Pershendetje stafi dhe njekohesisht ti ZEMRAIME qe ke hapur kete teme kaq pasionuese me poezite e tua. Nuk jam une i pari qe po te bej nje kompliment mesa shoh... por kjo eshte diçka shume e bukur dhe bindese me te cilen ti shkruan per kohet qe kane ardhur. Vetem nje gje desha te nenvizoja mes poezise qe ti krijon kaq bukur: mos i kthej te gjitha poezite ose krijimet e tua ne nje pezimizem por ktheji ne nje pamje pozitive, dmth diçka reale qe jeton ne kohe te veshtire por qe nje dite do te vije dhe cdo gje do te regullohet.
Ky eshte nje mendimi im nje ide qe e kam marre nga filozofe te vjeter, mund te te keshilloj "Le Cid" i Corneil, veper kjo ku nje histori dashurie dhe gjakmarrje perfundon mire, ose "Phèdre" i Racine, ku nje grua dashuron djalin e burrit ( eshte djali gruas se pare, pasi gruaja e pare i vdiq ) dhe ne fund ngjarja perfundon ne tragjedi.
Nejse nqs leximi nuk te krijon bezdi mund te keshillosh keto vepra. Te uroj nje pasion sa me te kendeshen mbi punen qe ti ben dhe kurajo.
Diten e mire......