Domenika Ndreca është një grua energjike. Prej 32 vitesh është balerinë e Teatrit të Operas dhe Baletit. Dikur soliste në trupën e TOB-it, ajo ende punon si balerinë. Para pak ditësh, në shkurt ka mbushur 50 vjeç. Por ditët e saj nuk kanë ndryshuar. Vijojnë me të njëjtin ritëm. E sheh tek nxiton mengjeseve për në teatër. Elegante. Me flokët e kuqe të ndritshme dhe të mbledhura. Portretin e gjallë ku vizaton shpesh buzëqeshje si në role. Këto ditë shoqërohet herë pas here nga djali i saj balerin i shkolluar në Baku të Azerbajxhanit dhe solist për disa kohë në Teatrin Mbretëror të Suedisë.

Ka pak kohë që i është kthyer skenës shqiptare. Kur i sheh bashkë nënë e bir dhe kur sjell ndërmend edhe babain, balerinin dhe koreografin e mirënjohur Pëllumb Agalliu e kupton se në familjen e tyre baleti zë një vend mjaft të madh. Pëllumbi punon si pedagog e koreograf në Baku prej më shumë se dhjetë vitesh. Në Tiranë tani është vetëm Domenika dhe djali i saj balerin, i sapokthyer. Domenika nuk ka menduar kurrë ta lërë udhën e baletit. Edhe pse vitet e shumta ia vështirësojnë mjaft punën. I pëlqen të ndjekë ritmin e përhershëm, si në kohët kur ishte balerinë e re.

Çdo mengjes , në orën 9:00 e gjen në Teatrin e Operas dhe Baletit, e pasi ka veshur tutat dhe bluzën e lehtë nis të ushtrohet. Janë domosdoshmëri ushtrimet e përditshme. Trupi duhet mbajtur në formë. Domenika del në skenë shpesh herë herë kur ka shfaqje baleti në këtë Teatër dhe të qenët në formë është më shumë se e rëndësihme për të.
Por a mund të kërcejë një balerinë në këtë moshë? Domenika thotë po. Duke iu nënshtruar kapriçove të moshës, sigurisht.

Ajo nuk mund të luajë më role të para, nuk mund të realizojë hedhje të vështira, përkulje po ashtu të forta… Por nëse do të ketë një rol nëne në ndonjë pjesë baleti, a ndonjë rol tjetër karakteri ajo mund ta interpretojë. Mund të udhëheqë dhe grupet e vajzave në pjesët masive. Mjaft që të jetë aktive. Kujton shpesh kohën kur ishte soliste e parë dhe kërcente shumë role madje edhe si partnere e Pëllumbit (bashkëshortit të saj), kur interpretonte në shumë numra koncertalë vlerësuar edhe me çmime të para në dekadat e majit, kur kërcente te “Don Kishoti”, te “Arrthyesi”, “Lola”, e shumë balete shqiptare të koreografit Agron Aliaj.

“Është një lumë pasioni në mes. Bësoj më kuptoni” thotë Domenika, nënë e dy djemve, që shpesh herë i është dashur të rrëmbeja kohë nga koha e tyre për t’iu përkushtuar baletit. “Tani kanë kaluar kaq shumë vite. Nuk mund të them se nuk arrij të jap më, por nuk ka role për mua. Tani mund të realizoj role karakteri. Deri vonë kam kërcyer rregullisht. Në pjesët ku ka ritme spanjolle i kërcej pa problem. I kam në karakterin tim. Por te klasikja është pak e vështirë. Në të vertëtë nuk ka patur shfaqje klasike, por edhe nëse do të kishte është e vështirë të ngrihesh majë gishtave mbi puante, të realizosh hedhje në ajër…”

Mosha bën të veten. Ajo e di se nuk mund të kërcejë më si dikur, të jetë krah balerinave të reja. “Ndjehem mirë kur i shoh tek kërcejnë. Nuk kam asnjë grimë smirë, më kujtohet rinia ime e hershme. Bëhem pak nostalgjike, por vetëm kaq. Jam e lumtur për atë pjesë të rinisë time kur kam arritur shumë gjëra”.

Shfaqja e fundit ku ka kërcyer është “Plaga e dhjetë e Gjergj Elez Alisë”. Në premierën e këtij baleti para dy vitesh, kur ishte 48 vjeç ka interpretuar gruan e Balozit. Ndërsa në rivënien e kësaj shfaqje në përkujtim të kompozitorit Fehim Ibrahimit ka kërcyer me grupin e vajzave, të cilave iu mësonte edhe repertorin e kësaj pjese.
“Unë nuk e di sa do të jetë shuma në para e pensionit tim. Di që sipas ligjit duhet të dal pas pesë vitesh në moshën 55 vjeçare. Por pensionet dhe rrogat tona janë minimale. Të mendosh që një jetë ke punuar dhe ke kërcyer në dhjetra premiera e shfaqje. Dhe në fund shpërblehesh kaq pak”.

Domenika ende kujton kohët e shkuara. Lodhjet e pafund në prag premierash, ditët kur ushtroheshin gjatë, punonin gjithë ditën. Kërcenin majë gishtash se ishin balete klasike… “Na gjakoseshin gishtërinjtë. Mbaj mend që me dilte gjaku sipër puanteve. Në mbrëmje i qetësoja pak me ujë dhe kripë e sërish të nesërmen ia nisnim nga e para. Ishte pasioni që na mbante kaq lidhur pas baletit”, thotë Domenika.

Nëse do të dëshironte t’i jepte fund, të tërhiqej, të merrej mbase vetëm me pedagogji, nuk do të kishte mundësi. Nuk e ka mbërritur ende moshën për të dalë në pension.
“Më parë balerinat e plotësonin moshën e pensionit kur bëheshin 45 vjeç. Nuk e di pse e rritën moshën por di se do të diskutohet sërish në parlament të paktën për atistët… Në fakt mua nuk më vjen mirë të dal në pension. Më pëlqen të jem ende në këtë rrjedhë. Jam gjithë kohën në aktivitet. Është diçka që më mban gjallë. Ushtrimet e përditshme që bëj në mengjes, angazhimet e herëpashershme më mbajnë trupin në formë…”
E në të vërtetë Domenika është një grua tejet elegante.

Ajo ç’ka vendosin ligjet është gjë tjetër. Nëse shteti shqiptar ngulmon me ligjet e tij që një balerinë të kërcejë në skenë deri në moshën 55 vjeç, ajo do ta bëjë. Jo si dikur, por gjithsesi do të kërcejë. Do të vijojë ritmin e përhershëm. Në mengjes nxitimi për në Teatër, ushtrimet e përditshme, këshillat që iu jep balerinave te reja. Kënaqësia që merr tek i sheh që kërcejnë balet. Janë detaje që ia bëjnë jetën të bukur.

__________________
The heaven's sound is composed inside your heart, listen to its beat to syncronize your life onto the angel's steps.

besoje qe balerinet ne shqiperi do kercejne deri 65 vjec
besoje se do kercejne me paterica

50 vjec?!?!

WAW!!!