaseta e transmetuam të plotë ndeshjen të televizion, sepse të gjithë kishin kuriozitet ta shihnin. Unë që komentoja në mikrofon, në vend që të thoja Geri Lineker, kur ai mori topin, thashë Geri Kuper, aktori i madh i Hollywoodit, në vitet '30 dhe të nesërmen në mëngjes të gjithë më thërrisnin 'Ku je Geri Kuper?'. Por këto nuk janë shaka me zarar. Në atë kohë të ndërroje ndonjë emër në politikë dhe diku tjetër ishte më e keqja".
Ndër intervistat që ka marrë kujton me nostalgji vitin 1986, kur ka takuar Albanon, këngëtarin e famshëm italian, i cili rrinte në një hotel në Gjirokastër dhe kishte ardhur të shihte ku kishte luftuar i ati, sepse kishte nostalgji për ato vite të Luftës Italo-Greke, në grykën e Këlcyrës. Apo intervistën me Franc Bekenbauer, që sot është kryetari i Komitetit Organizator të Kampionatit Botëror 2006, në Gjermani, i cili është quajtur edhe 'Kajseri' i futbollit. Apo intervistën me Ibrahim Kodrën, me të cilin ka fituar edhe një çmim në Gazetarinë Kombëtare, nga fondacioni Veliaj. "Në gjithë këtë spektër të jetës sime gazetareske, dua të kujtoj edhe telefonat, që në ato fillime, kur nuk kishte as celular, me një telefon me linjë ajrore ishim të detyruar të punonim. E sa e sa herë na është shkëputur linja, sepse një erë të frynte e hidhte në tokë". Ndërsa marrëdhëniet me tifozët e ka të vështirë t'i përshkruajë, sepse shpesh herë e kanë bërë nervoz, në momentet e humbjes së skuadrës së zemrës. "Tifozët i bien xhamit, derës, fillojnë të shajnë dhe mbase edhe në trasmetim dalin fjalët e tyre. Na identifikojnë me federatën dhe sipas tyre e kemi ne fajin".
Futbollisti i tij i preferuar? Në vitet e para si të gjithë edhe ai ka pëlqyer Panajot Panon. "Ai ka qenë futbollisti sulmues më i madh që ka patur vendi ynë. Unë kam kënaqësinë që kam bredhur pas tij për 400 metra me mikrofon në dorë, duke u munduar t'i shkëpus emocione nga ato momente të largimit të tij nga fusha e futbollit, kur ishte së bashku me djalin e tij dhe me një buqetë me lule përshëndeste të gjithë të pranishmit në stadium. Ishte viti 1975, ishte maj. Por ka edhe plot lojtarë të mirë, që kanë qenë mjeshtra të futbollit. Unë kam qenë tifoz me skuadrën që kishte lojtarin më të mirë". Gazetari sportiv është profesioni në të cilin ka gjetur veten dhe do ta vazhdojë deri sa të ndjehet i fuqishëm për ta bërë. "S'kam reshtur së shkruari dhe së foluri në radio dhe kjo është puna më e bukur që mund të ekzistojë. Edhe pse nuk ka para, kam marrë më shumë prej saj. Milionerët do të jepnin miliona për të parë emrat e tyre diku.Unë do të vazhdoj të bëj gazetarinë sportive, sepse kam akoma forca.

Marre nga Revista ''Spekter''

Zeri i embel i zotit Ahmet Shqarri me ka shoqeruar nje pjese te femijerise ose me qarte nje pjese te jetes.
Kujtoj me nostalgji emisionin Nga njera ndeshje ne tjeren te cilin e degjoja plot kenaqesi e emocione.
Ahmet Shqarri eshte (edhe nese ka shume kohe qe nuk e kam degjuar) padyshim mjeshtri me i madh i mikrofonit sportiv Shqiptar.
Me kujtohen ditet e ftohta te dimrit verior ku me Radion time ''Iliria'' ne duar (behet fjale para viteve 90) bredhja poshte e larte ashtu si te gjithe femijet qe pelqenim te loznim te shetisnim etj... , por momenti qe me ''shtangte'' kudo ndodhesha ishte sigla e fllimit te ''Nga njera ndeshje ne tjeren''
Nga njera ndeshje ne tjeren - Drejton emisionin AHMET SHQARRI
Kaq mjaftonte qe une te humbja ne valet e Radio Tiranes , ne te cilen besoj se kishte shume futbolldashes tjere qe degjonin me plot kenaqesi zerin e futbollit Shqiptar , zotin Ahmet Shqarri