ANDON Z. CAJUPI

Vdekja dhe njeriu i ngarkuar me dru

Nje plak fatzi
me dru ngarkuar
vjen ne shtepi,
duke renkuar.
Kembet s'punojne
se drute rendojne.
I mjeri plak
clodhet pak
drut' i shkarkon.
Qe kur ka lere
shume ka vuar;
s'ka njerez te tjere
me te munduar,
. . . . . . . . .
pa dark' e pa dreke
gruaja, femija
q'i merr sot uria.
Te tera keto te ngjara
nder mend i shkon;
vdekjen kerkon.
Vdekja s'menon,
i del perpara.
C'me do? i tha
me ze te bute.
Te me ndic te ngarkoj drute.
I tha plaku kur e pa.