Parajsa Shqiptare Forum - Shikoni Postime te vecuara

Administratori · #3 15-08-2004, 19:09

VIGANI QË HYRI NË SHPIRTIN E ATDHEUT

Në rininë e tij të pa rini, thellë në shpirtë i kishte shpërthyer dufi si vullkan. Ai çdo kund i shihte rrembyesit e tokës të cilët çdo ditë pamëshirshëm po shkelnim mbi lulet e atdheut. Turuçica e Gllapit ishte vendi prej nga ishte nisur për në Olimp. Kështu një ditë kur retë e dendura të qiellit pikonin lot e gjak ai un nis kaloi çdo skaj të atdheut dhe bashkëkombasëve u solli vandakun e fletëve të shkruara, që aq shumë u ngjanin zjarrit.

Zjarri u rindez por qielli nuk ndryshoj imazhin e tij.
Që nga viti 1989 e këndej Zahiri me shokët i mbanin pushkët e mbushura dhe herë pas here mbi kokat e armiqëve shkrepëtinte rrufeja. Jeta e tyre ilegale ia kishte kthyer maleve bukurinë, ishte kohë kjo kur klasa jonë politike me famozjetin e fjalëve po sprovonte vetën për ta pushtuar kështjellën e lirisë. Derisa në kryeqytetin e Kosovës së robëruar priteshin e përcilleshin delegacionet "shpëtimtare" të cilat na ndanin mirënjohje për "durimin që na e kishte lakmi bota", ai kushedi për të satën herë bashkë me trimin legjendar po takohej aty ku Drini me Drinin përqafohen.Për Zahirin kjo rrugë kishte bashkuar çdo kthesë e çdo lis dhe si një freski pranverore është paluar në zemrën e tij për të shpërthyer e shumë fishuar anë kënde atdheut të shumëvuajtur. Nuk kalonte shtrëngatë aj pa kaluar andej.

Ajo rrugë për të ishte bëre pjesë e pa ndalëshme e jetës.
Gjithë ëndërrat e shpresat ja kishte dhuruar asaj rruge. Shpeshherë ndalej e mendonte: Vallë do të jemi të fundit nga brezat ëndërrplagosur të do të kalojmë këtyre rrugëve? Një zë nga bendësia ia shtonte krenarinë dhe kjo ia lumturonte shpirtin deri në paskajësi. Rruga, shokët dhe luftëtari me emrin Zahir Pajaziti ishin tri pika të ndritshme që kishin filluar të ndriçonin horizontin, ishin yllësi ndriçuese e rrugës që kishte filluar, ishin shakullinë e tmerrshme për monsturmët, kalaboracioistët e spiunët. Zahit Pajaziti që herët kishte vërejtur se përgaditja ideore e luftarake në shkallën më të lartë të organizmit ishin domosdoshmëri e pashmangshme, andaj në frymën e një militanti të paepur jepte gjithçka nga vetvetja për luftën që po fillonte, ai dëshironte që për të, të ishim të përgaditur ushtarakisht e shpirtërisht. Ai ishte shpirti i aksionit konkret, nkërsa urrejtja dhe përbuzja e tij ndaj armikut dhe dashuria e flaktë për lirinë ishin i shkrirë në qenien dhe shpirtin e djaloshit. Zahiri punonte vazhdimisht, punonte kurdoherë që i paraqitej edhe mundësia më e vogël. Intensivisht ishte i lidhur me organizimin dhe aksionin. Duke bërë kështu një punë të themeltë, ai kishte depërtuar në thellësitë e shpirtit të atdheut të robëruar. Ai ishte njëri ndër organizatorët e demonstratave gjithëpopullore në Llap dhe që nga ajo kohë nuk e kishte ndalur veprimtarinë. Njëherit ishte kordinatori kryesor i formimit të celulave të njësiteve të para guerile të UÇK-së në tërë Kosovën. Kishte krijuar lidhje të forta me shumë shokë për t'ju kundërvënë sa më fuqishëm armikut, dhe tërë këto njësite i kishte furnizuar me armët të cilat i kishte sjellur në krah nga Shqipëria. Por jo vetëm kaq, ai vet ishte njeriu që u paraprinte gjitha aksioneve.

EPILOGU OSE JANARI I PËRGJAKUR

Dëbora dhe pikat e gjakut mbi të kishin filluar t'ia dritësonin nurin atdheut, krismat e pushkëve në Kosovë ia kishin ndërprerë Zahirit vizitën në Shqipëri. Fare pa hezituar dhe nga dëshira e madhe që të ishte pranë shokëve u nis në rrugën të cilën shumëherë e kishte pranë shokëve u nis në rrugën të cilën shumëherë e kishte rrahur. Ballëlartë kalonte shtigjet e dëborës, pakuptuar se diku larg, një mendje ezezë po pëgadiste skenarin që kjo të ishte rruga e fundit e tij. Ende nuk kishte mbaruar janari, muaj ky i Kastriotit, Jusufit, Kadriut, Bardhoshit, Bajramit, Rexhepit e Nuhiut, kur Zahir Pajaziti bashkë me Edmond Hoxhën nga Juniku dhe Hakif Zejnullahun u gjenden ballë për ballë në kurthën e atyre që mendonin se fare lehtë vritet liria. Kështu në luftën e pabarabartë mes tyre, në fshatin Pestovë të Vushtrisë tre pishtarë ia falin jetën dhe veprën pavdeksisë së përjetshme. Vdekja e papritur e Zahir Pajazitit do të ngjallë pikëllimin dhe do të shumëfishojë urrejtjen ndaj armikut, në të gjithë ata që e kanë njohur dhe kanë ditur ta kuptojnë mendimin, idealin e veprintarinë e tij, dhe ta çmonjnë ndikimin e tij mbi epokën tonë. Vdekja e tyre ishte njëra ndër goditjet më të rënda që iu dha UÇK-së, mirëpo ajo ishte e vetëdijeshme se dhembja duhej ti kthehej në forcë, e forca në krenari kombtare. Atdheu përherë do t'i skalitë në zemër bijtë e bijat e tij, do t'u ngritë lapidare të lavdisë, sepse veprat e tyre përherë do të mbeten shembull përballë shtrëngatave. Sot në vend se të pikëllohemi, le të veprojmë e vazhdojmë në frymën e dëshmorëve të rënë, le të përpiqemi me të gjitha forcat që të realizohet deri në fund ajo që kanë synuar e gjakuar martirët. Vetëm kështu do të nderojmë kujtimin për ta, sepse vdekja nuk ishte ndëshkimi i tyre ajo ishte vetëm porta e pagjumësisë, për të mbetur në mbamendjen e paharruar dhe për t'u balsamur përgjithmonë në panteonin e lartësisë kombëtare.