SHKODER

Futbollistët e dikurshëm të ekipit “Vllaznia” nuk e kanë harruar ende tifozen legjendare, Jolanda Gurashin, e cila për 23 vjet me radhë ka qenë adhuruesja fanatike e tyre.

Ka qenë vetëm 17 vjeçe, pikërisht në vitin 1952, kur ka shkelur për herë të parë në në stadium, e shoqëruar nga vëllai i saj, piktori i njohur Ferdinand Paci. Vetë ai kishte qenë portier në vitet `50, me ekipin e të rinjve, por mësuesit e pikturës e detyruan ta braktiste hobin e tij për t´iu kushtuar plotësisht pikturës. Bashkë me të, Jolanda, (të cilën e thërrasin shkurt Landi), tregon se nuk ka humbur asnjë ndeshje të skuadrës së zemrës. Për 23 vjet me radhë ajo ka qëndruar në të njëjtin vend, duke bërë tifo për ekipin e Vllaznisë. Derisa në vitin 1975, vdekja aksidentale e Ferdinandit bëri që ajo të braktisë shkallët e stadiumit. Në një intervistë për “Panoramën”, gruaja tashmë 69-vjeçare tregon të gjithë historinë e jetës së saj si tifoze e ekipit të vendlindjes, të cilin e ka ndjekur jo vetëm në Shkodër, por dhe në Tiranë, Durrës dhe Kavajë.

Cila ka qenë ndeshja e parë që keni ndjekur nga stadiumi dhe çfarë kujtoni prej saj?
Ndeshja e parë më kujtohet që ka qenë Vllaznia-Dinamo në vitin 1952, e cila u zhvillua te fusha e vjetër. Si e veçantë të asaj ndeshjeje më kujtohet një gjest i pahijshëm i numrit 8 të “Dinamos”,(emri i lojtarit nuk më kujtohet), ku pasi bën një gjuajtje të bukur, portieri i “Vllaznisë” i asaj kohe, Met Metani, ia pret topin. Atëherë lojtari dinamovit afrohet dhe e godet portjerin me kokë në fytyrë, duke e gjakosur. Ky gjest shkaktoi zmërimin e të gjithë publikut, por jo të gjyqtarit, i cili nuk mori asnjë masë ndaj tij.

Keni munguar ndonjëherë në ndeshjet e “Vllaznisë”?
Gjatë 23 viteve nuk kam munguar asnjëherë në ndeshjet e “Vllaznisë”, si në ato të zhvilluara në Shkodër, ashtu edhe në ato të zhvilluara në Tiranë, Durrës si dhe në Kavajë. Megjithëse mjetet e komunikimit nuk janë këto të sotmet, me sakrifica të mëdha, por edhe për ato jashtë rrethit ishte gjetur zgjidhja. Kjo dhe falë ndërmarrjeve ku kam punuar, si në bankën e qytetit, ashtu edhe në ndërmarrjen e tisazhit. Kur kishte ndeshje Vllaznia jashta rrethit, unë “abuzoja” me mjetet e ndërmarrjes. Madje kur punoja në ndërmarrjen e tisazhit në bazë të kalendarit të ndeshjeve, llogarisja vajtjen e makinave për të marrë furnizim apo për të shpërndarë materialet. Një gjë të tillë e dinin të gjithë drejtuesit e ndërrmarrjes, por nuk ma prishnin.

Si e keni ndjerë veten në atë periudhë si tifoze?
Në stadium e kam ndjerë veten shumë ngrohtë. Si puna ime kanë shkuar shumë femra, por asnjëherë nuk kemi patur probleme. Mbaj mend që stadiumit nuk i jam ndarë as në ditët e ftohta të dimrit, madje kam shkuar edhe me borsë uji të ngrohtë. Akoma edhe sot e ruaj si relike të asaj kohe dërrasën, në të cilën jam ulur në shkallët e ngurta të stadiumit.

Kujtoni ndonjë detaj nga ajo kohë?
Ka qenë viti 1972, ndeshja e dytë finale e kupës së Republikës Vllaznia-Besa. Ndeshjen e parë e kishim humbur në Kavajë 2-0. Shkodra një javë para ziente nga ethet e kësaj ndeshjeje. Po kështu edhe unë. Ditën e ndeshjes më kishin kapur emocione të forta, një numër i madh tifozësh nga Kavaja kishin ardhur për të ndjekur ekipin e tyre. Po haja bukë para ndeshjes, por duart më dridheshin aq sa nuk isha në gjendje të mbaja në dorë lugën. Kur më sheh Ndoci, im shoq, në këtë gjendje më thotë se nuk duhej të shkoja në stadium, sidoqë të ishte ndeshja. Jo se ishte konservator, por nga frika e ndonjë infarkti që mund të më shkaktohej. Si t’ia bëja? Meqenëse burrin nuk e kisha tifoz prita sa e zuri gjumi i drekës dhe së bashku me nipat e burrit u nisëm në stadim. Pasi mbaroi ndeshja e rregullt 2-0 për Vllazninë u vjen rradha gjuajtjes së penalltive. Kur lojtari kavajas po bëhej gati të gjuante penalltinë e tretë u them atyre që kisha afër se Paulini (Ndoja) do ta presë topin. Portieri ynë e pret topin dhe fitojmë, ndërsa tifozët më hidhen në qafë. Futbolli i periudhës 1952-1975 ka qenë bota për mua, aq sa nipit të burrit në vitin 1967 i vura emrin Franc, si Bekenbauri se isha tifoze e gjermanëve.

