Te lumte ore bamboosushi, dhe te them qa ajo poezia ishte me te vertete shume e mire dhe mallengjyese, per femijerine e kaluar...
Edhe keto kujtimet e tjera te mira qenkan, por ama kur me kujtove kopeshtin, me preke mu ne zemer, sepse edhe une e kisha vdekje te shkoja ne kopeshte, sidomos ne fillim fare!
Po a e dini ju se cbeja me pas?!
Kopeshtin e kisha shume afre shtepise, dhe prinderit nuk me kishin shume merak, qe te shkoja vetem ne kopesht.
Keshtu qe une gjithmone u thoja, qe dua te shkoj vetem dhe pa njeri nga prapa, dhe une nuk shkoja ne kopeshte, por qendroja e lozja me femije te tjere, qe edhe ata nuk kishin deshire qe te shkonin ne kopesht, ashtu si puna ime...
Pershendetje...
__________________
Mallkuar qoftė,
ky Kurbeti i zi,
qė na i zhyti zemrat,
thellė nė plogėshti!!!... |