Nje here macoku Pullali
Me macen Bardhoshe
Ra ne dashuri
E kishte gjitone
Bardhoshen bukuroshe
Por c'ndjente per te
Nuk mundte t'ia thoshte
Dhe ja nje dite shkuan ne piknik
Bardhoshja me ombrelle,Pullaliu fisnik
Ecnin te dy krahe per krahe
Duke qeshur ,duke bere shaka
Por ja Pullaliu sec u be serioz
Dhe maces Bardhoshe nisi t'i thosh:
Bardhoshe e dashur, une shume te dua
Kete ndjenje te zjarrte,
Kam kohe qe po e vuaj
Qafome te lutem me putrat e tua
Kujdes mos nxirr thonjte, ato nuk i dua.
Por Bardhoshes sone te bukur lozonjare
Fjalimi i macokut s'i pelqeu fare
Me ombrellen forte, ne dru e mbertheu
Derisa bishtin, fare ne kurriz ia theu.

__________________
Mos me thuaj me ze te mekur
Se jeta eshte nje enderr e kote
Sepse shpirti i fjetur
Eshte nje shpirt i vdekur!