Mekanizmi i duhanpirjes mbështetet në dy gjëra: njëra në një mvarje fizike dhe tjetra në një mvarje psikologjike. Personat që janë të mvarur në mënurë psikologjike prej duhanit për ata është një skllavërim i vërtetë.Njerërzimi ka luftuar me mish e me shpirt gjatë shekullit të parafundit kundër skllavërimit. Por në mënyrë paradoksale janë gjendur, duke iu falënderuar duhanit, me u rendit në rendin e skllavit.Përderisa duhanpirëri ka një cigare në buzë, ka përshtypjen se kurrë ndonjëherë më parë nuk ka pirë duhan. Shpeshherë ne pimë duhan duke mos e pëlqyer fare dhe madje duke mos qenë i vetdijshëm.Vetëm atëherë pas një mungese të duhanit ne vuajmë prej ilizionit që ne e pëlqejmë duhanin: psh. cigarja e parë në mëngjes, ose pas një dreke.
Vetëm në rrethana duhani vjen shumë i kërkuar në periudhat kur ne provojmë që ta lëm ose kur shoqërija na imponon një ndalesë p.sh. në kishë, në spital, në kinema etj.Me fjalë të tjera ne kemi pësuar një larje të trurit. Kemi krijuar bindjen se ne vuajmë prej asaj se cigarja posedon një efekt misterioz për të cilin ne kemi nevojë dhe që krijohet një shprastësirë në ne derisa ne e ndalojmë pirjen e duhanit.Ky është aspekti psiqik i mvarjes nga duhani.
Por në të vërtetë duhet që ti këshillojmë të gjithë duhanpirësit se duhani: NUK MBUSH NDONJË SHPRASTËSI, POR AI E KRIJON ATË!!!!