Interesant ky artikull.
Une jam nje prej te martuarve.
9 vite, mendoj se nuk jane pak. Dhe jam nje mbeshtetese e zjarrte per bashkjetesen para marteses (une nuk kam bashkejetuar). Per mendimin tim, eshte gjeja me e mire qe mund te bejne dy njerez, para se te vendosin te martohen. Megjithese te njohesh nje njeri te duhen shume vite, sic thone anglezet " njeriu njihet pas 50 vjetesh", ose sic themi ne shqipetaret: " qe te njohesh nje njeri duhet te hash nje thes me kripe me te", pra afersisht te 50 vjetshi, hahahahaha. Pra i bie te martohesh afersisht 70 vjec ose me shume.
Por eshte me mire, qe te martohesh me ate person pasi ke jetuar te pakten disa vjet nen nje cati. Te pakten do te te ndihmoje qe te kuptosh, nese ia vlen te ecesh bashke me te ne shtigjet e veshtira te marteses. Sepse te martohesh, te sjellesh ne jete dhe femije, dhe pastaj te ndahesh, nuk eshte aspak e lehte. C'faj kane femijet qe prinderit e njohin vone njeri-tjetrin? Dhe sidomos, ne realitetin ku jetojme, ku njerezit jane teper te ngurte, per te mos thene arkaik, ku hipokrizia te merr frymen dhe ku ekonomia te kushtezon ne shume gjera.
__________________
Mos me thuaj me ze te mekur
Se jeta eshte nje enderr e kote
Sepse shpirti i fjetur
Eshte nje shpirt i vdekur! |