Nje hap i madh ndan kuptimin nga perfytyrimi.Prej atyre dy rreshtave te pare aq mund te kuptohej.
Sa per besimin qe duhet dhene kjo eshte diçka krejt normale.
C'fare do japesh,do marresh.
Megjithese nuk mund ti besoj asnjehere absolutisht nje tjetri sepse nuk e kam kete lloj besimi as ndaj vetes.
Problemi eshte se njeriu ndikohet me shume nga ç'mendon nga elemente te jashtem apo te brendshem.
Dikush mund ta quaj rastesia kurse une preferoj situate te jetes mund ta lekundi besimin e kujtdo.Po ta afrosh shume pozitiven me negativen,te jesh e sigurt qe do shkembejne diçka me njera-tjetren.Po ta pyesesh veten me tutje se pse keto rrethana e keta element bashkeveprues u mblodhen me karakterin e pervojen tende ne ate moment preçiz per te dhene si shume reagimin tend,arrin ne origjinen e lemshit:Qellimi i ekzistences.
Ky lloj arsyetimi eshte vetiak,jam kurioz te di konceptin tend te besimit tek vetja,tek te tjeret apo diku tjeter.

Pershendetje lostparadise!