Nga libri; "PASTROHU KOSOVE” 2005


KOSOVË, NË PASQYRË TË KOHËS PASTROHU

Kosovë,
kënd, skutë, zgëq.
Përse?!
E edhe nga ç’të tjerë!
Shqiptarellat e tu,
Kërkojnë dashuri rrugëve të Europës.

Kosovë,
Botë e trazuar.
Shqipe në mëgrim,
Në moshën rinore dhunohesh.
Zvarritesh, s’flen e qetë.

Kosovë,
Kosova jashtë Kosovës, nuk është Kosovë.
Përse?!
Mërgimtari i pastër,
I censuruar, i përbuzur, i ngacmuar,
I burgosur me dëshmitarë të rrejshëm
I shtypur dhe i harruar.
Në çdo copë të shëmtuar të kësaj Bote të prishur.

Kosovë,
Përpara, prapa dhe përmbi.
Ta kujtosh robërinë dhe robotizmin,
Plagët, dhunën dhe dhimbjet më therrëse.
Në Botë.

Kosovë,
Kurrë mos u gjunjëzo.
Ngritu me dy faqe,
Në pasqyrë të kohës.


Pastrohu Kosovë!

DASHURI, LAPIDAR

SKENAT E DHEMBSHME

Skenat e dhembshme,
Që errësira të bëhet dritë,
Nga dhuna mbi të vërtetën.
Edhe lumit Drenicë ujët ia shterën.

Portreti i Atdheut mbi ujë doli ndryshe,
Në kthimin prapa përjetove atentate.
Për hir të tekeve të Evropës
Dhe të shqiptarellave vegël qorre,
Të kodit ideologjik,
Mulla Hoxha, e t’bijtë e Hoxhës,
policë të Serbisë.


Në kërkim të dielit 3

Oh,pas Luftës së Dytë Botërore,
shumë nga ata që kanë qenë bij ballistësh,
u bënë spiunë dhe policë të Serbisë,
me uniformë dhe pa uniformë,
disa prej tyre me tisin e mashtrimit
dhe bijtë e tyre u gjallëruan edhe me UÇK-në!
Medet, O Medet!
Polluzhë, 22 gusht 2000, ora 04 e mëngjesit.



NA SHAJNË TË SHARËT


Vitet m’i mori mërgimi,
E mërgimit ia lashë për Kosovën nostalgjinë.

Lokalizmi që i vdiq nacionalistët,
Sot përsëri përfiton nga strukturat evropiane.

Të njëjtit i shohim në gazetat e Kosovës,
Dhe në krye të partive i shikojmë.
Pastaj ec e thuaj se janë shqiptarë,
Nëna ime është nëna e tyre.
Sa turp!

Na shajnë të zhyturit në krimet e tyre!
Ndaj dhe sot shqiptarët jetojnë në ndarje e pritje.
Por të jenë të sigurtë,
Se në Kosovë pranvera më s’ndalet.
Kurrë më s’do të ndalet…
Sado që të sharët mundohen
T’ia heqin petalet,
Na shajnë të sharët.


Prishtinë, 27 qershor, 2004

NË SHTRATIN E KOMUNIZMIT
U DERGJËN KËNGËT E MIA


Nëntëdhjetë e dy vjet deri më 2004,
Shqiptarët jetuan me luftëra.
Jeta jonë plagë e mall.
Stagnuam në të njëjtën nyjë kohore
Të robërisë.
Në shtratin e komunizmit,
Kapital të shpirtit s’ndërtuam.
Në atë shtrat u dogjën këngët e mia.

Dashuria e shqiptarëve për të qenë një,
E mos vdeksha pa ia thënë
Këngës së vetme.
Kasnec i fitores në ribashkim,
Që jeta e re të jetë gëzim.

Në kërkim të diellit 6


I dergjuri zgjohet,
I vdekuri nuk pjerdh!
Ti je gjallë
Prishtinë, 1912 deri 2004



TË VRAFTË VARGU IM


Fshatar nga Drenica,
Profesor i letërsisë,
Qytetar i Prishtinës,
Anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve,

Më vjen mirë që më ke gënjyer.
Por,
Por, do të më vij keq,
Do të më vij keq,
Sepse të kam besuar!
Kthema dorëshkrimin tim,
”Jeta në peshojë”.
Të vraftë vargu im!
Të vraftë poezia ime!
Të vraftë libri im!


Të vraftë e mira ime!
Të vraftë e mira ime!
Të vraftë Miqësia ime!


Në kërkim të diellit 11Nuk je


Në kërkim të diellit.
Nuk jam dot me ty

Imazhe te Ngjitura

pastrohu+kosove+jpg.jpg (10.4 KB, 0 vezhgime)