Po për bileta si ia bënit?
Kësaj pune ia kishim gjetur dermanin. Një shok i yni na bënte bileta false, të cilat nuk dalloheshin fare nga ato origjinalet. Kur hynim në stadium, biletat i mbaja unë në dorë për të gjithë, pasi policët nuk mund ta mendonin që një femër në vitet ´70, të mbante bileta false për të hyrë në stadium.



Opinionet e Landit

• Për Ramazan Rragamin
  Nga ekipi i Vllaznisë ajo e kujton si futbollistin më të mirë të asaj kohe. “Kur ka qenë në formë ai, ka shkuar mirë i gjithë ekipi. Nuk ka patur ekip që i ka dalë para Vllaznisë”, thotë Jolanda.
• Për Loro Boriçin
  “Ai ka qenë një lojtar tepër cilësor me një përdorim topi të shkëlqyer. Këmba e tij i thithte topat sikur të kishte magnet”.
• Për Panajot Panon
  “Ai ka qenë futbollisti më i mirë i ekipit të Partizanit që luante në atë periudhë”.
• Për Preng Gjeloshin
  Jepte maksimumin e tij në fushën e lojës, ndonëse ushqehej me bukë e ujë, si familje
• Për Ali Memën
  Ishte një lojtar me shumë sedër, pasi kur ishte ushtar në Shkodër dhe luante me Vllaznin, nuk pranonte të luante kundër “17 Nëntorit”

SHKODER – Por, nëse Jolanda nuk e ka humbur dëshirën e saj për të ndjekur ndeshjet e futbollit, i shoqi i saj, Ndoci, nuk ka qenë asnjëherë tifoz i këtij sporti. “Në takimin e parë të fejesës me Landin, ajo më thotë që e pëlqen shumë futbollin. Ndërsa unë i them që futbolli nuk më pëlqen fare, por më pëlqen noti. “Si do t´ia bëjmë?”, i them. Ajo më thotë: “ti hajde ndiq futbollin, ndërsa unë po mësoj notin”. Ndoci thotë se në të vërtetë futbolli s´e ka tërhequr asnjëherë. “Edhe atëherë kur shkoja për të shoqëruar gruan në stadium, unë e prisja jashtë tij gjersa mbaronte ndeshja, pastaj ktheheshim së bashku”, kujton ai. Por, episodet me gruan që lidheshin me futbollin, Ndoci ende nuk i ka harruar. “Kur luante Vllaznia në Tiranë ne me Landin kishim shkuar një natë para. Ishim në shtëpinë e motrës sime dhe kur ngrihemi në mëngjes herët, Landi këmbëngul që të dalim herët, pa ngrënë mëngjes, që të shëtisim pak gjoja. Sapo dalim nga shtëpia e motrës sime Landi më thotë, se i vinte zor që të hanim edhe mëngjesin në shtëpi, ndaj po e hamë jashtë. Pak e nga pak i drejtohemi bar “Sahatit”. Kur aty shikoj futbollistët e “Vllaznisë”, të cilët po hanin mëngjes. U afrohemi atyre dhe Landi fillon t’i pyesë ata për formacionin e ndeshjes. Aty e kuptova pse Landi këmbëngulte për të ngrënë mëngjesin jashtë”. Por, Ndoci thotë se dhe në rastet kur ka tentuar që të interesohet për futbollin ka qenë e kotë. “Një herë po kalonim rrugës kur takojmë dy futbollistë të “Vllaznisë”, portierin Paulin Ndoja dhe mbrojtësin, Frederik Çapaliku. Meqenëse me Çapalikun ishim fqinjë i drejtohem: Çapalik, na e bëj një gol këtë të dielë? Por, ai më thotë: Çfarë goli, mor zotni Ndoc, por unë jam mbrojtës?! Mirë i thatë, ta bëjë ky shoku tjetër, për Ndojën. Dhe ai m’u përgjigj: “Unë vetëm në bëfsha autogol, se jam portier!”



''Pamorama''

__________________
Njeriu lind per ta jetuar jeten, pastaj kerkon magjine e saj: dashurine, pasi e gjen... jeta stoliset me miresi... miresise i falesh dhe me engjellin tend keni nje zemer te perbashket. Te dua cmendurisht engjelli im.