Putin dhe kufijtë e Rusisë së madhe

Pergatiti, Sabri Selmani

(Dërguar më: 30/08/08)

Duhet ta themi hapur. Rusia e Vladimir Putinit ka pushtuar një vend fqinj, ka aneksuar një tjetër territor dhe ka shkaktuar një pushtim ushtarak të pjesshëm.

Ajo ka mohuar firmën në një armëpushim të negociuar nga Presidenti i Francës, Nikolas Sarkozi dhe deklaratat e vazhdueshme mbi integritetin territorial të Gjeorgjisë.
Pretendimi rus për t’u ndjerë viktimë, është aq i vakët sa edhe i pandershëm. Putin ka deklaruar se shpërbërja e ish-Bashkimit Sovjetik ishte katastrofa më e madhe gjeopolitike e shekullit të 20-të. Tani, ai do të nënshtrojë vendet e tjera në favor të një Rusie të madhe. Qëllimi është të kthejë orën prapa: të zgjerojë kufijtë e vendit për të krijuar Rusinë që donin liderët e grushtit të dështuar të shtetit kundër Boris Jelcin në vitin 1991.
Perëndimi nuk duhet ta lëshojë veten para versionit të falsifikuar të historisë së Putinit.
Nuk ka asnjë dyshim se rusët ndjejnë ende se u lënduan shumë pas viteve 1990-të. Kjo ndodhi. Por, është një shtrembërim i së vërtetës me keqdashje të akuzosh për këtë SHBA-në, Perëndimin, BE-në apo NATO-n. Pika e padiskutueshme qe se turpërimi ishte i paevitueshëm dhe i pashmangshëm. Deri në rënien e komunizmit, bota i përkiste Uashingtonit dhe Moskës. Papritur, Rusia humbi gjithçka. Sistemi ekonomik dhe politik që dikur kishte frymëzuar dominimin global, u bë hiçgjë. Hapni një libër historie që ta kuptoni. Turpërimi është ajo që ndjejnë vendet kur humbasin perandoritë e tyre.
Por, kur Putin flet për turpërim, ai nënkupton diçka tjetër. Krimi i Uashingtonit ishte që kuptonte se marrëveshja e Jaltës ishte zhdukur bashkë me murin e Berlinit dhe popujt e vendet që më parë ndodheshin në Bashkimin Sovjetik, tani duhet të bënin zgjedhjet e tyre të lira. Në mendjen e Kremlinit, respekti për Rusinë do të thotë ta lejosh atë të ushtrojë presion në kufij, ndaj fqinjëve të saj.
Më e madhja që duhej të prisnin qytetarët e Ukrainës dhe shteteve baltike, ishte njohja e pavarësisë së Osetisë së Jugut dhe Abkhazisë. Polakët, hungarezët, çekët duhet të kishin qëndruar jashtë institucioneve perëndimore. Putin ka rihapur çështjen që dukej se ishte mbyllur në vitin 1991, kur Jelcin largoi tanket nga dyert e Shtëpisë së Bardhë të Rusisë. Jelcin vendosi që kufijtë e Federatës Ruse të ndiqnin ato të republikave sovjetike. Krimea mbeti pjesë e Ukrainës, Osetia dhe Abkhazia, pjesë e Gjeorgjisë. Doktrina Putin është e përllogaritur të ndjekë deri në fund kërkesën për sovranitet të Moskës mbi rusët etnikë në shtetet fqinje. Kjo, me fjalë të tjera është Rusia e Madhe. Doktrina përmbys një nga bindjet themelore gjeopolitike të dy dekadave të fundit: atë që për shkak të krenarisë së lënduar, Rusia e ndërtoi rolin e saj si lojtare e fuqishme në rendin e ri gjeopolitik pas Luftës së Ftohtë.

Medvedev, duke folur me zërin e bosit të tij, tashmë mohon ligjet dhe institucionet e atij rendi. Ka zëra rastësorë për një aks të ri autoritarian mes Moskës dhe Pekinit. Pekini i konsideroi Lojërat Olimpike si një festë për rikthimin e Kinës në një fuqi të madhe. Kina, në asnjë mënyrë nuk i ka respektuar normat e demokracisë liberale; ajo ende duhet të vendosë nëse do të jetë një kalorëse e lirë, apo një piketë e rëndësishme në sistemin ndërkombëtar. Por, ajo ka arritur në përfundimin se e ardhmja shtrihet në integrimin në një rend të stabilizuar botëror. Pushtimi i Gjeorgjisë nga Moska flet për një tjetër mendim tani: një tërheqje nga integrimi dhe një preferencë për forcën ndaj rregullave. Fqinjëve të Rusisë u është thënë se ata duhet të jenë vasalë ose armiq. Medvedev mendon se Rusia është e gatshme për një tjetër luftë të ftohtë. Me zor presim të shohim nëse Rusia do të fitojë. Qeveritë dhe investitorët e huaj e dinë tani se fjala e Moskës është pa vlerë. Çmimi i agresionit do të jetë statusi i shtresës së ulët. Putin, natyrisht do të fajësojë Perëndimin.

"Financial Times"

__________________
Vetem me ndihmen e Zotit arrihet qellimi.